ΟΙ ΣΟΛΙΩΤΗΔΕΣ
1.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΟΛΙΩΤΗΣ

(Λέγεται ότι ο Νικόλαος Σολιώτης είναι εκείνος που έριξε το πρώτο ντουφέκι τού 1821 ενάντια στους τούρκους)

Πού' σαι μορφή θεόγνωμη κι ανθρωπινολαλούσα-
Πού είσαι ωρέ Όμηρε, ψυχή της Ρωμιοσύνης
Που η φτερωτή σου ακούραστα τραγούδησε η Μούσα
Τις Αχαιογέννητες πρωτιές της Παλικαροσύνης…

Πού ΄σαι να ψάλλεις τον αγνό και φλογερό μεσίτη
Που την Ελλάδα επάντρεψε με την Ελευθερία-
Όπου αρπώντας το άπελπο τ'  Όνειρο από τη χήτη
Τούδωκε σάρκα και οστά και τόκανε Ιστορία;  
 
Για του Χελμού τον αετό να ψάλλεις-για τον ήρω
Τη ντουφέκια του Σηκωμού που έριξε την πρώτη
Ενάντια σε προεστών βουλές κι αντίθετα στον Κλήρο:
Να ψάλλεις για τον ήρωα το Νίκο το Σολιώτη.

Που τη λεβέντρα παίρνοντας ευχή του Παπαφλέσσα
Και μ' οδηγό τ' αδούλωτο των Καλαβρύτων πνέμα,
Ρίχτηκε μέσα στη φωτιά και στην αντάρα μέσα
Μπαίνοντας έτσι στης τιμής τo ατίμητο το ρέμα.

Που δεκατέσσερες Μαρτιού μες στ' Αγριδιού τις πόρτες
Πρώτος αυτός απ' τους Ρωμιούς σήκωσε το ντουφέκι
Και τους Τουρκούς που απείραχτοι μας ρήμαζαν ως τότες
Το τιμωρό του άγρια εκατάκαψε ντουφέκι...

Και στων αψιών των Αχαιών το δρόμο περπατώντας
Από τις τότε τις Αιγές μέχρι το τώρα Σόλος
Εξεσηκώθηκε ο λαός Σολιώτη ακολουθώντας
Κι αστράψαν τα Καλάβρυτα κι έλαμψε ο τόπος όλος.

Κι εγίνη η Επανάσταση που δίχως το Σολιώτη
Ποιος ξέρει αν γίνονταν ή αν κακάρχιστη δε σβηούσε-
Η σωφροσύνη η άπρεπη και η κρυμμένη αξιότη
Ποιος ξέρει αν σε χειρότερη σκλαβιά δεν οδηγούσε..

Ήρωα, έγνοια μη για μας θαμπώνει την ψυχή σου:
Οι Έλληνες μέσα στην καρδιά καλά κρατούνε ο,τι
Η λεβεντιά τους έμαθε η Καλαβρυτινή σου-
Κι όπου αγώνας για καλό, τραβούνε πάντα πρώτοι.


ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΟΛΙΩΤΗΣ
(αδερφός του Νικόλαου Σολιώτη.
Λέγεται γι αυτόν ότι, θέλοντας,
κοίταξε του ήλιο, και τυφλώθηκε)

-Τ' είναι που ζήταγες Γιωργή
Τον ήλιο σαν εθώρεις;

-Όλη  τη μέρα μας θωρεί
Με το λαμπρό του μάτι
Και μπρος του σκύφτουμεν εμείς
Το βλέμμα το δικό μας.   

Μα ένας Σολιώτης δεν μπορεί
Να προσκυνάει κανέναν
Όσο μεγάλος ειν’ αυτός
Κι όσο ψηλά κι αν στέκει.

-Οποιος τον ήλιο Γιώργη δει
Μέρα δεν ξαναβλέπει.

 -Το ’ξερα. Ώρα όμως πολλή
Μ’ ορθό μου το κεφάλι
Τον είδα. Κι έγινα έτσι δα
Εγώ τρανότερός του.

 -Και πώς θα ζεις έτσι χωρίς
Το γλυκοφώς να βλέπεις;

-Άκου αδέρφι τι θα πω.
Τον ήλιον όταν είδα
Γύρω μου εχύθη σκοτεινιά.
Εχάθηκε το φως μου.
Και όταν είχαν βυθιστεί
Όλα στη μαύρη νύχτα
Να ξεπροβάλει αρχινάει
Από τα μάκρη πέρα
Εν' άλλο φως πιο φωτεινό
Και πιό γλυκό απ’ του ήλιου.
Και φιλικά και χαρωπά
Γοργότρεξε κοντά μου,
Κι όπως το άνθος η δροσιά
Ετύλιξέ με όλον.
Κι ήταν σα να ’λειπε η ψυχή
Και τώρα ήρθε στο σώμα
Κι από νεκρό που ήταν αυτό
Τώρα ζωή γεμάτο.
Κι αυτός ο ήλιος ο λαμπρός
Εθρόνιασεν εντός μου
Σαν να περίμενεν αυτή
Την πράξη μου για να ’ρθει.
Κι ειν' άσωστο το φως αυτό
Και νύχτα δεν γνωρίζει.

-Λένε πως η αρρώστια αυτή
θανατερό έχει τέλος.

-Όποιος γνωρίσει τέτοιο φως
θάνατο δεν φοβάται.
Κι εγώ το γνώρισα αδερφέ
Και θάνατο δεν έχω.

 -Κι αφού δεν είναι ηλιοφώς
Πώς λεν το νιό το φως σου;

-Ελευτεριά! αδέρφι μου -
Ελευτεριά το λένε!..

