Τη γάτα μου την σκότωσε άθελά του ένας φίλος με το αυτοκίνητό του.
Μπροστά στα μάτια μου.

Η ΓΑΤΑ ΜΟΥ

Οι γάτες δεν πρέπει να πεθαίνουν απόγεμα
την ώρα που η μέρα μεθάει την πλάση.
Οι γάτες-ο νόμος της ζήσης τους έτσι έπρεπε νάναι-
προτού απ' τον κύρη τους δεν πρέπει να πάνε.
Οι γάτες, την τέχνη, τη χάρη,τα χάδια τους,
και ό,τι στην άδολη κλείνουνε μέσα ψυχή τους
θα έπρεπε όλα στο φως να τα δώσουν
στρ χώμα προτού για τον αιώνιο τυς ύπνο ξαπλώσουν.
Και πού να την κλάψω; Σ' αυτής την αγκάλη
που μήνες προτού μου την είχε δοσμένη;
Θα είναι σαν πάνω σε πέτρα να κλαίω.
Σ' εκείνης το χέρι ακουμπώντας που μπρος της
η γάτα μου έσβησε; Αυτή θα γελάει.
Κλεισμένος μονάχα στα ίδια μου μέσα τα χέρια
σαν άλλου να ήσαν
πικρά να την κλάψω μπορώ.
Μα πέθανε;..
Και τότε τι είναι το άσπρο εκείνο
που κάτω ατό τ' άστρα της νύχτας
της μαύρης χωρίς της
στου δρόμου το γκρίζο βαδίζει;
Και τι ειν' εκεινο που κάποια πρωινά
στρ κήπο να τρέχει το βλέπω,
να σταματά,
σε κάτι το μάτι στηλά να καρφώνει,
να ορμάει μετά
και μ' ένα σε λίγο στο στόμα πουλί να το βλέπω μπροστά μου;
Και τι το απαλό κείνο είναι που πάνω
στα πόδια μου τ' άσπλαχνα τριβεται
και οκνά, ή με νάζι, ή σπρωγμένο από πείνα
γλυκά νιαουρίζει;
Τη γάτα μου την αγαπάω.