Η Αντζελα όπως τη βλέπει ο Μπούλης.

Μωρό μου ο μπαμπάκας σου
Ηταν ζαχαροπλάστης
Γι αυτό έτσι ολόγλυκεια
Και όμορφη επλάστης;

Σελεπιτζής μην ήτανε
Και τούπεσε σαλέπι
Στη ζύμη όπου σ’ έπλαθε
Πιό πανω απ’ ότι πρέπει;

Μελισσουργός και πέρσευε
Στα κιούπια του το μέλι
Κι έτσι μελένια σούφτιαξε
Πρόσωπο , σώμα, μέλη;

Η μήπως είχε ζάχαρο
Στα νιάτα του αποχτήσει
Κι έτσι πλατιά κι έτσι βαθιά
Σ’ έχει μ’ αυτό πότισει ;

Ή μήπως μέριασε ο Θεός
Τον δόλιο σου "πατέρα"
Και σ’ έφτιαξε μονάχος Του
Αυτός πέρα για πέρα;

Αν ναι, ο Παντοδύναμος
Θα είχε για σκοπό Του
Για δώρο να σε πρόσφερε
Στον ίδιο τον εαυτό Του,

Γι αυτό και τέλεια σ’ έκανε
Ετσι που να ταιριάζεις
Στη θεϊκή Του Αγκαλιά
Και θέϊσσα να μοιάζεις.

Μα κι αν στον εαυτούλη Του
Δεν ήταν να σε δώσει
Πάντως καθώς σε έφτιαχνε
θα είχε μερακλώσει.

Θάτανε μια περίπτωση
Που τη ζωή τη σκάρτη
Λίγο για να ομορφήνουνε
Οι άγγελοι θάχαν πάρτυ.

Και του θεού απαραίτητη
Κρίναν την παρουσία
Για να τα έχουνε καλά
Και με την Εξουσία.

Οι Αγιοι θα τραγούδαγαν.
Στού μπουζουκιού το τέλι
θα χόρευαν οι αγγέλισσες
Ωραίο τσιφτετέλι.

Θα βάραγαν οι άγγελοι
Τα Ουράνια τα ντέφια
Και πίνε πίνε ο θεός
θάρθε κι Αυτός στα κέφια.

Κι ό,τι καθένας ήξερε
Κόλπο ή αστείο κάτι
θα τόκανε αν τόθελε
Η παρέα η κεφάτη.

Και για να μην μπαίνω πολύ
Σε περιβόλια ξένα
Ηρθε η σειρά και του θεού
Και έκανε εσένα.

Και εδώ κάτω σέστειλε
Στο Χιούζ να σεργιανίζεις
Και όλους με τα κάλλη σου
Σκληρά να βασανίζεις.

Μα πιό πολύ απόλους μας
Στο λέω-μα το θεούλη
Που αλλιώς ή έτσι σ’ έπλασε,
Σύ τυραννάς τον Μπούλη.

Που από την πρώτη τη στιγμή
Που σ’ είδε έχει μπλέξει
Στα δίχτυα σου τα ρόδινα,
Και άντε να ξεμπλέξει.

Που δεν περνάει ούτε στιγμή
Μέρα, λεφτό και ώρα
Που να μη σ’ έχει στο μυαλό
Να! όπως σ’ έχει τώρα.

Άσε λοιπόν τα κόλπα σου
Και πήγαινε και πέσε
Στην αγκαλιά του
Και εκεί το παλαμάρι δέσε.

Μην κάνεις άλλα κόλπα πια,
Μην κάνεις ζοριλίκια
Κι αν και γυναίκα, να φερθείς
Του’ τη φορά αντρίκια.

Γιατ’ ειν' ο Μπούλης ντροπαλός
Κι ο ίδιος δεν τολμάει
Να σου ειπεί το βάσανο
Που τόνε τυραννάει,

Και γιατί η θέση που κρατεί
Και η ευγένεια που έχει
Τον εμποδίζουν να σου πει
Ο,τι η καρδιά κατέχει.

Αλλά μιλώ εγώ γι αυτόν
Που ούτε έχω ευγένεια
Και ούτε είμαι μάνατζερ
Κι ας έχω άσπρα γένια.

Στο κάτω κάτω πού μωρή
θα βρεις τέτοιον λεβέντη
Να έχεις για συντρόφι σου-
Για δούλο και για αφέντη;

Αλλού πού θάβρεις σαν αυτά
Που ’χει αυτός προσόντα;
Και μήπως αυτοκίνητο
Λες έχει Γιούγκο ή Χόντα;

Με Μπε Εμ Βε απίθανη
Κυκλοφορεί. Για δώσε
Βάση στο θέμα, και για δυο
Το στρώμα σου για στρώσε…

Τέτοιο παιδί να το κρατείς
Απόμακρα δεν πρέπει.
Πώς τέτοιο η συνείδηση
Κάτι σου επιτρέπει;

Λοιπόν να μη σε ξαναδώ
Μακριά 'π’ το Μπούλη άλλο.  
Κρίμα θα ήτανε αυτό
Και μάλιστα μεγάλο.

Κοντά του πάντα. Δίπλα του.
Σιμά τού πάντα να ’σαι.  
Κοντά του νάσαι όταν ξυπνάς
Δίπλα του να κοιμάσαι.

Αλλά τι λέω δίπλα του;
Τι λέω εγώ κοντά του;
Να είσαι πρέπει πάντοτε
Στον Μπούλη αποκάτου…





Οταν ο Μπούλης αγόρασε κόκκινη Μπε Εμ Βε

Γιατί ένα κατακόκκινο στο πρόσωπο της βέλο
Εβαλε η μυριόχαρη ολάνθιστη Covello;  
Γιατί του Χιούζ το κτίριο τα κόκκινα φοράει
Κάθε που ο νέος μάνατζερ για να δουλέψει πάει;

Μήπως της Δύσης τα χρυσά χρώματα που μεθάνε
Σ’ ακολουθούνε Μπούλη μου κι όπου πηγαίνεις πάνε;
Η της γιαγιάς το ακριβό 'χύθη κακκινονέρι
Και μέθυσαν κι ερύθραναν όλα τα γύρω μέρη;

Όχι. Ουτ' η Δύση άλλαξε ούτε κρασί εχύθη.
Όχι-η αιτία για ολ’ αυτά δεν είναι παραμύθι.
Μα ένα καρο αγόρασε κόκκινο η Μπουλάρα
Που από καιρό μ’ ανείπωτη το γύρευε λαχτάρα.

Κι αυτό είναι γύρω που σκορπά την τόση κοκκινίλα
Και κοκκινίζει των δέντρων του Valley τα φύλλα
Και κοκκινίζει των λευκών κατοίκων του το δέρμα
Που όλοι ερυθρόδερμοι εγίναμε εδώ πέρα.

Τι αυτοκίνητο ειν' αυτό! Τι ομορφιά! Τι χρώμα!
Ως και από το «Μάζντα» μου καλλίτερο ειν' ακόμα.
Τι σώμα! Τι τελειότητα! Τι γλύκα στις γραμμές του!
Αχ! Με ζαλίζουν-με πονούν οι χάρες οι πολλές του..

Κι όλα του τα εξαρτήματα λάμπουνε το καθένα
Ομορφα, στεριά, καθαρά και φρεσκογυαλισμένα.  
Κι όλα του ειν' αυτόματα κι από μακριά δουλεύουν
και σαν αγκίστρια μαγικά τις γκόμενες ψαρεύουν.

ΑΙ Μπε Εμ Βε μου κόκκινη, πόσες γυναίκες τάχα
θα κάτσουνε στις θέσεις σου σε μια βραδιά μονάχα
και ποσα αναστενάγματα μέσα σου θ’ ακουστούνε…
Πόσες γυναίκες τη χαρά σε σένανε θα βρούνε…

Βρε πώς επήγε κι έσμιξε το πιο ωραίο αμάξι  
Με τον πιο ωραίον οδηγό που έχει η Φύση φτιάξει…
Κι έτσι οι γυναίκες μπαίνοντας μέσα σε τέτοιο κάρο
Δύο τρυγόνια θάχουνε μ’ ένα μοναχά σμπάρο.

Και μέχρι τώρα ξέραμε οι γκόμενες πως τρέχουν
Στον Μπόυλη, και με δάκρυα το μαντηλάκι βρέχουν
Πρώτα γιατί τις τράβαγε η ομορφιά του η τόση
(Εστω κι αν είχε χρήματα πολλά γι αυτήνε δώσει),

Κι ακόμη γιατί ακούγανε κάτι μικρά κλειδάκια
Οπου του Χιούζ ανοίγανε όλα τα ντουλαπάκια.
Τώρα όμως τί θα τίς τραβά; Ιδού η απορία:
Μανατζερλίκι, ομορφιά, κάρο, ή και τα τρία;

Για ό,τι όμως κι αν έρχονται μην ψάχνεις-μόνο παίρνε
Κάθε βραδιά και άλληνε μες στο αμάξι φέρνε.
Μόνο το κάρρο σούλειπε-τόχεις και κείνο τώρα,
Εμπρός λοιπόν-τα θήλεα σε καρτερούν.Προχώρα.

