ΤΟ «ΠΡΈΠΕΙ»

Τι ωραίο αυτό το «πρέπει»!
Ο καθείς αυτό το βλέπει-
σαν ραβδάκι μαγικό
το πικρό κάνει γλυκό.

-Τι θα κάνετε υπουργέ
για το χάλι του ΟΤΕ;
-Να σας πω: ΠΡΕΠΕΙ να γίνει…
και να  γίνει… και να γίνει…

(και αντίρρηση ποιος έχει
πως ο υπουργός κατέχει
τι θα «πρέπει» κάθε μια
να γινότανε φορά;)

 -Κύριε βουλευτά οι φτωχοί
έχουνε πολύ αυξηθεί
τόσο όσο πριν ποτέ…
-Να τι ΠΡΕΠΕΙ αγαπητέ…

Και, η βουλευτική μαφία
αραδιάζει με σοφία
όσα «πρέπει» να γινούν
οι φτωχοί για να σωθούν.

Και κανείς δε λέει τι
«πρέπει» κάθε βουλευτή
ο λαός να τόνε κάνει
πριν εκείνος τον πεθάνει.

Γιατί ο έλλην ενοικεί
στις αγκάλες του Μορφέα
κι ως γνωστόν όλα εκεί
κι όμορφα είναι και ωραία.

 

 

