ΤΟ ΜΑΡΑΚΙ ΜΟΥ

Το βλέμμα μου στο στήθος του
σα θα γυρίσω
το λάγνο μάτι σβήνει του
το κορακίσο.

Αν κάτι στο αυτί του
ψιθυρίσω
το αίμα του σπέρμα γίνε-
ται ταυρίσιο.

Κι όταν στο πόδι μου
το χέρι βάλει
το κιλοτάκι του
αμέσως βγάλει

και με ολόφλογο
τώρα το μάτι
βραχνά ψελλίζει: «πά-
με στο κρεβάτι!»

 ΕΠΕΙΔΗ

Επειδή
τα χείλη του αιδοίου
τρίβονται
κατά τη βάδιση
τόνα με τάλλο
θα πάω αύριο στη συγκέντρωση.

 ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ  ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ

Το 1848, στον-κατά πολλούς-βρώμικο Μεξικο-αμερικανικό πόλεμο, το Μεξικό νικήθηκε από  τους Αμερικανούς.
Το έπαθλο για τους Αμερικανούς ήταν η Καλιφόρνια, την οποία προσάρτησαν.
Οι Μεξικάνοι δεν το ξέχασαν ποτέ αυτό, και το όνειρό τους είναι να ξαναπάρουν την Καλιφόρνια από τους Αμερικάνους.
Οι Αμερικάνοι, έκτοτε, γνωρίζοντας την κατάσταση αυτή, και αισθανόμενοι άσχημα που πήραν με το έτσι θέλω την Καλιφόρνια,  φέρονται στους Μεξικάνους-ως προς την επαφή των Μεξικανών με την Καλιφόρνια- πολύ ήπια.
Τους επιτρέπουν, κάνοντας τα στραβά μάτια, να μπαίνουν στις ΗΠΑ από το Μεξικό, να εργάζονται εκεί, και τους διευκολύνουν όσο μπορούν στις εν Αμερική υποθέσεις τους, αν και χωρίς να τους κάνουν και Αμερικανούς πολίτες.
Ως και τα Ισπανικά τα έκαναν εδώ και χρόνια επίσημη γλώσσα της Αμερικής.
Ο Τραμπ όμως θέλει να ξεκαθαρίσει την κατάσταση, ώστε να πάψουν-αν μπορέσει να το κάνει-οι Μεξικάνοι να έχουν βλέψεις ότι κάποτε, η Καλιφόρνια θα γίνει πάλι δική τους.
Γι αυτό και η όλη ιστορία με τους παράνομους μετανάστες.
Βέβαια δεν μπορούσε να διώξει μόνον τους Μεξικάνους, όμως γι αυτούς γίνεται ο καυγάς.
Και η Καλιφόρνια είναι η Πολιτεία με τους πάρα πολλούς Μεξικάνους μετανάστες, γι αυτό και εκεί γίνονται τα μεγάλα γεγονότα.
Διώχνοντας τους παράνομους έστω μόνον Μεξικάνους από τις ΗΠΑ, θέλει να πετύχει να μην έχουν βλέψεις επανάκτησης της Πολιτείας αυτής.
Θα μου πεις κινδυνεύουν οι ΗΠΑ από το Μεξικό;
Όχι βέβαια, όμως καλό είναι να πάψουν οι Μαξικάνοι να θεωρούν την Καλιφόρνια πατρίδα τους που πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικιά τους θα ’ναι.
Αυτή είναι όλη η ιστορία πίσω από την στάση του Τραμπ απέναντι στους παράνομους Μεξικάνους μετανάστες-θέλει να μην θεωρούν «πατρίδα» τους την Καλιφόρνια.
Φροντίζει δηλαδή για το μέλλον.
Σήμερα μάλιστα, που οι πατρίδες άλλες μικραίνουν (Ουκρανία), άλλες βαίνουν προς εξαφάνιση(!) όπως φαίνεται (Παλαιστίνη), και άλλες γίνονται-στα λόγια μόνον ακόμα-αντικείμενο αγοραπωλησιών (Καναδάς, Γροιλανδία), καλό είναι, σκέφτηκε ο  Τραμπ, να δείξει στο Μεξικό, ότι για την περίπτωση της Καλιφόρνιας ούτε να σκέφτεται κάτι τέτοιο.

Αυτά για να εξηγηθεί η στάση του Τραμπ, ενός ηγέτη που ξέρει τη δουλειά του.

 

 ΠΑΛΙΑ ΟΙΟΝΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ

ΚΑΖΑΜΊΑΣ 2010
Γενάρης
Ο Παπαντρέου φορολογεί τους φόρους.
Ο Καρατζαφέρης με ομιλία του για το Σκοπιανό αναδεικνύει και το Αμερικανικό θέμα, εξηγώντας ότι η λέξη United στο όνομα του κράτος αυτού είναι ελληνική.
Ο Σαμαράς χάνει το σφουγγάρι του.
Ο Τσίπρας αναφωνεί: «Ποιος κυβερνάει αυτό το κόμμα;»
Η Παπαρήγα ηγείται δρεπανηφόρας πορείας με σύνθημα: «Θέλουμε στάχυα».

Φλεβάρης
Οι τούρκοι παίρνουν τη δυτική Θράκη. Οι θρακοέλληνες συνωστίζονται στην προκυμαία της Αλεξανδρούπολης. Ο Πάγκαλος αρχίζει να ξανα-βρίζει. Ο Παπαντρέου κάνει αυτοκριτική. Ο Τσίπρας δηλώνει: «Άκρη είναι, δεν πειράζει.» Η Παπαρήγα ζητάει να οχυρωθεί η Λέσβος. Ο Άδωνις βγαίνει από τα ρούχα του και εμφανίζεται γυμνός στην τηλεόραση.
Ο Παπανδρέου κόβει τέσσερες συντάξεις από τους συνταξιούχους.

Μάρτης
Ο Παπαντρέου καταργεί την εθνική γιορτή. Μέσα στην αναμπουμπούλα που δημιουργείται, ο Σαμαράς καταργεί τη Ντόρα, ο Καρατζαφέρης καταργεί το Σαμαρά, ο Τσίπρας καταργεί Καρατζαφέρη και Παπαντρέου και η Παπαρήγα καταργεί τον Τσίπρα.
Ο Χρυσοχοίδης τους προσάγει όλους.
Το «Πρώτο Θέμα» κάνει δώρο μια φρυγανιέρα σε κάθε βουλευτή. Ο Κυριάκος μόνο δεν τη δέχεται: «έχω από τη Ζήμενς» λέει.

Απρίλης
Οι τούρκοι παίρνουν τη Μακεδονία.
Ο Παπαντρέου δηλώνει: «Είναι άδικο. Του χρόνου θα το διορθώσουμε.»
Ο Βενιζέλος μονολογεί: «Βενιζέλος μεγάλωσε την Ελλάδα, Βενιζέλος τη μικραίνει. Κισμέτ.»
Ο Καρατζαφέρης δηλώνει στον Ελεύθερο Τύπο: «Τουλάχιστο λύθηκε το Μακεδονικό!»
Ο Άδωνις ξαναβγαίνει από τα ρούχα του.
Η Παπαρήγα ζητάει από τον Παπαντρέου να δεσμευτεί για το αξιόμαχο της Λέσβου.
Ο Καραμανλής γίνεται τούρκος.