Προχώρα-έτσι;-είπαμε. Δεν είπαμε να τρέξεις.
Κι αυτό το πράγμα σοβαρά πρέπει να το προσέξεις.
Αν ότι τρέχεις μου ειπούν ή απρόσεχτα πηγαίνεις
Ποίημα άλλο από με Μπούλη μην περιμένεις.

Και τούτο ακόμα να σου πω θέλω και τελειώνω-
Γιά να ειπώ και τα στραβά κι όχι τα ωραία μόνο.
Ωραίο το αμάξι σου, αλλά του λείπει κάτι:
Ενα μπαράκι, μια τιβί κι ένα διπλό κρεββάτι…

                   -----

GREEK GOD
(Όταν ο Μπούλης έγραψε στην πινακίδα του αυτοκινήτου του, αντί για αριθμό, τις λέξεις GREEK GOD)

Ξέρεις εκείνο τον παπά που απ’ τήν πολλή σοφία
Τα δώδεκα ευαγγέλια τάβγαζε δεκατρία;
Έτσι και συ τον αριθμό των θεών τον μεγαλώνεις
και δεκατρείς πως ήτανε άξαφνα μας δηλώνεις.

Ποιος είδε αητό βουνότροφο μες σε κοτέτσι διάνου;
Ποιος είδε Ελληνα θεό σε Μπε Εμ Βε απάνου;
Κι όμως κι ετούτο τόδα εγώ σε τούτον δω τον τόπο
Που τόσο είναι περίεργα τα χούγια των ανθρώπω’.

Ρε Μπούλη-πες-πώς σκέφτηκες κι έκανες-στο Θεό σου
Εναν απ’ τούς Ολύμπιους θεούς και τον εαυτό σου!
(Κι αφού κι αυτό απ’ τά χείλη σου τ’ ακούσαμε, ποιος ξέρει
η επόμενη σου δήλωση τί άλλο θα μας φέρει...)

Μα δε μας είπες-τι θεός; Κάθε συνάδελφος σου
Είχε και κάποιο επάγγελμα. Ποιο είναι το δικό σου;
Αλλος τους ήταν σιδεράς, άλλος ηλεκτρολόγος,
θαλασσινός και έμπορος άλλος τους, γυρολόγος,

Και τα λοιπά και τα λοιπά. Πες μας λοιπόν εν πρώτοις
Εσέ της θεοσύνης σου ποια ειν' η ειδικότης.
Η μήπως είσαι νιος θεός μες στων θεών την τάξη
Και πρέπει πρώτα θεϊκή να πάρεις κάποια τάξη;

Αλλά κι αν είσαι νεαρός και πρωτοδιορισμένος
Η δύναμη σου υπέρμετρη θα είναι ωρισμένως
Και όσες σου ζητήσουμε μπορείς να κάνεις χάρες.
Πάρε λοιπόν τα ντόρτια μας και δώσε μας εξάρες.

Η ένα τηλεφώνημα από τη Μπε Εμ Βε σου
Κάνε, και τις κατάλληλες δώσε τις διαταγές σου
Ωστε να γίνουν πράγματα που αδύνατα φαντάζουν
Και που οι πιστοί κάθε θεού θαύματα τα ονομάζουν.

Κι ας είναι μες στα θάματα το θάμα σου το πρώτο
Τους τυχερούς τους αριθμούς να μας ειπείς του Λοττο.
Να πάρει ο Μήτσος Μερσεντές κι ο Αρης Ααμποργκίνι
Και.. ε.. κι οι φίλοι σου οι καλοί να βολευτούν κι εκείνοι.

Δώσε τη γλύκα στα πικρά, κάνε τους γέρους νέους
πλούσιους κάνε τους φτωχούς, τους άσχημους ωραίους.
Με άλλα λόγια φρόντισε ώστε η μικρή η γη μας
Να πάψει να ’ναι η φρικτή, άχαρη Κόλαση μας.

Κι αφού θεός εδήλωσες μα κι Ελληνας συνάμα,
Κάνε και για τη δύστυχη Ελλάδα κάνα θάμα-
Αύξησε το συνάλλαγμα το ξένο της λιγάκι
Η, ας πούμε την Κυβέρνηση διώξε του Μητσοτάκη.

Και να μην κάνεις άλλονε Πρωθυπουργό κανένα
Απ’ όσους δοκιμάσαμε σε χρόνια περασμένα,
Μα κάποιον που, αν γίνεται, να μη μασάει συνέχεια
Ενώ το δόλιο το λαό θα τον μασά η ανέχεια.

Αλλά καιρός ναφήσουμε τ’ αστεία και να δούμε
Μήπως και κάτι σοβαρό μπορούμε να ειπούμε.
Κάτι που με τον τρόπο του λίγο να μεγαλώσει
Την όποια ως τώρα έχουμε στην κεφαλή μας γνώση.

Ρε Μπούλη νάσαι όμορφος θέλεις σαν κάθε νέος.
Ωραία. Μα το παράκανες το πράγμα τελευταίως.
Όχι ρε Μπούλη και θεός. Αμάν μωρ' αδερφέ μου.
Αλλη φορά το πράγμα αυτό δεν τ’ άκουσα ποτέ μου.

Τις θεϊκές τις σκέψεις σου απ’ τό μυαλό σου σβήσε.
Την ταπεινή ανθρώπινη φύση σου μην αρνείσαι.
Ανθρωπος είσαι όπως κι εγώ κι όπως και τόσοι άλλοι
Με μάτια, μύτη, με κορμί, με χέρια, με κεφάλι.

Μα τι άνθρωπος! Με γκόμενες τριγύρω του μελίσσι
που όπου πάει, όπου σταθεί και όπου κι αν γυρίσει
Τριγυρισμένος βρίσκεται από γυναίκες πλήθος,
Τόσο που εκατάντησε στο τέλος ένας μύθος.

Αλλά μονάχα ως εδώ και όχι άλλο παρέκει.
Όχι να λες "είμαι θεός". Το πράγμα αυτό δε στέκει.
Κοίτα και την περίπτωση του αδερφού σου του Αρη:
Στ’ όνομα αρκείται του θεού-δε θέλει και τη χάρη…

Ασε λοιπόν τις βλέψεις σου για κάτι το Ουράνιο
και να ’σαι υπερήφανος για κάτι εξίσου σπάνιο:
Πως των γονιών σου η ανθρωπιά κι οι συνεχείς τους κόποι
Κάνανε ώστε όλοι σας να ’στε στο σπίτι ανθρώποι.

                    ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ
(Οταν η Αντζελα είπε όχι στον Μπούλη)

Μπούλη εδώ που βρέθηκες
Σ’ αυτό το μαγαζί
Υπάρχει ότι ονειρεύτηκες
Κι ό,τι ποθείς μαζί.

Στο ράφι πάνω στέκεται –
Αστράφτοντας χρυσά
Έτσι ώστε να φαίνεται
Σε κάθε του μεριά.

Περνάς. Το βλέπεις. Χαίρεσαι
που θα το έχεις πια.
Δικό σου σαν το σκέφτεσαι
Τρελά χτυπά η καρδιά.

Το χέρι απλώνεις. Αφαντος
Ομως ένας φραγμός
Το σταματά. Εξαπαντος
Ελάθεψες… "Καιρός",  

Σκέφτεσαι,  "από κατεύθυνση
Αλλη να προσπαθώ".
Και πας. Μα η συναίνεση
Δεν είναι ούτε εδώ.

Πάλι. Και πάλι Τίποτα.
Εκείνο μένει εκεί
Και μόνος σύ. Αδίκιωτα
Όλα έχουνε χαθεί,

Τα όνειρα που έπλαθες
Δίπλα σου αυτό να ζει
Το πόδι σου όταν έβαζες
Σ’ αυτό το μαγαζί.

Και ό,τι άλλο θα ’θελες
Να πάρεις-να χαρείς,
Το ίδιο πάλι: θα ’βλεπες
ότι δεν το μπορείς.

Απ’ τον αγώνα απόκαμες
Και στέκεις και κοιτάς
Δικό σου ό,τι δεν έκαμες
Κι απέραντα πονάς.

Και ν’ αντηχούνε βήματα
Ανάμικτα ακούς
Με βακτηριών χτυπήματα.
Και βλέπεις τους τυφλούς

Να προσπερνούν τα εκθέματα
Χωρίς να τους δονούν
Ψευδή χαράς πλάνεματα-
Και δίχως ν’ αγωνιούν.

Φεύγοντας απ’ τό άχαρο
Το μαγαζί αυτό
Της δυστυχιάς το σάβανο
θάχεις για φυλαχτό.

Μα και μια γνώση ολάκριβη
Καινούργια θα κρατείς
Σαν μυγδαλιά πρωτάνθιστη:
Πως δεν υπάρχει ελπίς.

Κι έτσι όπως θάσαι δυστυχής
Κι απελπισμένος, ναι!:
Για όλα είσαι έτοιμος
Τα πιθανά καινά.

Τώρα θα βλέπεις άναιμα.
Ψυχρά θα προσπερνάς.
Και ούτε σ’ ένα διάνεμα
Το βλέμμα θα γυρνάς.

Τώρα θα στέκεις άπρακτα
Σ’ όποιο κι αν βλέπεις φως
Ιδια και απαράλλαχτα
Σα να ’σουνα τυφλός.

