ΣΥΓΝΩΜΗ

Σου ζητώ συγνώμη
για τις μεταπτώσεις
(τις κοινωνικές μου)
συμπεριφοράς,

και ακόμη ακόμη
για τις εκδηλώσεις
τις εγωιστικές μου-
σαν της αγοράς,

όπου δε μ' αφήνουν
να φερθώ αναλόγως
μ' ό,τι νιώθω εντός μου
κι όπως θα 'θελα.

Που το γέλιο σβήνουν  
κι ένας μένει ψόγος
κι η χαρά του κόσμου
πλάνο μάγεμα.

Σου ζητώ συγνώμη
που πικράνει σ' έχω
με ιδιοτροπίες
συμπεριφοράς,

σα να μ' έχουν δρόμοι
μέσα τους να τρέχω,
που τις προσδοκίες
σβήνουν της χαράς.

Σχώρα ένα άθλιο
που σε τυραννά.
Δεν το θέλει όμως,
σου το λέω ξανά.

Και ευχαριστώ σε
που καρδιά χρυσή,
κι όχι ψεύτικη έχεις,
λάμπουσα εσύ.

Και ευχαριστώ σε
τόσες που μπορείς
αηδίες που κάνω
να τις συγχωρείς.

Ειμ' ένα σκουπίδι
κι είσαι η Υψηλή.
Εν' απόβρασμα είμαι
κι είσαι η Καλή.

Τύψεις... τύψεις... τύψεις..
Δε χωρούν στη μέρα
δε χωρούν σε λίμνη
δε χωρούν σε ξέρα-

Τύψεις που τρυπάνε
την κακιά ψυχή
για να φύγουν θέ 'νε
μία σου ευχή.

Δος μου ένα σημάδι
πως συχωρεμένο
έχεις ό,τι ως τώρα
σου 'χω καμωμένο.

Κι αν αυτό το κάνεις
ίσως για όλα τότε
σχωρεμένος θα 'μαι
(και αν όχι, πότε;),

τα κακά που έχω
χρόνια καμωμένα-
ίσως όλα τότε
μου είναι σχωρεμένα.

Δος μου ένα σημάδι
πως να ζω αξίζω,
και ας, με βλακείες
τόσες σ' εξοργίζω.

Και-πολλά ζητάω;
-ότι, κι όσα ακόμα,
κάνω εγώ τερτίπια
γκρίζο που 'χουν χρώμα,

θα με συγχωρήσεις.
Και γι αυτό σημάδι,
στην πληγή μου ρίξε
μια σταγόνα λάδι.