Όλη η θολούρα κι η πολλή ζαλάδα
κι τρέλα κι η παλαβομάρα
όλη η κακία πάνω σου είναι μαζεμένη
χυδαία γυναίκα-καταραμένη.

Ανοησία φοβερή, βλακεία,
κι άρρωστη μια αλαζονεία
σε σφίγγουν οργισμένα-
όπως επαίδευες εσύ εμένα.

Καλά κρυμμένη μες στην άγνοιά σου.
Σκότος πηχτό το μάθημά σου.
Πως όλα ξέρεις ας νομίζεις τάχα,
μα το χαμό σου ξέρεις μονάχα.