ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΑ ΤΙΝΑ

Πότε είδε κανείς σοβαρό τον Τσίπρα;

Πάντοτε είχε αυτό το χαζοχαρούμενο ύφος που του είναι και τρόπος ζωής.

Και όταν λέω τόσα χρόνια χαζοχαρούμενο τον Τσίπρα, εννοώ-όπως νομίζω είναι και η άποψη όλων για τη λέξη-ότι είναι χαρούμενος χωρίς να έχει λόγο να είναι χαρούμενος, και επίσης ότι νομίζει ότι γελώντας ότι ξεγελάει τους ακροατές ή θεατές του πείθοντάς τους ότι δεν είναι χαζός.

Σαν χαζός που ήταν, τον έβαλαν μπροστά το 15 για να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Αυτός νόμισε ότι άξιζε να βρεθεί στη θέση που βρέθηκε. Και αφού έκανε όλα τα ανεκδιήγητα που όλοι είδαμε και ξέρουμε, μας έφερε και ένα μνημόνιο ακόμα.

Τον είδαμε στις τηλεοράσεις να σπάζει πλάκα μαζί του η Μέρκελ, ο Σόιμπλε και άλλο ευρωπαίοι, και κείνος να κορδώνεται ότι όλοι αυτοί τον θαυμάζουν ασχολούμενοι μαζί του επειδή τον υπολογίζουν.  

Τον είδαμε (ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ!) να λέει το όχι ναι.

Τον είδαμε αξοθρήνητον και κάτωχρον στη Βουλή να παίρνει τελεσίγραφα από τον Μεϊμαράκη.

Και ο,τι «καλό» έγινε απί της «προεδρίας» του στο κόμμα, έγινε από τους υπουργούς του, που τον πήγαιναν και τον έφερναν όπως αυτοί νόμιζαν-και ήταν πολλοί μάλιστα.

Και ξαναρωτάω: πότε είδε κάποιος σοβαρό τον Τσίπρα;

Αν ήτανε αρχηγός και όχι η τελευταία τρύπα του ζουρνά ο Τσίπρας, έπρεπε την επόμενη στιγμή από την γκάφα του Κατρούγκαλου, να βγει και με σοβαρό (πού να το βρει;) και έντονο (πού να το βρει;) και αποφασιστικό και αυστηρό ύφος να πει-δηλώσει ότι «στον ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει κουμάντο ο Κατρούγκαλος αλλά ο αρχηγός του Κόμματος. Από αυτή τη στιγμή ο Κατρούγκαλος είναι διαγραμμένος από τον ΣΥΡΙΖΑ.»

Πού κάτι τέτοιο όμως αφού δεν κάνει κουμάντο ο αρχηγός στο κόμμα αλλά ο κάθε υπουργός ή βουλευτής;

Περιμέναμε λοιπόν από έναν κακομαθημένο μπουλούκο, από ένα κακομαθημένο βουτυρόπαιδο, από έναν Χαζοχαρούμενο να δει η χώρα προκοπή;

Δυστυχώς αυτή είναι η Ελλάδα.

Να μην μπορεί να αναδείξει πραγματικούς ηγέτες.

Και έχεις και το άλλο φοβισμένο χωριατάκι, τον Ανδρουλάκη, να κραδαίνει το όνομα «ΠΑΣΟΚ» και να προσπαθεί να μαζέψει ονοματολάγνους, και με αυτούς να γίνει ως και αξιωματική αντιπολίτευση τρομάρα του… Λες και παίρνοντας το όνομα του Παπαντρέου θα έχει την κότα που γεννάει χρυσά αυγά. Του Παπαντρέου του «όχι και πεντακόσα», του Παπαντρέου του «έξω οι Βάσεις, έξω από το ΝΑΤΟ και από την ΕΞΟΚ» και πιο μέσα σε όλα αυτά, του Παπαντρέου που με τα λεφτά της Ευρώπης έκανε εκατομμυριούχους τους δικούς του καυχώμενος ότι «το χρήμα άλλαξε χέρια επί ΠΑΣΟΚ», του Παπαντρέου που για να φέρει την ισότητα δεν ψήλωσε τους κοντούς αλλά έκοψε τα κεφάλια των ψηλών. (Του Παπαντρέου που την επομένη των εκλογών του 81 πήγα στον τάφο του πατέρα μου για να του πω ότι ήρθε η Αριστερά στην Ελλάδα… πού νάξερα…)

Ξεκίνησα να γράψω για τον Χαζοχαρούμενο, μα ας πω δυο λόγια και για για κάποιους άλλους.

Έχουμε και τον Κουτσούμπα. Που χέστηκε που πήρε κάτι παραπάνω.

Τι να το κάνει;

Να τι θα το κάνει:

Μέχρι τώρα έκανε πορείες με περιφρούρηση δίπλα τους, μη και κανένας «πορευόμενος» παρεκκλίνει από τη γραμμή, ή πετάξει καμιά πέτρα σε αστυνομικό.

Τώρα, με αυξημένο ποσοστό, οι πορείες θα γίνονται με βήμα εν-δυο εν-δυο. Και για να μην ακούγεται ηλέξη «αριστερά», όταν η «πορεία» θα πρέπει να στρίψει αριστερά, θα δίνεται το παράγγελμα «τρις επί δεξιά».

Μα να και  ένα άλλο αστέρι της πολιτικής που μπαίνει στη Βουλή: ο Βελόπουλος. Αυτός (καθένας με την προίκα του), όταν ο λαός (έγραψα «ο λαός», απαγορευμένη λέξη, ας το μεταφράσουν οι πολιτικοί μας, που αποφεύγουν σαν ο διάολος το λιβάνι να προφέρουν την λέξη-ας το πουν όπως το λένε τις δυο τελευταίες δεκαετίες: ο κόσμος, το κοινό, ο κοσμάκης), όταν ο λαός λοιπόν διαμαρτύρεται για τους φόρους θα του διαφημίζει το «αντιφορολογικόν», όταν ο λαός δεν έχει να φάει θα του χορηγεί το «αντιπεινικόν», όταν φωνάζει ότι δεν έχει γιατρούς και νοσοκομεία θα του συστήνει το «αντινοσοκομειακόν», όταν τα βάζουν με τον Μητσοτάκη θα τους πουλάει το «αντιμητσοτακικόν». Και έτσι συνέχεια.

 

Ελλάδα. Με πολιτικούς Τσίπρηδες, Ανδρουλάκηδες, Παπαντρέηδες, Βελόπουλους, Καραμανλήδες, Σαμαράδες, Βαρουφάκηδες.

Ζωή σε λόγου μας.

 

Βέβαια σε έναν κόσμο όπου κυριαρχείται από την Αμερική, μόνον λίγα κράτη τολμούν να φέρνουν αντίρρηση και να κάνουν αντίσταση.

Και από την Ελλάδα, πλήρως υποταγμένη στη Δύση, δεν θα περίμενε κανείς να επικρατήσει η Αριστερά σε εκλογές.

Από το σημείο αυτό όμως μέχρι το να έχουμε καραγκιόζηδες ηγέτες της «αντιπολίτευσης», η διαφορά είναι μεγάλη. Και λέγεται ΚΑΤΑΝΤΗΜΑ.