ΜΕΤΡΗΜΕΝΟΣ

Δε θα φύγω τη μοίρα των κοινών των ανθρώπων
κι η κατάληξη θα 'ναι της αθλίας ζωής μου
και θα είν’ η υστάτη ζωοδότρα ελπίς μου
να ταφώ σ' αναπαύσεως χλοερόν ένα τόπον.

Των μικρών των ανθρώπων δε θα φύγω τη μοίρα'
ξεχασμένος απ' όλους εις το τέρμα του βίου
σ' ενός βρώμιου θα στέκω και λερού καφενείου
κάποια θέση, ενώ θα ’ναι όλες άδειες τριγύρω.

Των ασήμων ανθρώπων θ' ακλουθήσω τα ίχνη.
To μικρό μου το βήμα δίχως αύριο θα σέρνω
κάθε μέρα το σώμα πιο πολύ θα το γέρνω
μέχρι κάθετο να 'ρθει και το χώμα να δείχνει.

Των μυριάδων χιλιάδων κι εγώ θα 'χω την τύχη
σαν κι εγώ να 'χω ζήσει μια χαμένη ζωή'
και θ' αφήσω σαν όλους τη στερνή μου πνοή
με τον ίδιο εκείνων μετρημένο τον πήχυ.

Απ' τα δίχτυα του ολέθρου ίσως μόνο με σώσουν
κάποιοι ανώριμοι, στείροι και παρείσακτοι στίχοι
που θα χτίσουνε γύρω μου κάτι απόρθητα τείχη
τα κρυφά νοήματά τους αφού πριν φανερώσουν.