ΑΤΙΤΛΟ

Κάθε ημέρα τόποι του κόσμου
στέλνουνε πρέσβεις τους δωροφόρους ως εμένα
και με καλούνε μ’ ένα βλέμμα μου
το δώρο της ύπαρξης και σε κείνους να χαρίσω.

Αστέρια που δεν έχει δει το μάτι,
το μαύρο φως τους στέλνουν το βαρύ,
και μου ζητούνε προς αυτά να ταξιδέψω
και λάμψη να τους δώσω και στον ουρανό θέση.

Βουή παραπονιάρα και γκρινιάρικη
της κάθε ώρας οι φωνές με προσκαλούνε.
Μα μακριά να πάω βολετό δεν είναι
γιατί άφτερο είμαι έντομο
και κουτσό λιοντάρι είμαι,
κι ως για να συρθώ,
τέτοιαν εντολή, από την Ευθύνη μου
ποτέ δεν πήρα.