ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ
(Λος Άντζελες 1988)

Και θα πεθάνουμε.
Κι η μνήμη μας θα ζει.
Και θα γυρνάει πάνω από τη γη
Οπως η ανάσα του μωρού πάνω απ’ τό στήθος της μητέρας.
Και θα γυρνάει στα μέρη που αφήσαμε
Και θα γυρνάει στα μέρη που εκλάψαμε
Κ«ι θα γυρνάει στα μέρη που μισήσαμε-
Στ’ αγαπημένα μέρη-
Και θα γυρνάει στα τροφαντά της γης τα μέρη
Τα στεριά και χειροπιαστά κι ακέρια
Και θα γυρνάει στης γης τις ομορφιές-
Στης γης τους πόθους
Με ανέλπιδα τα κοφτερά της δδντια πια
Και με τα νύχια της τα ξεραμένα αίματα γεμάτα άχρηστα
τώρα'
Σαν τον ζητιάνο δίχως το δισάκκι του θα τριγυρνάει στα αισθητά τα μέρη.
Και κάποτε,
Οταν με των καιρών το γύρισμα
θαφανιστεί κι η γη κατω απ' το χνώτο της, πηγαίνοντας
Το στ.ομα να εύφρανει-και σπαργώντας μέσα του-
Του παντοκράτορα Μεγάλου Εραστή.
Τότε σαν άδειο τραίνο μες σε μια νεκρούπολη
θα σέρνεται μονάχη της
Η  μνήμη.   
       
Κι  ούτε η  νεκρούπολη  δε  θα ύπαρχει.