          ΟΜΠΑΜΑ ΑΞΙΟΛΥΠΗΤΟΣ

Μετά από τη συνάντηση της Μέρκελ με Ομπάμα
ο Ομπάμα για τους έλληνες γνώμη άλλαξε εν τω άμα.
κι ενώ εκείνοι ήσαν γι αυτόν του χτύπα και του βάρα
να υπολογίζει άρχισε την ελληνίδα φάρα.
Γιατί η Μέρκελ του είπε πως έκπληκτη έχει μείνει
απ’ το που μέγα οι έλληνες θαύμα έχουν κατορθώσει:
παρά την Κρίση να ’χουνε τη χώρα ανορθώσει
σ’ ύψος που μόνο στα παλιά τα χρόνια είχε εκείνη.
«Με αρχηγό έναν Σαμαρά», του είπε, «έχουν πετύχει
κάτι που δεν θα γίνονταν καν ούτε κατά τύχη.»
Και για συντάξεις του ’λεγε, για φάρμακα, μισθούς,
για την Παιδεία, για φορτηγά, για Υγεία, για ταξί…
και με τον Πρόεδρο άφωνο να ’ναι στο μεταξύ,
εκείνη έλεγε πράγματα θαυμάσια να τ’ ακούς.
Κι όπως το Bloomberg είχε αυτός κοιτάξει λίγο πριν,
όπου τα ίδια έλεγε ωραία για την Ελλάδα,
κι ας πάσκιζε, δεν έβρισκε στην τόση του ζαλάδα
η χώρα αυτή ότι μπορεί να έχει κι ένα πλην.
«Έτσι», αναρωτήθηκε, «να είναι η κατάσταση;
Κι όλα με μιαν ειρηνική να γίναν επανάσταση;»
Κι ακόμα έκπληκτος ου μην, μα και συνεπαρμένος
απ’ την περίπτωση ολ’ αυτά να ειν’ αληθινά,
στον εν Αθήναις πρέσβη του με ες εμ ες μηνά
να τσακιστεί και να τον βρει να τρέξει εσπευσμένως,
για να του πει αν πράγματι τα όσα είχε μάθει
είναι σωστά ή παράκρουση η Μέρκελ είχε πάθει,
κι αν κάποια μύγα τσίμπησε του Bloomberg τον εκδότη
και την Ελλάδα ανεύθυνα παρουσιάζει πρώτη.
Τρέχει ευθύς ο Ντέιβιντ Πιρς και στον Ομπάμα φτάνει.   
Όταν τον είδε ο Μπαράκ μια καρέκλα πιάνει
σε μία κάθεται ωχρός του δωματίου γωνία
και «πες μου Πιρς» ρωτάει ευθύς, γεμάτος αγωνία
"πες μου για ό,τι γίνεται στη χώρα των ελλήνων-
των απογόνων των γνωστών ηρώων τους εκείνων.
Πώς οι ένοπλες δυνάμεις τους εξοπλισμένες είναι;
πώς είναι τα εσωτερικά; τα εξωτερικά τους;
πώς είναι η μεγάλη τους πρωτεύουσα-αι Αθήναι;
Πώς είναι η Υγεία τους; τα Εκπαιδευτικά τους;..."
«Ένα ένα κύριε υπουργέ- μη τόσο αδημονείτε
και τόσο ανυπόμονος μας δείχνεστε-σταθείτε!»
«Με τη σειρά» θα έλεγα, «όπως κι ο Γεωργιάδης…»
«Ποιος ειν’ αυτός; Ο νεαρός-εκείνος ο αυθάδης;»
«Μη Πρόεδρέ μου! Πιο σιγά! Αυτιά έχουν κι οι τοίχοι
και είναι διαπεραστικοί της ομιλίας οι ήχοι…
Γιατί αν αυτός εμάθαινε πως ίσως τον υβρίζετε
αλί! Γιατί υβριζόμενος μεγάλως εξοργίζεται!»
«Αν όσα η Μέρκελ μου ’λεγε μου πεις ότι είναι αλήθεια,
τότε μεγάλο πράγματι καημό θα ’χω στα στήθια.
Μα έλα Ντέιβιντ, άρχισε τα νέα να μου λες.
και δίχως να μου τα μασάς ό,τι γνωρίζεις πες!
Ξέρω πολύ πως βιάζομαι, αντιλαμβάνεσαι όμως
πως μ’ ολ’ αυτά που άκουσα μέγας με πιάνει τρόμος.
Τόσα που ακούγονται γι αυτούς... εμπρός λοιπόν, πες… πες μου…
 Και πρώτα για τις ένοπλες δυνάμεις μίλησέ μου...»
«Πρόεδρε-πώς να σας το πω… τόσο μπροστά έχουν πάει
που ο στρατός μας δίπλα τους για νήπιο μετράει.
Μ’ αερομεταφερόμενες μπορούνε μεραρχίες
σε δύο μέρες να 'χουνε δικές τους τις Ινδίες.
Αεροπλάνα έχουνε τόσο εξοπλισμένα
που τέσσερα εφ δεκάξι μας δε φτιάχνουνε ούτ' ένα.
Οι πεζοναύτες τους μπορούν μ' ένα περίπατο τους
να κάνουνε τη χώρα μας υπάκουο φέουδό τους»
«Και πώς τα καταφέρανε οι έλληνες όλα τούτα-
κράτη να τρώνε ως εάν ήθελε τρώνε φρούτα;»
«Έχουνε αυτοί έναν υπουργό-κάποιονε Αβραμόπουλο
που με τα όπλα παίζει αυτός αφότου ήταν παιδόπουλο-
που παιχνιδάκι είναι γι αυτόν και πόλεμοι και όπλα-
σαν με χαρτιά της τράπουλας να κάνει άλλος κόλπα.»
«Θεέ μου τ' είναι που ακώ;.. και μη σκοπό έχει βάλει
στη χώρα μας η χώρα αυτή-πες να χαρείς-να εισβάλει;"
Όχι ακόμα ευτυχώς. Γιατί έχουν κάποιον Μίκη
που λεν πως είναι μουσικός και που όλοι τον ακούνε,
κι αυτός τους λέει του ωκεανού να μη διαβούν τα μήκη
γιατί απ' τον σοσιαλισμό μπορεί να μολυνθούνε."
