Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

Τόσο γλυκό είναι το χρήμα που γι αυτό οι απερχόμενοι πολιτικοί έχουν λυσσάξει για να το κρατήσουν; Που λένε γι αυτό ψέματα επί ψεμάτων, που γίνονται καταγέλαστοι με γελοιότητες, που αφρίζουν και ξαφρίζουν σε «παράθυρα» και σε συγκεντρώσεις; Τόσο;..
Εγώ δεν έκανα έτσι που τα «αδέρφια» μου  μού έκλεψαν τα λεφτά μου αφήνοντάς μου μόνον το αυτοκίνητό μου, το σπίτι μου και τα ποιήματά μου.
Δεν έκανα έτσι ούτε όταν μου έκλεψαν το αυτοκίνητό μου αφήνοντάς μου το σπίτι μου και τα ποιήματά μου.
Δεν έκανα έτσι ούτε όταν μου έκλεψαν το σπίτι μου αφήνοντάς μου τα ποιήματά μου.
Δεν έκανα έτσι ούτε όταν μου έκαψαν τα ποιήματά μου που τους είχα στείλει να μου τα φυλάνε γιατί στην Αμερική δεν ήταν ασφαλή(!!!) (για σας είναι ευεργέτες γιατί αλλιώς  θα είχατε να ταλαιπωρηθείτε από εκατοντάδες ακόμα ποιημάτων πέραν αυτών που σας έδωσα μέχρι τώρα και θα σας δώσω ακόμα).
Δεν έκανα έτσι ούτε όταν ο «γιος» μου πλήρως ταυτισμένος με τα «αδέρφια» μου, μού έκλεψε είκοσι χιλιάδες δολάρια από την Τράπεζα, λεφτά της σύνταξης που μου έδωσε η Αμερική για την επί δεκαετία μου δουλειά σαν bag boy σε σούπερ μάρκετ.
Συνολικά ειπείν, δεν έκανα έτσι όταν έμεινα χωρίς «αδέρφια», χωρίς «γιο», χωρίς σπίτι, χωρίς αυτοκίνητο, χωρίς δουλειά και με καμένο μέρος της ψυχής μου (δηλαδή των ποιημάτων μου εκείνων).
Δηλαδή όταν έμεινα χωρίς τίποτα δικό μου.
Που θα πει με όλα δικά μου.
Αλήθεια, τα πάντα εν σοφία εποίησε.