Μάης
Ο Σαμαράς πηγαίνει στην Αμερική. Προς τιμήν του ο Ομπάμα αναβιώνει την «Κου Κλουξ Κλαν».
Ο Παπαντρέου ζητάει εκλογές.
Η Ξενογιαννακοπούλου τον σκουντάει: «Πρόεδρε, εμείς κυβερνάμε!..»
Ο Βενιζέλος: «Μην πάτε κόντρα στον Πρόεδρο-ό,τι είπε καλά ειπωμένο.»
Ο Καρατζαφέρης κάνοντας το σταυρό του: «Τι θ’ ακούσουμε ακόμα απ’ αυτόν… Σας τα ’λεγα εγώ…»
Ο Χρυσοχοίδης κάνει πενήντα προσαγωγές.
Ο Παπαντρέου κόβει όλες τις συντάξεις. Ο Άγιος Πέτρος παθαίνει υπερκόπωση

Ιούνης
Προσαράζει το Καπετάν Μιχάλης. Οι επιβάτες εγκαταλείπουν το πλοίο χωρίς ούτε ένας να τραυματιστεί.
Ο Παπουτσής: «Πρωτάρηδες…ούτε ένας πνιγμένος… Ενώ εγώ με το Σαμίνα... Τουλάχιστον ο Πρόεδρος μού το αναγνωρίζει-μ’ έκανε Γραμματέα της ΚΟ… Μια Σαμίνα ακόμα και γίνομαι πρωθυπουργός!...»
Οι τούρκοι παίρνουν τη Θεσσαλία. Ο Άδωνις φοράει τα ρούχα του: «Για να ’χω να βγάλω κάτι όταν μπούνε στην Αθήνα…»
Ο Παπαντρέου σε διάγγελμα προς τον εναπομείναντα ελληνικό λαό: «Βαδίζουμε βάσει σχεδίου-τους αφήνουμε για να γίνει η κρίση πρόβλημα δικό τους. Όταν η κρίση περάσει θα ανακαταλάβουμε τα εδάφη που μας πήραν. Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ‘ναι…» Ο Καρατζαφέρης με δάκρυα στα μάτια δηλώνει:«Πρώτη φορά ακούω τον αξιότιμο κύριο Πρωθυπουργό να μιλάει εθνικά! Μέγας ει Κύριε και θαυμαστά τα έργα σου!»
Ο Χρυσοχοίδης κάνει τριακόσες προσαγωγές-«όσοι και οι τρακόσοι του Λεωνίδα!» δηλώνει. Ο Καρατζαφέρης κλαίει σαν μικρό παιδί: «Θαύμα! Οι σοσιαλιστές ανένηψαν!..» ψιθυρίζοντας μέσα στα αναφυλλητά του.

Ιούλης
Οι τούρκοι μπαίνουν στην Αθήνα. Η Κυβέρνηση εγκαθίσταται στο Καλέντζι: «Επιτέλους! Αυτή είναι η Ελλάδα! Οι πελοποννήσιοι είναι οι αληθινοί έλληνες», λέει ο Παπαντρέου και οργανώνει την άμυνα του Ισθμού.
Ο Καργάκος δολοφονεί τον Παπαντρέου και αναλαμβάνει πρωθυπουργός. Συσταίνει Ιερό Λόχο από πολίτες που τα επώνυμά τους τελειώνουν σε –έας και –ακος και ηγείται επανάστασης εναντίον των τούρκων.
Ο Έβερτ δηλώνει υποταγή στους τούρκους: «Τι εγγλέζοι, τι τούρκοι-εκείνο που μετράει είναι να προσφέρω τις υπηρεσίες μου στον κατακτητή. Έτσι έχω σίγουρη την πρωθυπουργία κι εγώ και τα παιδιά μου.»
Ο Άδωνις δεν γδύνεται: «Ντύσου-γδύσου στο τέλος θα πουντιάσω-αυτοί έχουν βάλει βουλή να φάνε όλη την Ελλάδα. Ας κάτσω στα ρούχα μου…»
Ο Γλέζος: «Άμα βάλουνε τούρκικη σημαία στην Ακρόπολη ειδοποιείστε με.»
Ο Χρυσοχοίδης κάνει χίλιες οχτακόσες είκοσι μία προσαγωγές. Ο Καρατζαφέρης δεν έχει άλλα δάκρυα.
Ο Σαμαράς μετακομίζει στην Καλαμάτα, ξαναβρίσκει το σφουγγάρι του και διαγράφει την Ελλάδα πλην Πελοποννήσου.
Η Ντόρα παραγγέλνει στον Ερντογκάν: «Δώστε μου τον Σαμαρά και σας δίνω την Κρήτη».
Ο Ερντογκάν παίρνει πίσω τα κλεμμένα από τους βουλευτές και μ’ αυτά βγάζει και την Ελλάδα και την Τουρκία από την κρίση.


Αύγουστος
Ο Καργάκος κατατροπώνεται. Οι αμερικανοί θυμώνουν που οι τούρκοι δεν αγόρασαν από αυτούς αεροπλάνα και τους διώχνουν από την Ελλάδα στις δεκαπέντε του μήνα. Ο Καργάκος αναφωνεί: «Η επανάσταση πέτυχε-διώξαμε τους τούρκους!» Και ορίζει την δεκαπέντε Αυγούστου ως ημέρα εθνικής εορτής. Ο Αρχιεπίσκοπος, με αντάλλαγμα τη συμμετοχή του στο υπουργικό συμβούλιο, ανασταίνει τον Παπανδρέου. Οι βουλευτές ξαναρχίζουν να τρώνε, η κρίση που οι τούρκοι είχαν διώξει ξαναγυρίζει, οι τρομοκράτες ξαναχτυπάνε και ο Καρατζαφέρης δηλώνει: «Όλα είναι πάλι στη θέση τους. Και πάλι έχουμε δύο εθνικές γιορτές. Ας είναι δοξασμένο το όνομα του Αλλάχ.»


Σεπτέμβριος
Ο Καργάκος κάνει εκλογές.
Η Παπαρήγα ανακοινώνει μετεκλογική συνεργασία με τη ΝΔ. To σφυρί πέφτει πάνω στο κεφάλι της. Στον τόπο όπου χύθηκε το αίμα της φυτρώνει ένα Χρηματιστήριο. «Θαύμα!» αναφωνεί ο Καρατζαφέρης.
Τα νερά της έγκυας κάλπης σπάνε. Γεννιούνται πεντάδυμα. Η Ντόρα χαμογελάει στα πεντάδυμα και κείνα ξαναμπαίνουν στην κάλπη.
Ο Άκης αγοράζει ένα μενταγιόν στη γυναίκα του, που στοιχίζει εφτά δισεκατομμύρια ευρώ. Ο Αχιλλέας μουρμουρίζει: «Κι εγώ έκλεψα μόνο δύο δισεκατομμύρια... Όταν ξαναβγεί ο μικρός θα του πω να με βάλει στο Εθνικής Άμυνας».

Οκτώβριος
Τα Σκόπια ονομάζονται Μακεδονία.
Η Βόρεια Ελλάδα αυτοανακηρύσσεται αυτόνομο κράτος με το όνομα Πρώην Ελληνική Περιφέρεια Μακεδονίας.
Ο Καραμανλής γίνεται πρωθυπουργός του νέου κράτους και προκηρύσσει αμέσως εκλογές.
Ο Παπανδρέου δηλώνει πως δεν αναμιγνύεται στις
εσωτερικές υποθέσεις άλλων κρατών.
Οι Πυρήνες της Φωτιάς απαγάγουν τον Χρυσοχοίδη και ζητάνε λύτρα.

Νοέμβριος
Δημοσιογράφος ρωτάει τον Παπαντρέου πότε θ’ ανοίξουν τα Τέμπη. Απάντηση: «Ποια Τέμπη;»
Οι δημοσιογράφοι αρρωσταίνουν για πέντε μέρες. Οι πολιτικοί χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Η Ελλάδα γίνεται δημοκρατική για πέντε μέρες.
Ο Άδωνις αποκαλύπτει ότι οι αρχαίοι έλληνες είχαν πάει στο φεγγάρι.
Ο Αρχιεπίσκοπος δηλώνει ότι λόγω της κρίσης που όσο πάει και μεγαλώνει, φέτος δε θα γεννηθεί ο Χριστός.
Η Παπαρήγα προτείνει σαν εναλλακτική λύση να γεννηθεί ο Λένιν.
Οι Πυρήνες της Φωτιάς ελευθερώνουν τον Χρυσοχοίδη: «Κάθε μέρα κι από δύο δεκανικούς-δεν τον αντέχουμε άλλο.»