«Κι οι τούρκοι πώς τα βγάζουνε μ' αυτούς τους ήρωες πέρα;»
«Τους τούρκους τους στριμώξανε και με μια νέα φοβέρα
καθημερνά τους άμοιρους κατατρομοκρατούνε.
Άνετα σουλατσάρουνε στους τούρκικους αιθέρες
πόλεις των τούρκων παίρνουνε χωρίς να τους ρωτούνε
κι η Θράκη η ανατολική μετράει μάλλον μέρες...»
«θεούλη μου! Ας λες εσύ-αυτοί και μας θα φάνε!...
Μα πες μου ακόμα φίλε Πιρς, από Παιδεία πώς πάνε;»
«Από την εξυπνάδα τους δυο δυο περνούν τις τάξεις
κι από τη μια στην άλληνε δε δίνουν εξετάσεις.
Μια στο βιβλίο ρίχνουνε ματιά και το 'χουν μάθει.
Το δάσκαλο διορθώνουνε-αυτός κάνει τα λάθη.
Στα χέρια παίζουν φυσική και τριγωνομετρία
και δείχνουν μια για το σκολειό αφύσικη λατρεία.
Και πια επιστήμονες λαμπροί βγαίνουνε κατά δέσμας
με τέτοια φόρα που εμείς δεν είδαμε ποτέ μας.
Τι άλλο κύριε Πρόεδρε  για κείνους να ειπούμε
που όποιον τομέα πιάσουμε μ' αυτούς να μετρηθούμε,
μπροστά τους δε θα πιάναμε μπάζα που λέει ο λόγος
κι όλος δικός μας θα 'τανε στα τελευταία ο ψόγος...»
«Την ανεργία, μη κι αυτή την έχουνε μειώσει;»
«Τι να μειώσουνε;-αυτοί την έχουν χαντακώσει.
Αφού σκεφτείτε, ο υπουργός αυτό που 'χει πετύχει,
δεν κάνει πλέον τίποτα κι όλο πασιέντζες ρίχνει.
Και για να μη του πει κανείς πως το 'χει παρακάνει
κάνει ανακλήσεις διορισμών άνεργους για να φτιάχνει…»
«Δε θα μπορούσαμε αυτόν τον θαυματοποιό τους-
της Εργασίας εννοώ τον άξιον υπουργό τους-
στις ΗΠΑ να τόνε φέρναμε μήπως κι εδώ μπορέσει
και μας την ανεργία μας να βγάλει από τη μέση;
Θα ‘λεγες να τολμήσουμε να του το πούμε ή μήπως
έτσι θα εφερόμασταν κάνοντας, παρατύπως;»
«Δεν ξέρω κύριε Πρόεδρε αλήθεια τι να πω…
αυτός ένα καλάμι
άλογο έχει κάμει
και από κει να κατεβεί δεν το ’χει πια σκοπό…
δε βλάφτει όμως να του ’κανα με τρόπο καμιά νύξη…»
«Κάν’ το. Ελπίζω η τόλμη μας πως δε θα τόνε θίξει…»
«Πολύ καλά. Όμως Πρόεδρε, μήπως καλλίτερα είναι
να πάτε ο ίδιος σεις εκεί και να του το ζητήστε;»
«Τι λες εκεί; Αδύνατο! Το πράγμα αυτό δε γίνε-
ται- ειν’ όλοι τους εκεί επιτυχίας μύσται
κι εγώ τι θα ’χα αντίβαρο αντάξιο να δείξω;..
κι αφού μας ξεδοντιάσανε τι δόντια πια να τρίξω;…
Αφού-στο λόγο μου-αυτή που σας μιλάω την ώρα
και μόνο που το σκέπτομαι, ντρέπομαι από τώρα.
Πώς ένας από μας εδώ που είχαμε τη γνώμη
πως πρώτοι είμαστε παντού, μπορεί εκεί να πάει;
Πώς θα δεχτούμε χώρα μια μπροστά μας να μετράει;
…Και μη μας επεράσανε και στην Υγεία ακόμη;»
"Εκεί κι αν είναι πια μπροστά! Κάθε νοσοκομείο
δε νοσηλεύει ασθενείς πιο πάνω από δύο.
Κι όλα τα μέσα έχουνε σε κάθε τέτοιο μέρος.
Για την υγεία του λαού τέτοιος τους ειν' ο έρως
που αν άρρωστους δεν έχουνε, παίρνουν γερούς ανθρώπους
και στα νοσοκομεία τους τα δίκλινα τους βάνουν
κι αφού οι γιατροί με χίλιους δυο τους περποιηθούνε τρόπους
με πάρτι αποχαιρετισμού και πάλι έξω τους βγάνουν.»  
«Αυτό ήτανε! Τελείωσε! Δεν πάω στη χώρα εκείνη!
Ρεζίλι-όχι!- ο Πρόεδρος των ΗΠΑ δε θα γίνει!»
«Δε σας επίεσε κανείς Πρόεδρε-μην αγχώνεστε.
Κι αφήστε πια τους έλληνες στην όποια πρόοδό τους.
Καλλίτερα έτσι. Φαίνεται πως ήρθε ο καιρός τους.
Ανάμεσα σε γίγαντες, νάνος εσείς μη χώνεστε…»
«…Για δες πού καταντήσαμε… Πρέπει να το δεχτούμε
πως παρασάγγας πίσω τους πλέον εμείς μετρούμε…
Μα κοίτα Πιρς… για κοίταξε… βολιδοσκόπησέ τους…
Θα δέχονταν στρατιωτική βοήθεια να μας δώσουν;
Στο κάτω κάτω -οι μπάσταρδοι-ευθέως ρώτησέ τους!
Ή εντελώς θα ήθελαν να μας ισοπεδώσουν;
Κι αν και σε μας δώσουν καθώς στους Μεξικάνους δίνουν,
ώστε να μην μπορούν αυτοί αφέντες μας να γίνουν,
για δες ρε Πιρς-μπορείς αυτό το πράγμα να το έκα
νες,- να! δηλαδή… αν αυτό εγίνονταν αλήθεια,
η που οι Γραικοί θα έστελναν προς τα εδώ βοήθεια
Μαξικανοί προς Γιάνκηδες να ειν’ εφτά προς δέκα;...»

