ΠΟΛΕΜΟ!

Της ζητιανιάς εζώστηκες έλληνα το
δισάκκι
κι άρχισες πάλι τες κλειστές να κουρταλείς
τες θύρες,
Που 'σαι να γίνεις,Σολωμέ,το άσφαλτό μας
δοιάκι!
Κάλβε,να μας φλογίσουνε της αρετής σου
οι λύρες!

Μα κι αν ο ξένος χλευασμό για δόσιμο
κρατάει
κι αν μπρος του υποταχτικά σκύβεις κορμί
και βλέμμα,
ούτε κί αυτός στο ζήτουλο το χέρι σου
χωράει-
τ' αγοίγεις,κι ολοπλήμμυρο ειν' από δόξα
κι αίμα.

Να σε φυλάξουν από μιας τέτιας ντροπής
θωπεία
φρόντισαν οι γενναίοι σου και πέρφανοι
προγόνοι:
ντροπη θα λόγιαζαν αυτοί την όποιαν
επαιτεία
για χώμα που όπου το χτυπάς ελληνισμό
ματώνει.

Έλληνα ζώσου τ' άρματα! Σε λοιδωρούν-
δεν είδες;
Οι που μπορούν δε θέλουνε κι οι θέλουν
δεν μπορούνε...
Με παρακάλια και μ' ευχές δε χτίζονται
Πατρίδες'
κι οι άλυσες δε λυώνουνε-ή πνίγουνε ή
σπούνε.

Μη δικιοσύνη καρτεράς από την πόρνη
Ευρώπη.
Η βρωμερή, μονάχο της έχει θεό το χρήμα.
Αρπάζουν μόνο έλληνα-δε δίνουν οι
ανθρώποι'
κι άτολμα όποιος περπατεί θάνατος κάθε
βήμσ.

Ελληνα στ' άρματα! Ο φριχτός ο πόλεμος
ζυγώνει'
φέρτον εσύ. Μην άπραγος στέκεσαι
καρτερώντας-
κόκκινο ο γύφτος το στραβό το σίδερο
ισώνει
κι ο σκύμνος θέλει δάμασμα προτού
μεστώσει λιόντας.

Νερό τρέχει στις φλέβες σου ή αίμα;
Συλλογίσου:
σε κλεβουνε,σε αδικούν'τι άλλο
περιμένεις;
Πού 'ναι η αντροσύνη σου; Πού πήγε η
ορμή σου;
Τη σκια δε νιώθεις τη βαριά της παρουσίας
της ξένης;

Παλαιϊκοί μη τάχα αυτοί σου μοιάζουνε οι
στίχοι;
Μήπως αυτές ot προτροπές σου φέρνουνε
το γέλιο;
Του Χαλασμού όταν θα βροντάν στ' αυτιά
σου μέσα οι ήχοι
τότε το ποίημα μάνο αυτό θα στέκει ακόμα
στέριο.

Τότε όλα τ' άλλα γύρω σου θα έχοιυνε
γκρεμίσει
και μία θύμηση πικρή θα ναι η γλυκειά
Βεργίνα.
Κι απ' τα συντρίμμία της ιοχύ κάποιος κι
αλκή θα χτίσει
κι ο επόμενος ο στόχος του θα είναι η
Αθήνα.

Στη φλούδα είναι οι έλληνες πάνω στη γη
μονάχοι.
Μόνη φυλή, μόνη λαλιά, μόνη γραφή και
Λόγος.
Όπου σταθούνε βρίσκουνε μπροστά τους
την αμάχη
και ό,τι πούνε ή κάνουνε τους τ’ ανταμοίβει
ο ψόγος.

Ό,τι καλό είναι να 'ρθεί μον' απ' αυτούς θα
να 'ρθεί.
Δε στέκει όντα λογικά να τρέφουν
αυταπάτες.
Όμως αυτοί 'ναι οι έλληνες κι όχι αστείοι
πάρθοι-
το χώμα μόνο, και νεκρούς, θα τους ιδεί τις
πλάτες.

Ή μη το χρήμα τηο ΕΌΚ χάνοντας- το
περίσσιο
νομΐζεις πως θα ζήμιωνες; Κουτός δεν
είσαι-όχι-
όσα για ό,τι σου 'δωκε θα σου ζητήσει πίσω
θα μοιάζουνε κατακλυσμός μπροστά σε.
πρωτοβρόχι.

(Κι αν θες μια ακόμα συμβουλή, άκου την
έλληνά μόυ'
Γρήγορα έξω απ' την ΕΌΚ. Η Αμερική
προσμένει.
Καλλίτερη ειναι η φιλιά ενός ιπποποτάμου
από μιαν έχθρα ανθρωπινη. μες σε φιλιά
κρυμμένη.

Άνοιξε πόλεμο λοοιόν\ Δείξε τη μάνητά
σου!
Για να σωθει ο τόπος σου η ώρα είναι το
τώρα.
Αλλιώς ντροπή στις πριν γενιές θα έφερνε
η γενιά σου.
To βήμα το σημειωτό άφηστο πια.
Προχώρα!