 ΠΑΛΙΑ ΟΙΟΝΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ

 

ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΜΕΝΩΝ
ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ 25 ΜΑΡΤΗ 2017

ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ
Τι τραβάω ο δόλιος στα γεράματα…

ΤΣΙΠΡΑΣ
Αφού πιστεύουνε πως γέννησε μία παρθένα γιατί γαμώ το κέρατό τους δεν πιστεύουνε ότι έχω πρόγραμμα;

ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ
Να σκαρφαλώσω στο Τέμπλο και να φωνάζω βοήθεια...;…  

ΦΩΦΗ
Δε σκέφτηκα να μετονομάσω το ΠΑΣΟΚ σε ΛΑΖΑΡΟ μήπως και  μου το ανάσταινε.  

ΠΑΝΑΓΙΑ
Εγώ, τι φταίω να βλέπω τόσους κλέφτες εδώ μέσα;

ΤΡΑΓΑΚΗΣ
Καλά θεέ μου, μου έδωσες τέτοια φάτσα. Ήταν ανάγκη να μου δώσεις και αυτό το επώνυμο;

ΘΕΟΣ
Για τον Σαούλ άρκεσε ένας κεραυνός. Αυτός μου στοίχισε φτηνά: ένα τηλεφώνημα του ανηψιού μου από τη Ραφήνα.

ΚΑΜΕΝΟΣ
Γαμώτο, μόνο παπάς δεν ξέρω ποια πρόφαση να βρω για να ντυθώ…  

ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ
Ούτε το σταυρό ούτε το χέρι του φίλησε, έστω για τους τύπους…

ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ-ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Γιατί να μην ευχαριστήσω τους μετανάστες; Και ο Χριστός δεν ήτανε μετανάστης από τον ουρανό στη γη; Αυτόν γιατί τον ευχαριστούμε;

ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
Όχι με το δικό μου ΠΟΤΑΜΙ, αλλά ούτε με τον Ιορδάνη δε σώζεται η Ελλάδα. Τουλάχιστον περνάω την ώρα μου.   

ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ
Μήπως να ’στελνα δυο ντενεκέδες λάδι στον Τραμπ;…

ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΙ
Πανάκριβος ο μπακαλιάρος. Ευτυχώς που έχω οικονόμα γυναίκα και κάνει οικονομία.
ΒΟΡΙΔΗΣ
Και ο Χριστός φραγγέλιο είχε-τι φραγγέλιο τι τσεκούρι.

ΛΕΒΕΝΤΗΣ
Εγώ ένα ξέρω να πω. Οικουμενική! Πρωθυπουργός, Σημίτης, Πάπας, Πατριάρχης, Ιμάμης, Αγιατολλάχ, Δαλαϊλάμα! Μόνον έτσι θα σωθεί η Ελλάδα!.

ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ
Μόνο το πρώτο άρθρο ψήφισα…

ΚΟΥΒΕΛΗΣ
Άλλα εφτά χρόνια. Γιατί δυο θητείες θα τις κάνει. Εγώ τότε πόσο θα είμαι;… Μπα! Δε βγαίνει. Θα πάω σε ψυχαναλυτή να μου βγάλει από το μυαλό την Προεδρία.

ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ (ΦΩΝΑΣΚΟΥΣΑ ΑΛΛΑ ΜΗ ΑΚΟΥΟΜΕΝΗ)
Έξω οι αλλοδαποί- η γη είναι δική μας!
 

 ΠΑΛΙΑ ΟΙΟΝΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ

1.
ΟΛΙΓΑ ΠΕΡΙ ΣΥΡΙΖΑ
Λέγεται από πολλούς ότι ο Τσίπρας από το τρία τοις εκατό έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ κόμμα εξουσίας.
Όμως τον ΣΥΡΙΖΑ τον έκαναν μεγάλο σε αριθμό ψήφων κόμμα-κάνοντας και τον Τσίπρα πρωθυπουργό-, όχι τα γελοία λόγια του και η ανικανότητά του, αλλά σύσσωμος ο τότε πολιτικός κόσμος.
Και αυτό γιατί ο πολιτικός αυτός κόσμος, που  με την αδηφαγία του είχε φέρει την Ελλάδα στο χείλος της οικονομικής καταστροφής, ήθελε επειγόντως κάποιον ηλίθιο, που θα θεωρούσε επιτυχία δική του την «κατάκτηση» της πρωθυπουργίας, και όλος χαρά θα πήγαινε να διαχειριστεί το θέμα με την ωρυόμενη Ευρώπη.
Έτσι, όπως ο εγκληματίας θέλει έναν δικηγόρο να τον υπερασπιστεί, έτσι και οι τότε πολιτικοί διάλεξαν-άλλου από τους τόσους δικηγόρους μη  προσφερομένου για την περίσταση- έναν κακομοίρη δικηγόρο που και από δικηγορική και από πολιτική δεν ήξερε πού του πάνε τα τέσσερα.
Έκαναν όλοι πίσω λοιπόν και προώθησαν τον αδαή και χαζοχαρούμενο επαίτη του τρία τοις εκατό, στην πρωθυπουργία.
Έτσι έγινε το τρία τοις εκατό πρώτο κόμμα.
Και αν η Ελλάδα δεν αποβλήθηκε από την Ευρώπη, αυτό  δεν οφείλεται στον ολαντρεϊκό νταουλιέρη τον «επί δεκαεφτά συνεχείς ώρες διαπραγματευθέντα» όπως ο ίδιος βλακωδώς γελώντας διατυμπάνιζε,  αλλά από την πολιτικά και οικονομικά προσοδοφόρα τακτική των ευρωπαίων να μην θέλουν να χάσουν μια δούλη χώρα που, και κάνει ό,τι της λένε και από πάνω πληρώνει και τα σπασμένα, ευχαριστώντας κιόλας τους «προστάτες»-αφέντες της.


