ΚΑΚΟΜΟΙΡΟΙ ΕΜΕΙΣ…

Τα ρόδα και τα κρίνα φάνηκαν. Σε λίγο το μάτι
από λουλούδια τίποτ' άλλο δεν θα βλέπει.

Κακόμοιροι εμείς!
Για του ήλιου τα καπρίτσια να χαιρόμαστε-
για  να ’χουμε να κάνουμε κάτι δω πάνω
που η γη υγρασία γεμάτη μας εκκόλαψε
καθώς βρύα τα κεραμίδια…

Ω! Άνοιξη, λοιπόν, ολανθισμένη! Αρκετά!
Ω! σιχαμένη Άνοιξη.
και συ κι οι εποχές όλες μαζί σου!
Του μυαλού μου αν μιαν άκρούλα πιάνετε
και μου πάτε και μου 'ρχόσαστε, μην
καμαρώνετε γι αυτό-
είναι γιατί εγώ το θέλω.