Ο ΝΑΥΑΓΟΣ

Είναι ναυαγός.

Γεννήθηκε ναυαγός.

Κι ολοζωής στέλνει μηνύματα
σε μπουκάλια μέσα:
«Μην πλησιάζετε!».

 
               ΟΥΤΕ Η ΤΕΧΝΗ

Και πια δεν ξέρουν τι να κάνουν
και τι τεχνάσματα να επινοήσουν
και κάνουνε τα ίδια και τα ίδια κάθε μέρα
λιγάκι μόνο αλλάζοντας κάθε φορά
τις λέξεις, τις κινήσεις, τις εκφράσεις.

Οι άλλοι πάλι χειροκροτούν
σαν να ’τανε το θέαμα κάτι νέο.
Και παν και ξαναπάνε και το βλέπουν,
και γράφουν κριτικές επωφελείς,
και παν και ξαναπάνε και το βλέπουν,
κι εκφράζουν "ανυπόκριτον χαράν",
και λεν: "αυτή
ήτο μια νέα ερμηνεία τω όντι",
και το επαινούν και το αινούν και το θαυμάζουν,
γιατί τι άλλο να ’καναν
και πώς να πούνε
πως όλα αυτά είναι μια Έλλειψη κι ένα Κενό
που τότε το Κενό θα ’παιρνε εκδίκηση
αποκαλύπτοντας αυτοστιγμεί
πως ούτε η Τέχνη είναι καταφύγιο…
                       ---

 



ΣΤΗΝ ΠΙΚΡΗ
 
Μέσα στην ησυχία
θόρυβοι κάτι αλαφροί έρχονται απ' τον καφέ του.
 
Μπορεί να πει πως κάποιος δαίμονας
εμπήκε στο φλιτζάνι του
και κει ότι τα μάγια του δουλεύει.
Και λέγοντας αυτό
θα ξέφευγε από το απίστευτο να πει
ότι ακούει τα βιαστικά κι ανάλαφρα-
τα μυστικά πατήματα της ζάχαρης
καθώς μες στον καφέ του τον πικρό διαλύεται.
 
Απίστευτο γι αυτόνε όχι-γιατί αυτός
ολημερίς μες στη σιωπή
της μοναξιάς τους ήχους τους λεπτούς ακούει
καθώς αυτή μες στην πικρή
γλυκαίνοντάς τηνε διαχύνεται ζωή του

 ΤΟΥ ΚΡΕΒΒΑΤΙΟΥ ΤΟ ΒΗΤΑ

Πάντοτε με διορθώνουν-
οι ανόητοι-
πως το κρεββάτι μ’ ένα βήτα γράφεται.

Δεν είναι βέβαια ποιητές.

Αν ήταν, θα ’ξεραν
πως άδειο το κρεββάτι μ’ ένα βήτα είναι,
όπως με μόνο αυτούς επάνω του.

Το δεύτερο το βήτα ειν’ η γυναίκα.

   Ο ΓΑΜΟΣ
 
Παντρεύεται ο λόφος
και παίρνει την κυρα-Άνοιξη.
Οι μυγδαλιές κοιτάζουν
το θέαμα με κατάνυξη.
 
Μαργαριτούλες πλέκουν
στεφάνι νυφικό
των μερμυγκιών με χάρη
καλπάζει το ιππικό.
 
Κρατούν οι πεταλούδες
την άκρη του φορέματος
πλαντούν οι παπαρούνες
στο χρώμα του αίματος.
 
Κι ως φεύγει ο κυρ-Χειμώνας
γυρνά την κεφαλή
και στέλνει στο ζευγάρι
χαρούμενο φιλί.




ΣΤΗΝ ΠΙΚΡΗ
 
Μέσα στην ησυχία
θόρυβοι κάτι αλαφροί έρχονται απ' τον καφέ του.
 
Μπορεί να πει πως κάποιος δαίμονας
εμπήκε στο φλιτζάνι του
και κει ότι τα μάγια του δουλεύει.
Και λέγοντας αυτό
θα ξέφευγε από το απίστευτο να πει
ότι ακούει τα βιαστικά κι ανάλαφρα-
τα μυστικά πατήματα της ζάχαρης
καθώς μες στον καφέ του τον πικρό διαλύεται.
 
