Κύριε Πρόεδρε Τραμπ
Περίμενα με πολύν ανυπομονησία την ανάδειξή σας σε Πρόεδρο της Αμερικής.
Οι ξεκάθαρες ιδέες σας, το να λέτε ό,τι σκέπτεστε χωρίς να το περνάτε πρώτα από τον ηθμό της παραποίησής του, με είχε συναρπάσει.
Και ό,τι έχετε κάνει μέχρι τώρα με βρίσκει σύμφωνον.
Δυο λόγια μόνο θέλω να σας πω.
Για το Ιράν.
Το Ιράν γνωρίζετε βέβαια ότι έχει ιστορία εννέα χιλιάδων χρόνων.
Είναι λαός που υπάρχει πριν από τους λαούς και της Αμερικής, αλλά και της Ελλάδας.
Και είναι η χώρα που πριν  δυόμιση χιλιάδες χρόνια ήταν κοσμοκράτειρα.
Η αυτοκρατορία της περιελάμβανε την μισή τότε ανθρωπότητα.
Θα μου άρεσε να σας δω να της φερθείτε σαν σε μια προγιαγιά μας.
Να την αφήσετε δηλαδή να κάθεται στη γωνιά της και να  τρώει το ψωμάκι της το βρεγμένο στο κρασί της.
Θα μου πείτε θέλει να φτιάξει πυρηνικά όπλα.
Πείσετέ την με κάποιον άλλο τρόπο να μην το κάνει.
Αλλά μην σκοτώσετε τους Ιρανούς.
Πριν από δυόμιση χιλιάδες χρόνια οι Ιρανοί (Πέρσες τότε), κίνησαν να πάρουν την Ελλάδα.
Οι έλληνες τους νίκησαν (και μάλιστα οι μάχες που έδωσαν οι δύο στρατοί διδάσκονται σήμερα στα Πανεπιστήμια).
Δεν τους κυνήγησαν όμως μέχρι την Περσία ώστε να τους εξολοθρεύσουν.
Τους άφησαν να πάνε και να κλάψουν τους νεκρούς τους.
Και εδώ φέρνω μπροστά σας τον Αισχύλο, που στους «ΠΕΡΣΕΣ» του, χαρακτηρίζει «απαλόθρηνες» τις Περσίδες που έκλαιγαν τους νεκρούς του πολέμου-άντρες, αδέρφια, παιδιά τους.
Απαλόθρηνες! Ποιες άλλες γυναίκες στη γη θα έκλαιγαν έτσι;
Συνήθως κατάρες μίσος και ύβρεις για τους εχθρούς ακούγονται στα τέτοια πένθη…
Εσείς κύριε Πρόεδρε, θα βρείτε τρόπο να γίνουν ακίνδυνοι οι Ιρανοί  χωρίς σκοτωμούς.
Γιατί δεν θέλετε βέβαια να βλέπετε να θρηνούν «απαλά» τέτοιες όμορφες γυναίκες, που έρχονται μάλιστα από τα βάθη της πανθ’ ορώσας Ιστορίας, και για έναν πόνο μάλιστα που εσείς θα τους έχετε προξενήσει-είναι τόσο σπαραξικάρδιο…
Με εκτίμηση
Ένας φίλος σας.