Δεκέμβριος
31 του μηνός.
Ο Καρατζαφέρης εύχεται ευτυχισμένο το 2010. Το 2011 έρχεται, τον διορθώνουν. Και κείνος: το ξέρω.
Ο Παπαντρέου εφαρμόζει το πόθεν έσχες στον Αγιοβασίλη. Ο Αγιοβασίλης αναγκάζεται να αποκαλύψει ότι έχει συστήσει off-planet εταιρεία.
Ο Σαμαράς στηλιτεύει την επέκταση της διαφθοράς επί κυβερνήσεως Παπαντρέου.
Ο Τσίπρας ζητάει από τον Αγιοβασίλη μια δυνατή κόλλα.
Η Παπαρήγα ακούγοντας αυτά, ψιθυρίζει: «Αποκουτάθηκαν όλοι τους», και κρούοντας το σφυρί στο δρεπάνι σιγοψέλνει το «Πατερούλη ημών».

 
Η Αντζελα όπως τη βλέπει ο Μπούλης.

Μωρό μου ο μπαμπάκας σου
Ηταν ζαχαροπλάστης
Γι αυτό έτσι ολόγλυκεια
Και όμορφη επλάστης;

Σελεπιτζής μην ήτανε
Και τούπεσε σαλέπι
Στη ζύμη όπου σ’ έπλαθε
Πιό πανω απ’ ότι πρέπει;

Μελισσουργός και πέρσευε
Στα κιούπια του το μέλι
Κι έτσι μελένια σούφτιαξε
Πρόσωπο , σώμα, μέλη;

Η μήπως είχε ζάχαρο
Στα νιάτα του αποχτήσει
Κι έτσι πλατιά κι έτσι βαθιά
Σ’ έχει μ’ αυτό πότισει ;

Ή μήπως μέριασε ο Θεός
Τον δόλιο σου "πατέρα"
Και σ’ έφτιαξε μονάχος Του
Αυτός πέρα για πέρα;

Αν ναι, ο Παντοδύναμος
Θα είχε για σκοπό Του
Για δώρο να σε πρόσφερε
Στον ίδιο τον εαυτό Του,

Γι αυτό και τέλεια σ’ έκανε
Ετσι που να ταιριάζεις
Στη θεϊκή Του Αγκαλιά
Και θέϊσσα να μοιάζεις.

Μα κι αν στον εαυτούλη Του
Δεν ήταν να σε δώσει
Πάντως καθώς σε έφτιαχνε
θα είχε μερακλώσει.

Θάτανε μια περίπτωση
Που τη ζωή τη σκάρτη
Λίγο για να ομορφήνουνε
Οι άγγελοι θάχαν πάρτυ.

Και του θεού απαραίτητη
Κρίναν την παρουσία
Για να τα έχουνε καλά
Και με την Εξουσία.

Οι Αγιοι θα τραγούδαγαν.
Στού μπουζουκιού το τέλι
θα χόρευαν οι αγγέλισσες
Ωραίο τσιφτετέλι.

Θα βάραγαν οι άγγελοι
Τα Ουράνια τα ντέφια
Και πίνε πίνε ο θεός
θάρθε κι Αυτός στα κέφια.

Κι ό,τι καθένας ήξερε
Κόλπο ή αστείο κάτι
θα τόκανε αν τόθελε
Η παρέα η κεφάτη.

Και για να μην μπαίνω πολύ
Σε περιβόλια ξένα
Ηρθε η σειρά και του θεού
Και έκανε εσένα.

Και εδώ κάτω σέστειλε
Στο Χιούζ να σεργιανίζεις
Και όλους με τα κάλλη σου
Σκληρά να βασανίζεις.

Μα πιό πολύ απόλους μας
Στο λέω-μα το θεούλη
Που αλλιώς ή έτσι σ’ έπλασε,
Σύ τυραννάς τον Μπούλη.

Που από την πρώτη τη στιγμή
Που σ’ είδε έχει μπλέξει
Στα δίχτυα σου τα ρόδινα,
Και άντε να ξεμπλέξει.

Που δεν περνάει ούτε στιγμή
Μέρα, λεφτό και ώρα
Που να μη σ’ έχει στο μυαλό
Να! όπως σ’ έχει τώρα.

Άσε λοιπόν τα κόλπα σου
Και πήγαινε και πέσε
Στην αγκαλιά του
Και εκεί το παλαμάρι δέσε.

Μην κάνεις άλλα κόλπα πια,
Μην κάνεις ζοριλίκια
Κι αν και γυναίκα, να φερθείς
Του’ τη φορά αντρίκια.

Γιατ’ ειν' ο Μπούλης ντροπαλός
Κι ο ίδιος δεν τολμάει
Να σου ειπεί το βάσανο
Που τόνε τυραννάει,

Και γιατί η θέση που κρατεί
Και η ευγένεια που έχει
Τον εμποδίζουν να σου πει
Ο,τι η καρδιά κατέχει.

Αλλά μιλώ εγώ γι αυτόν
Που ούτε έχω ευγένεια
Και ούτε είμαι μάνατζερ
Κι ας έχω άσπρα γένια.

Στο κάτω κάτω πού μωρή
θα βρεις τέτοιον λεβέντη
Να έχεις για συντρόφι σου-
Για δούλο και για αφέντη;

Αλλού πού θάβρεις σαν αυτά
Που ’χει αυτός προσόντα;
Και μήπως αυτοκίνητο
Λες έχει Γιούγκο ή Χόντα;

Με Μπε Εμ Βε απίθανη
Κυκλοφορεί. Για δώσε
Βάση στο θέμα, και για δυο
Το στρώμα σου για στρώσε…

Τέτοιο παιδί να το κρατείς
Απόμακρα δεν πρέπει.
Πώς τέτοιο η συνείδηση
Κάτι σου επιτρέπει;

Λοιπόν να μη σε ξαναδώ
Μακριά 'π’ το Μπούλη άλλο.  
Κρίμα θα ήτανε αυτό
Και μάλιστα μεγάλο.

Κοντά του πάντα. Δίπλα του.
Σιμά τού πάντα να ’σαι.  
Κοντά του νάσαι όταν ξυπνάς
Δίπλα του να κοιμάσαι.

Αλλά τι λέω δίπλα του;
Τι λέω εγώ κοντά του;
Να είσαι πρέπει πάντοτε
Στον Μπούλη αποκάτου…





Οταν ο Μπούλης αγόρασε κόκκινη Μπε Εμ Βε

Γιατί ένα κατακόκκινο στο πρόσωπο της βέλο
Εβαλε η μυριόχαρη ολάνθιστη Covello;  
Γιατί του Χιούζ το κτίριο τα κόκκινα φοράει
Κάθε που ο νέος μάνατζερ για να δουλέψει πάει;

Μήπως της Δύσης τα χρυσά χρώματα που μεθάνε
Σ’ ακολουθούνε Μπούλη μου κι όπου πηγαίνεις πάνε;
Η της γιαγιάς το ακριβό 'χύθη κακκινονέρι
Και μέθυσαν κι ερύθραναν όλα τα γύρω μέρη;

Όχι. Ουτ' η Δύση άλλαξε ούτε κρασί εχύθη.
Όχι-η αιτία για ολ’ αυτά δεν είναι παραμύθι.
Μα ένα καρο αγόρασε κόκκινο η Μπουλάρα
Που από καιρό μ’ ανείπωτη το γύρευε λαχτάρα.

Κι αυτό είναι γύρω που σκορπά την τόση κοκκινίλα
Και κοκκινίζει των δέντρων του Valley τα φύλλα
Και κοκκινίζει των λευκών κατοίκων του το δέρμα
Που όλοι ερυθρόδερμοι εγίναμε εδώ πέρα.

Τι αυτοκίνητο ειν' αυτό! Τι ομορφιά! Τι χρώμα!
Ως και από το «Μάζντα» μου καλλίτερο ειν' ακόμα.
Τι σώμα! Τι τελειότητα! Τι γλύκα στις γραμμές του!
Αχ! Με ζαλίζουν-με πονούν οι χάρες οι πολλές του..

Κι όλα του τα εξαρτήματα λάμπουνε το καθένα
Ομορφα, στεριά, καθαρά και φρεσκογυαλισμένα.  
Κι όλα του ειν' αυτόματα κι από μακριά δουλεύουν
και σαν αγκίστρια μαγικά τις γκόμενες ψαρεύουν.