Και τώρα σ’ όποιο αν έμπαινες
Καινούργιο μαγαζί  
Όνειρο δεν θα έπαιρνες
Κανένα πια μαζί.  
                   -----




ΣΤΙΧΟΙ ΤΗΣ ΕΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΠΑΡΕΑΣ

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΙ Ο ΜΠΟΥΛΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΖΕΛΑ

Αντζελα όταν της άφωτης νύχτας το δρόμο πάρεις
Του σκοτεινού Αχέροντα ο γέροντας βαρκάρης
ο τελευταίος ζωντανός θάναι που θ’ αντικρίσεις-
Το τελευταίο το όραμα της σύντομής σου ζήσης.

Κανένας δε θα νιάζεται πλέον εκεί για σένα.
Εκεί δε θάχεις θαυμαστές με μάτια λιγωμένα
Και για συντρόφια μόνιμη στο πικραμένο στόμα
θάχεις το κρύο το φιλί που σούδωσε το χώμα.

Εκεί δε θάχεις Μπούληδες για σένανε να λιώνουν
Και την καρδούλα τους βαριά για σε να βαλαντώνουν.
Και ούτε Πήγασοι εκεί σπάταλοι φτερουγίζουν
Μ’ ένα καλό (αν σου βρίσκεται) είκοσι αυτοί να χτίζουν.

Δέξου τον έρωτα λοιπόν που τώρα σου προσφέρω
(Οσο ακόμα στο ζητώ, γι αργότερα δεν ξέρω).
Ελα να βγούμε οι δύο μας ένα ραντεβουδάκι
Και μη μου κάνεις τη σκληρή -μαλάκωσε λιγάκι.

Μάνατζερ είμαι. Μπε Εμ Βε έχω που όλη αστράφτει.
Το μάτι μου όπου κι αν ιδεί μύριες φωτιές ανάφτει
Φάτσα καινούργια. Τα κλειδιά στην τσέπη μου βροντάνε
Και το πτυχίο απτό ΣΙΣΑΝ το παίρνω όπου νάναι.

Τι άλλο θέλεις; Βασιλιά να έβρισκες κανένα;
Αυτοί σπανίζουν σήμερα. Έλα λοιπόν σε μένα
που είμαι ολοζώντανος και που όταν με κοιτάζεις
Την καψερή καρδούλα μου κομμάτια τήνε σπάζεις.

Και μην αρχίσεις τη χαζή σε μένανε να κάνεις
Κι ότι αυτό που εννοώ πως τάχα δεν το πιάνεις.
Μα κι αν αλήθεια είσαι χαζή, χωρίς καιρό να χάνω
Αμέσως τώρα εγώ κι εδώ, λιανά θα σου το κάνω.

Δε θέλω το χαμόγελο που δίνεις στους πελάτες
Που χάνεται απ' τα χείλια σου όταν γυρίστε πλάτες.
Δε θέλω να καμώνεσαι τάχα πως με προσέχεις
Κι έτσι ανόητα κι άσκοπα από κοντά να μ’ έχεις.

Δε θέλω εγώ ευγένειες και ψεύτικες διαχύσεις
που κάνεις σ’ όποιο σου γνωστό ή φίλο συναντήσεις.
Στον εαυτό μου κάτι εγώ τέτοιο δεν επιτρέπω.
Δε θέλω μόνο στης δουλειάς τις ώρες να σε βλέπω.

Εγώ ειμ' ο Μπούλης ξακουστός, ο Μπούλης παινεμένος
Και αν με σένα ειμ' εγώ ερωτοχτυπημένος
Ομως δεν είμαι απ’ αυτους που ξέρεις τους μογγόλους.  
Δε μου αρκούν εμένανε αυτά που δίνεις σ’ όλους.

Εγώ ζητάω τα γλυκά χάδια και τα φιλιά σου.
Δε θέλω μια λέξη σου-ζητάω τη μιλιά σου.
Δε θέλω ένα παράθυρο μα τ’ ουρανού τα πλάτια.
Δε θέλω ένα βλέμμα σου-θέλω τα δυο σου μάτια.

Λοιπόν ξηγήσου όμορφα και μίλα μου σταράτα:
Μπορείς σ’ αυτήν που σου ζητώ να περπατήσεις στράτα;
Κι εσύ το νιώθεις σαν και με το πράγμα; Ολα τ’ άλλα
τα λέω κουραφέξαλα είτε μικρά ή μεγάλα.

Η σου αρέσω κι έρχεσαι ή όχι και αντίο.
Ένα και ένα κάνουνε αν δεν το ξέρεις δύο.
Και μην προσμένεις από με κλάψες και παρακάλια.
Είναι κι αλλού πορτοκαλιές. Και από πορτοκάλια...

                                 ---------

 ΠΑΛΙΑ ΟΙΟΝΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ

 ΠΑΛΙΑ ΟΙΟΝΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ
 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΣΙΠΡΑ
(πέντε μέρες πριν τις εκλογές τις μετά τα Μνημόνια)

