Ο ΧΩΡΟΣ ΤΟΥ VELPEAU
(Θεσσαλονίκη 1959. Επόμενη μέρα των εξετάσεων Ανατομικής. Η σελίδα με το δεύτερο μισό. Το πρώτο μισό χάθηκε-μαζί με τα άλλα καμένα)
.............................................................................
Αλλά γι αυτούς μη νιάζεστε γιατί η ιστορία
θα τους νιαστεί ανυπέρθετα. Και τώρα το λωτό
Της λησμονιάς της ακριβής ας γέψωμε κι ευθεία
Απόψε ας τραβήξωμε στο χώρο του VELPEAU.
Σκληρή η ζωή κι η μοναξά, σκληρότερη η χαρά μας
Και χίλιες δυο σκληρότερη φορές η υπομονή-
Μπροστά της ύλη εύπλαστη φαντάζει ο αδάμας
Κι αυτός αντίς για το γυαλί κόβεται και πονεί.
Μα ένα στρώμα αφρόπλαστο, μια στρώση πουπουλένια
Μια πεντατρύφερη φωλιά, ένα στρώμα μαλακό
Μας καρτερεί. Εμπρός λοιπόν, την κάθε αφήστε έγνοια:
Μας περιμένει απλόχωρος ο χώρος του VELPEAU.
Σκεπάζει μαύρος και βαρύς πέπλος το φως του Απείρου
Κι είν' το μυστήριο της ζωής δακτύλιος ζοφερός.
Είμαστε ενός αρχαϊκού εφιαλτικού ονείρου
Δραπέτες, κι ειν' ο έρωτας φύλακας τρομερός.
Μα απόψε να! Τις άλυσες σπω που βαριά με δένουν
Τα μολυβένια σύννεφα της άρνησης τρυπώ
Οι Χίμαιρες κι οι θάνατοι για με απόψε υφαίνουν
Ενα στρωσίδι αχάλαστο στο χώρο του VELPEAU.
Τα Τάρταρα απλώνονται εντός μας πιό μεγάλα
Μπροστά μας τα Ηλύσια Πεδία πιο μικρά.
Τα στήθη της Αμάλθειας τώρα δεν έχουν γάλα
Και μας θωρούνε άζωα, στείρα, ρικνά, νεκρά.
Μα εμείς μια νέα πλάθουμε απ' την παλιά Κατάρα
Του τάφου αναμερίζουμε το χώμα το νωπό
Και με βιασύνη με χαρά μ' ορμή και με λαχτάρα
Καινούργιον τάφο ανοίγουμε στο χώρο του VELPEAU.
Ο ωραίος εμαράθηκε κήπος των Εσπερίδων.
Τα δέντρα του Παράδεισου μια στάχτη λευκωπή.
Από το δέντρο των κρυφών, των μυστικών Ελπίδων
Απο αμνημόνευτους καιρούς τ' άνθη έχουνε κοπεί.
Μ' από τ' αμάραντο δεντρί τα φρούτα όλα κόβω
Τον δροσερό τους γεύομαι και σπάνιον οπό
Κι απέ μία νύχτα νιόφαντη, μιά νύχτα δίχως Φόβο
Θε να γνωρίσω γέρνοντας στο χώρο του VELPEAU.
Βασιλικοί απρόσιτοι κοιτώνες, κρύα χάδια
Τήβεννοι χρυσοποίκιλτες και Τιάρες Παπικές
Για τελευταία υψώνουνε φορά μες στα σκοτάδια
Τις μυσαρές εικόνες τους και τις θριαμβικές.
Οι προλετάριοι βλέπουνε ορθοί την κωμωδία
Με βλέμμα ανυπότακτο κι ύφος αγριωπό.
Γι αυτό σας λέω-με στρώμα μου της νύχτας την ευδία
θα κοιμηθώ αμέριμνα στο χώρο του VELPEAU.
(Θεσσαλονίκη 1959. Επόμενη μέρα των εξετάσεων Ανατομικής. Η σελίδα με το δεύτερο μισό. Το πρώτο μισό χάθηκε-μαζί με τα άλλα καμένα)
.............................................................................
Αλλά γι αυτούς μη νιάζεστε γιατί η ιστορία
θα τους νιαστεί ανυπέρθετα. Και τώρα το λωτό
Της λησμονιάς της ακριβής ας γέψωμε κι ευθεία
Απόψε ας τραβήξωμε στο χώρο του VELPEAU.
Σκληρή η ζωή κι η μοναξά, σκληρότερη η χαρά μας
Και χίλιες δυο σκληρότερη φορές η υπομονή-
Μπροστά της ύλη εύπλαστη φαντάζει ο αδάμας
Κι αυτός αντίς για το γυαλί κόβεται και πονεί.
Μα ένα στρώμα αφρόπλαστο, μια στρώση πουπουλένια
Μια πεντατρύφερη φωλιά, ένα στρώμα μαλακό
Μας καρτερεί. Εμπρός λοιπόν, την κάθε αφήστε έγνοια:
Μας περιμένει απλόχωρος ο χώρος του VELPEAU.
Σκεπάζει μαύρος και βαρύς πέπλος το φως του Απείρου
Κι είν' το μυστήριο της ζωής δακτύλιος ζοφερός.
Είμαστε ενός αρχαϊκού εφιαλτικού ονείρου
Δραπέτες, κι ειν' ο έρωτας φύλακας τρομερός.
Μα απόψε να! Τις άλυσες σπω που βαριά με δένουν
Τα μολυβένια σύννεφα της άρνησης τρυπώ
Οι Χίμαιρες κι οι θάνατοι για με απόψε υφαίνουν
Ενα στρωσίδι αχάλαστο στο χώρο του VELPEAU.
Τα Τάρταρα απλώνονται εντός μας πιό μεγάλα
Μπροστά μας τα Ηλύσια Πεδία πιο μικρά.
Τα στήθη της Αμάλθειας τώρα δεν έχουν γάλα
Και μας θωρούνε άζωα, στείρα, ρικνά, νεκρά.
Μα εμείς μια νέα πλάθουμε απ' την παλιά Κατάρα
Του τάφου αναμερίζουμε το χώμα το νωπό
Και με βιασύνη με χαρά μ' ορμή και με λαχτάρα
Καινούργιον τάφο ανοίγουμε στο χώρο του VELPEAU.
Ο ωραίος εμαράθηκε κήπος των Εσπερίδων.
Τα δέντρα του Παράδεισου μια στάχτη λευκωπή.
Από το δέντρο των κρυφών, των μυστικών Ελπίδων
Απο αμνημόνευτους καιρούς τ' άνθη έχουνε κοπεί.
Μ' από τ' αμάραντο δεντρί τα φρούτα όλα κόβω
Τον δροσερό τους γεύομαι και σπάνιον οπό
Κι απέ μία νύχτα νιόφαντη, μιά νύχτα δίχως Φόβο
Θε να γνωρίσω γέρνοντας στο χώρο του VELPEAU.
Βασιλικοί απρόσιτοι κοιτώνες, κρύα χάδια
Τήβεννοι χρυσοποίκιλτες και Τιάρες Παπικές
Για τελευταία υψώνουνε φορά μες στα σκοτάδια
Τις μυσαρές εικόνες τους και τις θριαμβικές.
Οι προλετάριοι βλέπουνε ορθοί την κωμωδία
Με βλέμμα ανυπότακτο κι ύφος αγριωπό.
Γι αυτό σας λέω-με στρώμα μου της νύχτας την ευδία
θα κοιμηθώ αμέριμνα στο χώρο του VELPEAU.