2.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟ

ΕΓΩ
Κύριε Χαζοχαρούμενε μπορείτε να μας πείτε
Πότε επιτέλους σοβαρά θα διαπραγματευτείτε;

ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ
Φίλε μου πάντα σοβαρά εγώ διαπραγματεύομαι
Όμως ενώ ταυτόχρονα του Έθνους τ’ Άγια σέβομαι.
Τους είπα: θέλω το και το. Αυτό! Τελεία και παύλα.
Κι εκείνοι όλοι τους μου λεν πως λέω κενά και φαύλα.
Ακούστε κύριε Χολιαστέ, εγώ θα μείνω έλληνας
έστω και αν συνομιλώ με εκατό ανθέλληνας.
Εγώ του Έθνους τα Ιερά και τ’ Άγια δεν προδίνω.
Εάν αυτοί είναι βάρβαροι, εγώ όχι, δε θα γίνω.
ΕΓΩ
Σας λένε πως δεν κάνετε διόλου μεταρρυθμίσεις.
Καθημερνά όλοι το ακούν σε όλες τις ειδήσεις.
ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ
Κύριε-κύριε Χολιαστέ, είστε ελλην ή δεν είστε;
Θα σας ειπώ… μα μη ορθός μου στέκετε-καθίστε.
ΕΓΩ
Συγνώμη κύριε Πρόεδρε… καρέκλα δεν υπάρχει…
Αν θέλατε να πάρετε το δεξιό σας πόδι…
ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ
Γι ακουμπιστήρι τότε πια το πόδι μου τι θάχει;
ΕΓΩ
Αν θα το βάζατε σ’ αυτήν και τ’ άλλο που είναι πόδι;…
ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ
Σε μια καρέκλα να χω εγώ τα δυο μου πόδια ίδια;
Με θέμα τόσο σοβαρό μην κάνετε παιχνίδια…
ΕΓΩ
Μήπως το χέρι το δεξί στην ίδια να το βάζατε-
Καρέκλα που και το ζερβό το χέρι σας ξαπλάρατε…

ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ
Έλληνας είστε κύριε ή εμιγκρές κανένας
που άσυλο εζήτησε και βρήκε εις τας ξένας
και για να ζήστε φουκαρά, δημοσιογραφείτε;
Γιατί αν ήσαστε έλληνας θα ξέρατε ορισμένως
Ότι ο έλλην σε ‘καφέ’ αν είναι καθισμένος
Καρέκλες τέσσερες αυτός αμέσως αγκαζάρει
Δύο για κάθε χέρι του και δυο κάθε ποδάρι
Ενώ στην πέμπτη βέβαια τον πισινό του βάζει
Και κολομέρι που και που να μην πιαστεί αλλάζει.
Ή μήπως έλληνα εμέ ίσως δεν θεωρείτε;
Αν όχι ίσια πέστε το χωρίς να με ντραπείτε.
Μη με θεωρείτε βούλγαρο γιατί είμαι από το Πράβι;
Μα κι αν ακόμα πρόγονο εγώ είχα την Αγαύη
Δεν έχω εξαλληνισθεί; Ιδέτε τας καρέκλας-
Ό,τι ο Παύλος ήτανε, δεν ειν’, για με, της Θέκλας;
ΕΓΩ
Κύριε Χαζοχαρούμενε ας μη μακριά το πάμε.
Τι λέτε; Τη συνέντευξη αυτή δεν προχωράμε;
Πέστε μου πώς σκοπεύετε να διαπραγματευθείτε.
Ένα ίσως «ΟΧΙ» τελικά ή ένα «ΝΑΙ» θα πείτε;
ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ
Και βέβαια ‘όχι’ θα ειπώ και ότι θέλει ας γίνει.
Κι αν δεν διαπραγματεύομαι καθώς ποθούν εκείνοι
Έτσι ειμ’ εγώ. Και ας μου λεν ότι δεν κάνω εκείνα
Που υποσχέθηκα, και πως βολτάρω στην Αθήνα.
Αυτοί ας πάνε και να λεν. Αφού ο λαός με θέλει
Αυτή μονάχα η θέληση πολλά μου δίνει οφέλη.
ΕΓΩ
Και αν αλλάξει ο λαός γιατί τον κοροϊδέψατε
Κι ενάντια του τα ίδια του τα όπλα διότι στρέψατε;…
ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ
Μην προχωρείτε αγαπητέ. Πάω για εκλογές.
Και θα του δώσω υπόσχεσες διπλές απ’ τις παλιές.
ΕΓΩ
Θα σας πιστέψει ο λαός ψέματα αν ξαναπείτε;
ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ
Α! Δημοσιογραφάκο μου. Μα πέστε μου, πού ζείτε;
Εδώ επίστεψε ο λαός δεκάδες δεξιούς
Και θα κολώσει η πίστη τους τώρα σε αριστερούς;
Δεν πρόσεξες πόσο καλά, με τέχνη και πειθώ
Τον έπεισα πως σοβαρά όσο κανείς ποθώ
Ν’ αλλάξω όχι τη χώρα μας αλλά και την Ευρώπη;
Πως θα την παίζω όπως παιδί στα χέρια του το τόπι;
Δεν είδες πως τον έπεισα πως κουβαλώ  στην πλάτη
Λαών Ελπίδες-όσων ζουν στης Εσπερίας τα πλάτη;
Και πως την αξιοπρέπεια η Νου Δου που του τσαλάκωσε
Θα του ισιώσω-το τυρί της φάκας πώς ετσάκωσε;
Δεν είδες πώς τα χρήματα του παίρνω από την τσέπη
Και κείνος-ο ταλαίπωρος- κανει ότι δεν βλέπει;
Δεν βλέπεις που του αύξησα πάλι στην ανεργία
Και ούτε ψίθυρος κανείς και ούτε απεργία;
Και όχι μόνον ο λαός-δες τους πολιτικούς
Δεν είναι λαδωμένους σαν να βλέπεις ποντικούς;
Δε βλέπεις από τη Νου Δου πως δεν κουνιέται φύλλο;
Δε βλέπεις με τι θαυμασμό με ακούνε και τι ζήλο;
Μιλάω και ευφραίνονται κι ο Πάπας κι ο Ομπάμα.
Σωπαίνω και ανησυχούν γιατί δε λέω πράμα.
Και δε θα με ψηφίσουνε αν εκλογές θα γίνουν;
Αυτοί νερό οι κακόμοιροι στο όνομά μου πίνουν
Λοιπόν τι συ μου τσαμπουνάς τώρα για διαπραγμάτευση.
Εγώ ένα «ΌΧΙ»  τους βροντώ κι ύστερα εδώ: ανάπαυση!
ΕΓΩ
Θα θελα κύριε Πρόεδρε, Χαζοχαρούμενέ μου,
Ακόμα να μου λέγατε…
ΧΑΖΟΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ                             Φίλε αγαπητέ μου
Εδώ τελειώσαμε. Αν θες να μάθεις κι άλλο κάτι
Άλλη φορά. Έχω ώρες δυο χωρίς να κλείσω μάτι…