 Μάρτης 2014

ΖΩΟ-ΦΙΛΙΑ
(διάλογος)


Α. Φίλε μου έχω μιαν απορία: πώς οι κυβερνήσεις επιτρέπουν την προάσπιση και προστασία των ζώων ενώ καταδικάζουν την ανθρωποκτονία;

Β. Ξαναπέστο αυτό σε παρακαλώ.

Α. Λέω, πώς οι κυβερνήσεις ευνοούν τους προστάτες των ζώων ενώ την ίδια στιγμή καταδικάζουν τους δολοφόνους.

Β. Τώρα, αυτό που είπες θα το ξαναπώ κι εγώ, ώστε αν κάνω κάποιο λάθος να με διορθώσεις. Έτσι θα είμαι σίγουρος ότι καλά κατάλαβα. Ρωτάς γιατί επιτρέπεται η προστασία των ζώων τη στιγμή που απαγορεύεται η ανθρωποκτονία.

Α. Σωστότατα.

Β. Ε,τι να σου πω... σε ήξερα για λειψόν, για αλλοπρόσαλλον, για παράξενον, αλλά δεν ήξερα πως είσαι και ανισόρροπος.

Α. Δεν με πειράζουν όσα λες αφού είσαι φίλος. Όμως, για την οικονομία του διαλόγου μας, που κάποτε μπορεί να δημοσιευτεί, θα σου απαντήσω πως ίσως να μην είμαι εγώ ανισόρροπος, αλλά εσύ μικρόνους ή και άνους.

Β...Μα ποια σχέση άνθρωπέ μου μπορεί να υπάρχει σ΄ αυτά τα δυο ανάμεσα-στην προσοχή που δίνουν οι άνθρωποι στα ζώα και στα εγκλήματα;

Α. Περίμενα να το νιώσεις και ν' απαντήσεις στην ερώτησή μου.

Β. Ποτέ δεν μπαίνω στο νόημα μιας ερώτησης όταν αυτή δεν έχει νόημα.

Α. Μα φίλε μου, πες μου: όταν κανείς αγωνίζεται να προφυλάξει ένα είδος ζώου από τον αφανισμό του, αυτό δεν απαιτεί χρήματα;

Β. Και βέβαια απαιτεί.

Α. Και όταν κάποιοι αποφασίζουν να γιατρέψουν τις χελώνες που κατάπιαν αγκίστρια και υποφέρουν, γι αυτό δεν απαιτούνται χρήματα;

Β. Και βέβαια χρειάζονται χρήματα και γι αυτό. Τι σχέση όμως έχει αυτό με τις ανθρωποκτονίες;

Α. Και το ίδιο δεν απαιτούνται χρήματα για οποιαδήποτε παρόμοια ασχολία με τα ζώα;

Β. Ναι, το ίδιο.

