EPHMΊA

Άδειασε η πολυκατοικία.
Πού πήγατε όλοι;
Ακόμα κι ο κυρ-Παναγιώτης
λείπει απ’ την πόλη.

Φως πια δε φέγγει ούτε ένα
στις χαραμάδες.
Φύγαν παιδιά, φύγαν πατέρες,
φύγαν μαμάδες.

Σιγά τις σκάλες ανεβαίνω
μην ένα χτύπο
ή μια φωνή ακούσω κάποια
έστω απ’ τον κήπο.

Όμως κανείς δεν αγροικιέται.
Πού έχετε πάει;
Το πόδι σας ποια σκαλοπάτια
τώρα μετράει;

Μα δε φελάει όποια σκέψη.
Κι ως ανεβαίνω
τα βήματα μου λες μετράω
σε σπίτι ξένο.

Και όταν παίρνω το μολύβι
και κάτι γράφω
μοιάζει σταυρούς σαν να χαράζω
πάνω σε τάφο.