ΓΕΝΙΚΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑ

Ο φίλος μου ο Μήτσος,τον έβλεπα να παρακολουθεί τον καραμανλή στην τηλεόραση,όταν αυτος μιλούσε στην προσυνεδριακή συγκέντρωση του κόμματός του.
Μετά μου είπε: Πρόσεξες τις κινήσεις του καραμανλή ενόσω μιλούσε;
-Τι είχανε οι κινήσεις του ρε Μήτσο;
-Ήτανε κινήσεις που δείχνανε έλλειψη αυτοπεποίθησης. Ήξερε πως ξέραμε ότι δεν εννοεί αυτά που λέει,και ήθελε να επιβεβαιώσει τα λεγόμενά του με αυτές τις χειρονομίες. Ψήλωνε τα χέρια του με ανοιχτές τις παλάμες πάνω από το έδρανό του όταν ήθελε να δείξει πόσο κάτι ήτανε ψηλό,έδενε τα δάχτυλα των χεριών του τού ενός με του άλλου εμφατικά για να δείξει πόσο δεμένες πρέπει να είναι κάποιες ενέργειες,άνοιγε τα οριζοντιωμένα χέρια του για να δείξει κάτι μεγάλο.
Περιττές χειρονομίες. Δε χρειαζότανε τέτια επίταση για τόσο απλά και αυτονόητα. Εμένα μου φάνηκε πως ήθελε να πείσει τον εαυτό του περισσότερο παρά τους ακροατές του. Στο βάθος αυτών των χειρονομιών,σαν η πηγή τους,στεκόταν ο φόβος μπροστά στην οργή του λαού που μαζί με τη ζωή του τού έκαψε και το δάσος του. Ήτανε ο φόβος του Τσαουσέσκου στην τελευταία του ομιλία στο λαό της Ρουμανίας. Τότε που ο Τσαουσέσκου ωχρίασε και πανικοβλήθηκε και άρχισε να τρέμει μπροστά στην κάμερα. Αυτή ήτανε η ρίζα του φόβου του καραμανλή,που όμως δεν έφτασε μέχρι τρόμου και πανικού,επειδή στο βάθος ξέρει ότι ο ελληνικός λαός έχει μεγάλες αντοχές βλακείας ακόμα,και το σπουδαιότερο,επειδή μιλούσε σε δικούς του ανθρώπους,που είτε ήδη τρώγανε,είτε ετοιμάζονταν να φάνε στο επόμενο γεύμα που θα παρέθετε ο ομιλών,τον οποίο εκείνοι προκαταβολικά λιβάνιζαν.

Μετά από αυτά τα λόγια του Μήτσου αναρωτιέμαι αλήθεια αν υπάρχει κάποια διαφορά μεταξύ Τσαουσέσκου και καραμανλή ως προς τον τρόπο που και ο ένας έκλεβε,και ο άλλος κλέβει. Και όσο κι αν ψάχνω δε βρίσκω καμμία