-Κύριε Τσίπρα πιστεύετε αλήθεια ότι μπορεί να κερδίσετε αυτές τις εκλογές;
-Γιατί όχι; Όλα γίνονται.
-Του σπανού τα γένια γίνονται κύριε Τσίπρα;
-Όχι βέβαια. Μα με βλέπετε για σπανό;
-Ομολογώ πως ναι. Αν θυμηθώ και τα πεπραγμένα σας της περιόδου της πρωθυπουργίας σας μάλιστα, τότε θα έλεγα ότι δεν υπάρχετε καν. Για να το πω με τον δικό σας παιχνιδιάρικο τρόπο, θα έλεγα ότι είστε πεντάσπανος κύριε Τσίπρα-εννοώ αν το έλεγα με τον τρόπο των άστοχων και άπρεπων, και συνεπώς ηλιθίων λογοπαιγνίων που χρησιμοποιείτε εσείς.
-Κύριε Χολιαστέ!... Ηλίθια λογοπαίγνια εγώ; Ήρθατε εδώ για να μου πάρετε συνέντευξη ή για να με υβρίσετε;
-Αναλόγως. Εξάλλου όπως είπατε κι εσείς όλα γίνονται.
-Μπα! Για πέστε μου κάτι τέτοιο που έκανα…
-Να! Όπως όταν ο πρωθυπουργός είπε κάτι για το ηλεκτρικό ρεύμα, εσείς είπατε στη συγκέντρωσή σας την ίδια μέρα, αναφερόμενος στη λέξη αυτή του πρωθυπουργού, ότι το ρεύμα το δικό σας είναι μεγάλο-εννοώντας ότι έχετε «ρεύμα»-κόσμο δηλαδή μαζί σας. Τέτοια ηλίθια πράγματα εννοώ.
-Έχετε τη γνώμη λοιπόν ότι δεν πρόκειται να πάρω περισσότερες ψήφους από τον Μητσοτάκη;
-Ακριβώς όπως το είπατε. Και όχι μόνον γι αυτόν το λόγο, μα και για άλλους πολλούς.
-Κύριε Χολιαστέ εκτός από δημοσιογράφος είστε και ψηφοφόρος. Και από ό,τι καταλαβαίνω ψηφοφόρος όχι δικός μου.
-Ακριβώς.
-Και επειδή κάνω κάποια, ηλίθια κατά τη γνώμη σας λογοπαίγνια δεν θα με ψηφίσετε;
-Όχι μόνον γι αυτό.
-Υπάρχουν κι  άλλα;
-Πολλά. Μα όμως εδώ ήρθα για να σας ρωτήσω εγώ μερικά πράγματα και όχι για να με ρωτήσετε εσείς.
-Δεν πειράζει αυτό. Αν δεν σας πειράζει θα ήθελα να μου πείτε μερικά από αυτά τα πολλά που με καταδικάζουν κατά τη γνώμη σας σε ήττα στις εκλογές.
-Ευχαρίστως. Και πρώτα το μπουνταλάδικο ύφος και γέλιο σας. Γελάτε με το παραμικρό, και το κυριότερο, ακόμα και όταν δεν είναι αυτό με το οποίο γελάτε καθόλου αστείο. Γενικότερα έχετε ένα ύφος χαζοχαρούμενο, σαν να πρόκειται να είστε εσείς ο σίγουρος νικητής, και κάνετε προεκλογική εκστρατεία μόνον και μόνον επειδή έτσι είθισται, στην ουσία όμως απλώς το διασκεδάζετε το πράγμα.  
-Άλλο;
Καλό θα ήτανε να προσπαθήσετε να κόψετε εκείνες τις αναπηδήσεις που κάνετε όταν μιλάτε. Δείχνουν ότι είστε μικρός, ότι το καταλάβατε και προσπαθείτε αναπηδώντας να δείξετε μεγαλύτερος.
-Α! Έτσι!
-Και χειρότερα.
-Τι άλλο;
-Τι να πρωτοθυμηθώ: εκείνο το «θα βαράμε τα νταούλια και η Ευρώπη θα χορεύει», μόνον ένας ηλίθιος θα το έλεγε. Πηγαίνετε να ζητήσετε έλεος από τους Ευρωπαίους, και τους βρίζετε… Αν δεν είναι αυτό ηλιθιότητα τότε τι είναι; Για να μην μιλήσω για κείνο το «Ολαντρέου» σας… Εσείς, ο εκπρόσωπος μιας χώρας χρεωμένης, που οι κυβερνήσεις της κατάκλεψαν τα δάνεια και τις χορηγίες της Ευρώπης για να πλουτίσουν τους λίγους δικούς τους, εσείς που έπρεπε να πάτε αν όχι με σοβαρότητα, έστω και τουλάχιστον ζητιανεύοντας, εσείς, ο εκπρόσωπος μιας χώρας που η επιβίωσή της εξαρτάται από τους ευρωπαίους, πηγαίνετε προς αυτούς βρίζοντάς τους.
Πήρατε το δαχτυλίδι της αρχηγίας του κόμματός σας και καβαλήσατε καλάμι που ούτε αυτό είχατε δικαίωμα να έχετε ως δοτός, και ακόμα δεν το έχετε ξεκαβαλήσει.
Και θεωρείτε και σεις, και οι φίλοι σας λένε και ξαναλένε ότι είστε μεγάλος ηγέτης, επειδή το τρία τοις εκατό το μεγαλώσατε και γίνατε κυβέρνηση. Δεν λένε αυτοί, αλλά ούτε και  περνάει από το μικρονοϊκό δικό σας μυαλό ότι δεν κερδίσατε τίποτα, αλλά ότι γίνατε πρωθυπουργός γιατί όλοι οι άλλοι, αυτοί που έφεραν  τη χώρα στο χάλι που είναι, παραμέρισαν ώστε να «καρδίσετε» εσείς, και εσείς να βγάλετε τα κάστανα από τη φωτιά.
Και τουλάχιστον να βγάζατε τα κάστανα από τη φωτιά εσείς, θα έλεγε ο λαός, «δοτός-δοτός, όμως τα κατάφερε».
Όμως τα βγάλανε από τη φωτιά οι ευρωπαίοι, γιατί δεν τους συνέφερε αλλιώς.
Εσείς ήσασταν ένας ανίκανος και ηλίθιος επιθεωρητής Κλουζώ, μόνον που το έργο δεν ήτανε κωμωδία, αλλά τραγωδία.
Και πόσο γελοίος και πόσο φαιδρός και πόσο νούμερο ήσασταν όταν βγαίνοντας από την αίθουσα όπου «διαπραγματευτήκατε» λέγατε με καύχηση, με καμάρι, με έπαρση, με ύφος σαν να σας αξίζουν συγχαρητήρια-και λέγατε για πολύν καιρό, γελώντας ηλιθιωδώς-ότι «διαπραγματεύτηκα για δέκα εφτά ώρες!» (!)
Δεν θα σας ψέξω για το ότι το «ΝΑΙ» το κάνατε «ΟΧΙ», γιατί τέτοιος λαός τέτοια μεταχείριση του αξίζει-να τον δουλεύουν ως και οι ηλίθιοι, οι κρετίνοι, οι ολιγοφρενείς όπως εσείς.
-Άλλο τίποτα στραβό έχω;
-Δεν σας φτάνουν τόσα; Να κι άλλα: Εκείνο το κάτω χείλος σας δεν θα μπορούσατε να το μαζέψετε λιγάκι; Γιατί θυμίζει σέσουλα που όλα τα πιάνει, ή αλλιώς συρτάρι που σας είναι απαραίτητο για να μην χάσετε και όσα ψιχουλάκια τρώγοντας θα έπεφταν κάτω. Με ένα λόγο σας δείχνει  φαταούλα, ή έναν Γαργαντούα.
-Ώστε έτσι. Άλλο τίποτα;
-Βέβαια. Είστε πολύ αστείος όταν προσπαθείτε να μιλήστε δείχνοντας ότι σας πνίγει το δίκιο. Ζαρώνετε το δέρμα του μετώπου και μιλάτε σαν να σας πιάνουν από το λαιμό και σαν να έχετε όλα τα δίκια του κόσμου, κοκκινίζοντας κιόλας. Και χειρονομείτε προς τον συνομιλητή σας, λες και του επιτίθεστε. Φαίνεται ότι είστε από εκείνους που δεν έχουν επιχειρήματα και με τις φωνές και τις χειρονομίες θέλετε να τα δημιουργήσετε.
-Όλα αυτά τα έχω εγώ λοιπόν;
-Μα για σας δεν μιλάμε;
-Τίποτε άλλο;
-Ναι. Μια γενική συμβουλή. Σοβαρευτείτε κύριε Τσίπρα. Σε όλες τις συγκεντρώσεις σας γελάτε σαν χάχας. Σαν να σας καθαρίζουνε αυγά που λέει ο λαός μας. Όσοι σας βλέπουν σας έχουν βγάλει το επίθετο «χαζοχαρούμενος». Που σημαίνει ασόβαρος, ελαφρός, ελαφρόμυαλος. Τριγυρνάτε ανάμεσα στα πλήθη γελώντας. Πού είναι η σοβαρότητά σας; Πού είναι  τα επιχειρήματά σας;
Και αδυνατίστε λίγο κύριε Τσίπρα. Η πιπίλα σας λείπει όταν σας δει  κανείς όπως είστε.
-‘Ώστε έτσι με βλέπετε λοιπόν κύριε Χολιαστέ;
-Όχι μόνον εγώ. Ξέρετε, είστε ίδιος όπως τότε που «διαπραγματευόσασταν» στην Ευρώπη. Περιττό να σας πω τι ήσασταν τότε, όλος ο κόσμος το ξέρει: ένας δοτός βλάκας, ή αν θέλετε και ένας αποδιοπομπαίος τράγος μαζί.
-Θα λάβω υπόψη μου όσα μου είπατε.
-Αν το κάνετε, σας μένουν ακόμα πέντε γεμάτες μέρες για να δείξετε ότι είστε σοβαρός. Και είναι αρκετές.



ΚΑΛΕ ΚΥΡΙΕ ΤΣΙΠΡΑ ΜΑΣ

-Καλέ κύριε Τσίπρα μας παρακαλώ ειπέτε
Της Εσπερίας διατί πάλιν εσμέν επαίται;

-Μη είπητε αύθις ποτέ τοιαύτην μίαν ρύσιν
διότι αντιστρατεύεται την ελληνίδα φύσιν.
Ο έλλην ουδεπώποτε εφέρθη ως επαίτης
Και ουδεπώποτε ήν αυτός εις άλλους οφειλέτης.
Προσέχετε τι λέγετε καλέ μοι φίλε ούν
επεί όσα λέγομεν εδώ ακροάται κι ο  Γιαρούν.

-Θα επεθύμουν πρόεδρε λίαν αριστερέ μου
Να μου ειπείτε το διατί επήγε κατ’ ανέμου
Η  τάσις που σας έφλεγε δια βροντοφώναχτα όχι;
Διατί δεν επετεύχθησαν οι αρχικοί σας στόχοι;
 Διατί ενώ υπεσχέθητε πως τας καθαριστρίας
ευθύς θα προσλαμβάνατε εις τας υπηρεσίας,
δεν το επράξατε ποσώς; Την ΕΡΑ διατί
δεν την ανασυστήσατε; Διατί καλά κρατεί
εισέτι η φοροδιαφυγή που την πατρίδα βλάπτει  
και τας ελπίδας του λαού ανενδοιάστως θάπτει;

-Φόραν θαρρώ επήρατε και με κατηγορείτε
Δια πράγματα δι ά εγώ ου πταίω ως θα ιδείτε.
Αφότου εβγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ και κυβερνά την χώραν
εις προβλημάτων έδωκεν λύσιν αυτός πληθώραν.

Οι χώροι τώρα καθαροί οι δημόσιοι φαντάζουν
Και όσο αι καθαρίστριαι στεντόρεια κι αν φωνάζουν
Πλέον δεν έχει ο τόπος μας χρείαν καθαριστρίας
Αλλ’ αντιθέτως θα έλεγον θέλομεν βρωμιστρίας.

Τας κατοικίας ο λαός τας πρώτας του ας χάσει
Αφου γνωστόν εγένετο-πλην φευ υμών- τοις πάσι
Πως έχει ο κομμουνισμός δεόντως μεριμνήσει
Πας είς εις οίκον νεότευκτον πλέον να κατοικήσει.

Και το αφορολόγητον των δώδεκα χιλιάδων
Που είχεν ο ελληνικός λαος ελπίσει άδων
Θα το τακτοποιήσωμεν πέρας  τετραετίας
Δια  να ’χει ως τότε ο λαός διαμαρτυριών αιτίας.

Εις συνταξιούχους αν εγώ θα έδιδον το δώρον
Θα έφερον πληθωρισμόν στης αγοράς τον χώρον.
………………………………………………………….





