ΠΑΛΙΑ ΟΙΟΝΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ
(Ο ΑΝΤΡΕΑΣ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ-α)
ΜΗΤΡΟΣ-ΓΙΑΝΝΟΣ
(μπρος στου Αντρέα τις δηλώσεις
τύφλα να ’χουν οι διαγνώσεις)
ΓΙΑΝΝΟΣ
Τα ’μαθες τα νέα βρε Μητρούση;
ΜΗΤΡΟΣ
Όχι. Μήπως έγινε σεισμός;
ΓΙΑΝΝΟΣ
Όχι.
ΜΗΤΡΟΣ
Μήπως φτώχυναν οι πλούσ’οι;
ΓΙΑΝΝΟΣ
Ούτε.
ΜΗΤΡΟΣ
Μην ξανάρθε φασισμός;
ΓΙΑΝΝΟΣ
Βρε συ ο νους σου στο κακό κάθε φορά πηγαίνει.
Δε θα το βρεις. Η είδηση είναι για τον Αντρέα.
ΜΗΤΡΟΣ
Πέθανε;
ΓΙΑΝΝΟΣ
Φάε τη γλώσσα σου. Σου είπα πως τα νέα
Είναι καλά. Και είναι πως: ο Αντρέας δεν πεθαίνει!
ΜΗΤΡΟΣ
Καλά. Κι η πνευμονία του; Και ο αναπνευστήρας;
Αυτός του Χάρου έκρουε μέχρι προχτές τας θύρας.
ΓΙΑΝΝΟΣ
Τις έκρουσε-τις ξέκρουσε. Τελεία-δεν θα πεθάνει.
ΜΗΤΡΟΣ
Ας το υποθέσουμε αληθές. Και τότε τί θα κάνει;
ΓΙΑΝΝΟΣ
Θα ζήσει.
ΜΗΤΡΟΣ
Ειν' απίστευτο. Το είπε ο Σκαλκέας;
ΓΙΑΝΝΟΣ
Οχι, παρά το δήλωσε ο ίδιος ο Αντρέας.
ΜΗΤΡΟΣ
Πώς δηλαδή το δήλωσε; Λέγε μου μωρέ Γιάννο…
ΓΙΑΝΝΟΣ
Να, άνοιξε το στόμα του και είπε: θα πεθάνω.
ΜΗΤΡΟΣ
Ε και λοιπόν;
ΓΙΑΝΝΟΣ
Τί και λοιπόν; θέλεις και τίποτ' άλλο;
ΜΗΤΡΟΣ
Μα δε μπορώ μον’ απ’ αυτό συμπέρασμα να βγάλω.
Κι αφού χαζούλιακα με λες και βλάκα και κουτό
πες μου εσύ πώς τάχατες φαντάζει δυνατό,
ενώ προλέγει φανερά κάποιος το θάνατο του
αντίς γι αυτό να εννοείς εσύ το αντίθετό του;
ΓΙΑΝΝΟΣ
Βρε ο Αντρέας δεν είχε πει απ' την ΕΟΚ θα βγει;
ΜΗΤΡΟΣ
Ναι.
ΓΙΑΝΝΟΣ
Βγήκε;
ΜΗΤΡΟΣ
Επουλήθηκε μάλιστα για να μπει.
ΓΙΑΝΝΟΣ
Μήπως δεν είχε πάλι πει "θα διώξουμε τις Βάσεις";
ΜΗΤΡΟΣ
Ναι. Αλλά δεν τις διώξαμε, αν θες εκεί να φτάσεις.
ΓΙΑΝΝΟΣ
Μήπως αυτός δεν έλεγε "θα φύγουμε απ' το ΝΑΤΟ";
ΜΗΤΡΟΣ
Το έλεγε.
ΓΙΑΝΝΟΣ
Εφύγαμε;
ΜΗΤΡΟΣ
Οχι. Λοιπόν; Πιο κάτω…
ΓΙΑΝΝΟΣ
Δεν είπε πως ταυτότητα στους Έλληνες θα βγάλει
Και πως μ' αυτή θα διόρθωνε των πολιτών το χάλι;
ΜΗΤΡΟΣ
Το είπε.
ΓΙΑΝΝΟΣ
Ε, το έκανε;
ΜΗΤΡΟΣ
Όχι. Και τί με τούτο;
ΓΙΑΝΝΟΣ
Α μωρέ Μήτρακα κι εσύ! Μυστήριο είσαι φρούτο.
Μωρέ δε βλέπεις; Ο,τι πει, ποτέ του δεν το κάνει:
Είπε "θα φύγουμε" και δεν εφύγαμε.
Είπε "θα πάμε" και ποτέ δεν πήγαμε.
Είπε "θ’ αλλάξουμε" και δεν αλλάξαμε,
"Θα καζαντήσουμε", και ερημάξαμε.
Κι αφού "πεθαίνω" δήλωσε, άρα δε θα πεθάνει.