ΑΙ Μπε Εμ Βε μου κόκκινη, πόσες γυναίκες τάχα
θα κάτσουνε στις θέσεις σου σε μια βραδιά μονάχα
και ποσα αναστενάγματα μέσα σου θ’ ακουστούνε…
Πόσες γυναίκες τη χαρά σε σένανε θα βρούνε…

Βρε πώς επήγε κι έσμιξε το πιο ωραίο αμάξι  
Με τον πιο ωραίον οδηγό που έχει η Φύση φτιάξει…
Κι έτσι οι γυναίκες μπαίνοντας μέσα σε τέτοιο κάρο
Δύο τρυγόνια θάχουνε μ’ ένα μοναχά σμπάρο.

Και μέχρι τώρα ξέραμε οι γκόμενες πως τρέχουν
Στον Μπόυλη, και με δάκρυα το μαντηλάκι βρέχουν
Πρώτα γιατί τις τράβαγε η ομορφιά του η τόση
(Εστω κι αν είχε χρήματα πολλά γι αυτήνε δώσει),

Κι ακόμη γιατί ακούγανε κάτι μικρά κλειδάκια
Οπου του Χιούζ ανοίγανε όλα τα ντουλαπάκια.
Τώρα όμως τί θα τίς τραβά; Ιδού η απορία:
Μανατζερλίκι, ομορφιά, κάρο, ή και τα τρία;

Για ό,τι όμως κι αν έρχονται μην ψάχνεις-μόνο παίρνε
Κάθε βραδιά και άλληνε μες στο αμάξι φέρνε.
Μόνο το κάρρο σούλειπε-τόχεις και κείνο τώρα,
Εμπρός λοιπόν-τα θήλεα σε καρτερούν.Προχώρα.

Προχώρα-έτσι;-είπαμε. Δεν είπαμε να τρέξεις.
Κι αυτό το πράγμα σοβαρά πρέπει να το προσέξεις.
Αν ότι τρέχεις μου ειπούν ή απρόσεχτα πηγαίνεις
Ποίημα άλλο από με Μπούλη μην περιμένεις.

Και τούτο ακόμα να σου πω θέλω και τελειώνω-
Γιά να ειπώ και τα στραβά κι όχι τα ωραία μόνο.
Ωραίο το αμάξι σου, αλλά του λείπει κάτι:
Ενα μπαράκι, μια τιβί κι ένα διπλό κρεββάτι…

                   -----

GREEK GOD
(Όταν ο Μπούλης έγραψε στην πινακίδα του αυτοκινήτου του, αντί για αριθμό, τις λέξεις GREEK GOD)

Ξέρεις εκείνο τον παπά που απ’ τήν πολλή σοφία
Τα δώδεκα ευαγγέλια τάβγαζε δεκατρία;
Έτσι και συ τον αριθμό των θεών τον μεγαλώνεις
και δεκατρείς πως ήτανε άξαφνα μας δηλώνεις.

Ποιος είδε αητό βουνότροφο μες σε κοτέτσι διάνου;
Ποιος είδε Ελληνα θεό σε Μπε Εμ Βε απάνου;
Κι όμως κι ετούτο τόδα εγώ σε τούτον δω τον τόπο
Που τόσο είναι περίεργα τα χούγια των ανθρώπω’.

Ρε Μπούλη-πες-πώς σκέφτηκες κι έκανες-στο Θεό σου
Εναν απ’ τούς Ολύμπιους θεούς και τον εαυτό σου!
(Κι αφού κι αυτό απ’ τά χείλη σου τ’ ακούσαμε, ποιος ξέρει
η επόμενη σου δήλωση τί άλλο θα μας φέρει...)

Μα δε μας είπες-τι θεός; Κάθε συνάδελφος σου
Είχε και κάποιο επάγγελμα. Ποιο είναι το δικό σου;
Αλλος τους ήταν σιδεράς, άλλος ηλεκτρολόγος,
θαλασσινός και έμπορος άλλος τους, γυρολόγος,

Και τα λοιπά και τα λοιπά. Πες μας λοιπόν εν πρώτοις
Εσέ της θεοσύνης σου ποια ειν' η ειδικότης.
Η μήπως είσαι νιος θεός μες στων θεών την τάξη
Και πρέπει πρώτα θεϊκή να πάρεις κάποια τάξη;

Αλλά κι αν είσαι νεαρός και πρωτοδιορισμένος
Η δύναμη σου υπέρμετρη θα είναι ωρισμένως
Και όσες σου ζητήσουμε μπορείς να κάνεις χάρες.
Πάρε λοιπόν τα ντόρτια μας και δώσε μας εξάρες.

Η ένα τηλεφώνημα από τη Μπε Εμ Βε σου
Κάνε, και τις κατάλληλες δώσε τις διαταγές σου
Ωστε να γίνουν πράγματα που αδύνατα φαντάζουν
Και που οι πιστοί κάθε θεού θαύματα τα ονομάζουν.

Κι ας είναι μες στα θάματα το θάμα σου το πρώτο
Τους τυχερούς τους αριθμούς να μας ειπείς του Λοττο.
Να πάρει ο Μήτσος Μερσεντές κι ο Αρης Ααμποργκίνι
Και.. ε.. κι οι φίλοι σου οι καλοί να βολευτούν κι εκείνοι.

Δώσε τη γλύκα στα πικρά, κάνε τους γέρους νέους
πλούσιους κάνε τους φτωχούς, τους άσχημους ωραίους.
Με άλλα λόγια φρόντισε ώστε η μικρή η γη μας
Να πάψει να ’ναι η φρικτή, άχαρη Κόλαση μας.

Κι αφού θεός εδήλωσες μα κι Ελληνας συνάμα,
Κάνε και για τη δύστυχη Ελλάδα κάνα θάμα-
Αύξησε το συνάλλαγμα το ξένο της λιγάκι
Η, ας πούμε την Κυβέρνηση διώξε του Μητσοτάκη.

Και να μην κάνεις άλλονε Πρωθυπουργό κανένα
Απ’ όσους δοκιμάσαμε σε χρόνια περασμένα,
Μα κάποιον που, αν γίνεται, να μη μασάει συνέχεια
Ενώ το δόλιο το λαό θα τον μασά η ανέχεια.

Αλλά καιρός ναφήσουμε τ’ αστεία και να δούμε
Μήπως και κάτι σοβαρό μπορούμε να ειπούμε.
Κάτι που με τον τρόπο του λίγο να μεγαλώσει
Την όποια ως τώρα έχουμε στην κεφαλή μας γνώση.

Ρε Μπούλη νάσαι όμορφος θέλεις σαν κάθε νέος.
Ωραία. Μα το παράκανες το πράγμα τελευταίως.
Όχι ρε Μπούλη και θεός. Αμάν μωρ' αδερφέ μου.
Αλλη φορά το πράγμα αυτό δεν τ’ άκουσα ποτέ μου.

Τις θεϊκές τις σκέψεις σου απ’ τό μυαλό σου σβήσε.
Την ταπεινή ανθρώπινη φύση σου μην αρνείσαι.
Ανθρωπος είσαι όπως κι εγώ κι όπως και τόσοι άλλοι
Με μάτια, μύτη, με κορμί, με χέρια, με κεφάλι.

Μα τι άνθρωπος! Με γκόμενες τριγύρω του μελίσσι
που όπου πάει, όπου σταθεί και όπου κι αν γυρίσει
Τριγυρισμένος βρίσκεται από γυναίκες πλήθος,
Τόσο που εκατάντησε στο τέλος ένας μύθος.

Αλλά μονάχα ως εδώ και όχι άλλο παρέκει.
Όχι να λες "είμαι θεός". Το πράγμα αυτό δε στέκει.
Κοίτα και την περίπτωση του αδερφού σου του Αρη:
Στ’ όνομα αρκείται του θεού-δε θέλει και τη χάρη…

Ασε λοιπόν τις βλέψεις σου για κάτι το Ουράνιο
και να ’σαι υπερήφανος για κάτι εξίσου σπάνιο:
Πως των γονιών σου η ανθρωπιά κι οι συνεχείς τους κόποι
Κάνανε ώστε όλοι σας να ’στε στο σπίτι ανθρώποι.

