ΈΝΑΣ ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΟΥ

    Λίγα για τα βιβλία μου

Η ποίηση είναι θείο δώρο προς τους ποιητές και είναι δώρο από τους ποιητές στους άλλους ανθρώπους.

Όσοι έρχονται σε επαφή με τα ποιήματά μου με προτρέπουν να τα εκδώσω και να βγάλω χρήματα από το πούλημα των βιβλίων μου.
Το να βγάλω χρήματα από κάτι που βγαίνει από την ψυχή μου όμως,είναι αδιανόητο για μένα.
Είναι σα να πούλαγα την ψυχή μου μιας και κομμάτι της ψυχής μου είναι το κάθε μου ποίημα.
Λοιπόν και αν ακόμα μπορούσα να βγάλω λεφτά από την ποίησή μου,δε θα τό ’κανα.

Μα και να το ήθελα δε θα το μπορούσα.
Επειδή είναι σπανιότατοι οι άνθρωποι που διαβάζουν ποίηση σήμερα (και ας μην ασχοληθούμε εδώ με την αιτία που έχει το φαινόμενο),και να εκδώσεις βιβλία για ελάχιστους ανθρώπους είναι αβάσταχτα αντιοικονομικό.
Από την άλλη μεριά για να εκδώσουν άλλοι το έργο σου (για παράδειγμα οι εκδοτικοί οίκοι),πρέπει να είναι σίγουροι ότι το έργο αυτό θα «πουλήσει», ώστε να βγάλουν κέρδος από την έκδοση αυτή.
Για να «πουλήσει» όμως ποιητικό έργο σήμερα,πρέπει ο συγγραφέας του να είναι πασίγνωστος σε τέτιον βαθμό όπως ας πούμε να έχει πάρει δύο Νόμπελ,όπως μου είπε φίλος ασχολούμενος με τα εκδοτικά.

Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι η αδυναμία τών με ισχνά οικονομικά ποιητών να εκδώσουν  τα ποιήματά τους.
Γιατί πρέπει να πούμε πως υπάρχουν ποιητές που έχουν πολλά λεφτά και χαλάνε πολλά από δαύτα για να εκδώσουν ποιήματά τους. Έχω γνωρίσει μερικούς από αυτούς. Δεν ξέρω αν είναι σύμπτωση,μα όσοι τέτιοι έχω γνωρίσει,είναι κακοί ποιητές. Είναι «ποιητές»,που όντας κενοί,προσπαθούν να γεμίσουν το κενό τους αυτοαποκαλούμενοι ποιητές,και που θέλουν να το αποδείξουν γράφοντας «ποιήματα»,βάζοντας στο χαρτί δηλαδή κείμενα που μόνο ποιήματα δεν είναι. Και επειδή ελάχιστοι  είναι αυτοί που μπορούν να ξεχωρίσουν ένα ποίημα από μιαν αρλούμπα,οι «ποιητές» αυτοί γίνονται γνωστοί μόνο σε όσους ανθρώπους γνωρίζουν προσωπικά και τους υποχρεώνουν με διάφορα τεχνάσματα (φιλίας, κοντοχωριανισμού,εργασιακής συναδελφικότητας, πολιτικών σκοπιμοτήτων κλπ) να αγοράζουν βιβλία τους.
Έχω γνωρίσει για παράδειγμα «ποιητή»,που περηφανεύεται για την...«ποιητικότητά του» λέγοντάς μου: «Εγώ δεν είμαι ποιητής; Εγώ που έχω χαλάσει δέκα εκατομμύρια για έκδοση βιβλίων ποίησης!;»! Τα δύο εκατομμύρια τα είχε χαλάσει για να βγάλει βιβλία,και τα οχτώ για να αγοράζει «βραβεία»,για τα οποία καυχιόταν: «Εγώ έχω σαρανταδύο βραβεία! Και τέσσερα διεθνή! Εγώ δεν είμαι ποιητής;»
Το μόνο καλό που βρίσκω σε τέτιους «ποιητές»,είναι που,δεν ξέρω πώς τους προέκυψε,μα διάλεξαν-οι καϋμένοι-να γίνουν ένδοξοι και διάσημοι από κάτι (την ποίηση), που αν πραγματικά ήσαν καλοί σε αυτήν,τότε δε θα γνιάζονταν καθόλου αν είναι ή δεν είναι διάσημοι (σχήμα οξύμωρο,μα έτσι είναι).
Αλλά έτσι ή αλλιώς,δεν αξίζει να γίνεται λόγος για τέτοιους ποιητές.

Και μιας και μιλάμε για ποίηση και μιας και είμαστε στην Πελοπόννησο,ας ενημερώσω όποιον ενδιαφέρεται για την ποίηση στην Πελοπόννησο επί των ημερών μας. Λοιπόν έχω γνωρίσει ποιητικά τους νομούς Αχαϊας, Αργολίδας, Κορινθίας, Λακωνίας,Αρκαδίας. Σε αυτούς τους νομούς βρήκα πολλούς «ποιητές», αλλά μόνο έναν ποιητή. Και για να ακριβολογήσω (αν και στον κόσμο της ποίησης δεν έχει αυτό σημασία) όχι σερνικόν,αλλά θηλυκόν-μια ποιήτρια.
Και μάλιστα τόσο πιο γνωστοί στο λαό της περιοχής τους είναι οι «ποιητές» αυτοί,όσο περισσότερα χρήματα έχουν ή όσο ασχολούνται με τα «κοινά».
Μήπως πάλι κάνω λάθος και μού έχει ξεφύγει κάποιος ποιητής; Άνθρωποι είμαστε,όλα είναι πιθανά. Αν σεις που με διαβάζετε ξέρετε κάποιον ποιητή στα μέρη αυτά και θέλετε,δείξτε τον και σε μένα και θα σας ευγνωμονώ γι αυτό.



Χωρίς λοιπόν να το επιδιώξουν οι άνθρωποι,δε σας μοιάζει σαν η αξία που έχει η ποίηση να συμβαδίζει με την απροθυμία τους να πληρώσουν γι αυτήν;
Εμένα έτσι μου μοιάζει.
Και όσοι μέν δεν πληρώνουν για να αγοράσουν ένα βιβλίο,δεν πληρώνουν επειδή δεν ξέρουν την αξία του. Ο ποιητής όμως,θέλοντας από κάπου να «πιαστεί» μέσα στον κόσμο αυτόν που κατά λάθος στάλθηκε να ζήσει,ερμηνεύει το γεγονός αυτό σαν οι άνθρωποι να έχουν γνώση της ιερότητας της ποίησης-και άραγε του ιεροσυλικού της εμπορευσιμότητάς της-και ότι γι αυτό δεν το αγοράζουν.
Έτσι όλα είναι εντάξει.
Και αυτή η ιδέα που ο ποιητής καλλιεργεί για την ιερότητα της ποίησης,τον κάνει να εκδίδει μόνος τα ποιήματά του,ώστε να τα απολαμβάνουν εκείνοι που υποτίθεται πως γνωρίζουν την ιερότητα αυτήν και γι αυτό δεν αγοράζουν ποίηση.
Και γι αυτό έχω αποφασίζει να εκδίδω μόνος μου τα ποιήματά μου,έτσι πρόχειρα όπως τα βλέπετε. Με τον τρόπο αυτόν όλα σε μια τέτια έκδοση περνάνε από τα χέρια μου΄και αυτό σημαίνει πως το κόστος της τέτιας δουλειάς είναι μικρό,και άραγε υποφερτό.
Έτσι και μένα περνάει ο καιρός μου,και σεις απολαμβάνετε ή βρίζετε,αναλόγως.