ΤΑ ΔΥΟ ΣΟΥ ΜΑΤΙΑ

Θα ‘θελα να ’χω ακατανίκητο ένα πάθος
με ύψος απροσμέτρητο ή με βάθος-
τόσο βαθύ που μέσα του σαν χοίρος να κυλιέμαι-
τόσο αψηλό που πάνω του να υπερυψούμαι.

Να σβυέμαι μέσα του κι εσύ να εκτιμάσαι
μπροστά του σαν μικρό ένα μόριο να ’σαι
και να μην έχω ανώφελα εγώ να ξεγελιέμαι,
με ταπεινά τεχνάσματα να προσποιούμαι,

πως δεν το πρόσεξα, και δεν με βασανίζει
το άνθος που εντός σου αεί ανθίζει.
Ευτυχισμένος κι άσμενος στο πάθος μου να κείμαι
και όλα τ’ άλλα να ’τανε μια φούχτα σκόνη.

Ας είναι αν θέλει το πιοτό που θα μ’ αρπάξει
και μέσα στον βυθό θα με πετάξει.
Ή ας ήτανε φιλότεχνος φανατικός να είμαι
κι η Τέχνη εμέ να ήτανε σκέψη μου μόνη.

Ας ήταν ίσως του χαρτιού την παραζάλη
εντός μου ο σατανάς να είχε βάλει,
ή να ’μουν ένας εύπιστος θαμών του ιπποδρομίου
που του ’χουν πάρει το μυαλό τ’ αχόρταστ’ άτια...

Αχ! Ένα πάθος απ’ αυτά ας είχα Θε μου,
και Κόλασες ας πέφταν πάνωθέ μου
χίλιες φριχτές, κι ας μ’ έκαιγαν, αντί του μαρτυρίου
του αβάσταγου που μου όρισαν τα δυο σου μάτια.