------
Τρίτη 6 Μαΐου 2025
ΘΑ 'ΡΘΕΙ ΚΑΙΡΟΣ...
Θα 'ρθει καιρός...
Θα 'ρθει καιρός...
Θα 'ρθει καιρός που η ιδιοκτησία θα είναι μια φριχτή ανάμνηση.
Θα 'ρθει καιρός που το χώρισμα της γης σε πατρίδες θα είναι μια ντροπερή θύμηση.
Θα 'ρθει καιρός που η θρησκεία θα έχει λιώσει μέσα στη γνώση σαν χιόνι στη φωτιά.
Θα 'ρθει καιρός που η οικογένεια θα είναι μια περασμένη ανεπίστροφα κατάρα.
Θα 'ρθει καιρός.
Δευτέρα 5 Μαΐου 2025
25 Ιανουαρίοτ 2022
Εγκλωβισμός των Αθηναίων στο χιόνι της Αττικής οδού
(Μητσοτάκης σε Σακελλαροπούλου: «Μαθαίνουμε από τα λάθη μας»)
«Αληθινά ο άνθρωπος
μαθαίνει όσο ζει.
Ότι αυτό είναι ψέματα
Το λεν μόνον χαζοί.
Και η απόδειξη εγώ!
Εγώ, ο πρωθυπουργός σας
Που είμαι εδώ για το καλό
Μονάχα το δικό σας.
Εγώ που μη γνωρίζοντας
Τίποτα ως τα τώρα,
Τόσα έμαθα ως πρωθυπουργός
Σ’ αυτήν εδώ τη χώρα!
Κι από φωτιές αφού έμαθα
Και από πανδημίες,
Και με το χιόνι ήρθ’ ο καιρός
Να κάνω γνωριμίες,
Και αν ποτέ θα ξαναρθεί
Η «Ελπίδα» πάλι εδώ,
Με μάτια γνώστη και ειδικού
Πλέον θα την ιδώ.
Έμαθα όπως σας έλεγα,
Λοιπόν, πως όταν χιόνι
Ρίχνει στη γη ο ουρανός,
Ο άνθρωπος κρυώνει.
Πως όταν τ’ αυτοκίνητα
Μες στο χιονιά βρεθούνε,
Οι ρόδες τους οι ευπειθείς
Στο γκάζι απειθούνε,
Και-φευ!-οι αφιλότιμες-
Ούτε μπροστά δεν πάνε,
Ούτε και πίσω. Και-άκου εκεί!-
Οι άτιμες γλιστράνε!..
Έμαθα ότι αν βρεθεί
Μπροστά σε αυτοκίνητο
Μια νταλίκα διπλωτή,
Αυτό μένει ακίνητο!
Πράγματα αυτά αφάνταστα
Που εγώ πώς να τα ήξερα;
Μου είχε ερθεί τάχα καμιά
«Ελπίδα» και πρωτύτερα;
Έμαθα πως οι άνθρωποι
που μένουν μες στο κρύο
χάνουνε όσο είχαν πριν
κέφι και όσο μπρίο,
κι αρχίζουνε να βρίζουνε.
…Ποιες ξέρει τι αντιδράσεις
Να γίνονται στο σώμα τους
Σε τέτοιες καταστάσεις!;
Η «Ελπίδα» ακόμα μ’ έμαθε
Οι άνθρωποι ότι μπαίνουν
Στην Αττική μας την οδό,
Γιατί… κάπου πηγαίνουν,
Και όχι για διασκέδαση
ή πλάκα για να σπάσουνε,
αλλά σε μία τους δουλειά
πασκίζοντας να φτάσουνε.
Και ότι αν το ρεζερβουάρ
Δεν το ’χουνε γεμάτο
Τότε σε λίγο, παγωτό
Θα γίνουνε κασάτο.
Κι έμαθα: χιόνι αν πολύ
Σε κάποιον δρόμο ρίξει,
Πρέπει για τ’ αυτοκίνητα
Αυτός να μην ανοίξει,
Αλλά αντίθετα κλειστός
Να μένει αυτός ο δρόμος.
(Πρέπει να γίνει ειδικά
γι αυτό κανένας νόμος,
γιατί ο κοινός μπορεί ο νους
αυτό να το προβλέψει,
όμως ο νους ο υπουργικός
κοινή δεν κάνει σκέψη.
Οι σκέψεις του είναι υψηλές
Κι ιδανικές τω όντι
Και δεν τον ενδιαφέρουνε
Όποιου χιονιού οι πόντοι.)
Κι ήτανε όλοι οι υπουργοί
Όπως εγώ αμάθητοι.
