. ΕΞΑΡΧΕΙΑ

Όταν, γοργά ο Χρόνος ως τραβά
τελειώνοντας μαζί του όλα πάρει-
κράτη και μπάτσους κι όλα τα στραβά-
κι αδειάσει απ' όλα η Πλάση μας τα βάρη,

κι όταν θα σβύσουν των ανθρώπων οι φωνές
κι η γη μας ούτε μνήμη πια δε θα 'ναι,
τότε ως του Ακρόκοσμου τις εσχατιές
τα Σύμπαντα "Εξάρχεια" θ' αντηχάνε.

Και πια, σαν μύρου αθέρας, σαν αχός
και σαν οράματος κι ονείρου δόξα
"Εξάρχεια" ο Έρως θα 'ναι ο μοναχός
του Χάους για Κείνον που θα οργούν τα Τόξα.

Κι από τα Σύμπαντα όταν, που βογκούν
Νιο Κόσμο η Νια Βουλή γεννοβολήσει
ΕΞΑΡΧΕΙΑ από τη μήτρα τους θα βγουν,
κι ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ο Κόσμος θα γεμίσει.