Α. Τα χρήματα αυτά, χρησιμοποιούμενα αλλιώς, δε θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην καταπολέμηση της πείνας και της αρρώστιας ανθρώπινων όντων;

Β. Θα μπορούσαν μια χαρά.

Α. Και όταν δεν ταϊζεις κάποιον πεινασμένο ή δε γιατρεύεις κάποιον άρρωστο άνθρωπο, γλιτώνοντάς του έτσι τη ζωή, δεν τον σκοτώνεις;

Β. Αυτή είναι μια ερώτηση χωρίς ρεαλιστική βάση. Αφού τα χρήματα πηγαίνουν για τη θεραπεία των αναγκών των ζώων, δεν μπορεί την ίδια στιγμή να πηγαίνουν και για τη θεραπεία των αναγκών και των ανθρώπων. Ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω.

Α. Μα φίλε μου, αυτή είναι η ουσία όλης της υπόθεσης. Αφού θεραπεύοντας τα ζώα σκοτώνεις ανθρώπους και όσους σκοτώνουν ανθρώπους τους λέμε δολοφόνους, τότε όσοι ασχολούνται με την θεραπεία των αναγκών των ζώων είναι δολοφόνοι. Ναι ή όχι;

Β...Τι άλλο μπορώ να πω...είναι δολοφόνοι.

Α. Ε! Να και η ερώτησή μου; Γιατί τους δολοφόνους αυτούς δεν τους κολάζει η Πολιτεία;

Β. Μα καθένας έχει το δικαίωμα να διαθέτει τα λεφτά του όπως θέλει.

Α. Μπορώ κι εγώ λοιπόν να διαθέσω τα λεφτά μου για να κατασκευάσω μία βόμβα που θα τη βάλω να εκραγεί σκοτώνοντας ανθρώπους;

Β. Όχι βέβαια, γιατί τότε θα τιμωρηθείς.

Α. Γιατί; Εσύ δεν είπες πως μπορώ να κάνω τα λεφτά μου ό,τι θέλω;

Β. Ναι, μα όχι και να σκοτώνεις ανθρώπους!..

Α. Μα και οι άλλοι αυτό κάνουν. Γιατί σ' αυτούς επιτρέπεται;

Β. Μα βάζεις στην ίδια μοίρα ένα ζωόφιλο κι ένα δολοφόνο;

Α. Εσύ ο ίδιος τους έβαλες στην ίδια μοίρα πριν λίγο, το ξέχασες;

Β. ......

Α. Λοιπόν;

Β. ...Μα δε λυπάσαι τα κακόμοιρα τα ζώα;

Α. Και βέβαια τα λυπάμαι. Όμως σαν άνθρωπος, λυπάμαι περισσότερο τους ανθρώπους.

Β. Μα η ζωοφιλία είναι δείγμα ανθρωπιάς.

Α. Ανθρωπιά που να σκοτώνει ανθρώπους πρώτη μου φορά ακούω.

Β. Και τι προτείνεις να γίνει;

Α. Δεν έχω τη δύναμη να λύσω το πρόβλημα. Ξυπνάω μόνο μερικούς που κοιμούνται όπως εσύ. Πρέπει κάποτε να δεις τα πράγματα όπως είναι και όχι όπως στα παρουσιάζουν εκείνοι που έχουν συμφέρον από αυτό.

Β. Ώστε κάποιοι κερδίζουν απ' αυτό! Πες μου σχετικά...

Α. Ίσως μιαν άλλη φορά. Αρκεί για σήμερα το μάθημα που έμαθες. Και αρκέσου στο βαθμό που πήρες. Μικρόνους είναι καλλίτερα από άνους.

......................................................................

ΣΤΟΝ ΕΝΙΚΟ…

Κάθε Δευτέρα ο Χατζηνικολάου συμμαζεύει
αισχρούς πολιτικούς
και πολίτες που καθένας τους ζητά να εκτονωθεί
εμπρός από φακούς.

Κι οι πολιτικοί παρλάρουν και χωρίς ντροπή σταλιά
καταλήγουν: «Πρέπει…»
Και ξεδίνουν οι πολίτες όπου τάχα μ’ αιχμηρά
ρητορεύουν έπη.

