Ό,τι θυμάμαι από σένα με δροσίζει.
Η μνήμη σου τις μέρες τούτες δε φλογίζει.
Είναι η συμπόνια ίσως που για μένα έχεις
και πάντα σα θεός μου με προσέχεις

κι είσαι παρέα στη μοναξιά που με τυλίγει,
κι είσαι χαρά γλυκιά ο πόνος σα με πνίγει;
Τ’ είναι γλυκό, θερμό, μέλι κορίτσι, πες μου-
τι απ’ τις γνώσεις πέρα τις δικές μου;

Τ’ είναι ουρανόφερτε, γλυκέ, χρυσέ άγγελέ μου;
Τ’ είναι ανάσα εσύ του πιο γλυκού μου ανέμου;
Τ’ είναι ψυχή μου; τ’ είναι φως μου; τι ζωή μου;
Τι στην αιώνια νύχτα εσύ πρωί μου;

Και πες μου, οι διακοπές σου όταν τελειώσουν-
και πες μου, όταν τα μίση θα με ζώσουν,
κάτι θα μου αφήσεις σα σημάδι
πως δε θα με κερδίσει το σκοτάδι;