3.
Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014
Η πολιτική ατζέντα της ημέρας

1.    
«Στον μνημειακό-ιστορικό χώρο του πρώην στρατοπέδου «ΕΑΤ-ΕΣΑ» ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας.»

Θα θυμηθεί τη χούντα που έφερε η πολιτική των πολιτικών.


2.
«ΔΗΜΑΡ: Καθήκον όλων, πολιτικών δυνάμεων και πολιτών, είναι η περιφρούρηση του δημοκρατικού κεκτημένου.»

Έτσι! Να μας τα λέτε αυτά. Και τώρα που το μάθαμε, εμπρός όλοι να περιφρουρήσουμε το… το;..το;… το δημοκρατικό «κεκτημένο»; Ας μας πουν πού είναι κιόλας ώστε να πάμε να το… χα χα… χα χα… χα χα… να το… χα χα χα… να το… χα… να το περιφρ… χα χα χα χα χα….

3.
«Δίωξη σε βαθμό κακουργήματος στον βουλευτή Δημήτρη Αναγνωστάκη.»

Έλειπε από τον επίσημο κατάλογο των κλεφτών η ΔΗΜΑΡ. Άντε και στο ΚΚΕ!


4.
«Με συστράτευση, ενότητα και εθνική στρατηγική, μακριά από δημαγωγίες, η οικοδόμηση της εθνικής μας προοπτικής, είναι το μήνυμα του ΠΑΣΟΚ»
.
Πώς να μην συγχωρήσεις το ΠΑΣΟΚ για την κατάντια που έφερε τη χώρα, όταν λέει τέτοια εμπνευσμένα μηνύματα...


5.
«Χρυσοχοΐδης: «Πρώτα να φύγουν από το δημόσιο φίλοι και ρουσφέτια.»

Κύριε Χρυσοχοϊδη, πού ακούστηκε Βουλή χωρίς βουλευτές και κόμματα χωρίς κομματόσκυλα;.. Για ξανασκεφτήτε το.


6.
«Να ανατρέψουμε τη μνημόνιο και να επαναφέρουμε τη δημοκρατία.»
(ΣΎΡΙΖΑ)

Αυτό μάλιστα. Τα λέει όλα σε μια προτασούλα. Μήπως ο Τσίπρας είναι από τη Σπάρτη;


7.
«Ο Κουτσούμπας ζήτησε την ακύρωση όλων των συμφωνιών με το Ισραήλ.»

Όχι και όλες σύντροφε-άσε και μία για δείγμα!, Αλλά πάλι… εντάξει Κάρολε, αφού το λέει ο Κουτσούμπας ακύρωσ’ τες όλες.


8.
Παπούλιας: «Η Δημοκρατία υπέστη πολλαπλά χτυπήματα λόγω κρίσης»

Κι άλλη σοφία! Δεν θα γινόμουνα ποτέ Πρόεδρος!



9.
Τετ α τετ Χαρδούβελη-Σούρλα.
 «Είμαστε σε καλό δρόμο, αλλά θα πρέπει να γίνουν περισσότερα, με ταχύτερους ρυθμούς, για την πάταξη της διαφθοράς. «

Εντάξει. Ξέρουν τι πρέπει.

10
«ΣΥΡΙΖΑ: Να επαναφέρουμε στο προσκήνιο τη Δημοκρατία.»

Α! στο διάολο! Ώστε γι αυτό δεν την έβλεπα τόσον καιρό. Την είχανε στα παρασκήνια! Είπα κι εγώ…


11.
«Χρυσοβελώνη: Το ΠΑΣΟΚ πουλάει τρέλα.»

Δεν την πουλάει κυρία μου. Την κρατάει όλη δικιά του.

12.
Σαμαράς:
 «Η δημοκρατία στη χώρα μας έχει βαθιές ρίζες λόγω των θυσιών του ελληνικού λαού.»

Γερνάω-από τότε που το άκουσα αυτό προσπαθώ να θυμηθώ πότε θυσιάστηκα… πότε θυσιάστηκα…


13.
Σαμαράς:
«Φέτος θα έρθουν στην Ελλάδα δύο τουρίστες για κάθε έλληνα.»