Απίστευτο γι αυτόνε όχι-γιατί αυτός
ολημερίς μες στη σιωπή
της μοναξιάς τους ήχους τους λεπτούς ακούει
καθώς αυτή μες στην πικρή
γλυκαίνοντάς τηνε διαχύνεται ζωή του.




               ΟΥΤΕ Η ΤΕΧΝΗ

Και πια δεν ξέρουν τι να κάνουν
και τι τεχνάσματα να επινοήσουν
και κάνουνε τα ίδια και τα ίδια κάθε μέρα
λιγάκι μόνο αλλάζοντας κάθε φορά
τις λέξεις, τις κινήσεις, τις εκφράσεις.

Οι άλλοι πάλι χειροκροτούν
σαν να ’τανε το θέαμα κάτι νέο.
Και παν και ξαναπάνε και το βλέπουν,
και γράφουν κριτικές επωφελείς,
και παν και ξαναπάνε και το βλέπουν,
κι εκφράζουν "ανυπόκριτον χαράν",
και λεν: "αυτή
ήτο μια νέα ερμηνεία τω όντι",
και το επαινούν και το αινούν και το θαυμάζουν,
γιατί τι άλλο να ’καναν
και πώς να πούνε
πως όλα αυτά είναι μια Έλλειψη κι ένα Κενό
που τότε το Κενό θα ’παιρνε εκδίκηση
αποκαλύπτοντας αυτοστιγμεί
πως ούτε η Τέχνη είναι καταφύγιο…
                       ---

 
ΡΩΣΙΑ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ …ΤΙ;

Ρε τι τον έπιασε αυτόν τον τύπο-τον Ζελένσκι
Και πήγε και τα έβαλε κι αυτός με τη Ρωσία;
Την τύχη τάχα ζήλεψε του Αλεξάντρ Κερένσκι
Και την μεγάλη που έπαθε αυτός ψυχρολουσία;

Ποιος ξέρει… όμως μια βραδιά, προτού τέσσερα χρόνια,
Το Προεδρικό του άφησε δώμα, το φως γεμάτο,
Κι ανάμεσα στης χώρας του τα κρύα και τα χιόνια
Φωνή μεγάλη έβγαλε κι είπε: «Θα μπω στο ΝΑΤΟ!»

Ο Πούτιν ’κείνη τη στιγμή έπαιρνε το λουτρό του
Κι ως βουλωμένα ήτανε τ’ αυτιά του απ’ το σαπούνι
Δεν καλοάκουσε. Λοιπόν, ρωτάει τον Λαβρώφ του:
«Σεργκέι, άκουσες τίποτα; Μίλησαν μήπως οι Ούννοι;»

«Όχι οι Ούννοι. Οι Ουκρανοί. Ζήλεψε ο Πρόεδρός τους
Την μοίρα  τη ΝΑΤΟϊκή των άλλων των χωρών
Και θέλησε ΝΑΤΟϊκός να γίνει σύμμαχός τους
Εις πείσμα όλων των χωρών των αντιΝΑΤΟϊκών.

Και νιώσανε πανευτυχείς οι ΝΑΤΟϊτες όλοι
Που αυτή η ευρωπαϊκή θα μπει στο ΝΑΤΟ χώρα
Ώστε να μη φοβούνται πως, κάποτε «οι Μογγόλοι»
Θα χαίρονταν, κατακτητές, της Ουκρανίας τα δώρα.»

Ο Πούτιν να τ’ ακούσει αυτά πολύ του βαριοεφάνει.
Τα πλέον ψηλοτάκουνα παπούτσια του φοράει,
Βάζει στην άκρη το σφυρί, αρπάζει το δρεπάνι
Και τον λαό του σε τρανόν αγώνα οδηγάει.

Κι ο Φρίντριχ Μερτς σαν τ’ άκουσε αγάλλιασε η καρδιά του
Κι είπε η βέρα μέσα του πολεμική του Φύση:
«Ωραία! Από του Στάλιν ποιο, απ’ όλα τα παιδιά του,
Να γίνει αυτό το  προξενιό  αναίμακτα θ’ αφήσει;

Λοιπόν Πόλεμος έρχεται. Η τροφή της Γερμανίας!
Το όσιο και το ιερό του Άρειου λαού μου!
Αν ήμουν Καγκελάριος, τότε μετά μανίας
Θα συμμετείχε εις αυτόν, σάρξ και  ψυχή  και νους μου!»

