HENCOCK PARK LIBRARY
(Λος Άντζελες 1989)

Πέντε παρά δέκα απόγεμα.
Publick library of Hencock park.
Κτίριο απρόσμενα άσπρο.
Νεοκλασσικό. Ελληνικό-σχεδόν ιπτάμενο.
Μια έκπληξη.

Σφυρίζοντας κατεβαίνουν δυο έφηβοι.
Μες στ' όνειρο τα μάτια τους δοσμένα.
Ιδεατοί.

Μπαίνω.
Ί would like..."
Χαμόγελο.
"Tio come please... this gentleman wants... Tio will show you... Thank you..." "Thank you..."

O ήλιος ενώ θα 'πρεπε να 'χει κρυφτεί
φωτίζει χαρούμενα τις στιγμές
μπαίνοντας από τ' ανοιχτά μεγάλα παράθυρα.

Μία απόκοσμη, αγγελική φωνή:
"Tio, the door please... thank you...thank you..."

Χρυσόδετα βιβλία στα ράφια.
Χώρος άνετος.

"Excuse me, l would like a book about parakeets..."
"This way please... thank you... thank you..."

Στην έξοδο.
"These books please..."
"Sure... thank you..."
Χαμόγελο.
Γλυκιά ματιά αναίτια παρατεταμένη.
"Have a good night..Thank you... thank you..."
"thank you... thank you..."

Γιατί ετούτο το δεκάλεπτο ντύθηκε άφθαρτα ρούχα;
Γιατί τα χέρια της αρπάχτηκαν απ' τα δικά του καθώς περίμενε;;

Ισως γιατί η Sherry
την ώρα εκείνην ακριβώς
συνουσιαζόνταν.
Kι η μέρα τέτοιαν ώρα ονειροντύνεται.

"Thank you...thank you...thank you..."
"Thank you...thank you...thank you...thank you..."