Στο Κέντρο Νεότητας της πόλης.

Δυο κορίτσια, ένα από τη Φινλανδία και άλλο από τη Γερμανία, έπαιξαν Θέατρο.
Ένας από τους λόγους που μού άρεσε το θέατρο των κοριτσιών είναι που δεν υπήρχαν σκηνικά.
Αηδιάζω με την ιδέα ότι πρέπει το συναίσθημα να ενισχυθεί από κάποιες ζωγραφιές σε τοίχους ή από κάποια έπιπλα τοποθετημένα πάνω στη σκηνή.
Λυπάμαι για την κατάντια του θεάτρου που δεν μπορεί να πει ό,τι θέλει παρά με σκηνικά οπλισμένο.
Αν οι άνθρωποι δεν επαρκούν στους ανθρώπους τότε ας πάνε όλοι έξω στην αγορά όπου έχουν θέση τα πράγματα.
Το θέατρο όμως πρέπει να είναι καθαρό από ο,τιδήποτε άλλο πλην του ανθρώπου.
 Όχι πως υποτιμώ τα Πράγματα, μα εδώ, στο θέατρο, είμαστε ενώπιος ενωπίω.
Και ό,τι βγάλουμε από αυτή την κατάσταση θα είναι όλο ( κέρδος ή χάσιμο) δικό μας.
Τα Πράγματα έχουν το δικό τους θέατρο. Ετούτο είναι το δικό μας. Των ανθρώπων.
Τίποτ’ άλλο παρά μόνον ο άνθρωπος.
 Και όχι γιατί ο άνθρωπος έχει καμιά ιδιαίτερη αξία, μα επειδή για τη δική του αξιοπρέπεια πρόκειται εδώ.