Λοιπόν πώς θα γινότανε
να είναι και αλάθητοι;
Τώρα όμως μάθανε κι αυτοί
Κι όσες κι αν ’ρθούν «Ελπίδες»
Θα τις κατατροπώσουνε
Σε χρόνο που δεν είδες…
Βάρδα μην έρθει μοναχά
Καμιά χιονοστιβάδα
Με όνομα άλλο- φερ’ ειπείν
«Μέδουσα» ή «Παλλάδα».
Τότε-και συγχωρέστε με-
Τα ίδια εγώ θα πάθω,
Ώσπου ύστερα και αυτωνών
Καλά τα χούγια μάθω.
Κι τότε πλέον φέρτε μου
«Ελπίδες» και «Παλλάδες»
Και κουλαντρίζω πια εγώ
Μέχρι και δέκα Ελλάδες.
(Ο Στυλιανίδης δίπλα μου
Αρκεί πάντα να μένει
Γιατί αν όχι, όλα αυτά…
Ποιος θα μου τα μαθαίνει;..)
-----
ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΌ ΤΡΑΓΟΎΔΙ
ΤΗΣ ΓΙΟΥΡΟΒΊΖΙΟΝ
ΤΟΥ ΑΛΚΑΙΟΥ (2010)
ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΛΑΥΔΙΑΣ (2025)
Ή
ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ
Το γελοίο το τραγούδι του Αλκαίου
και ο ίδιος ο «υπέροχος» ο Αλκαίος.
Και τριγύρω οι ανόητοι κι οι γλύφτες
γαυριώντες για το «ΟΠΑ» να γιορτάζουν,
για τα λόγια τα μεστά φιλοσοφίας,
για τη δύναμη, το κέφι, τη ζωντάνια,
για τα λόγια-ελληνικά που όλα είναι-
κι η Ευρώπη πέρα ως πέρα θα λατρέψει.
«Περασμένα ξεχασμένα…» και κρατάει
στα γερά η προπαγάνδα η αχρεία
ότι όλα ο λαός θα τα πληρώσει
κι άλλων χρέη με χαρά θα ξεπληρώσει.
Και ακούμε τα ίδια πάλι και τα ίδια
σαν την κάθε τη χρονιά τέτοιες ημέρες:
αίνους πάλι απ’ της τιβί τους λυμεώνες
που ξερνάνε ό,τι τους πουν τ’ αφεντικά τους.
Και η λόξα της φυλής ξανά πετιέται
και η λύρα όπως χτυπάει κι αυτή χτυπιέται
και ακούς πως θεία είναι η μελωδία,
πως οι στίχοι αυτοί πηγαίνουνε για Νόμπελ,
ότι έχει ομοιογένεια όλη η παρέα
πως μαζί δεμένα είν’ όλα της τα μέλη,
και σκοπό πως έχουν μόνον, όλη η Ευρώπη,
ως τα ουράνια ένα «ΟΠΑ» να φωνάξει-
επιδιώξεις ευγενείς, ελλήνων ίδιες,
στο δικό της σπίτι μόνο κατοικίδιες…
Κι οι χαζά γελώντας νέοι μας και νέες
ιαχές χαράς γεμίζουν τους αιθέρες
γιατί πάλι μεγαλούργησε η Ελλάδα
επειδή στα τελικά έχει περάσει
κι επειδή με πόζα οδεύει και με βιάση
την πρωτιά την ποθητή να καταλάβει
που την έχει κιόλας να! μες στο τσεπάκι.
Κι οι πιο ξύπνιοι απ’ τους χαζούς ελληνολάτρες
για να έχουν άλλοθι ένα για την ήττα
που μπορεί-παρά την τόση σιγουριά τους-
οι πανάξιοι να υποστούν τραγουδιστές μας,
«είδες;», λεν, «ο σκηνοθέτης, πόσο χάλια
παρουσίασε κινήσεις και φωνές μας;…
…αν τα ίδια και τη μέρα κάνει εκείνη…»
και με νόημα εκεί η φωνή τους σβήνει.
---
ΚΛΑΥΔΙΑ ΚΑΙ «ΑΣΤΕΡΟΜΑΤΑ»
Ένα φέρετρο ξεχάσανε μονάχα
Ν’ ανεβάσουν πα’ σε μία νεκροφόρα
Για να κλάψουν οι ευρωπαίοι. Γιατί εσχάτως,
με τον πόλεμο που ανθεί στην Ουκρανία,
τους δασμούς όπου ο Τραμπ τους έχει βάλει,
και την έλλειψη ηγεσίας που τους δέρνει,
τόσο χαίρονται και σκαν από τα γέλια,
που έχουν κίνδυνο απ΄ την τόση ευθυμία
μην η υγεία τους ζημιά πάθει καμία.
Και γι αυτό τους χρειαζόταν μια Κλαυδία
Να ειπεί για κλαίουσα μιαν αστερομάτα
Που ολοφύρεται, οιμώζει και χτυπιέται,
Ώστε κλαίοντας όσο πριν είχαν γελάσει,
Πια το γέλιο με το κλάμα να ισιάσει…