Η ΔΙΑΦΟΡΑ

Είμαστε Ευρώπη αλλά μια διαφορετική Ευρώπη.
Και αφού είμαστε στην εοχή της αποθέωσης της διαφορετικότητας, είμαστα ασορτί.
Και να η διαφορετικότητά μας:.
Εμείς για μουσική έχουμε τα νταούλια, αυτοί όχι.
Εμείς  δεν υπακούμε στους νόμους, αυτοί ναι.
Εμείς παρκάρουμε τα αυτοκίνητά μας πάνω στα πεζοδρόμια. Αυτοί όχι.
Εμείς κλέβουμε ο ένας τον άλλο. Αυτοί όχι.
Εμείς δεν έχουμε Παιδεία. Αυτοί έχουν.
Εμείς έχουμε βρώμικες πόλεις, βρώμικα νοσοκομεία, βρώμικα σχολεία, αυτοί όχι.
Εμείς τρώμε τα δανεικά μας στα μπουζούκια, αυτοί χτίζουν εργοστάσια και σχολεία με  δικά τους λεφτά.
Εμείς τεμπελιάζουμε, αυτοί δουλεύουν.
Εμείς ειμαστε καλοί σαν γκαρσόνια, αυτοί είναι καλοί σαν τουρίστες.
Εμείς δεν παράγουμε ούτε καρφίτσες, αυτοί παράγουν από αυτοκίνητα και πάνω.
Εμείς φοβόμαστε τον ίσκιο μας, την Τουρκία, τη Μακεδονία, την Αλβανία τη Βουλγαρία, αυτοί κανέναν.
Εμείς έχουμε κλέφτες και ψεύτες πολιτικούς, αυτοί σοβαρούς ανθρώπους.
Εμείς έχουμε μυαλά μεσαίωνα, αυτοί εικοστού πρώτου αιώνα.
Εμείς έχουμε τραγούδια κοιμισμένα, αυτοί τραγούδια ζωηρά.
Εμείς δείχνουμε στις τηλεοράσεις μας σκουπίδια, αυτοί όμορφα και νέα πράγματα.
Εμείς έχουμε την ιδέα ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου, αυτόί είναι ό,τι είναι.
Αυτοί ψυχαγωγούνται, εμείς διασκεδάζουμε.
Εμείς καταστρέφουμε το περιβάλλον, αυτοί το προσέχουν.
Εμείς μισούμε τα βιβλία, αυτοί τα διαβάζουν.
 Ε, δεν πρέπει να είμαστε υπερηφανοι που ξεχωρίζουμε ανάμεσα σε τόσους άλλους;




ΑΝΑΝΔΡΙΑ!..
Οι «αριστεροί» υπουργοί χαρακτηρίζουν σαν «άνανδρες δολοφονίες» τις εκτελέσεις ατόμων από «τρομοκρατικές» οργανώσεις.
Οι φασίστες όλων των κυβερνήσεων του παρελθόντος χαρακτήριζαν άνανδρες τις παρόμοιες δολοφονίες ή επιθέσεις σε στόχους από τη 17 Νοέμβρη ή άλλες οργανώσεις και ομάδες.  Φασίστες ήτανε, αγράμματοι ήτανε. Μα οι «αριστεροί» υπουργοί να συμπεριφέρεται σαν αυτούς-σαν αγράμματοι δηλαδή;
Και δεν είνάι μόνον οι δικοί μας που μιλάνε για άνανδρη δολοφονία, αλλά και ηγέτες άλλων κρατών, όταν κι αυτοί βρεθούν σε παρόμοια θέση-να μιλήσουν για ένα παρόμοιο περιστατικό που έγινε στη χώρα τους.
Τα λέω αυτά γιατί μία δολοφονία πάντοτε είναι «άνανδρη» εξ ορισμού. Το συνθετικό «δόλος» της λέξης δολοφονία σημαίνει ότι η λέξη έχει τα χαρακτηριστικά του τεχνάσματος, της πανουργίας, του στρατηγήματος, της παρανομίας.
Στέκει  η έκφραση θαρραλέο θάρρος, άφωνη σιωπή και τέτοια;  Υπάρχει αντρίκια δολοφονία; Ανδρεία δολοφονία; Λεβέντικη δολοφονία; Όχι.
Βέβαια αυτοί μιλάνε για δολοφονία και όχι για εκτέλεση όπως την ονομάζουν οι «δολοφόνοι» και αυτό είναι η αιτία της παράλογης διατύπωσης «άνανδρη δολοφονία». Γιατί δεν θα μπορούσαν ποτέ να παραδεχτούν ότι η δολοφονία είναι εκτέλεση, γιατί τότε τι θα έλεγαν; «άνανδρη εκτέλεση»; Τέτοιο πράγμα όμως ούτε στέκει ούτε, αν έστεκε, θα τους συνέφερε. Κι έτσι διαιωνίζεται ο χαρακτηρισμός «άνανδρη δολοφονία», ένας όρος ακόμα από τους τόσους που έχει επινοήσει η πλουτοκρατία για να ξεγελάει τους χαζούς.
Γιατί τι θα ήθελαν όσοι χαρακτηρίζουν μια δολοφονία άνανδρη; Η Οργάνωση που σχεδίασε μία «δολοφονία»,  πριν τη διαπράξει να βγάλει μια σαν την παρακάτω ανακοίνωση ;:
«ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΑΔΕ
Ανακοίνωσις δολοφονίας Τσίπρα (πχ)
Προς την ΕΛΑΣ
Κοινοποίηση: ΓΕΣ, ΓΕΑ, ΓΕΝ και προς πάντα ενδιαφερόμενο.
Την δεκάτην τετάρτην του μηνός Μαϊου ενεστώτος έτους και ώραν ενδεκάτην πρωινήν θέλει επιχειρηθεί υπό της Οργανώσεώς μας δολοφονία του πρωθυπουργού.
Ο τόπος που επελέγη είναι η διασταύρωσις των οδών Δ και Ε της περιοχής Τάδε, από όπου καθημερινώς διέρχεται ο κύριος πρωθυπουργός.
Θα επιχειρήσουν δύο άτομα, άρρενες. Ο εις εξ αυτών θα φέρει περούκαν πλουσίας μελαίνης κόμης και θα φορεί χακί τζάκετ. Ύψος ένα μέτρο και εβδομήκοντα τρία εκατοστά, αδύνατος. Αυτός θα φέρει το περίστροφον με το οποίον σκοπείται η δολοφονία του κυρίου πρωθυπουργού. Ο έτερος επιχειρών θα ευρίσκεται εις τζιπ εσταθμευμένον περί τα είκοσιν μέτρα μακράν της τοποθεσίας της δολοφονίας ίνα μετά ταύτην φυγαδεύσει τον δολοφόνον.
Εφιστώμεν την προσοχήν των ενδιαφερομένων εις το κάτωθι: Εις την διασταύρωσιν υπάρχουν δύο περίπτερα. Ο υποψήφιος δολοφόνος θα κρύπεται όπισθεν του δυτικώς ευρισκομένου περιπτέρου. Δια τους αγνοούντας τον τοιούτον-γεωγραφικόν- καθορισμόν της θέσεως του περιπτέρου, διευκρινίζομεν ότι το δυτικόν περίπτερον είναι το φέρον έξωθι αυτού ταμπέλαν ένθα ευκρινώς αναγράφεται «ΑΕΡΙΟΥΧΑ ΠΟΤΑ»
Παρακαλούμε δια τα καθ’ υμάς.
Ευελπιστούντες εις μίαν έντιμον αντιπαράθεσιν μετά της ΕΛΑΣ και ενδεχομένως των στρατιωτικών δυνάμεων άτινας η κυβέρνησις ήθελεν διατάξει έναντι ημών κατά την διάρκειαν της αποπείρας μας, διατελούμεν μετά τιμής
(ακολουθούν σφραγίδες και υπογραφές της Οργάνωσης)»
Αυτό θα περίμεναν οι κύριοι υπουργοί ώστε μία δολοφονία να μην είναι «ανανδρος»;
Ε πια!



ΚΑΛΗΜΕΡΕΣ

Καληνημέρα έλληνες
κι αφού είναι έθιμό μας
τα χάλια μας τ’ αδιόρθωτα
θα πω στο φτωχικό μας.

Και θα τα πω στα γρήγορα
γιατί χαρτί-μελάνι
ακρίβηναν κι αυτά πολύ
κι η σύνταξη δε φτάνει.

Καλή σου μέρα Σαμαρά
μερίδες που μοιράζεις
Δημοκρατίας,  αφού πριν
σαν το αρνί τη σφάζεις.

Γεια σου λαέ κακόμοιρε
που ότι τραβάς τ’ αξίζεις
αφού σ’  ό,τι διατάξουνε
«μάλιστα» εσύ ψελλίζεις.

Γεια σου και Τσίπρα που κι εσύ
δεν ξέρεις τι γυρεύεις
και το λαό όπως όλοι τους
κι εσύ τον κοροϊδεύεις.

Ελλάδα καλημέρα σου
που όλοι σου βάζουν χέρι
και πιότερο όποιον προχωρεί
αυτόν και κάνεις ταίρι.

Καληνημέρα σου και σε
γελοίε Χαϊκάλη
που έφερες στην πολιτική
του θεάτρου τ’ άθλιο χάλι.

Όσο για σένανε Άδωνι,
είτε πουλάς βιβλία
είτε πουλάς πολιτική
βρίθεις από βλακεία.

Γεια σου Καμμένε μου κι εσύ
που αν και σκληρός φασίστας
το παίζεις (άραγε γιατί;)
Συριζο-σαντινίστας.

Γεια σας και σεις, ω! άρχοντες
και μη σεκλετιζό’ στε:
και Τσίπρες εκατό να ρθούν
ούτε που θα το νιώστε.