Τουρίστρια; Καμία;


14.
"Να κρατήσουμε αναμμένη τη φλόγα της ελευθερίας και των δημοκρατικών θεσμών" είπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας,

Ώστε έχει απομείνει κάποια φλόγα-που ’ναι την;



15.
«Η κρίση ως ευκαιρία για μια δεύτερη Mεταπολίτευση»
Μηλιόπουλος

ΟΧΙ! ΟΧΙ! Όχι άλλη Μεταπολίτευση!



16.

Σαμαράς: «Δεν πάμε για πρόωρες εκλογές.»

Τότε πάμε για κανα καφεδάκι;



17.
Σαμαράς προς ΔΕΗ:
«Ποιος σας έδωσε το δικαίωμα να αφαιρείτε ζωές;»  

     Καλά σας λέει. Παρεμβαίνετε στο έργο της Κυβερνήσεως. Να σταματήσει αυτό αμέσως. Η Κυβέρνηση δεν θα επιτρέψει  σε κανέναν να υποκατασταθεί σε καμία δραστηριότητά της.   



18.
Βούλτεψη:
«Δεν υποχώρησε η δημοκρατία, όπως είιπε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας,, αλλά υποχώρησε η αντίληψή μας για τη δημοκρατία. «

(Θα μελετήσω σε βάθος τη δήλωση και θα επανέλθω )
 




«Εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας ορίζεται με απόφαση του Αντώνη Σαμαρά η βουλευτής Ιωαννίνων Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου.

Η κυρία Ασημακοπούλου εξελέγη βουλευτής με τη ΝΔ στις εκλογές του Ιουνίου 2012. Είναι διπλωματούχος Οικονομολόγος του Πανεπιστημίου Bryn Mawr της Πενσυλβάνια. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Νομική με ειδικότητα στις Διεθνείς Νομικές Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο Cornell της Νέας Υόρκης και έκανε εξειδίκευση στο London School of Economics, στο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης και στο Institut d’ Etudes Francais d’ Avignon.»

Τι μυστήρια που είναι η πολιτική!
Τι σπουδές αλήθεια που χρειάζονται
για να λες ψέματα
σε αγορασμένους δημοσιογράφους…

                       -------------------------

 Ο ΔΙΣΚΟΣ

Ακούγαμε τον αγαπημένο μας δίσκο.
Εγώ κι αυτή
καθόμαστε κι ακούγαμε
τον δίσκο που εγώ κι εσύ λατρεύαμε.

Τον δίσκο που στους σκοπούς του ορκιζόμασταν
τον δίσκο που συντρόφευε τις νύχτες μας
τον δίσκο που οι στροφές του μπαίναν στις στροφές μας
τον δίσκο που τα χέρια του σ’ αγγίζανε παντού-
που οι καμπύλες του συμπλέκονταν-τυχαία τάχα- με τις καμπύλες σου
όταν εχόρευε μαζί μας και μεθούσε.

Ναι! Τον δίσκο αυτόν εγώ και κείνη ακούγαμε!

Μα όλα ενώ πήγαιναν καλά,
όπως τα ξέρεις,
εξαφνικά κι απότομα
όταν αυτή να τον γυρίσει επήγε
κι όταν τον άγγιξαν τα χέρια της
εκείνος έσπασε
γεμίζοντας το πάτωμα συντρίμμια
και τον αέρα αλλόκοτες φωνές και ανακόλουθα επιφωνήματα.

Μπορείς λοιπόν να είσαι ήσυχη:
αυτός σου έμεινε πιστός!

 ΖΩΗ ΑΠΟΡΟΥΣΑ

Περνώντας μπρος μου η Ζωή-
θα ήταν η ώρα δέκα-
«Κρίμα», μου λέει, « πρωί πρωί
να κλαις για μια γυναίκα…»

Το μεσημέρι ήρθε ξανά
και μου ΄πε «Κλαις ακόμα;..»
Κι είχε τα μάτια γιορτινά
και λουλουδένιο στόμα.

Κι όταν, παιδούλα ακόμα πες,
με αποχαιρετούσε,
«…Για ποια χαμένη αγάπη κλαις;»
ρώτησε ενώ γελούσε.

Κι εγώ με μάτια πια σβηστά
Και χείλια μαραμένα
«Για σε», της λέω ψιθυριστά,
«κλαίω Ζωή! Για σένα…»

 ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ

Κύριε, η ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσούσα Αλεπού
τὴν σὴν Πλανητικήν Προεδρικότητα ιδούσα,
μορφή γυναίκας πήρα,

που, σκυλομετανιωμένη, έρχεται εμπρός Σου
με σάλιο γλείφοντάς Σε, και
«Αλλίμονο!», λέγουσα, «μανία Απληστίας με έχει κυριέψει
και ζοφώδης καὶ βασανιστικός ἔρως τῆς Εξουσίας με κατέχει.

Γιάτρεψε Πλανητάρχα τις πηγές των δακρύων μου: Ακρίβεια, Τέμπη και Διαφθορά-
ω! Εσύ που τους δασμούς κάνεις σημαία Σου και την Σημαία Σου δασμούς.

Σκύψε και δες τους μπλε στεναγμούς της καρδιάς μου
Εσύ, Που από τον Χρυσό στον Λευκό Οίκο έχεις μπει.

Και εγώ θα φιλήσω τα ακούραστα πόδια Σου  
Και με τα μαλλιά της πανούργας κεφαλής μου θα τα πλύνω-
Τα πόδια αυτά που όταν η Κάμαλα άκουσε τα πατήματά τους
Κρύφτηκε σαν την Εύα, όταν άκουσε στον Παράδεισο
τα πόδια του Θεού να την πλησιάζουν μετά το αμάρτημά της.

