Η ΓΑΛΗΝΙΑ ΝΥΧΤΑ

Έλα. Απόψε απαλά θα σου μιλώ
άκρη θα βάλω άλλη όποια θέλησή μου
κι ένα παιδάκι θα 'μαι εγώ μικρό καλό
κι ένα μωρό γλυκούλι εσύ θα ’σαι μαζί μου.

Έλα. Απόψε τα όποια αγγίγματα
την τρυφερότη μοναχά θα υπηρετούνε
απόψε λες νεκρά πως θα 'ναι τα κορμιά
και μόνο οι δύο οι ψυχές μας θα μιλούνε.

Έλα κοντά μου βελουδένια μου κυρά
έλα κοντά μου απαλόφτερέ μου κύκνε
και μες στης λίμνης μας τα ήρεμα νερά
τις απαλές ματιές σου μόνο απόψε ρίχνε.

Δες, τα φουσάτα σα μας βλέπουν του βοριά
φοβούνται με την ηρεμία μας να παλέψουν
καθώς φοβούνται τα πουλάκια το σποριά
κι άπελπα μένουνε ότι καρπό θα γέψουν.

Έλα και δώσε μου στο μέτωπο φιλί
κι ένα να δώσω εγώ στ’ αβρό μικρό σου
χέρι
κι ας γίνουμε απόψε αγάπη μου απαλή
ένα που αγνότερο στη γη δε ’φάνη ταίρι.

Έλα. Την ακριβή σου αγνότητα εγώ
με τα ποθόπλαστα γραφτά μου έχω ταράξει.
Μα έλα-σχώραμε και άσε να οδηγώ
και σε και με στης ηρεμίας μας την τάξη.

Έλα καλή μου αφού η Μοίρα το ζητά.
Έλα. Οι άνθρωποι πολύ μικροί μετράμε
μπροστά σε κείνης τα αξεφεύγατα γραφτά
κι «όχι» σε ό,τι πει ας μη της απαντάμε.

Έλα καλή μου κι ακριβή που ομορφιά
γεμίζεις όποιονε κοντά σου πλησιάζει.
Έλα κι ας διώξουμε μακριά την ακεφιά
που και τους δυο μας τελευταία εξουσιάζει.

Έλα που γλύκα από το στόμα σου σκορπάς
κάθε σε γέλιο ή σε μίλημα τ’ ανοίξεις.
Έλα που φως γεμίζει ο τόπος όπου πας-
έλα το δρόμο της αγάπης να μου δείξεις.

Έλα κορμάκι μου απαλό καθώς φτερό,
έλα και γείρε απαλά στην αγκαλιά μου.
Έλα μαλλάκια μου χρυσάφι λαμπερό
φωλιά να κάνεις από κάτω απ’ τα δικά μου.

Έλα χειλάκι άταιρο στην πλάση εντός.
Έλα κι ανέγγιχτο κι αφίλητο θα μείνεις.
Τη μήτρα ποιος θα ετολμούσε του παντός
σε βρόχια έρωτα να μπλέξει κι αέρα δίνης;

Έλα νεράϊδα εφηβικού παραμυθιού
που με τα λόγια σου οι vιοι αποκοιμιούνται
κι όταν το βάρος διώξουν του ύπνου του βαθιού
σ’ αγάπης δρόμο τρέχουνε και ξεπερνιούνται.

Έλα μωρό μου συ γλυκό και τόσο αγνό.
Έλα και η αγνότη σου δεν κινδυνεύει.
Μέσα της ίσκιος της σα να είμαι θα χαθώ
καθώς σκια στης νύχτας χάνεται τα ερέβη.

Γλυκό μου, αξιολάτρευτο, σεπτό μωρό
που γάλα ακόμα εσύ δεν έχεις αποκόψει,
πώς θα σ’ αγγίσω έτσι αβρό και τρυφερό
πώς άτρωτα να δω την όλο φως σου όψη...

Του κόσμου του άσχημου σοφή νικήτρα
εσύ,
πώς όλα γύρω, πέρα, εντός μας
ομορφαίνεις-
σα μάγισσα καλή πώς σκόνη μια χρυσή
σκορπάς τριγύρω σου καθώς μόνο
διαβαίνεις…

Στολίδι εσύ όλου του κόσμου μας λαμπρό
απόψε θα στολίσεις μόνο εμάς τους δύο
και θα ’βρεις μέσα μου και μέσα σου θα βρω
τη φλόγα που κι ανάναφτη διώχνει το κρύο.

Θεία κι ανάκουστη-πανώρια μουσική,
έλα και στ’ άϋλα φτερά σου ανέβασέ μας
και κράτησέ μας όλη αυτή τη νύχτα εκεί
και στου πρωιού τον ερχομό κατέβασέ μας.

Μη τα ίδια σου τα μάτια αγάπη μου αγαπάς
στρέψε και δίπλα σου-θα δεις εκεί εμένα
να σ’ ακλουθώ πιστά όπου ήθελε με πας-
μη αυτά τα μάτια σου για με τ’ αφήνεις ξένα.

Προσκέφαλο να! κάνω εγώ πολυαπαλό
Την έρμη δίχως σου χεριών μου την αγκάλη
και πάνω του απαλά να γείρεις σε καλώ
Σαν μεθυσμένη από ουράνια θεία μια ζάλη.

Γλυκιά μου με ό,τι έχω πάνω μου αγνό
μ’ αυτό μονάχα σα θα ’ρθεις θα σε σκεπάσω
καθώς πουλάκι ανυπεράσπιστο μικρό
σκέπει απ’ όλα τα κακά το πλούσιο δάσο.

Με απρόσμενα δειλές ματιές θα σε κοιτώ
μη κάποια πλέον θαρρετή θα σε προσβάλει
και στα δυο χέρια μου έτσι δα θα σε κρατώ
καθώς κρατεί ο ουρανός το άστρινο σάλι.

Στο στήθος σου θα βλέπω εγώ μόνο το φως
που μου φωτάει ανεμπόδιστο το μάτι-
πόθους απόψε αυτό-να πω δεν ξέρω πώς
Πιο ωραίο θα το μποδίζει να γεννάει κάτι.

Τα πόδια σου απόψε θα 'χουν σκεπαστεί
με μιας αγνότητας τα ευφρόσυνα τα ρούχα
και θα ’χει απόψε από μέσα μου χαθεί
το που ως τα χτες άγριο για κείνα πάθος που ’χα.

Τα όμορφα τα μάτια σου θα με φωτούν
και θα με λούζουν απαλά-δε θα τυφλώνουν
όπως το θες απόψε όλα θα γινούν
και όλα ήρεμα τριγύρω μας θ' απλώνουν.

Η γη στο χάος απορημένη θα σταθεί
και θα θαμάξουν πάνω της οι γύρω τόποι
τους δυο μας βλέποντας κανείς να μην
ποθεί
μόνο να λάμνουμε μες σ’ ένα φωτοκόπι.

Κι εσύ θα είσαι στη δική μου αγκαλιά
σαν που όλα όσα βλέπουμε είναι μες στη φύση.
Και όλα συ θα ’χεις ξεχάσει τα παλιά
που τόσο σ’ είχανε καλή μου ταλανίσει.

Έλα καλή μου. Ο πόθος άφαντος-να, δες,
κι όλα προσμένουν ήσυχα τον ερχομό σου.
Απόψε όλες οι νεράιδες οι καλές
τον δρόμο ετοίμασαν καλή μου τον δικό
σου.