                    ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ
(Οταν η Αντζελα είπε όχι στον Μπούλη)

Μπούλη εδώ που βρέθηκες
Σ’ αυτό το μαγαζί
Υπάρχει ότι ονειρεύτηκες
Κι ό,τι ποθείς μαζί.

Στο ράφι πάνω στέκεται –
Αστράφτοντας χρυσά
Έτσι ώστε να φαίνεται
Σε κάθε του μεριά.

Περνάς. Το βλέπεις. Χαίρεσαι
που θα το έχεις πια.
Δικό σου σαν το σκέφτεσαι
Τρελά χτυπά η καρδιά.

Το χέρι απλώνεις. Αφαντος
Ομως ένας φραγμός
Το σταματά. Εξαπαντος
Ελάθεψες… "Καιρός",  

Σκέφτεσαι,  "από κατεύθυνση
Αλλη να προσπαθώ".
Και πας. Μα η συναίνεση
Δεν είναι ούτε εδώ.

Πάλι. Και πάλι Τίποτα.
Εκείνο μένει εκεί
Και μόνος σύ. Αδίκιωτα
Όλα έχουνε χαθεί,

Τα όνειρα που έπλαθες
Δίπλα σου αυτό να ζει
Το πόδι σου όταν έβαζες
Σ’ αυτό το μαγαζί.

Και ό,τι άλλο θα ’θελες
Να πάρεις-να χαρείς,
Το ίδιο πάλι: θα ’βλεπες
ότι δεν το μπορείς.

Απ’ τον αγώνα απόκαμες
Και στέκεις και κοιτάς
Δικό σου ό,τι δεν έκαμες
Κι απέραντα πονάς.

Και ν’ αντηχούνε βήματα
Ανάμικτα ακούς
Με βακτηριών χτυπήματα.
Και βλέπεις τους τυφλούς

Να προσπερνούν τα εκθέματα
Χωρίς να τους δονούν
Ψευδή χαράς πλάνεματα-
Και δίχως ν’ αγωνιούν.

Φεύγοντας απ’ τό άχαρο
Το μαγαζί αυτό
Της δυστυχιάς το σάβανο
θάχεις για φυλαχτό.

Μα και μια γνώση ολάκριβη
Καινούργια θα κρατείς
Σαν μυγδαλιά πρωτάνθιστη:
Πως δεν υπάρχει ελπίς.

Κι έτσι όπως θάσαι δυστυχής
Κι απελπισμένος, ναι!:
Για όλα είσαι έτοιμος
Τα πιθανά καινά.

Τώρα θα βλέπεις άναιμα.
Ψυχρά θα προσπερνάς.
Και ούτε σ’ ένα διάνεμα
Το βλέμμα θα γυρνάς.

Τώρα θα στέκεις άπρακτα
Σ’ όποιο κι αν βλέπεις φως
Ιδια και απαράλλαχτα
Σα να ’σουνα τυφλός.

Και τώρα σ’ όποιο αν έμπαινες
Καινούργιο μαγαζί  
Όνειρο δεν θα έπαιρνες
Κανένα πια μαζί.  
                   -----




ΣΤΙΧΟΙ ΤΗΣ ΕΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΠΑΡΕΑΣ

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΙ Ο ΜΠΟΥΛΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΖΕΛΑ

Αντζελα όταν της άφωτης νύχτας το δρόμο πάρεις
Του σκοτεινού Αχέροντα ο γέροντας βαρκάρης
ο τελευταίος ζωντανός θάναι που θ’ αντικρίσεις-
Το τελευταίο το όραμα της σύντομής σου ζήσης.

Κανένας δε θα νιάζεται πλέον εκεί για σένα.
Εκεί δε θάχεις θαυμαστές με μάτια λιγωμένα
Και για συντρόφια μόνιμη στο πικραμένο στόμα
θάχεις το κρύο το φιλί που σούδωσε το χώμα.

Εκεί δε θάχεις Μπούληδες για σένανε να λιώνουν
Και την καρδούλα τους βαριά για σε να βαλαντώνουν.
Και ούτε Πήγασοι εκεί σπάταλοι φτερουγίζουν
Μ’ ένα καλό (αν σου βρίσκεται) είκοσι αυτοί να χτίζουν.

Δέξου τον έρωτα λοιπόν που τώρα σου προσφέρω
(Οσο ακόμα στο ζητώ, γι αργότερα δεν ξέρω).
Ελα να βγούμε οι δύο μας ένα ραντεβουδάκι
Και μη μου κάνεις τη σκληρή -μαλάκωσε λιγάκι.

Μάνατζερ είμαι. Μπε Εμ Βε έχω που όλη αστράφτει.
Το μάτι μου όπου κι αν ιδεί μύριες φωτιές ανάφτει
Φάτσα καινούργια. Τα κλειδιά στην τσέπη μου βροντάνε
Και το πτυχίο απτό ΣΙΣΑΝ το παίρνω όπου νάναι.

Τι άλλο θέλεις; Βασιλιά να έβρισκες κανένα;
Αυτοί σπανίζουν σήμερα. Έλα λοιπόν σε μένα
που είμαι ολοζώντανος και που όταν με κοιτάζεις
Την καψερή καρδούλα μου κομμάτια τήνε σπάζεις.

Και μην αρχίσεις τη χαζή σε μένανε να κάνεις
Κι ότι αυτό που εννοώ πως τάχα δεν το πιάνεις.
Μα κι αν αλήθεια είσαι χαζή, χωρίς καιρό να χάνω
Αμέσως τώρα εγώ κι εδώ, λιανά θα σου το κάνω.

Δε θέλω το χαμόγελο που δίνεις στους πελάτες
Που χάνεται απ' τα χείλια σου όταν γυρίστε πλάτες.
Δε θέλω να καμώνεσαι τάχα πως με προσέχεις
Κι έτσι ανόητα κι άσκοπα από κοντά να μ’ έχεις.

Δε θέλω εγώ ευγένειες και ψεύτικες διαχύσεις
που κάνεις σ’ όποιο σου γνωστό ή φίλο συναντήσεις.
Στον εαυτό μου κάτι εγώ τέτοιο δεν επιτρέπω.
Δε θέλω μόνο στης δουλειάς τις ώρες να σε βλέπω.

Εγώ ειμ' ο Μπούλης ξακουστός, ο Μπούλης παινεμένος
Και αν με σένα ειμ' εγώ ερωτοχτυπημένος
Ομως δεν είμαι απ’ αυτους που ξέρεις τους μογγόλους.  
Δε μου αρκούν εμένανε αυτά που δίνεις σ’ όλους.

Εγώ ζητάω τα γλυκά χάδια και τα φιλιά σου.
Δε θέλω μια λέξη σου-ζητάω τη μιλιά σου.
Δε θέλω ένα παράθυρο μα τ’ ουρανού τα πλάτια.
Δε θέλω ένα βλέμμα σου-θέλω τα δυο σου μάτια.

Λοιπόν ξηγήσου όμορφα και μίλα μου σταράτα:
Μπορείς σ’ αυτήν που σου ζητώ να περπατήσεις στράτα;
Κι εσύ το νιώθεις σαν και με το πράγμα; Ολα τ’ άλλα
τα λέω κουραφέξαλα είτε μικρά ή μεγάλα.

Η σου αρέσω κι έρχεσαι ή όχι και αντίο.
Ένα και ένα κάνουνε αν δεν το ξέρεις δύο.
Και μην προσμένεις από με κλάψες και παρακάλια.
Είναι κι αλλού πορτοκαλιές. Και από πορτοκάλια...