Και των Μέσων ο «πολύς»,. «μέγας» Χατζηνικολάου
μ’ αυστηρό ένα ύφος
μια γκροτέσκο κωμωδία «συντονίζει» γελοιωδώς
με ουσία τζίφος!

Κι όλοι αυτοί έχουν τη γνώμη πως προσφέρουνε στον τόπο
μα μονάχα απομυζούν
όση ουσία στη χώρα αυτή τη χαζή έχει απομείνει
και καλά κι ωραία ζουν.

Κι όσοι θα ’πρεπε να παν κι όλα εκεί να τα διαλύσουν
σαν του αγώνα τους αρχή,
το «Στον ενικό» θαυμάζουν ,λιώνοντας στον καναπέ
ως και το βρακί.

 

                                              

   ΕΥΣΕΒΕΊΣ ΠΟΘΟΙ

Να ’τανε λεει αλλη εποχή
και να ’ταν η ανθρωπότητα
ο αντίποδας αυτής εδώ-
να είχε άλλη ταυτότητα.

Καλή να λογιζότανε
η χώρα όπου κλέφτες
όλοι της είναι οι βουλευτές
κι άθλιοι και θεομπαίχτες…

Ω! Τότε πρώτη η χώρα μας  
θα ήτανε στην Πλάση
και θα ’χε μίλια του ντουνιά
τις χώρες ξεπεράσει.

Βραβεία αν εδίνονταν
όχι στην εργασία
μα στην κατακρινόμενη
σήμερα οκνηρία,

βραβείων πλήθος ευγενών
θα γέμιζε η πατρίδα μας
στην απλωμένη που κοντά
θα σάπιζαν αρίδα μας!

Κι αν Νόμπελ απονέμονταν
για την καταστροφή
τότε αυτό που έλαβε
η σεφέρεια «Στροφή»

θα σκούσε κάτω από σωρούς
αμέτρητων βραβείων
που θα βραβεύαν τον δεινόν
ολέθριόν μας βίον.

Και τότε η Κρίση θα ’τανε
το μέγα καύχημά μας
που τ’ άλλα θα επισκίαζε
τ’ ανδραγαθήματά μας..                                                 

ΜΗΤΡΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΟΣ

ΕΟΚ, ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΚΛΠ

 

(όπου ο Μήτρος πάλι απορεί 

Κι ο Γιάννος τον φωτίζει όσο μπορεί)

 

-Ρε Μήτρο, ‘συ είσαι που χτυπάς; Τι θέλεις τέτοια ώρα;

-Γιάννο μου είμαι άγρυπνος μερόνυχτα δυο τώρα…

-Γιατί ρε Μήτρο; Τι έπαθες;

-                                                    Γιάννο μου να χαρείς

να με βοηθήσεις μόνο εσύ Γιαννάκο το μπορείς.

Να σου μιλήσω Γιάννο μου θέλω, και να ειπώ

όσα μου καίνε το μυαλό σε φίλο έναν καλό

ώστε ο λαφιασμένος μου ο νους να ησυχάσει.

Λυπήσου το κεφάλι μου Γιάννο που πάει να σπάσει

και λίγη από την πολύτιμη ώρα σε μένα αφιέρωσε-

την ταραγμένη μου ψυχή Γιάννο μου εσύ ηρέμησε!..

-Τ’ είναι που τόσο πια πολύ σ’ έχει αναστατώσει;

Πού τάχα η στενοχώρια σου οφείλεται η τόση;

Λοιπόν σταμάτα να μιλάς αόριστα κι αρχίνα

να λες τα όσα σ’ ενοχλούν-πρόσεξε: μόνο εκείνα!

-Ναι Γιάννο μου, κι ευχαριστώ που με καταλαβαίνεις

και στην καρδιά του θέματος γρήγορα τόσο μπαίνεις,

γιατί αν δεν ήσουν έξυπνος όσο αυτό σε δείχνει…

-Μήτρο το χέρι μου αυτό και φάπες ξέρεις ρίχνει-

λοιπόν σταμάτα όσα λες και μπες στο θέμα τάχιστα!..