Των παρανομιών μου το μέγεθος,
Των μπαζωμάτων και των συγκαλύψεών μου το πλήθος,
Ποιος θα το βρει όσο και να ψάξει ω! Πλανητάρχα;
Οι παρανομίες μου πλήθος.
και η κρίση σου απέραντη.
Κανείς να τα γνωρίζει δεν μπορεί.   

Δούλα σου είμαι μέγα μου αφέντη.
Μη με ξεχνάς. Και αλήθεια,
Κάποιος πολύ μεγάλος σαν εσένα
Μόνον μπορεί
Τέτοιες και τόσες αμαρτίες να συγχωρήσει.

 Από το περιοδικό «ΛΟΓΙΑ»-στην Αμερική.

Ο ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ KAI ΟΙ ΓΎΝΑΙΚΕΣ

"Στον φυσιολογικό άνθρωπο κάθε στενοχώρια, κάθε θλίψη, υποχωρεί μπρος στην αγωνιστική διάθεση".
Αυτά γράφει ο Άγγελος Βογασάρης μιλώντας για τις αιτίες που έσπρωξαν στο θάνατο τον Καρυωτάκη.
Ενώ στον Καρυωτάκη, που δεν ήταν "φυσιολογικός", η θλίψη δεν υποχώρησε μπρος στην αγωνιστική διάθεση.

Αλλά ποιος είναι φυσιολογικός άνθρωπος; Είναι εκείνος που βασανίζεται από τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής ή εκείνος που διάγει μια ζωή ζωώδη-ζωή που δεν σηματοδοτεί κανένα βαθύ νόημα, που δεν την ταράζει καμιά βαθιά αγωνία;
Αν φυσιολογικός άνθρωπος είναι ο άνθρωπος της δεύτερης περίπτωσης, τότε φυσιολογικός άνθρωπος είναι ένας άνθρωπος χωρίς σκέψη, ένα ον που έχει
μόνον ένστικτα, ένα άλογο ον.
Αυτός ο άνθρωπος όμως κι ας έχει το εξωτερικό
σχήμα του ανθρώπου, δεν είναι άνθρωπος.

Η πρόταση λοιπόν: "στον φυσιολογικό άνθρωπο κάθε στενοχώρια, κάθε θλίψη, υποχωρεί μπρος στην αγωνιστική διάθεση", δεν στέκει λογικά, γιατί ένα άλογο ον δεν νιώθει θλίψη ούτε λύπη. Αυτό το λάθος κάνει κατά την γνώμη μου ο Βογασάρης όταν λέει πως ο φυσιολογικός άνθρωπος είναι εκείνος που η αγωνιστική του διάθεση κάνει τις θλίψεις του να υποχωρούν. Νομίζει αυτό το ον "φυσιολογικό άνθρωπο", ενώ αυτό δεν είναι ούτε άνθρωπος καν, ώστε και τo επίθετο "φυσιολογικός" δεν έχει θέση εδώ, αφού βγαίνει εκ των πραγμάτων από τη μέση το ουσιαστικό, που το επίθετο αυτό θέλει να προσδιορίσει.

Αντίθετα, όποιος νιώθει θλίψη και στενοχώρια, αυτός είναι όχι πια φυσιολογικός άνθρωπος, αλλά απλά άνθρωπος, αφού το «φυσιολογικός» τώρα εξυπακούεται.
Άνθρωπος που θέτει τα βασανιστικά ερωτήματα
στον εαυτό του. Κι αυτό αρκεί για να τον κάνει
άνθρωπο. Η θλίψη και η «στενοχώρια» είναι το
αναγκαστικό επακόλουθο της ύπαρξης των αναπάντητων αυτών ερωτημάτων. Γιατί μη όντας ερωτήματα που να επιδέχονται μιαν απάντηση, καρφώνονται στο μυαλό του ανθρώπου που ρωτάει, σαν μεγάλα καρφιά που περιμένουν να στηρίξουν κάτι Μεγάλο που θα ερχόταν-και το Μεγάλο ποτέ δεν έρχεται και μόνο μένει ο πόνος των καρφιών.

Αυτός είναι άνθρωπος-ο άνθρωπος που πονάει.
Και ο Πόνος είναι που ξεχωρίζει τους ανθρώπους
από τα ζώα με σχήμα ζώου ή ανθρώπου.

Ο άνθρωπος δεν είναι δυνατό ν' αγωνιστεί γιατί
δεν νοείται αγώνας χωρίς αιτία ή σκοπό. Και σκοπός
δεν μπορεί να υπάρξει αν λείπουν οι απαντήσεις στα
ερωτήματα: "Ποιος είμαι; από πού ήρθα; Πού πάω;
Ποιος είναι ο κριτής; Ποιο το έπαθλο;"
Ένας άνθρωπος που αγωνίζεται μοιάζει με το
πολυδιαφημισμένο μυρμήγκι που μαζεύει τρόφιμα στη φωλιά του "για το χειμώνα", έναν χειμώνα όμως που ποτέ δεν θα έρθει.
Ως εκεί.
Αλλά ο άνθρωπος γυρεύει την πρώτη αιτία.

Ένας μόνο λόγος δικαιολογεί τον αγώνα σ' έναν άνθρωπο: η πίστη σε κάτι.
Η πίστη αυτή δίνει αποκρίσεις στα ερωτήματα που όχι μόνο δικαιολογούν αλλά επιτάσσουν τον αγώνα.
Η τραγική ειρωνεία είναι που ο Καρυωτάκης πίστεψε σε θεό.
Και θεός του ήταν η Γυναίκα.