                                 ---------

 ΠΑΛΙΑ ΟΙΟΝΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ

 ΠΑΛΙΑ ΟΙΟΝΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ
 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΣΙΠΡΑ
(πέντε μέρες πριν τις εκλογές τις μετά τα Μνημόνια)

-Κύριε Τσίπρα πιστεύετε αλήθεια ότι μπορεί να κερδίσετε αυτές τις εκλογές;
-Γιατί όχι; Όλα γίνονται.
-Του σπανού τα γένια γίνονται κύριε Τσίπρα;
-Όχι βέβαια. Μα με βλέπετε για σπανό;
-Ομολογώ πως ναι. Αν θυμηθώ και τα πεπραγμένα σας της περιόδου της πρωθυπουργίας σας μάλιστα, τότε θα έλεγα ότι δεν υπάρχετε καν. Για να το πω με τον δικό σας παιχνιδιάρικο τρόπο, θα έλεγα ότι είστε πεντάσπανος κύριε Τσίπρα-εννοώ αν το έλεγα με τον τρόπο των άστοχων και άπρεπων, και συνεπώς ηλιθίων λογοπαιγνίων που χρησιμοποιείτε εσείς.
-Κύριε Χολιαστέ!... Ηλίθια λογοπαίγνια εγώ; Ήρθατε εδώ για να μου πάρετε συνέντευξη ή για να με υβρίσετε;
-Αναλόγως. Εξάλλου όπως είπατε κι εσείς όλα γίνονται.
-Μπα! Για πέστε μου κάτι τέτοιο που έκανα…
-Να! Όπως όταν ο πρωθυπουργός είπε κάτι για το ηλεκτρικό ρεύμα, εσείς είπατε στη συγκέντρωσή σας την ίδια μέρα, αναφερόμενος στη λέξη αυτή του πρωθυπουργού, ότι το ρεύμα το δικό σας είναι μεγάλο-εννοώντας ότι έχετε «ρεύμα»-κόσμο δηλαδή μαζί σας. Τέτοια ηλίθια πράγματα εννοώ.
-Έχετε τη γνώμη λοιπόν ότι δεν πρόκειται να πάρω περισσότερες ψήφους από τον Μητσοτάκη;
-Ακριβώς όπως το είπατε. Και όχι μόνον γι αυτόν το λόγο, μα και για άλλους πολλούς.
-Κύριε Χολιαστέ εκτός από δημοσιογράφος είστε και ψηφοφόρος. Και από ό,τι καταλαβαίνω ψηφοφόρος όχι δικός μου.
-Ακριβώς.
-Και επειδή κάνω κάποια, ηλίθια κατά τη γνώμη σας λογοπαίγνια δεν θα με ψηφίσετε;
-Όχι μόνον γι αυτό.
-Υπάρχουν κι  άλλα;
-Πολλά. Μα όμως εδώ ήρθα για να σας ρωτήσω εγώ μερικά πράγματα και όχι για να με ρωτήσετε εσείς.
-Δεν πειράζει αυτό. Αν δεν σας πειράζει θα ήθελα να μου πείτε μερικά από αυτά τα πολλά που με καταδικάζουν κατά τη γνώμη σας σε ήττα στις εκλογές.
-Ευχαρίστως. Και πρώτα το μπουνταλάδικο ύφος και γέλιο σας. Γελάτε με το παραμικρό, και το κυριότερο, ακόμα και όταν δεν είναι αυτό με το οποίο γελάτε καθόλου αστείο. Γενικότερα έχετε ένα ύφος χαζοχαρούμενο, σαν να πρόκειται να είστε εσείς ο σίγουρος νικητής, και κάνετε προεκλογική εκστρατεία μόνον και μόνον επειδή έτσι είθισται, στην ουσία όμως απλώς το διασκεδάζετε το πράγμα.  
-Άλλο;
Καλό θα ήτανε να προσπαθήσετε να κόψετε εκείνες τις αναπηδήσεις που κάνετε όταν μιλάτε. Δείχνουν ότι είστε μικρός, ότι το καταλάβατε και προσπαθείτε αναπηδώντας να δείξετε μεγαλύτερος.
-Α! Έτσι!
-Και χειρότερα.
-Τι άλλο;
-Τι να πρωτοθυμηθώ: εκείνο το «θα βαράμε τα νταούλια και η Ευρώπη θα χορεύει», μόνον ένας ηλίθιος θα το έλεγε. Πηγαίνετε να ζητήσετε έλεος από τους Ευρωπαίους, και τους βρίζετε… Αν δεν είναι αυτό ηλιθιότητα τότε τι είναι; Για να μην μιλήσω για κείνο το «Ολαντρέου» σας… Εσείς, ο εκπρόσωπος μιας χώρας χρεωμένης, που οι κυβερνήσεις της κατάκλεψαν τα δάνεια και τις χορηγίες της Ευρώπης για να πλουτίσουν τους λίγους δικούς τους, εσείς που έπρεπε να πάτε αν όχι με σοβαρότητα, έστω και τουλάχιστον ζητιανεύοντας, εσείς, ο εκπρόσωπος μιας χώρας που η επιβίωσή της εξαρτάται από τους ευρωπαίους, πηγαίνετε προς αυτούς βρίζοντάς τους.
Πήρατε το δαχτυλίδι της αρχηγίας του κόμματός σας και καβαλήσατε καλάμι που ούτε αυτό είχατε δικαίωμα να έχετε ως δοτός, και ακόμα δεν το έχετε ξεκαβαλήσει.
Και θεωρείτε και σεις, και οι φίλοι σας λένε και ξαναλένε ότι είστε μεγάλος ηγέτης, επειδή το τρία τοις εκατό το μεγαλώσατε και γίνατε κυβέρνηση. Δεν λένε αυτοί, αλλά ούτε και  περνάει από το μικρονοϊκό δικό σας μυαλό ότι δεν κερδίσατε τίποτα, αλλά ότι γίνατε πρωθυπουργός γιατί όλοι οι άλλοι, αυτοί που έφεραν  τη χώρα στο χάλι που είναι, παραμέρισαν ώστε να «καρδίσετε» εσείς, και εσείς να βγάλετε τα κάστανα από τη φωτιά.
Και τουλάχιστον να βγάζατε τα κάστανα από τη φωτιά εσείς, θα έλεγε ο λαός, «δοτός-δοτός, όμως τα κατάφερε».
Όμως τα βγάλανε από τη φωτιά οι ευρωπαίοι, γιατί δεν τους συνέφερε αλλιώς.
Εσείς ήσασταν ένας ανίκανος και ηλίθιος επιθεωρητής Κλουζώ, μόνον που το έργο δεν ήτανε κωμωδία, αλλά τραγωδία.
Και πόσο γελοίος και πόσο φαιδρός και πόσο νούμερο ήσασταν όταν βγαίνοντας από την αίθουσα όπου «διαπραγματευτήκατε» λέγατε με καύχηση, με καμάρι, με έπαρση, με ύφος σαν να σας αξίζουν συγχαρητήρια-και λέγατε για πολύν καιρό, γελώντας ηλιθιωδώς-ότι «διαπραγματεύτηκα για δέκα εφτά ώρες!» (!)
Δεν θα σας ψέξω για το ότι το «ΝΑΙ» το κάνατε «ΟΧΙ», γιατί τέτοιος λαός τέτοια μεταχείριση του αξίζει-να τον δουλεύουν ως και οι ηλίθιοι, οι κρετίνοι, οι ολιγοφρενείς όπως εσείς.
-Άλλο τίποτα στραβό έχω;
-Δεν σας φτάνουν τόσα; Να κι άλλα: Εκείνο το κάτω χείλος σας δεν θα μπορούσατε να το μαζέψετε λιγάκι; Γιατί θυμίζει σέσουλα που όλα τα πιάνει, ή αλλιώς συρτάρι που σας είναι απαραίτητο για να μην χάσετε και όσα ψιχουλάκια τρώγοντας θα έπεφταν κάτω. Με ένα λόγο σας δείχνει  φαταούλα, ή έναν Γαργαντούα.
-Ώστε έτσι. Άλλο τίποτα;
-Βέβαια. Είστε πολύ αστείος όταν προσπαθείτε να μιλήστε δείχνοντας ότι σας πνίγει το δίκιο. Ζαρώνετε το δέρμα του μετώπου και μιλάτε σαν να σας πιάνουν από το λαιμό και σαν να έχετε όλα τα δίκια του κόσμου, κοκκινίζοντας κιόλας. Και χειρονομείτε προς τον συνομιλητή σας, λες και του επιτίθεστε. Φαίνεται ότι είστε από εκείνους που δεν έχουν επιχειρήματα και με τις φωνές και τις χειρονομίες θέλετε να τα δημιουργήσετε.
-Όλα αυτά τα έχω εγώ λοιπόν;
-Μα για σας δεν μιλάμε;
-Τίποτε άλλο;
-Ναι. Μια γενική συμβουλή. Σοβαρευτείτε κύριε Τσίπρα. Σε όλες τις συγκεντρώσεις σας γελάτε σαν χάχας. Σαν να σας καθαρίζουνε αυγά που λέει ο λαός μας. Όσοι σας βλέπουν σας έχουν βγάλει το επίθετο «χαζοχαρούμενος». Που σημαίνει ασόβαρος, ελαφρός, ελαφρόμυαλος. Τριγυρνάτε ανάμεσα στα πλήθη γελώντας. Πού είναι η σοβαρότητά σας; Πού είναι  τα επιχειρήματά σας;
Και αδυνατίστε λίγο κύριε Τσίπρα. Η πιπίλα σας λείπει όταν σας δει  κανείς όπως είστε.
-‘Ώστε έτσι με βλέπετε λοιπόν κύριε Χολιαστέ;
-Όχι μόνον εγώ. Ξέρετε, είστε ίδιος όπως τότε που «διαπραγματευόσασταν» στην Ευρώπη. Περιττό να σας πω τι ήσασταν τότε, όλος ο κόσμος το ξέρει: ένας δοτός βλάκας, ή αν θέλετε και ένας αποδιοπομπαίος τράγος μαζί.
-Θα λάβω υπόψη μου όσα μου είπατε.
-Αν το κάνετε, σας μένουν ακόμα πέντε γεμάτες μέρες για να δείξετε ότι είστε σοβαρός. Και είναι αρκετές.