Οι ΕΟΚήτες αρχηγοί σκέφτηκαν τι μπελάδες
Ένας θα τους εφόρτωνε πόλεμος με τους Ρώσους-
Της Ουκρανίας μεν, αλλά, που θα φερνε ζαλάδες
Σε Αγγλογάλλους, Γερμανούς, και σ΄ αλλουνούς καμπόσους,

Γιατί όντας άοπλη σχεδόν η χώρα η Ουκρανία,
Απ’ την Ευρώπη δανεικά θα ζήταγε ορισμένως
Για τη δική της αφ’ ενός οπλοβιομηχανία,
Αλλά και για όπλα που απ’ αλλού θ’ αγόραζε εσπευσμένως.

Ως για τον Σούνακ, χάρηκε, γιατί όταν η Ρωσία
Στον πόλεμο θα έμπαινε, θα ήταν απέναντί της,
Και όχι όπως στον Δεύτερο, που, τύχη απαισία,
Την έφερε φίλη μ’ αυτήν και ακόμα σύμμαχή της…

Ο Μπάιντεν πάλι, άβουλο ένα πιόνι στη σκακιέρα,
Μόνη δουλειά του ήτανε, από τ’ Οβάλ Γραφείο
Λεφτά να δίνει στον Ζελέ- σαν όπως η ημέρα
Δίνει στον κόσμο ζεστασιά τον όλη νύχτα κρύο.

Ώσπου ήρθε ο Τραμπ. Αυτός λοιπόν, με τη δική του γνώση
Τον κόσμο ξαναμοίρασε. Κι ως για την Ουκρανία,
Αφού της πήρε ο Μπάιντεν όσα της είχε δώσει,
Στους Ευρωπαίους την πέταξε, σαν στου λουτρού τα κρύα…

Κι ο πόλεμος ο άδικος τον δρόμο του τραβάει,
Κι η αιματοχυσία των δυο ακόμα συνεχίζεται,
Ήτοι, όπως λέει ο λαός όταν σοφά μιλάει:
Ο κόσμος όλος χάνεται κι η… υφήλιος χτενίζεται!...


ΚΙ Η ΕΥΡΩΠΗ;…

Κι η Ευρώπη η πολυτάλαντη  και η πολιτισμένη;
Η Ευρώπη το υπόδειγμα του ελευθέρου κόσμου;
Η Ευρώπη η πολύφερνη νύφη της Οικουμένης;
Η Ευρώπη η υψηλότεχνη και η εκλεπτυσμένη;
Η Ευρώπη που έβλεπε λοξά τα φτωχικά τα κράτη;
Η Ευρώπη-των ασύγκριτων των μουσουργών γεννήτρα;
Η Ευρώπη του πολιτισμού η τόσο πρωτοπόρα;
Η Ευρώπη του Σοπέν; Του Μπαχ; Των μέγιστων ποιητών της;
Η Ευρώπη που παρήγαγε τόση φιλοσοφία;
Η Ευρώπη που εγέννησε τον Λίστ και τον Μπετόβεν;
Η Ευρώπη που πρωτοπορεί σε κάθε τι ωραίο;
Η Ευρώπη που του Πνεύματος κατέχει το βραβείο;
Η Ευρώπη ο ιδανικός πάνω στη γη ο τόπος;

(Τι κρίμα! Τρέχει για να βρει όπλα που θα την σώσουν.
Τρέχει του Πλανητάρχη της τα πόδια να φιλήσει.
Τρέχει ώστε την γύμνια της όλοι να μη τη δούνε.
Τρέχει οιστροκυνήγητη απ’ τους  «βαρβάρους» Ρώσους.
Τα πόδια κάθε άσχετου τώρα καταφιλάει,
Κι απ΄ όπλα ξέμεινε η φτωχή- Ελεήστε τήνε κάποιος!
Νόμιζε θα την σώζανε τα χαρτοβασίλειά της.
Θαρρούσε η Αμερική τον πόνο της πως είχε.
Αγνοούσε ότι μόνος σου πρέπει να συντηρείσαι.)

Η Ευρώπη που δυνάστευε τα εδικά της κράτη;
Η Ευρώπη που περπάταγε πάντα καλοντυμένη;
Η Ευρώπη με τα ωραία της τα γυφτοπανηγύρια,
Που θέλησε με το ευρώ το ντόλαρ να νικήσει;
Η Ευρώπη που έστειλε στα χάη δικόν της δορυφόρο;
Η Ευρώπη που πολιτισμού σκορπάει δώρα γύρω;
Η Ευρώπη όπου στα καλά όλα είναι πρωτοπόρα;
Η Ευρώπη! Ο πολιτισμός! Η αφρόκρεμα του Ωραίου!
Κρίμα-τελείως ξέμεινε από όπλα η καημένη…
Και τώρα ένα δίλημμα η δόλια έχει μπροστά της-
Δίλημμα που αφότου η γη πάνω της έχει ανθρώπους,
Δεν έπαψε να υφίσταται και να  προβληματίζει:
Κι ιδού το ολοζώντανο: ΒΟΥΤΥΡΟ Ή ΚΑΝΟΝΙΑ;  
                                    -----

 ΔΙΆΦΟΡΑ ΜΙΚΡΆ

α.

ΠΕΡΙ ΝΕΑΣ ΓΙΑΛΤΑΣ

Μετά τον Β΄ΠΠ οι νικητές, στη Γιάλτα, μοίρασαν τον κόσμο.
Έχω τη γνώμη ότι αντί να τρώγονται σαν τα σκυλιά οι τρεις μεγάλοι του κόσμου σήμερα, θα ήταν έξυπνο να κάνουν μια νέα Γιάλτα ΠΡΙΝ από τον Γ΄ΠΠ που αλλιώς ετοιμάζεται, και να μοιράσουν ήσυχα ήσυχα τον Κόσμο.
Κάθε μικρός να ξέρει τον συνασπισμό που του ορίστηκε να ενταχτεί, και όλα να είναι όμορφα και ειρηνικά.
Γιατί δεν το κάνουν;
Αφού εκεί θα καταλήξει το πράγμα, είτε (αν βάλουνε μυαλό) χωρίς πόλεμο, είτε μετά από τον Τρίτο Παγκόσμιο. Μόνο που στην δεύτερη αυτή περίπτωση. θα έχει ρημαχτεί πρώτα η γη.


β.
ΠΕΡΙ  ΑΓΡΟΤΩΝ ΚΑΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

Οι αγρότες ζήτησαν κάτι από την Κυβέρνηση.
Η κυβέρνηση, μέσω των αντιπροσώπων και των υπεύθυνων για το θέμα υπουργών, είπε στους αγρότες: «Ένα, δύο, τρία. Αυτά θα σας δώσουμε και δεν υπάρχουν άλλα. Ελάτε να τα πάρετε και να σταματήσετε τον αγώνα.»
Ύστερα από αυτό οι αγρότες σκλήρυναν την στάση τους.
Σε λίγες μέρες μετά από αυτό, ο πρωθυπουργός είπε στους αγρότες: «Είμαι ο πρωθυπουργός. Ένα, δύο, τρία. Αυτά θα σας δώσουμε και δεν υπάρχουν άλλα. Ελάτε να τα πάρετε και να σταματήσετε τον αγώνα.»
Οι αγρότες τότε είπαν: «Ερχόμαστε!»

Και θαύμασα: Τι κάνει μια φωνή όταν έρχεται από ψηλά!
Το θέμα μου θυμίζει την περίπτωση του Παύλου που όταν άκουσε την φωνή του Κυρίου, όλα άλλαξαν αμέσως γι αυτόν. Και για όλους μας….
Ο θείος Παύλος έπεσε κάτω από το μέγεθος και την ισχύ της Θείας Νουθεσιακής Επιχείρησης.
Εύχομαι οι αγρότες μας να μείνουν όρθιοι.



γ.

Μερικοί φωνάζουν στην Καρυστιανού ότι εκμεταλλεύεται την τραγωδία των Τεμπών κατερχόμενη στην πολιτική.
Δεν μπορεί κανένας να ξέρει αν αυτό είναι έτσι ή όχι, εκτός από αυτή την ίδια.
Ξέρω όμως ότι στην Ελλάδα όλοι οι πολιτικοί μέχρι τώρα, πολιτεύονται εκμεταλλευόμενοι την συνεχή (αν και με άλλη μορφή κάθε φορά) τραγωδία του ραγιά και άβουλου ελληνικού λαού.