Ο ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΣ

Τρεκλίζει
σα να τον ζάλισε η γη στο γύρισμά της.

Ολόκληρος στη μέθη του δοσμένος
στο χώμα πέφτει.
Με δυσκολία σηκώνεται
και περπατεί σαν πάνω του
αυτός τώρα τη γη να κουβαλάει.

Η σελήνη τον δρόμο μάταια
με καλοσύνη του δείχνει. Εκείνος
βλέπει να φέγγουν δίπλα του
ποτήρια κεχριμπαρένια
βάσανα γεμάτα και κρασί.

Ένα ποτήρι αδράχνει
και στο χέρι του το σπάζει
που ματώνει.
Κρασί θαρρεί το αίμα  
φέρνει στο στόμα το γυαλί και πίνει.
Θάλασσα τότε γίνεται το στόμα του
και πνίγεται μες στην αρμύρα της η μέθη του όλη.