ΚΑΛΕ ΚΥΡΙΕ ΤΣΙΠΡΑ ΜΑΣ

-Καλέ κύριε Τσίπρα μας παρακαλώ ειπέτε
Της Εσπερίας διατί πάλιν εσμέν επαίται;

-Μη είπητε αύθις ποτέ τοιαύτην μίαν ρύσιν
διότι αντιστρατεύεται την ελληνίδα φύσιν.
Ο έλλην ουδεπώποτε εφέρθη ως επαίτης
Και ουδεπώποτε ήν αυτός εις άλλους οφειλέτης.
Προσέχετε τι λέγετε καλέ μοι φίλε ούν
επεί όσα λέγομεν εδώ ακροάται κι ο  Γιαρούν.

-Θα επεθύμουν πρόεδρε λίαν αριστερέ μου
Να μου ειπείτε το διατί επήγε κατ’ ανέμου
Η  τάσις που σας έφλεγε δια βροντοφώναχτα όχι;
Διατί δεν επετεύχθησαν οι αρχικοί σας στόχοι;
 Διατί ενώ υπεσχέθητε πως τας καθαριστρίας
ευθύς θα προσλαμβάνατε εις τας υπηρεσίας,
δεν το επράξατε ποσώς; Την ΕΡΑ διατί
δεν την ανασυστήσατε; Διατί καλά κρατεί
εισέτι η φοροδιαφυγή που την πατρίδα βλάπτει  
και τας ελπίδας του λαού ανενδοιάστως θάπτει;

-Φόραν θαρρώ επήρατε και με κατηγορείτε
Δια πράγματα δι ά εγώ ου πταίω ως θα ιδείτε.
Αφότου εβγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ και κυβερνά την χώραν
εις προβλημάτων έδωκεν λύσιν αυτός πληθώραν.

Οι χώροι τώρα καθαροί οι δημόσιοι φαντάζουν
Και όσο αι καθαρίστριαι στεντόρεια κι αν φωνάζουν
Πλέον δεν έχει ο τόπος μας χρείαν καθαριστρίας
Αλλ’ αντιθέτως θα έλεγον θέλομεν βρωμιστρίας.

Τας κατοικίας ο λαός τας πρώτας του ας χάσει
Αφου γνωστόν εγένετο-πλην φευ υμών- τοις πάσι
Πως έχει ο κομμουνισμός δεόντως μεριμνήσει
Πας είς εις οίκον νεότευκτον πλέον να κατοικήσει.

Και το αφορολόγητον των δώδεκα χιλιάδων
Που είχεν ο ελληνικός λαος ελπίσει άδων
Θα το τακτοποιήσωμεν πέρας  τετραετίας
Δια  να ’χει ως τότε ο λαός διαμαρτυριών αιτίας.

Εις συνταξιούχους αν εγώ θα έδιδον το δώρον
Θα έφερον πληθωρισμόν στης αγοράς τον χώρον.
………………………………………………………….





Η ΔΙΑΦΟΡΑ

Είμαστε Ευρώπη αλλά μια διαφορετική Ευρώπη.
Και αφού είμαστε στην εοχή της αποθέωσης της διαφορετικότητας, είμαστα ασορτί.
Και να η διαφορετικότητά μας:.
Εμείς για μουσική έχουμε τα νταούλια, αυτοί όχι.
Εμείς  δεν υπακούμε στους νόμους, αυτοί ναι.
Εμείς παρκάρουμε τα αυτοκίνητά μας πάνω στα πεζοδρόμια. Αυτοί όχι.
Εμείς κλέβουμε ο ένας τον άλλο. Αυτοί όχι.
Εμείς δεν έχουμε Παιδεία. Αυτοί έχουν.
Εμείς έχουμε βρώμικες πόλεις, βρώμικα νοσοκομεία, βρώμικα σχολεία, αυτοί όχι.
Εμείς τρώμε τα δανεικά μας στα μπουζούκια, αυτοί χτίζουν εργοστάσια και σχολεία με  δικά τους λεφτά.
Εμείς τεμπελιάζουμε, αυτοί δουλεύουν.
Εμείς ειμαστε καλοί σαν γκαρσόνια, αυτοί είναι καλοί σαν τουρίστες.
Εμείς δεν παράγουμε ούτε καρφίτσες, αυτοί παράγουν από αυτοκίνητα και πάνω.
Εμείς φοβόμαστε τον ίσκιο μας, την Τουρκία, τη Μακεδονία, την Αλβανία τη Βουλγαρία, αυτοί κανέναν.
Εμείς έχουμε κλέφτες και ψεύτες πολιτικούς, αυτοί σοβαρούς ανθρώπους.
Εμείς έχουμε μυαλά μεσαίωνα, αυτοί εικοστού πρώτου αιώνα.
Εμείς έχουμε τραγούδια κοιμισμένα, αυτοί τραγούδια ζωηρά.
Εμείς δείχνουμε στις τηλεοράσεις μας σκουπίδια, αυτοί όμορφα και νέα πράγματα.
Εμείς έχουμε την ιδέα ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου, αυτόί είναι ό,τι είναι.
Αυτοί ψυχαγωγούνται, εμείς διασκεδάζουμε.
Εμείς καταστρέφουμε το περιβάλλον, αυτοί το προσέχουν.
Εμείς μισούμε τα βιβλία, αυτοί τα διαβάζουν.
 Ε, δεν πρέπει να είμαστε υπερηφανοι που ξεχωρίζουμε ανάμεσα σε τόσους άλλους;