Η Γυναίκα του έλειπε για να γεμίσει μ' αυτήν όχι τις ώρες του μα τη ζωή του ολόκληρη. Η Γυναίκα ήταν η αρχή και ο σκοπός της ζωής του. Ήταν ό,τι του έλειπε για να βρει τη Γαλήνη. Για να δικαιωθεί η ύπαρξή του. Για να δοθούν απαντήσεις σε όλα του τα ερωτήματα.

Όλοι οι άρρενες καλλιτέχνες δημιουργούν εμπνεόμενοι από τον πόθο για το γυναικείο κορμί.
Ο Καρυωτάκης δεν δημιουργούσε μόνο για την Γυναίκα, αλλά και ζούσε γι Αυτήν.
Ίσως γιατί ζωή και ποιητική δημιουργία ήταν αδιάσπαστα ενωμένες σ' αυτόν.
Και όσο έζησε, έζησε με την ελπίδα πως κάτι θα γινόταν που να τον φέρει κοντά στον θεό του-στη Γυναίκα.

Η ελπίδα όμως αυτή όλο και έσβηνε καθώς περνούσαν τα χρόνια.
Η φλόγα της όλο κι εξασθένιζε.
Ώσπου ο άνεμος της Πρέβεζας την έσβησε με ένα φύσημά του.

Ο Καρυωτάκης αναζητούσε το Απόλυτο στον θεό-Γυναίκα.
Όμως η Γυναίκα με τη συμπεριφορά της κάνει μάταια κάθε τέτοιαν αναζήτηση-οι γυναίκες ερωτεύονται "καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια".
Τo ασίγαστο πάθος, η ηδονική προσμονή, η λατρεία της γυναικείας σάρκας από τον Καρυωτάκη, στέρησαν από μας έναν μεγάλο ποιητή και σε κείνον τη ζωή του.
Το δόσιμο όλου του εαυτού του στη Γυναίκα δεν βρήκε ανταπόκριση στον Καρυωτάκη.

Πίστεψε σε ένα Θεό, μα δεν μπόρεσε να τον καθέξει.

Δεν βρέθηκε η Γυναίκα που θα του αφοσιώνονταν ολόκληρη, "ψυχή τε και σώματι", αφοσίωση που με χρυσάφι θα ανταλλασσόταν από τον Καρυωτάκη.

Ούτε ο Καρυωτάκης θα δεχόταν να φτιάξει μια ψεύτικη εικόνα, μια φανταστική Γυναίκα, που θα την έκανε βασίλισσα των ονείρων και της ύπαρξής του όπως έκαναν άλλοι, μεγάλοι κι αυτοί, ποιητές.
Ο Καρυωτάκης αρνείται να φτιάξει ένα ψεύτικο είδωλο και να πιστέψει σ' αυτό.
Ο Καρυωτάκης με κανένα τρόπο δεν θέλει να ξεγελάσει τον εαυτό του.
Ως για αισιοδοξία, αισιόδοξοι είναι μονάχα οι μωροί.
Ή έχεις κάτι ή δεν το 'χεις.
Κι αν δεν το έχεις μπορείς μόνο να κλάψεις για κείνο, ώσπου όλο το κλάμα να βγει από μέσα σου και να μη μένει τίποτε άλλο πια παρά η ίδια σου η ζωή για να αποβάλεις.
Πιο κάτω ο Βογασάρης μας λεει: «Θα μπορούσε να είχε συνδεθεί (ο Καρυωτάκης) με μια δυο οικογένειες. Με νέα παιδιά. Με δροσερά κορίτσια… όμως η κατάσταση του Καρυωτάκη είναι τώρα τέτοια που θέλει να βρει τη μόνωση».

Λάθος!
Ο Καρυωτάκης ποτέ δεν ήθελε τη μόνωση.
Η μόνωση του επιβλήθηκε σαν η μόνη διέξοδος για να ζήσει με αξιοπρέπεια. Και η αξιοπρέπεια ήταν κάτι που ο Καρυωτάκης δεν θα αντάλλαζε με έναν ψεύτικο θεό. Ο Καρυωτάκης πίστευε στη Γυναίκα-θεό. Μπορεί ένας αληθινός πιστός να παίζει με τον θεό του; Όχι βέβαια. Και παιχνίδι δεν είναι όλα εκείνα τα καμώματα που στην κοινωνία μας προηγούνται από το σμίξιμο με την Γυναίκα; Μπορούσε να «φλερτάρει» ο Καρυωτάκης; Να ερωτοτροπεί; Να “κορτάρει”;
Στη σκέψη μόνον αυτή, κάθε άνθρωπος που ξέρει τον Καρυωτάκη ανατριχιάζει.
Ο Καρυωτάκης λάτρευε το θεό του και περίμενε την φανέρωση του θεού με τη σειρά του σ’ αυτόν.
Και ο θεός δεν ήρθε.
Ότι ο Καρυωτάκης δεν ήθελε τη μόνωση, μας το λένε εξάλλου οι παρέες του στην Αθήνα και οι φάρσες που σκάρωνε. Για να σκαρώνει φάρσες κανείς πρέπει να έχει προηγούμενα αποφασίσει πως η ζωή είναι δική του ώστε να έχει την οικειότητα να κάνει τέτοια παιχνίδια μ’ αυτήν. Τη μοναξιά την αναζητούσε συχνά, σαν μια ξεκούραση από την κοινωνική κόπωση, περιστασιακά, όπως κάθε άνθρωπος, μικρός ή μέγας.
Μα ποιος ποιητής είναι που θέλει τη μόνωση-τότε για ποιον θα έγραφε; Κάθε ποίημα δεν είναι ένα μήνυμα-πρόσκληση για συντροφιά; Δεν είναι η αρχή μιας συζήτησης που ο ίδιος ο ποιητής ανοίγει; Δεν είναι το εργαλείο που μεταχειρίζεται για να υποτάξει την ύλη, κάτι που μόνο αυτό θα του επέτρεπε να ζει απόλυτος κυρίαρχος του επίγειου παιχνιδιού;
Παιχνιδιού ναι, μα με τους όρους που ο ποιητής θέτει-και που έχει δικαίωμα να τους θέσει μιας και είναι εκείνος που αρχίζει το παιχνίδι.
Οι συνάνθρωποί του όμως, και οι γυναίκες μαζί, ή δεν πήραν τίποτε από αυτόν, ή θέλησαν να παίξουν μαζί του με τους δικούς τους όρους. Κάτι που δεν έστερξε ο Καρυωτάκης.
Η δικαίωση, η αναγνώριση του δικαιώματος αρχηγίας στο παιχνίδι, δεν ήρθε στον ποιητή παρά μόνον όταν ήταν πια αργά, όπως τα περιστέρια που αφήνει ο ναυαγός και όταν γυρίζουν «δεν είναι πια καιρός…»
Ο Καρυωτάκης δεν θέλει την μόνωση. Η μόνωση μάλιστα είναι εκείνη που του επέβαλαν και που τον σκότωσε.
Ο Καρυωτάκης γυρεύει με όλη τη δύναμη της ψυχής του τη μέθεξη, τη συντροφιά.
Ποιος αμφιβάλλει ότι ο Καρυωτάκης δεν θα αυτοκτονούσε αν στην εξορία όπου βρέθηκε, είχε την αγαπημένη Γυναίκα μαζί του;
Κοντά της θα φίλιωνε με όλους και με όλα.
Χωρίς αυτήν ήταν ένας ξένος πάνω στη γη.

