ΓΕΝΙΚΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑ

 

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ 2007 ΤΕΎΧΟΣ ΠΡΏΤΟ   
(ανάτυπο)

Τι δουλειά έχει ένας ποιητής με την πολιτική;
Καμμία.
Γι αυτό εδώ δεν κάνω πολιτική αλλά γράφω σκέψεις μου από εκείνες που τυχαίνει να έχουν κάποιαν άμεση ή έμμεση σχέση με την πολιτική.
Αυτό το έκανα και στις πέντε-έξη πιο πρόσφατες εκλογές.
Από όταν ήμουνα στην Αμερική δηλαδή,όπου έγραφα και εξέδιδα κάθε βδομάδα ένα περιοδικό με πολιτική σάτιρα. Το περιοδικό ήτανε ολόκληρο έμμετρο. Ήτανε το αγαπημένο κάθε φορά περιοδικό της προεκλογικής ελληνοαμερικανικής οικογένειας. Πολλές εφημερίδες και περιοδικά αναδημοσίευαν γραφτά από το περιοδικό μου εκείνο. Φανατικός του αναγνώστης ήτανε ο καλός φίλος Γιώργος Στεφανόπουλος,σύμβουλος τότε του Προέδρου Κλίντον.
Ετούτα που γράφω εδώ δε θα έχουν ίσως σαν στημόνι τους τη σάτιρα που είχαν τα τότε περιοδικά μου της Αμερικής,επειδή όντας κανείς στην Ελλάδα,νιώθει να είναι χωμένος τόσο βαθιά μέσα στην πολιτική βρωμιά και σαπίλα,που πείθεται ότι όχι η σάτιρα,αλλά τίποτα λιγότερο από μιαν ένοπλη επανασταση δεν μπορεί να φέρει τη λεφτεριά.

Από τα παλιότερα περιοδικά μου θα δημοσιέψω κι εδώ,ό,τι ακόμα ισχύει και με οποιονδήποτε τρόπο ταιριάζει και σήμερα. Αυτό ευνοείται από την τελμάτωση  όλων των πραγμάτων στην Ελλάδα,ώστε κάτι που γράφτηκε πριν οχτώ ή δεκάξη χρόνια,να είναι σαν να γράφτηκε για σημερινές καταστάσεις. Ας πούμε σαν παραδείγματα,ότι ούτε η διαφθορά,ούτε τα χάλια της παιδείας,ούτε η βρωμιά των βουλευτών μας,ούτε ο ψωροκωσταινισμός της Ελλάδας έχουν αλλάξει.

Αν θέλει κανείς και μια ποιητική εκδοχή των παραπάνω,ιδού την:


             Προεκλογικά 2007

Κύμα του ωκεανού Κόσμος κι ο ποιητής
δεν είναι; Νεύρο του όλου οργανισμού
δεν είναι; Και δεν πληγώνεται κι αυτός
όταν πληγώνεται η ελευθερία;

Κι όταν τρυπάει τις σάρκες η κακονομία
και το σώμα όλο τραντάζεται
απ’ τους σπασμούς του πόνου,ο ποιητής
ότι δε νιώθει πώς θα καμωνόνταν;

Και ποιος όταν πονάει,για παιχνίδια
όρεξη βρίσκει,και για στόμφους,
και για σαλιαρίσματα; Όποιος μολύβι

και χαρτί κρατεί,και για τον πλούτο
ξεπάστρεμα κακό δεν ξεσηκώνει,
ας μη τον λέμε αυτόν καλλίτερα ποιητή.


Κάποιος ζωγράφος που χρησιμοποιεί για τη ζωγραφική του υλικά που «ξερνάει» η θάλασσα,μού είπε μια μέρα: «Ο πατέρας μου μού έλεγε: «τζάμπα δούλευε,τζάμπα μην κάθεσαι».

Είναι ένα καλό «άλλοθι» για κείνον που στις ώρες της σκόλης του κάνει κάτι δημιουργικό και ωφέλιμο.