ΑΝΑΝΔΡΙΑ!..
Οι «αριστεροί» υπουργοί χαρακτηρίζουν σαν «άνανδρες δολοφονίες» τις εκτελέσεις ατόμων από «τρομοκρατικές» οργανώσεις.
Οι φασίστες όλων των κυβερνήσεων του παρελθόντος χαρακτήριζαν άνανδρες τις παρόμοιες δολοφονίες ή επιθέσεις σε στόχους από τη 17 Νοέμβρη ή άλλες οργανώσεις και ομάδες.  Φασίστες ήτανε, αγράμματοι ήτανε. Μα οι «αριστεροί» υπουργοί να συμπεριφέρεται σαν αυτούς-σαν αγράμματοι δηλαδή;
Και δεν είνάι μόνον οι δικοί μας που μιλάνε για άνανδρη δολοφονία, αλλά και ηγέτες άλλων κρατών, όταν κι αυτοί βρεθούν σε παρόμοια θέση-να μιλήσουν για ένα παρόμοιο περιστατικό που έγινε στη χώρα τους.
Τα λέω αυτά γιατί μία δολοφονία πάντοτε είναι «άνανδρη» εξ ορισμού. Το συνθετικό «δόλος» της λέξης δολοφονία σημαίνει ότι η λέξη έχει τα χαρακτηριστικά του τεχνάσματος, της πανουργίας, του στρατηγήματος, της παρανομίας.
Στέκει  η έκφραση θαρραλέο θάρρος, άφωνη σιωπή και τέτοια;  Υπάρχει αντρίκια δολοφονία; Ανδρεία δολοφονία; Λεβέντικη δολοφονία; Όχι.
Βέβαια αυτοί μιλάνε για δολοφονία και όχι για εκτέλεση όπως την ονομάζουν οι «δολοφόνοι» και αυτό είναι η αιτία της παράλογης διατύπωσης «άνανδρη δολοφονία». Γιατί δεν θα μπορούσαν ποτέ να παραδεχτούν ότι η δολοφονία είναι εκτέλεση, γιατί τότε τι θα έλεγαν; «άνανδρη εκτέλεση»; Τέτοιο πράγμα όμως ούτε στέκει ούτε, αν έστεκε, θα τους συνέφερε. Κι έτσι διαιωνίζεται ο χαρακτηρισμός «άνανδρη δολοφονία», ένας όρος ακόμα από τους τόσους που έχει επινοήσει η πλουτοκρατία για να ξεγελάει τους χαζούς.
Γιατί τι θα ήθελαν όσοι χαρακτηρίζουν μια δολοφονία άνανδρη; Η Οργάνωση που σχεδίασε μία «δολοφονία»,  πριν τη διαπράξει να βγάλει μια σαν την παρακάτω ανακοίνωση ;:
«ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΑΔΕ
Ανακοίνωσις δολοφονίας Τσίπρα (πχ)
Προς την ΕΛΑΣ
Κοινοποίηση: ΓΕΣ, ΓΕΑ, ΓΕΝ και προς πάντα ενδιαφερόμενο.
Την δεκάτην τετάρτην του μηνός Μαϊου ενεστώτος έτους και ώραν ενδεκάτην πρωινήν θέλει επιχειρηθεί υπό της Οργανώσεώς μας δολοφονία του πρωθυπουργού.
Ο τόπος που επελέγη είναι η διασταύρωσις των οδών Δ και Ε της περιοχής Τάδε, από όπου καθημερινώς διέρχεται ο κύριος πρωθυπουργός.
Θα επιχειρήσουν δύο άτομα, άρρενες. Ο εις εξ αυτών θα φέρει περούκαν πλουσίας μελαίνης κόμης και θα φορεί χακί τζάκετ. Ύψος ένα μέτρο και εβδομήκοντα τρία εκατοστά, αδύνατος. Αυτός θα φέρει το περίστροφον με το οποίον σκοπείται η δολοφονία του κυρίου πρωθυπουργού. Ο έτερος επιχειρών θα ευρίσκεται εις τζιπ εσταθμευμένον περί τα είκοσιν μέτρα μακράν της τοποθεσίας της δολοφονίας ίνα μετά ταύτην φυγαδεύσει τον δολοφόνον.
Εφιστώμεν την προσοχήν των ενδιαφερομένων εις το κάτωθι: Εις την διασταύρωσιν υπάρχουν δύο περίπτερα. Ο υποψήφιος δολοφόνος θα κρύπεται όπισθεν του δυτικώς ευρισκομένου περιπτέρου. Δια τους αγνοούντας τον τοιούτον-γεωγραφικόν- καθορισμόν της θέσεως του περιπτέρου, διευκρινίζομεν ότι το δυτικόν περίπτερον είναι το φέρον έξωθι αυτού ταμπέλαν ένθα ευκρινώς αναγράφεται «ΑΕΡΙΟΥΧΑ ΠΟΤΑ»
Παρακαλούμε δια τα καθ’ υμάς.
Ευελπιστούντες εις μίαν έντιμον αντιπαράθεσιν μετά της ΕΛΑΣ και ενδεχομένως των στρατιωτικών δυνάμεων άτινας η κυβέρνησις ήθελεν διατάξει έναντι ημών κατά την διάρκειαν της αποπείρας μας, διατελούμεν μετά τιμής
(ακολουθούν σφραγίδες και υπογραφές της Οργάνωσης)»
Αυτό θα περίμεναν οι κύριοι υπουργοί ώστε μία δολοφονία να μην είναι «ανανδρος»;
Ε πια!



ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ

Καληνημέρα έλληνες
κι αφού είναι έθιμό μας
τα χάλια μας τ’ αδιόρθωτα
θα πω στο φτωχικό μας.

Και θα τα πω στα γρήγορα
γιατί χαρτί-μελάνι
ακρίβηναν κι αυτά πολύ
κι η σύνταξη δε φτάνει.

Καλή σου μέρα Σαμαρά
μερίδες που μοιράζεις
Δημοκρατίας,  αφού πριν
σαν το αρνί τη σφάζεις.

Γεια σου λαέ κακόμοιρε
που ότι τραβάς τ’ αξίζεις
αφού σ’  ό,τι διατάξουνε
«μάλιστα» εσύ ψελλίζεις.

Γεια σου και Τσίπρα που κι εσύ
δεν ξέρεις τι γυρεύεις
και το λαό όπως όλοι τους
κι εσύ τον κοροϊδεύεις.

Ελλάδα καλημέρα σου
που όλοι σου βάζουν χέρι
και πιότερο όποιον προχωρεί
αυτόν και κάνεις ταίρι.

Καληνημέρα σου και σε
γελοίε Χαϊκάλη
που έφερες στην πολιτική
του θεάτρου τ’ άθλιο χάλι.

Όσο για σένανε Άδωνι,
είτε πουλάς βιβλία
είτε πουλάς πολιτική
βρίθεις από βλακεία.

Γεια σου Καμμένε μου κι εσύ
που αν και σκληρός φασίστας
το παίζεις (άραγε γιατί;)
Συριζο-σαντινίστας.

Γεια σας και σεις, ω! άρχοντες
και μη σεκλετιζό’ στε:
και Τσίπρες εκατό να ρθούν
ούτε που θα το νιώστε.

Τα λέει κι ο Τσίπρας ολ’ αυτά
ψήφους για να μαζέψει
μα όταν έβγει, τους φτωχούς
κι αυτός θα κατακλέψει.

Γεια σας, και πάλι τ’ αλλουνού
χρόνου καλά να είστε
αν -ίσως όχι όπως εγώ-  
μέχρι τα τότε ζήστε.
……………………………………………



ΑΞΙΟΤΣΙΠΡΕΠΕΙΑ

Κ ι αφού
οι ευρωπαίοι
εδιώξανε τους τούρκους απ’ τον τόπο
κι έλληνες μας βαφτίσαν από κάποιους
που παλαιά ζούσαν εδώ,
μετά, έτσι έτοιμους, μας δώσαν μια κλωτσιά
και από τότε πια εμείς περήφανοι γυρνάμε.

Εκείνοι μας λαδώνουν κάθε τόσο,
τα σύνορά μας καθορίζουν,
τους ολυμπιακούς κάνουν αγώνες μας,
μας δίνουν όπλα και πηλίκια και στολές
και λέμε μεις "οι ένοπλες δυνάμεις μας",
λεφτά μας δίνουνε και λέμε μεις "η οικονομία μας".

Όμως κι εμείς από την άλλη τους δουλεύουμε πιστά:
τις κυβερνήσεις έχουμε που αυτοί μας λένε
οι εφημερίδες κι οι τηλεοράσεις μας
γράφουν και λένε ό,τι αυτοί διατάξουνε
κι ως για μπογιά, βάζουμε μπόλικη,
όταν σκυμμένοι τα παπούτσια τούς γυαλίζουμε.
Και τελευταία τους διασκεδάζουμε πολύ
με έργα όπως «Ο Καραγκιόζης Πρωθυπουργός»
 «Ετσι είναι αν έτσι νομίζουμε»
«Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν».