ΕΜΠΡΟΣ...

Πώς θα ’τανε ο κόσμος σήμερα άλλος
Η Εύα αν δεν άκουγε το φίδι!
Πώς θα ’τανε ο κόσμος σήμερα άλλος
Αν ο Αδάμ δεν άκουγε την Εύα!

Θα ’τανε τόπος ευτυχία γεμάτος
Όπως ο τότε, αυτός, ο Παραδείσιος.
Η Εύα θα γεννούσε δίχως πόνους
Και ο Αδάμ δε θα ’βγαζε με ιδρώτα
Σαν όπως τώρα κάνει, το καρβέλι.
Δεν θα υπήρχαν χρήματα και όπλα-
Τα χρήματα τον τσακωμό ν’ αρχίζουν
Και να τόνε τελειώνουνε τα όπλα.
Δε θα υπήρχανε ψεύτες και κλέφτες
Αφού η Φύση θα μας τα ’δινε όλα
Χωρίς κανένας να της τα ζητήσει.
Και θα ’ταν οι άνθρωποι αγαπημένοι:
Όπως τα γλυκοκέλαδα πουλάκια
Κι αυτοί αξέγνιαστα θα τραγουδούσαν.
Όπως παλιά, ο Διάβολος και τώρα
Σερνάμενος θα ήταν και πεσμένος
Και την ψυχή δε θα ’χε του ανθρώπου
Στήριγμα κάνει ώστε ψηλά ν’ ανέβει.
Εκεί ακόμα θα ’τανε ριγμένος
Όπου τον είχανε η φιλαρχία
Κι η ζήλεια στείλει κι η ανυπακοή του.

Η Εύα αν δεν άκουγε το φίδι…
Αν ο Αδάμ δεν άκουγε την Εύα…

Όμως τα "αν" δεν έχουνε πια θέση.
Θέση δεν έχουν πλέον οι υποθέσεις.
Γίναν αυτά. Κι ο άνθρωπος στο βούρκο
έχει της αμαρτίας μέσα πέσει.
Η φοβερή φωνή του θεού ακούστη
Όπου εξόριζε τους πρωτοπλάστους
Από τον Κήπο της ευδαιμονίας.
Και τώρα ένα τον άνθρωπο μονάχα
Μεγάλο ερώτημα να βασανίζει-
Το πώς θα γίνει ώστε να πάει πίσω
Εκεί απ’ όπου απ’ το θεό εδιώχτη.
Το πώς θα γίνει ώστε να ξανανιώσει
Εκείνη την υπέρτατη ευτυχία
Που του θεού η γνωριμιά μονάχα
Μπορεί να δώσει στην ψυχή του ανθρώπου.
Κι όταν αυτό μπορέσει να το κάνει
Μονάχα έτσι θα ’χει εκτελέσει
Στη γη επάνω τον προορισμό του.
Και η απάντηση στην απορία
Τη δικαιολογημένη των ανθρώπων
Υπάρχει. Ο θεός την έχει δώσει.
Και είναι προσιτή σ’ όλους και σ’ όλες.
Είναι τα λόγια που ο Χριστός μάς είπε
Σταλμένος απ’ τον ίδιο του Πατέρα
Γι αυτόν το λόγο ακριβώς και μόνο.
Για να βοηθήσει τους ανθρώπους όλους
Το δρόμο να ’βρουνε της σωτηρίας.
Και είναι τόσο απλή η συμβουλή Του
Όσο οι άνθρωποι με δυσκολία
Κι απροθυμώντας την ακολουθούνε.

Η Εύα αν δεν άκουγε το φίδι…
Αν ο Αδάμ δεν άκουγε την Εύα…  

Μα γιατί κάθομαι γνωστά και λέω,
ποιος του Χριστού τα λόγια δεν τα ξέρει.
Εκείνο που μας λείπει είναι η Πράξη.
Για τον καθένα μας κάπου υπάρχει
Ένας Παράδεισος. Και τον προσμένει.
Καιρός για όλους μας να τόνε βρούμε.
Εμπρός! Αρχή ας κάνουμε από τώρα.
Γιατί το τώρα μοναχά υπάρχει.
Καθείς μας κλείνει μέσα του ένας δράκος.
Ας βρούμε πού αυτός είναι κρυμμένο
Και από κει μηνύματα μας στέλνει
Αντιανθρώπινα και ψυχοφθόρα.
Και τυχεροί αυτοί που θα τον βρούνε
Μέσα στις δίπλες του πορτοφολιού τους-
πετούν το πορτοφόλι και σωθήκαν.
Και τυχεροί αυτοί που θα το βρούνε
Μες στη συνήθεια του χεριού ν’ αρπάζει-
Κόβουν το χέρι τους κι είναι σωμένοι.
Μα δύστυχοι εκείνοι που θα βρούνε
Τον δράκο του χαμού τους να φωλιάζει
Σε μιαν από τις κρύπτες της ψυχής τους.
Αγώνα έχουν μεγάλονε να κάνουν.
Γι αυτούς θερμές ας είναι οι προσευχές μας.
Εμπρός! Αρχή ας κάνουμε από τώρα.
Γιατί το τώρα μοναχά υπάρχει.
Στ’ αυτιά κάθε ανθρώπου ηχεί μιας Εύας
Η βδελυρή φωνή. «Ελα», φώναζει,
«Να γίνουμε θεοί.» Ας μην ακούσει
Κανείς την τρομερή αυτή την κλήση-
Θεοί ήμασταν τότε -πριν ακόμα
Αυτή η φωνή στην Πλάση να ηχήσει.
Εμπρός λοιπόν! Οι αγκάλες του θεού μας
Πάντα ανοιχτές ώστε να μας δεχτούνε
Μικρούς νιοφώτιστους θεούς εντός τους.
ΕΜΠΡΟΣ! Αρχή ας κάνουμε από ΤΩΡΑ-
ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΤΩΡΑ ΜΟΝΑΧΑ ΥΠΑΡΧΕΙ.

Μιας και η Εύα άκουσε το φίδι…
Μιας κι ο Αδάμ υπάκουσε στην Εύα…