Φώτη,
Δυο απορίες της Ελευθερίας: Πώς εμείς δεν μπορούμε να σηκώσουμε δέκα κιλά βάρος και η γη σηκώνει το βάρος τόσων βουνών πάνω της; Κι άλλη, η κλασσική: Γιατί δεν πέφτουν οι άνθρωποι που βρίσκονται στους αντίποδές μας;
Δεν είναι αξιολάτρευτη; Για μένα είναι.
Μια επιστήμονας που θα χρησιμοποιούσε ένα σωρό μαθηματικούς τύπους και διάφορα μεγάλα ονόματα της Επιστήμης, θα άφηνε τον ακροατή ή τον αναγνώστη της με άλυτη και πάλι την απορία του για τα ζητήματα αυτά, γιατί όπως γνωρίζεις απάντηση δεν έχει δοθεί ακόμα από την Επιστήμη σε αυτά-και ούτε ποτέ θα δοθεί.
Η απλότητα, η τέλεια απορία, η πλήρης άγνοια, πόσο πιο τίμια, αξιοπρεπής, ταπεινόφρων και ανθρώπινη είναι απέναντι στην ευτελή ανέντιμη και υπερφίαλη δήθεν γνώση και την όλο οίηση αναζήτησή της…
Άκου και ένα διαμάντι από την Άντζελα. Καθώς μου εξιστορούσε τα βάσανα που περνάει στη δουλειά της από τα παιδιά που προσέχει, τα οποία βάσανα είναι μεγαλύτερα τις Δευτέρες, μου είπε: Αχ να έβρισκα ένα ψαλίδι και να έκοβα τη Δευτέρα από την εβδομάδα…! Αυτή είναι ποίηση! Και δεν είναι το μόνο τέτοιο που λέει, έχει «πετάξει» κι άλλα κατά καιρούς αλλά δεν τα συγκρατώ. Περνάνε από τον ηθμό του  συνειδητού όπως τα όνειρα όταν ξυπνάς.
Ως για τα «ΑΠΑΝΤΑ», στα κοντινά πήγαμε και δώσαμε με την Ελευθερία: Τρίκαλα, Καρδίτσα, Βόλο. Έστειλα σε Θεσσαλονίκη, Άρτα, Πρέβεζα (λόγω Καρυωτάκη). Έστειλα στη βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και στον Ντέιβ να το δώσει όπου δει. Πήρα τηλέφωνο στην Πάτρα και μου είπαν: Δεν έχουμε θέση, αλλά στείλτε τα, κάπου θα τα τρυπώσουμε(!) Φυσικά και δεν έστειλα. Αυτά ως τώρα.
Όσα δεν μπήκαν εκεί θα τα βάλω εδώ και ταυτόχρονα στο μπλογκ της Αμερικής (του Γουίνι).
Απόψε κάνει κρύο. Κλειδώθηκα μέσα.
Χαιρετίσματα στα παιδιά, φιλιά στη Ζέτα.
(Το εμβόλιο το έκανα)