Ο χάρτης είναι συνοπτικός.
Στην πόλη δεν δείχνει τη συνοικία μου.
Στη συνοικία δεν δείχνει το σπίτι μου.
Στο σπίτι δεν δείχνει εμένα.
Σε μένα δεν δείχνει τα χέρια μου.
Στα χέρια μου δεν δείχνει αυτόν το χάρτη.

 Κάθε Κυριακή πρωί οι άντρες ανεβάζουν τα παντελόνια τους,
οι γυναίκες αφήνουνε τη φούστα τους να πέσει στη θέση της
και παν στην εκκλησιά όπου μ' ευλάβεια
ευχαριστούνε και δοξάζουνε τον Κύριο.

 Μετά την αγάπη
πρέπει να διαφυλάξουμε τις μάσκες
για την επόμενη φορά.

 TO ΚΟΙΜΗΤΗΡΙ

Τόπος αληθινός.
Η μόνη αλήθεια στη γη πάνω.
Το Τίποτα εκεί κατοικεί. Τα μέτωπα
ανυπαρξία στεφανωμένα.
Ησυχία εκεί τώρα.
Σαν τότε...

Τα κεριά μέσα του
ένας ανάστροφος ουρανός.

Γράμματα σε μάρμαρα πάνω
καθένα τους μια δικαιοσύνη.

Και τα ίδια τα μάρμαρα,
πανιά ολοφούσκωτα,
στης ευτυχίας τη θάλασσα
το καράβι των νεκρών
αλαφρά περιφέρουν.

 

Η ΠΡΟΤΟΜΗ ΤΟΥ KAPYΩTAKH
Τρίπολη. Διάβασα σε τοπική εφημερίδα (2004) ότι θέλουν ν’ αλλάξουν την θέση της προτομής του Καρυωτάκη, ώστε αυτός να κοιτάζει ή προς την πλατεία, ή προς το σπίτι του.
Πήγα στην προτομή του και τον ρώτησα αν ήταν σύμφωνος με αυτό.


 Κι ήρθ’ ο ποιητής τρεμάμενος κι ωχρός,
και "Μην αφήσεις θέση να μου αλλάξουν",
μου είπε. "Απ' ό, τι τώρα βλέπουν ’μπρος
άλλο δε θε’ν τα μάτια να κοιτάξουν.

Δεν θέλω να με βλέπουνε πολλοί.
Θέλω απόκεντρα βαλμένος να 'μαι.
Ποτέ δε γύρεψα θέση υψηλή.
Δε θέλω ούτε τώρα που κοιμάμαι.

Ας μη με δει ποτέ μάτι φτηνό.
Και κάθε επίδειξη τους τη χαρίζω.
Κρυμμένος θέλω να 'μαι από κοινό.
Ας μ' έβρει μόνο κείνος που του αξίζω.

Οι άνθρωποι πάντα θέλουν να πονείς
και το μπορούνε αυτό με χίλιους τρόπους.
Να πέσω δεν μπορώ πλέον πρηνής
όταν να πλησιάζουν βλέπω ανθρώπους.

Άλλαξα τόσους τόπους στη ζωή-
Σ' ένανε τώρα μόνον ας κοιτάζω,
κι ίδιος αγέρας γύρω ας θροεί-
τόπους δεν πεθυμώ πλέον ν' αλλάζω.

Τη Νομαρχία θέλουν να κοιτώ.
Ποιος το φονιά του θέλει να κοιτάζει;
Ένα πιστόλι μου ήταν αρκετό.
Γιατί κι ένα μαχαίρι να με σφάζει;

Το "δεν υπάρχεις" τάχατες ξεχνούν
με το "νομάρχης"  που είχα εγώ ταιριάξει;
θλιβές ανάμνησες ας μην ξυπνούν-
Νομάρχης ας μη πάλι με ταράξει.

Δώσε τους να διαβάσουν τον "Γραφιά"
κι ας δουν τους "Δημοσίους Υπαλήλους".
Κι αν Δον Κιχώτες νιώθουνε βαθιά,
πληγές ας μη ανοιχτές δείχνουν στους ήλιους.

Ή μη των πεθαμένων δεν μετράν
οι πεθυμιές, τα οστά τους σαν ασπρίσουν;
Με βιά δεν θέλω εκείνοι θα με παν
Αρώτητα όπου αυτοί αποφασίσουν.

Με ήρεμο μάτι θέλω να θωρώ
εκείνα με το βλέμμα μου που σκέπω.
Και θέλω, πες τους, όσο το μπορώ
Λίγο να βλέπομαι, λίγο να βλέπω,

παρά με μάτι να θωρώ απλανές
πως δυστυχεί η γενέθλια η γη μου.
Καλύτερα μοντέρνες μηχανές
στο μαγαζί να βλέπω του Βρατίμου.

Ας βλέπω τ' αντικείμενα εδώ
του εσμού αυτού του τόσο ετεροκλήτου
κι αν βαρεθώ, το βλέμμα να γυρνώ
να βλέπω λίγο κι από Θεοκλήτου.

Κι ούτε στο σπίτι μου ας μη στραφώ
να βλέπω που ’γίνε Πανεπιστήμιο-
το μέρος που έτυχε να γεννηθώ
να 'ναι για νέους τόσο επιζήμιο.

Καλά ειμ' εδώ. Μη τάχα ανησυχούν.    
Πες τους, εγώ τι βλέπω, δεν μετράει.
Μετράει την Ποίησή μου αυτοί ν' ακούν
που την ψυχή του Κόσμου αντηχάει.

              -----

 Χρωματιστά γονίδια αναπτερώνουν το ηθικό.
Προσβλέπουμε σ' αυτά
και ευελπιστούμε
για χρωματιστές θύελλες το ολιγότερο.

 Ο κύριος Μητσοτάκης αντέδρασε άμεσα-και ορθά βεβαίως-όταν ο κύριος Κυριαζίδης πρόσβαλε μία γυναίκα.
Δ εν ήταν παρών ο κύριος Μητσοτάκης όταν έγινε το αδίκημα αυτό.
Προφανώς όμως αμέσως έμαθε τι έγινε.
Και πριν περάσουν δέκα λεπτά της ώρας αφότου το γεγονός συνέβη, αποπέμπει τον φταίχτη βουλευτή.

Όμως παρών δεν ήταν ούτε όταν έγινε το δυστύχημα των Τεμπών.

Τι καλά να είχε φερθεί έτσι και όταν του είπαν ότι πενήντα εφτά παιδιά σκοτώθηκαν στα Τέμπη!..

Τη στιγμή μάλιστα που, από όποια γωνιά και αν το δούμε, φοβερότερο ήταν να χαθούν πενήντα εφτά παιδιά, από όσο φοβερό ήταν κάποιος να συμπεριφερθεί έτσι σε μια γυναίκα.
Και εκτός αυτού και διότι, ενώ δεν περίμενε να συμβεί κάτι τέτοιο από έναν βουλευτή, όμως πολύ καλά ήξερε –γιατί κάθε πρωθυπουργού η δουλειά είναι να ξέρει τι γίνεται στο κράτος του- ότι τα Τέμπη κάποτε θα γίνονταν.
Γιατί λοιπόν δεν αντέδρασε έτσι και στα Τέμπη;
Ή μήπως δεν αντέδρασε έτσι  στα Τέμπη, επειδή ακριβώς ήξερε ότι αυτό κάποτε θα
γινόταν;

Και ακόμα ακόμα μήπως, επειδή στην περίπτωση των Τεμπών θα έπρεπε να αποπέμψει τον εαυτό του;