-Ναι Γιάννο μου, τα λόγια μου βάζω στην άκρη τ’ άχρηστα

κι ό,τι με καίει θα σου πω, αν και νομίζω…

-  ΑΡΧΊΝΑ!

-Γιάννο μου, όσα γίνονται εσχάτως στην Αθήνα

να καταλάβω δεν μπορώ. Πες μου, ο Τσίπρας θέλει

να μείνουμε ή να φύγουμε απ’ το ευρώ εντέλει;

-Να φύγουμε! Άλλο!

-                                      Γιάννο μου δε θέλω έτσι κοφτά

να μου απαντάς σε θέματα όπως αυτά καυτά.

Με λίγη σάλτσα το λοιπόν τα λόγια σου περίχυνε

και δείξε κατανόηση στο άγχος μου Γιάννο λίγηνε…

-Καλά λοιπόν, με έπεισες πως χρειάζεσαι βοήθεια

και για τη χώρα πως καημό κρατείς μέσα στα στήθια

κι ότι αυτόν σου τον καημό, τον έστω και βλακώδη,

να τον μετριάσω πρέπει εγώ. Γιατί και σ’ ένα βόδι

αν εν’ αγκάθι έχει μπει στο χοντρουλό του σώμα,

κι ας είναι ζώ’, πρέπει κι αυτό να βοηθηθεί ακόμα.

-Γιαννάκο μου σε αγαπώ και βόδι ας με λες

και ας με λούζεις με βρισιές κι άλλες εσύ πολλές.

-Ρε Μήτρο ξέρεις πως κι εγώ πολύ σε αγαπώ

κι ας λέω πολλά επίθετα σε σένα εναλλάξ-

ας πούμε εκτός ότι κουτός είσαι μαζί και βλαξ-

μα κι ας το ξέρεις Μήτρο μου και πάλι θα στο πώ,

είσαι ο πιο καλλίτερος στον κόσμο που έχω φίλος.

-Γιαννάκο μου ο τόσος μου για το μυαλό σου ζήλος

δε θα λιγέψει όπως κι αν να με ειπείς γυρέψεις.

Γιάννο μου είμαι ζηλωτής της λαμπερής σου σκέψης.

Γι αυτό και πριν Γιαννάκο μου το χέρι σου σηκώσεις

και κάποια όπως συνηθάς καταχεριά μου δώσεις,

τ’ άλλα παραμερίζω

και να ρωτώ αρχίζω.

Πες μου Γιαννάκο μου γιατί η Ελλάδα υποφέρει;

-Γιατί η Νου Δου και το Πασόκ μακρύ απλώσαν χέρι

και κλέβανε ανελέητα του κράτους τα λεφτά

κι ενώ τα άλλα κόμματα τα βλέπανε αυτά

ποτέ δε βγάλαν τσιμουδιά. Γι αυτό και κείνοι λέω

το ίδιο φταιν. Και θα σου πω και άλλο ένα νέο:

Δεν κλέβαν Μήτρο μόνο αυτοί αλλά και οι δικοί τους-

φίλοι, γνωστοί, πολιτευτές, λεφτάδες, συγγενείς τους.

-Κι από την κρίση Γιάννο μου όπου μας έχει βρεί

πες μου-η Ελλάδα πώς μπορεί Γιαννάκο μου να βγει;

-Ξέχνα το αυτό Μητρούση μου. Αυτό δεν το μπορεί.

Και τόσο μη το μάτι σου  έκπληκτο  με θωρεί.

-Και ώσπου να πεθάνουμε φτωχοί θα ’μαστε Γιάννο;

-Μήτρο γι αυτό στη φτώχεια σου ορκίζομαι επάνω.

-Μα Γιάννο μου ο Βαγγέλης μας λέει πως θα μας σώσει.

-Αυτός που δεν κατάφερε να μη μας χαντακώσει;

-Τότε μπορεί ο Σαμαράς να μας πλουτήνει πάλι;

-Ο Σαμαράς; Το κόμμα του που τόσο έχει χάλι

να συμμαζέψει δεν μπορεί. Μα κι αν το συμμαζέψει

(τηλεφώνημα-σταματώ, έχω επισκέψεις)