Πώς να συνομιλήσει με τον θεό; Μόνο να προσευχηθεί σ' Αυτόν ταιριάζει. Μα όταν προσπάθησε κάποια φορά, να πει σε κάποια γυναίκα για τον έρωτά του, εκείνη γέλασε μαζί του. Αυτό το ξέρουμε από τους βιογράφους του.
Φτάνει αυτό για έναν Καρυωτάκη να μην προσευχηθεί ξανά στον θεό του. Δεν μπορεί να αντέξει στην βεβαιότητα πως θα έπαιρνε πάλι μια ειρωνεία για απάντηση σε μια δεύτερη προσπάθειά του.
Και δεν το κάνει.
Δεν μπόρεσε ν' αντέξει πως σαν αντάλλαγμα για
την προσφορά όλης του της ύπαρξης θα έπαιρνε την καταφρόνια.
Τo μόνο που είχε να κάνει από τότε και ύστερα, ήταν να παραιτηθεί.

Μα η Γυναίκα δεν μετράει έτσι τους πιστούς Της. Δεν θέλει Υπάρξεις, Κόσμους, Ψυχές, Ιερά, Συνειδήσεις.
Εκείνο που διψάει είναι χρήμα, διασκέδαση, θόρυβος, λούσα. Τέτοια φτηνά δεν μπορούσε να τα ανεχτεί ένας Καρυωτάκης.
Δεν έχει ζωγραφίσει με πιο καυτά λόγια τίποτε άλλο ο Καρυωτάκης όσο τη ρηχότητα της γυναίκας. Μια φουρκέτα είναι αρκετή για να βυθομετρήσει κανείς το άδειο της κεφάλι. Ακόμα οι γυναίκες είναι «ανυποψίαστα μηδενικά πλάσματα» (αν και γι αυτό ακριβώς, προνομιούχα). Και ποιος λόγος θα μπορούσε να περιγράψει καλλίτερα την Γυναίκα;

Τι άλλο θα μας έδινε τη ματιά με την οποία έβλεπε
τη Γυναίκα ο Καρυωτάκης-τη Γυναίκα που παρόλαυτά δεν έπαψε να έχει για θεό του…
Κι έτσι έπαψε η συνομιλία του Καρυωτάκη με τη Γυναίκα. Και πώς μπορεί να ζήσει κανείς όταν ο θεός του δεν υπάρχει, ή υπάρχει αλλά όλα δείχνουν ότι ο θεός δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τον πιστό του;
Εδώ ταιριάζει ο λόγος που ο Αισχύλος βάζει στο στόμα του Ετεοκλή, στο έργο του «ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΣ» :
Θεοίς μεν ήδη πως παρημελήμεθα
χάρις δ΄αφ' ημών ολομένων θαυμάζεται'
τι ουν ετ' αν σαίνοιμεν ολέθριον μόρον;
(ΕΤΕΟΚΛΗΣ, ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΣ, 702-704)

(Λίγο πια τώρα οι θεοί εμάς μας λογαριάζουν.
Είναι γι αυτούς καλόδεχτη θυσία ο χαμός μας.
Γιατί το Χάρο ακόμα εγώ να τόνε καλοπιάνω; )

Όχι λοιπόν, ο Καρυωτάκης δεν γνώρισε "δροσερά
κορίτσια".
Δεν διέθετε ούτε την «ικανότητα» ούτε την θέληση για παρόμοιες γνωριμίες.
Και όχι, ο Καρυωτάκης δεν ήθελε τη μόνωση.
Με όλο το είναι του ποθούσε τη συντροφιά, τη συν-ουσία με τη Γυναίκα.

Όταν κανείς γεννιέται κουβαλάει μέσα του τον δικό του θεό.
Δεν διαλέγει κανείς τον θεό του.
Έτσι και ο Καρυωτάκης δεν διάλεξε τη Γυναίκα.
Γεννήθηκε φέρνοντας μέσα του τη λατρεία για τη Γυναίκα, έναν θεό που σκοτώνει τους πιστούς του.