Τα λέει κι ο Τσίπρας ολ’ αυτά
ψήφους για να μαζέψει
μα όταν έβγει, τους φτωχούς
κι αυτός θα κατακλέψει.

Γεια σας, και πάλι τ’ αλλουνού
χρόνου καλά να είστε
αν -ίσως όχι όπως εγώ-  
μέχρι τα τότε ζήστε.
……………………………………………



ΑΞΙΟΤΣΙΠΡΕΠΕΙΑ

Κ ι αφού
οι ευρωπαίοι
εδιώξανε τους τούρκους απ’ τον τόπο
κι έλληνες μας βαφτίσαν από κάποιους
που παλαιά ζούσαν εδώ,
μετά, έτσι έτοιμους, μας δώσαν μια κλωτσιά
και από τότε πια εμείς περήφανοι γυρνάμε.

Εκείνοι μας λαδώνουν κάθε τόσο,
τα σύνορά μας καθορίζουν,
τους ολυμπιακούς κάνουν αγώνες μας,
μας δίνουν όπλα και πηλίκια και στολές
και λέμε μεις "οι ένοπλες δυνάμεις μας",
λεφτά μας δίνουνε και λέμε μεις "η οικονομία μας".

Όμως κι εμείς από την άλλη τους δουλεύουμε πιστά:
τις κυβερνήσεις έχουμε που αυτοί μας λένε
οι εφημερίδες κι οι τηλεοράσεις μας
γράφουν και λένε ό,τι αυτοί διατάξουνε
κι ως για μπογιά, βάζουμε μπόλικη,
όταν σκυμμένοι τα παπούτσια τούς γυαλίζουμε.
Και τελευταία τους διασκεδάζουμε πολύ
με έργα όπως «Ο Καραγκιόζης Πρωθυπουργός»
 «Ετσι είναι αν έτσι νομίζουμε»
«Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν».

 ΟΙ ΣΟΛΙΩΤΗΔΕΣ
1.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΟΛΙΩΤΗΣ

(Λέγεται ότι ο Νικόλαος Σολιώτης είναι εκείνος που έριξε το πρώτο ντουφέκι τού 1821 ενάντια στους τούρκους)

Πού' σαι μορφή θεόγνωμη κι ανθρωπινολαλούσα-
Πού είσαι ωρέ Όμηρε, ψυχή της Ρωμιοσύνης
Που η φτερωτή σου ακούραστα τραγούδησε η Μούσα
Τις Αχαιογέννητες πρωτιές της Παλικαροσύνης…

Πού ΄σαι να ψάλλεις τον αγνό και φλογερό μεσίτη
Που την Ελλάδα επάντρεψε με την Ελευθερία-
Όπου αρπώντας το άπελπο τ'  Όνειρο από τη χήτη
Τούδωκε σάρκα και οστά και τόκανε Ιστορία;  
 
Για του Χελμού τον αετό να ψάλλεις-για τον ήρω
Τη ντουφέκια του Σηκωμού που έριξε την πρώτη
Ενάντια σε προεστών βουλές κι αντίθετα στον Κλήρο:
Να ψάλλεις για τον ήρωα το Νίκο το Σολιώτη.

Που τη λεβέντρα παίρνοντας ευχή του Παπαφλέσσα
Και μ' οδηγό τ' αδούλωτο των Καλαβρύτων πνέμα,
Ρίχτηκε μέσα στη φωτιά και στην αντάρα μέσα
Μπαίνοντας έτσι στης τιμής τo ατίμητο το ρέμα.

Που δεκατέσσερες Μαρτιού μες στ' Αγριδιού τις πόρτες
Πρώτος αυτός απ' τους Ρωμιούς σήκωσε το ντουφέκι
Και τους Τουρκούς που απείραχτοι μας ρήμαζαν ως τότες
Το τιμωρό του άγρια εκατάκαψε ντουφέκι...

Και στων αψιών των Αχαιών το δρόμο περπατώντας
Από τις τότε τις Αιγές μέχρι το τώρα Σόλος
Εξεσηκώθηκε ο λαός Σολιώτη ακολουθώντας
Κι αστράψαν τα Καλάβρυτα κι έλαμψε ο τόπος όλος.

Κι εγίνη η Επανάσταση που δίχως το Σολιώτη
Ποιος ξέρει αν γίνονταν ή αν κακάρχιστη δε σβηούσε-
Η σωφροσύνη η άπρεπη και η κρυμμένη αξιότη
Ποιος ξέρει αν σε χειρότερη σκλαβιά δεν οδηγούσε..

Ήρωα, έγνοια μη για μας θαμπώνει την ψυχή σου:
Οι Έλληνες μέσα στην καρδιά καλά κρατούνε ο,τι
Η λεβεντιά τους έμαθε η Καλαβρυτινή σου-
Κι όπου αγώνας για καλό, τραβούνε πάντα πρώτοι.


ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΟΛΙΩΤΗΣ
(αδερφός του Νικόλαου Σολιώτη.
Λέγεται γι αυτόν ότι, θέλοντας,
κοίταξε του ήλιο, και τυφλώθηκε)

-Τ' είναι που ζήταγες Γιωργή
Τον ήλιο σαν εθώρεις;

-Όλη  τη μέρα μας θωρεί
Με το λαμπρό του μάτι
Και μπρος του σκύφτουμεν εμείς
Το βλέμμα το δικό μας.   

Μα ένας Σολιώτης δεν μπορεί
Να προσκυνάει κανέναν
Όσο μεγάλος ειν’ αυτός
Κι όσο ψηλά κι αν στέκει.

-Οποιος τον ήλιο Γιώργη δει
Μέρα δεν ξαναβλέπει.

 -Το ’ξερα. Ώρα όμως πολλή
Μ’ ορθό μου το κεφάλι
Τον είδα. Κι έγινα έτσι δα
Εγώ τρανότερός του.

 -Και πώς θα ζεις έτσι χωρίς
Το γλυκοφώς να βλέπεις;

-Άκου αδέρφι τι θα πω.
Τον ήλιον όταν είδα
Γύρω μου εχύθη σκοτεινιά.
Εχάθηκε το φως μου.
Και όταν είχαν βυθιστεί
Όλα στη μαύρη νύχτα
Να ξεπροβάλει αρχινάει
Από τα μάκρη πέρα
Εν' άλλο φως πιο φωτεινό
Και πιό γλυκό απ’ του ήλιου.
Και φιλικά και χαρωπά
Γοργότρεξε κοντά μου,
Κι όπως το άνθος η δροσιά
Ετύλιξέ με όλον.
Κι ήταν σα να ’λειπε η ψυχή
Και τώρα ήρθε στο σώμα
Κι από νεκρό που ήταν αυτό
Τώρα ζωή γεμάτο.
Κι αυτός ο ήλιος ο λαμπρός
Εθρόνιασεν εντός μου
Σαν να περίμενεν αυτή
Την πράξη μου για να ’ρθει.
Κι ειν' άσωστο το φως αυτό
Και νύχτα δεν γνωρίζει.

-Λένε πως η αρρώστια αυτή
θανατερό έχει τέλος.

-Όποιος γνωρίσει τέτοιο φως
θάνατο δεν φοβάται.
Κι εγώ το γνώρισα αδερφέ
Και θάνατο δεν έχω.

 -Κι αφού δεν είναι ηλιοφώς
Πώς λεν το νιό το φως σου;

-Ελευτεριά! αδέρφι μου -
Ελευτεριά το λένε!..

 ΠΑΛΙΑ ΟΙΟΝΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ

 

ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΜΕΝΩΝ
ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ 25 ΜΑΡΤΗ 2017

ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ
Τι τραβάω ο δόλιος στα γεράματα…

ΤΣΙΠΡΑΣ
Αφού πιστεύουνε πως γέννησε μία παρθένα γιατί γαμώ το κέρατό τους δεν πιστεύουνε ότι έχω πρόγραμμα;

ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ
Να σκαρφαλώσω στο Τέμπλο και να φωνάζω βοήθεια...;…  

ΦΩΦΗ
Δε σκέφτηκα να μετονομάσω το ΠΑΣΟΚ σε ΛΑΖΑΡΟ μήπως και  μου το ανάσταινε.  

ΠΑΝΑΓΙΑ
Εγώ, τι φταίω να βλέπω τόσους κλέφτες εδώ μέσα;

ΤΡΑΓΑΚΗΣ
Καλά θεέ μου, μου έδωσες τέτοια φάτσα. Ήταν ανάγκη να μου δώσεις και αυτό το επώνυμο;

ΘΕΟΣ
Για τον Σαούλ άρκεσε ένας κεραυνός. Αυτός μου στοίχισε φτηνά: ένα τηλεφώνημα του ανηψιού μου από τη Ραφήνα.

ΚΑΜΕΝΟΣ
Γαμώτο, μόνο παπάς δεν ξέρω ποια πρόφαση να βρω για να ντυθώ…  

ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ
Ούτε το σταυρό ούτε το χέρι του φίλησε, έστω για τους τύπους…

ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ-ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Γιατί να μην ευχαριστήσω τους μετανάστες; Και ο Χριστός δεν ήτανε μετανάστης από τον ουρανό στη γη; Αυτόν γιατί τον ευχαριστούμε;

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
Όχι με το δικό μου ΠΟΤΑΜΙ, αλλά ούτε με τον Ιορδάνη δε σώζεται η Ελλάδα. Τουλάχιστον περνάω την ώρα μου.   

ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ
Μήπως να ’στελνα δυο ντενεκέδες λάδι στον Τραμπ;…

ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ
Πανάκριβος ο μπακαλιάρος. Ευτυχώς που έχω οικονόμα γυναίκα και κάνει οικονομία.
ΒΟΡΙΔΗΣ
Και ο Χριστός φραγγέλιο είχε-τι φραγγέλιο τι τσεκούρι.

ΛΕΒΕΝΤΗΣ
Εγώ ένα ξέρω να πω. Οικουμενική! Πρωθυπουργός, Σημίτης, Πάπας, Πατριάρχης, Ιμάμης, Αγιατολλάχ, Δαλαϊλάμα! Μόνον έτσι θα σωθεί η Ελλάδα!.

ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ
Μόνο το πρώτο άρθρο ψήφισα…

ΚΟΥΒΕΛΗΣ
Άλλα εφτά χρόνια. Γιατί δυο θητείες θα τις κάνει. Εγώ τότε πόσο θα είμαι;… Μπα! Δε βγαίνει. Θα πάω σε ψυχαναλυτή να μου βγάλει από το μυαλό την Προεδρία.

ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ (ΦΩΝΑΣΚΟΥΣΑ ΑΛΛΑ ΜΗ ΑΚΟΥΟΜΕΝΗ)
Έξω οι αλλοδαποί- η γη είναι δική μας!
 

 ΠΑΛΙΑ ΟΙΟΝΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ

1.
ΟΛΙΓΑ ΠΕΡΙ ΣΥΡΙΖΑ
Λέγεται από πολλούς ότι ο Τσίπρας από το τρία τοις εκατό έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ κόμμα εξουσίας.
Όμως τον ΣΥΡΙΖΑ τον έκαναν μεγάλο σε αριθμό ψήφων κόμμα-κάνοντας και τον Τσίπρα πρωθυπουργό-, όχι τα γελοία λόγια του και η ανικανότητά του, αλλά σύσσωμος ο τότε πολιτικός κόσμος.
Και αυτό γιατί ο πολιτικός αυτός κόσμος, που  με την αδηφαγία του είχε φέρει την Ελλάδα στο χείλος της οικονομικής καταστροφής, ήθελε επειγόντως κάποιον ηλίθιο, που θα θεωρούσε επιτυχία δική του την «κατάκτηση» της πρωθυπουργίας, και όλος χαρά θα πήγαινε να διαχειριστεί το θέμα με την ωρυόμενη Ευρώπη.
Έτσι, όπως ο εγκληματίας θέλει έναν δικηγόρο να τον υπερασπιστεί, έτσι και οι τότε πολιτικοί διάλεξαν-άλλου από τους τόσους δικηγόρους μη  προσφερομένου για την περίσταση- έναν κακομοίρη δικηγόρο που και από δικηγορική και από πολιτική δεν ήξερε πού του πάνε τα τέσσερα.
Έκαναν όλοι πίσω λοιπόν και προώθησαν τον αδαή και χαζοχαρούμενο επαίτη του τρία τοις εκατό, στην πρωθυπουργία.
Έτσι έγινε το τρία τοις εκατό πρώτο κόμμα.
Και αν η Ελλάδα δεν αποβλήθηκε από την Ευρώπη, αυτό  δεν οφείλεται στον ολαντρεϊκό νταουλιέρη τον «επί δεκαεφτά συνεχείς ώρες διαπραγματευθέντα» όπως ο ίδιος βλακωδώς γελώντας διατυμπάνιζε,  αλλά από την πολιτικά και οικονομικά προσοδοφόρα τακτική των ευρωπαίων να μην θέλουν να χάσουν μια δούλη χώρα που, και κάνει ό,τι της λένε και από πάνω πληρώνει και τα σπασμένα, ευχαριστώντας κιόλας τους «προστάτες»-αφέντες της.


2.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟ

ΕΓΩ
Κύριε Χαζοχαρούμενε μπορείτε να μας πείτε
Πότε επιτέλους σοβαρά θα διαπραγματευτείτε;

ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ
Φίλε μου πάντα σοβαρά εγώ διαπραγματεύομαι
Όμως ενώ ταυτόχρονα του Έθνους τ’ Άγια σέβομαι.
Τους είπα: θέλω το και το. Αυτό! Τελεία και παύλα.
Κι εκείνοι όλοι τους μου λεν πως λέω κενά και φαύλα.
Ακούστε κύριε Χολιαστέ, εγώ θα μείνω έλληνας
έστω και αν συνομιλώ με εκατό ανθέλληνας.
Εγώ του Έθνους τα Ιερά και τ’ Άγια δεν προδίνω.
Εάν αυτοί είναι βάρβαροι, εγώ όχι, δε θα γίνω.
ΕΓΩ
Σας λένε πως δεν κάνετε διόλου μεταρρυθμίσεις.
Καθημερνά όλοι το ακούν σε όλες τις ειδήσεις.
ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ
Κύριε-κύριε Χολιαστέ, είστε ελλην ή δεν είστε;
Θα σας ειπώ… μα μη ορθός μου στέκετε-καθίστε.
ΕΓΩ
Συγνώμη κύριε Πρόεδρε… καρέκλα δεν υπάρχει…
Αν θέλατε να πάρετε το δεξιό σας πόδι…
ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ
Γι ακουμπιστήρι τότε πια το πόδι μου τι θάχει;
ΕΓΩ
Αν θα το βάζατε σ’ αυτήν και τ’ άλλο που είναι πόδι;…
ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ
Σε μια καρέκλα να χω εγώ τα δυο μου πόδια ίδια;
Με θέμα τόσο σοβαρό μην κάνετε παιχνίδια…
ΕΓΩ
Μήπως το χέρι το δεξί στην ίδια να το βάζατε-
Καρέκλα που και το ζερβό το χέρι σας ξαπλάρατε…

ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ
Έλληνας είστε κύριε ή εμιγκρές κανένας
που άσυλο εζήτησε και βρήκε εις τας ξένας
και για να ζήστε φουκαρά, δημοσιογραφείτε;
Γιατί αν ήσαστε έλληνας θα ξέρατε ορισμένως
Ότι ο έλλην σε ‘καφέ’ αν είναι καθισμένος
Καρέκλες τέσσερες αυτός αμέσως αγκαζάρει
Δύο για κάθε χέρι του και δυο κάθε ποδάρι
Ενώ στην πέμπτη βέβαια τον πισινό του βάζει
Και κολομέρι που και που να μην πιαστεί αλλάζει.
Ή μήπως έλληνα εμέ ίσως δεν θεωρείτε;
Αν όχι ίσια πέστε το χωρίς να με ντραπείτε.
Μη με θεωρείτε βούλγαρο γιατί είμαι από το Πράβι;
Μα κι αν ακόμα πρόγονο εγώ είχα την Αγαύη
Δεν έχω εξαλληνισθεί; Ιδέτε τας καρέκλας-
Ό,τι ο Παύλος ήτανε, δεν ειν’, για με, της Θέκλας;
ΕΓΩ
Κύριε Χαζοχαρούμενε ας μη μακριά το πάμε.
Τι λέτε; Τη συνέντευξη αυτή δεν προχωράμε;
Πέστε μου πώς σκοπεύετε να διαπραγματευθείτε.
Ένα ίσως «ΟΧΙ» τελικά ή ένα «ΝΑΙ» θα πείτε;
ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ
Και βέβαια ‘όχι’ θα ειπώ και ότι θέλει ας γίνει.
Κι αν δεν διαπραγματεύομαι καθώς ποθούν εκείνοι
Έτσι ειμ’ εγώ. Και ας μου λεν ότι δεν κάνω εκείνα
Που υποσχέθηκα, και πως βολτάρω στην Αθήνα.
Αυτοί ας πάνε και να λεν. Αφού ο λαός με θέλει
Αυτή μονάχα η θέληση πολλά μου δίνει οφέλη.
ΕΓΩ
Και αν αλλάξει ο λαός γιατί τον κοροϊδέψατε
Κι ενάντια του τα ίδια του τα όπλα διότι στρέψατε;…
ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ
Μην προχωρείτε αγαπητέ. Πάω για εκλογές.
Και θα του δώσω υπόσχεσες διπλές απ’ τις παλιές.
ΕΓΩ
Θα σας πιστέψει ο λαός ψέματα αν ξαναπείτε;
ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ
Α! Δημοσιογραφάκο μου. Μα πέστε μου, πού ζείτε;
Εδώ επίστεψε ο λαός δεκάδες δεξιούς
Και θα κολώσει η πίστη τους τώρα σε αριστερούς;
Δεν πρόσεξες πόσο καλά, με τέχνη και πειθώ
Τον έπεισα πως σοβαρά όσο κανείς ποθώ
Ν’ αλλάξω όχι τη χώρα μας αλλά και την Ευρώπη;
Πως θα την παίζω όπως παιδί στα χέρια του το τόπι;
Δεν είδες πως τον έπεισα πως κουβαλώ  στην πλάτη
Λαών Ελπίδες-όσων ζουν στης Εσπερίας τα πλάτη;
Και πως την αξιοπρέπεια η Νου Δου που του τσαλάκωσε
Θα του ισιώσω-το τυρί της φάκας πώς ετσάκωσε;
Δεν είδες πώς τα χρήματα του παίρνω από την τσέπη
Και κείνος-ο ταλαίπωρος- κανει ότι δεν βλέπει;
Δεν βλέπεις που του αύξησα πάλι στην ανεργία
Και ούτε ψίθυρος κανείς και ούτε απεργία;
Και όχι μόνον ο λαός-δες τους πολιτικούς
Δεν είναι λαδωμένους σαν να βλέπεις ποντικούς;
Δε βλέπεις από τη Νου Δου πως δεν κουνιέται φύλλο;
Δε βλέπεις με τι θαυμασμό με ακούνε και τι ζήλο;
Μιλάω και ευφραίνονται κι ο Πάπας κι ο Ομπάμα.
Σωπαίνω και ανησυχούν γιατί δε λέω πράμα.
Και δε θα με ψηφίσουνε αν εκλογές θα γίνουν;
Αυτοί νερό οι κακόμοιροι στο όνομά μου πίνουν
Λοιπόν τι συ μου τσαμπουνάς τώρα για διαπραγμάτευση.
Εγώ ένα «ΌΧΙ»  τους βροντώ κι ύστερα εδώ: ανάπαυση!
ΕΓΩ
Θα θελα κύριε Πρόεδρε, Χαζοχαρούμενέ μου,
Ακόμα να μου λέγατε…
ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ                             Φίλε αγαπητέ μου
Εδώ τελειώσαμε. Αν θες να μάθεις κι άλλο κάτι
Άλλη φορά. Έχω ώρες δυο χωρίς να κλείσω μάτι…


3.
Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014
Η πολιτική ατζέντα της ημέρας

1.    
«Στον μνημειακό-ιστορικό χώρο του πρώην στρατοπέδου «ΕΑΤ-ΕΣΑ» ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας.»

Θα θυμηθεί τη χούντα που έφερε η πολιτική των πολιτικών.


2.
«ΔΗΜΑΡ: Καθήκον όλων, πολιτικών δυνάμεων και πολιτών, είναι η περιφρούρηση του δημοκρατικού κεκτημένου.»

Έτσι! Να μας τα λέτε αυτά. Και τώρα που το μάθαμε, εμπρός όλοι να περιφρουρήσουμε το… το;..το;… το δημοκρατικό «κεκτημένο»; Ας μας πουν πού είναι κιόλας ώστε να πάμε να το… χα χα… χα χα… χα χα… να το… χα χα χα… να το… χα… να το περιφρ… χα χα χα χα χα….

3.
«Δίωξη σε βαθμό κακουργήματος στον βουλευτή Δημήτρη Αναγνωστάκη.»

Έλειπε από τον επίσημο κατάλογο των κλεφτών η ΔΗΜΑΡ. Άντε και στο ΚΚΕ!


4.
«Με συστράτευση, ενότητα και εθνική στρατηγική, μακριά από δημαγωγίες, η οικοδόμηση της εθνικής μας προοπτικής, είναι το μήνυμα του ΠΑΣΟΚ»
.
Πώς να μην συγχωρήσεις το ΠΑΣΟΚ για την κατάντια που έφερε τη χώρα, όταν λέει τέτοια εμπνευσμένα μηνύματα...


5.
«Χρυσοχοΐδης: «Πρώτα να φύγουν από το δημόσιο φίλοι και ρουσφέτια.»

Κύριε Χρυσοχοϊδη, πού ακούστηκε Βουλή χωρίς βουλευτές και κόμματα χωρίς κομματόσκυλα;.. Για ξανασκεφτήτε το.


6.
«Να ανατρέψουμε τη μνημόνιο και να επαναφέρουμε τη δημοκρατία.»
(ΣΎΡΙΖΑ)

Αυτό μάλιστα. Τα λέει όλα σε μια προτασούλα. Μήπως ο Τσίπρας είναι από τη Σπάρτη;


7.
«Ο Κουτσούμπας ζήτησε την ακύρωση όλων των συμφωνιών με το Ισραήλ.»

Όχι και όλες σύντροφε-άσε και μία για δείγμα!, Αλλά πάλι… εντάξει Κάρολε, αφού το λέει ο Κουτσούμπας ακύρωσ’ τες όλες.


8.
Παπούλιας: «Η Δημοκρατία υπέστη πολλαπλά χτυπήματα λόγω κρίσης»

Κι άλλη σοφία! Δεν θα γινόμουνα ποτέ Πρόεδρος!



9.
Τετ α τετ Χαρδούβελη-Σούρλα.
 «Είμαστε σε καλό δρόμο, αλλά θα πρέπει να γίνουν περισσότερα, με ταχύτερους ρυθμούς, για την πάταξη της διαφθοράς. «

Εντάξει. Ξέρουν τι πρέπει.

10
«ΣΥΡΙΖΑ: Να επαναφέρουμε στο προσκήνιο τη Δημοκρατία.»

Α! στο διάολο! Ώστε γι αυτό δεν την έβλεπα τόσον καιρό. Την είχανε στα παρασκήνια! Είπα κι εγώ…


11.
«Χρυσοβελώνη: Το ΠΑΣΟΚ πουλάει τρέλα.»

Δεν την πουλάει κυρία μου. Την κρατάει όλη δικιά του.

12.
Σαμαράς:
 «Η δημοκρατία στη χώρα μας έχει βαθιές ρίζες λόγω των θυσιών του ελληνικού λαού.»

Γερνάω-από τότε που το άκουσα αυτό προσπαθώ να θυμηθώ πότε θυσιάστηκα… πότε θυσιάστηκα…


13.
Σαμαράς:
«Φέτος θα έρθουν στην Ελλάδα δύο τουρίστες για κάθε έλληνα.»

Τουρίστρια; Καμία;


14.
"Να κρατήσουμε αναμμένη τη φλόγα της ελευθερίας και των δημοκρατικών θεσμών" είπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας,

Ώστε έχει απομείνει κάποια φλόγα-που ’ναι την;



15.
«Η κρίση ως ευκαιρία για μια δεύτερη Mεταπολίτευση»
Μηλιόπουλος

ΟΧΙ! ΟΧΙ! Όχι άλλη Μεταπολίτευση!



16.

Σαμαράς: «Δεν πάμε για πρόωρες εκλογές.»

Τότε πάμε για κανα καφεδάκι;



17.
Σαμαράς προς ΔΕΗ:
«Ποιος σας έδωσε το δικαίωμα να αφαιρείτε ζωές;»  

     Καλά σας λέει. Παρεμβαίνετε στο έργο της Κυβερνήσεως. Να σταματήσει αυτό αμέσως. Η Κυβέρνηση δεν θα επιτρέψει  σε κανέναν να υποκατασταθεί σε καμία δραστηριότητά της.   



18.
Βούλτεψη:
«Δεν υποχώρησε η δημοκρατία, όπως είιπε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας,, αλλά υποχώρησε η αντίληψή μας για τη δημοκρατία. «

(Θα μελετήσω σε βάθος τη δήλωση και θα επανέλθω )
 




«Εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας ορίζεται με απόφαση του Αντώνη Σαμαρά η βουλευτής Ιωαννίνων Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου.

Η κυρία Ασημακοπούλου εξελέγη βουλευτής με τη ΝΔ στις εκλογές του Ιουνίου 2012. Είναι διπλωματούχος Οικονομολόγος του Πανεπιστημίου Bryn Mawr της Πενσυλβάνια. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Νομική με ειδικότητα στις Διεθνείς Νομικές Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο Cornell της Νέας Υόρκης και έκανε εξειδίκευση στο London School of Economics, στο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης και στο Institut d’ Etudes Francais d’ Avignon.»

Τι μυστήρια που είναι η πολιτική!
Τι σπουδές αλήθεια που χρειάζονται
για να λες ψέματα
σε αγορασμένους δημοσιογράφους…

                       -------------------------

 Ο ΔΙΣΚΟΣ

Ακούγαμε τον αγαπημένο μας δίσκο.
Εγώ κι αυτή
καθόμαστε κι ακούγαμε
τον δίσκο που εγώ κι εσύ λατρεύαμε.

Τον δίσκο που στους σκοπούς του ορκιζόμασταν
τον δίσκο που συντρόφευε τις νύχτες μας
τον δίσκο που οι στροφές του μπαίναν στις στροφές μας
τον δίσκο που τα χέρια του σ’ αγγίζανε παντού-
που οι καμπύλες του συμπλέκονταν-τυχαία τάχα- με τις καμπύλες σου
όταν εχόρευε μαζί μας και μεθούσε.

Ναι! Τον δίσκο αυτόν εγώ και κείνη ακούγαμε!

Μα όλα ενώ πήγαιναν καλά,
όπως τα ξέρεις,
εξαφνικά κι απότομα
όταν αυτή να τον γυρίσει επήγε
κι όταν τον άγγιξαν τα χέρια της
εκείνος έσπασε
γεμίζοντας το πάτωμα συντρίμμια
και τον αέρα αλλόκοτες φωνές και ανακόλουθα επιφωνήματα.

Μπορείς λοιπόν να είσαι ήσυχη:
αυτός σου έμεινε πιστός!