ΦΤΗΝΕΣ

Ο δρόμος μου 'στελνε πρωινές φωνές.
Η πάχνη εθάμπωνε τα τζάμια.

Κάτω στο πάτωμα
κείτονταν άτονα
τα εσώρουχά της. 

Με πλοκάμια κολλώδη
μ' έσφιγγαν μνήμες φτηνές.

 ΑΡΡΩΣΤΗ

Έχετε δει αηδονάκι βραχνιασμένο;
Άγγελο ίσως με πυρετό;
Φεγγάρι σε κουβέρτες διπλωμένο;
Ήλιο με τάση για εμετό;

Έχετε δει δυο μαύρα καρβουνάκια
ενώ γελάνε μαζί να κλαιν;
Δυο του γιαλού ροζ κοχυλάκια
κόκκινα να 'ναι και να καιν;

Α! Η αγάπη μου είναι κρυωμένη!
Ό,τι μου έδινε ρίγος ριγεί.
Και θα υποφέρει για πολύ η καημένη
γιατ' η ανάρρωση θα 'ν' αργή:

ένα μικρόβιο μέσα της εμπήκε
με το γνωστό του σφρίγος κι ορμή
και πώς θα φύγει τώρα που εβρήκε
τέτοια αγκαλίτσα-τέτιο κορμί..

 

 ΣΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΚΑΝΑΠΕ

Στο μικρό καναπέ καθισμένη
σαν φλογίτσα μικρή αναμμένη΄
και τρεμίζανε τ' άσπρα της κρέατα
από το κρύφιο καρτέρεμα του έρωτα.

Στο μικρό καναπέ ξαπλωμένη
πυρκαγιά τρομερή φουντωμένη-
πόδια, μάγουλα, στήθη της έκαιγαν
και τα χείλια δεν ήξεραν τι έλεγαν.

Στο μικρό καναπέ κοιμισμένη
σαν φωτιά που 'ναι μόλις σβησμένη.
Που και που κάτι σπίθες τινάζονται
και τα κρέατα τ' άσπρα τραντάζονται.

                        ----- 

 Ω! ΚΙ ΕΓΩ!
 
Μ’ αγαπάει-και το ξέρω-ο καλός μου.
Το διαβάζω στη ματιά του τη θολή
όταν όμορφος σαν ζώο στέκει εμπρός μου
λίγο πριν μου ξερριζώσει το φιλί.
 
Μ’ αγαπάει ο καλός μου-και το ξέρω-
το διαβάζω στου κορμιού του τη φωτιά
σα με κόβει σαν το στάχυ μες στο θέρο
σα με καίει καθώς κλαδάκι η πυρκαγιά.
 
Μ’ αγαπάει ο καλός μου δίχως άλλο-
αν σηκώσω τη φουστίτσα μου ψηλά
κάτι ανάμεσα στα πόδια του μεγάλο
με ορμή το παντελόνι του ζουλά.
 
Κι αν το μπούστο μου λιγάκι ξεκουμπώσω,
πρέπει πρώτα δυο φορές να το σκεφτώ
αν δε θέλω πριν την κίνηση τελειώσω
από κάτω απ’ τον καλό μου να βρεθώ.
 
Σας το είπα. Ο καλός μου μ' αγαπάει.
Μα κι εμένα-και ας είμαι εγώ μικρό
α! κι εμένα ίδιο νέκταρ με μεθάει! 
ω! κι εγώ ίδια πολύ τον αγαπώ!
 
                            -----

 ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟ ΚΛΑΔΙ 

Από το δέντρο το κλαδί 
απ' το κλαδάκι το λουλούδι. 
Από το φίδι το πουλί 
Απ’ το πουλάκι το τραγούδι. 

Μέσα στο σύγνεφο η βροχή. 
Μες στη βροχή το ποταμάκι. 
Μέσα στους πλούσιους οι φτωχοί 
μέσα στη φτώχεια το φαρμάκι. 

Κάτω απ' το λάδι το κρασί 
μες στο κρασί ανατριχίλα 
κάτω από μένανε εσύ 
μέσα σου δίηβος καμήλα. 

     ΑΝΑΜΕΣΆ ΤΟΥΣ

Σούρπωσε. Λάμπουν οι μηροί 
άσπροι ως ψηλά και τρυφεροί. 
Κι ανάμεσά τους ένας ζόφος 
παραφωνία στο λυκόφως

                   -----

 ΑΦΟΥ ΔΕ Μ' ΑΓΑΠΗΣΕ

Αφού δε μ' αγάπησε δεν κρύβουν τα σύθαμπα
σκιές ούτε μίσους. 
Αφού δε μ' αγάπησε δεν είχαν τα Σύμπαντα
ποτέ παραδείσους.
Αφού δε μ' αγάπησε τα πάντα είναι ψέματα 
και πώς ναν' αλήθεια
αφού τα δικά μου ταιριάζαν χαϊδέματα
στα δυο της τα στήθια..

Αφού δε σφιχτόκλεισαν οι πάλλευκοι κύκλοι της
τους μαύρους μου κύκλους 
αφού αποστερήθηκαν τα δύο τα χείλη της
του μόνου μου χείλους 
αφού δεν αγκάλιασαν οι δυο τεθλασμένες της
τις δυο μου ευθείες 
αφού με το στήθος μου οι λαιμοκαδένες της
δεν κάναν φιλίες- 

αφού δε μ' αγάπησε ειν' όνειρο η ζήση μου
σβησμένου ονείρου
ποτέ δεν ανέτειλα και είναι η δύση μου
ογκάνισμα χοίρου. 

Δε ζω-δεν αισθάνομαι-στης πλάσης της άπλαστης
τα πλάτη δεν κείμαι.
Στης ζωής τον παλμό-στο φως-στη λαχτάρα της
δεν έχω μερίδιο-δεν είμαι.