ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΠΑΡΕΚΚΛΙΣΗ

Ναι, είναι μια μικρή παρέκκλισις
αυτός ο τρόπος της γραφής.
Ναι, είναι, όμως η πορεία δεν αλλάζει έτσι κι
αλλιώς.
Κι αυτός ο δρόμος στο Χαμό τραβάει.
Η παρέκκλισις μπορεί λοιπόν ν' ανοίξει νέον δρόμο, παράλληλο,
με διαφορά μόνο του τρόπου του βαδίσματος πάνω σ' αυτόν.

Να πάω απ’ αυτόν λοιπόν ή στον παλιό να
συνεχίσω;
(αυτονοείται πως αν συνεχίσω εδώ
τα νοήματα βαθαίνουν)

Ποιος θα μου πει-ποιος θα μου δώσει μία γνώμη;
Κανένας δεν μιλάει.
Μα και να μιλούσε με τι γνώσεις θα γνωμοδοτούσε;

Να πάω μου λεν μαζί τους.
Μα θεέ μου, να κάνω τι;
("Κουράστηκε η καρδιά μου να ζητάει")
Ότι μ' απόμεινε με τα δόντια το κρατώ
για ν' αγοράσω το εισιτήριό μου να περάσω.
Αυτοί όλοι έχουν πράγματα να δώσουνε γι
αντίτιμο.
Δεν τους περνάει από το νου,
πως δεν περνούν αυτά εκεί.
Έχουνε σπίτια, βίλλες, κότερα,
στρέμματα ελιές και πορτοκάλια,
ημέρες ξεγνοιασιάς και ηδονής,
εκατομμύρια…

Τύχη αγαθή να μη αποκτήσω κάτι τέτοιο μ'
έκαμε.
Γιατί θα είχα επαναπαυτεί.

Μου λεν να πάω μαζί τους.
Μα αυτοί τις νύχτες έχουν ύπνο.
Μα αυτοί όταν βρέχει λένε με μια σιγουριά:
βρέχει.
Μα αυτοί δεν ξέρουν πόσο απέχει ο
άνθρωπος από τον εαυτό του.
Μα αυτοί δεν ακούν τα ρυάκια να μιλούν.
Νιώθουν αυτοί τη θλίψη των πεσμένων δέντρων;
Έχουν ραγίσει με το κλάμα τους το κρύσταλλο της νύχτας;

Πια με τι γλώσσα εγώ μαζί τους να μιλήσω;
Και τότε τι θα δώσω στους κριτές μου σαν
απόδειξη
πως γνώριζα από τότε που εζούσα-
στην τύχη ότι δεν ήμουν αφημένος
παρά προετοιμαζόμουνα
έστω και μόνο για το δεύτερο
να γίνω άξιος βραβείο;

Λοιπόν, να επεκτείνω την παρέκκλιση;..