ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ
Αχου κυρία Κολοτούρου!
κι αν την ιδέα ενός πούρου
είχατε μέσα στο μυαλό σας
καθώς αυγό έχει ο κώλος κλώσας,
στου ποιητικού σας όμως πάγκου
φτηνά μοστράρουνε Ματσάγγου.
Τον Μαλακάση διακονείτε;
Τι σας κρατεί απ’ το να το πείτε;
Μας λέτε «πλάνη»-ποια ειν’ η πλάνη;
Νόημα κανείς μ’ αυτό δεν βγάνει.
Με στίχους κι αν μεθούν οι νέοι
αυτό στο θέμα σας πώς δένει;
Α-νόητο τελείως ποίημα
ωσάν ερήμου ένα κύμα.
Κι όταν «ο Κώστας» εποιούσε
«Ο Μίλτος» ζούσε: ας μιλούσε.

Για Καρυωτάκη ας μη μιλάμε.
Ότι κι αν πούμε βλαστημάμε.
Θεός αυτός. Ας αρκεστούμε
Το έλεός του να ζητούμε.


               ΜΕΣΙΝΌ

Αφήνοντας κάτω την όσιαν Εφύρα
μαρτιάτικο Δείλι το Δρόμον επήρα-
με τ’ Όνειρο ως μες στις Πηγές του νεκρό-
για Κάτι να ζω που αξίζει, να βρω.

Κι εις μία του μαύρου του Δρόμου Στροφή
το Άνω ιδού μπρος μου!- ιδού η Κορυφή!

Γραφή μια το μάτι φωτάει το κενό:
«Στον τόπο είσαι φίλε που λεν Μεσινό!
Σταμάτα! Πια γι άλλο δεν έχεις να ψάχεις-
του Βελλεροφόντη τη Μοίρα θες νάχεις;»

Κι ο πράσινος Κάμπος απλώνονταν κάτου
σφιχταγκαλιαστά τα χρυσά τα Νερά του.

Σταμάτησα. Κι έστω, μον’ λίγο ας ελπίζω,
για Μέθη οργώντας, τον Τρύγο αρχίζω...  
Και βλέπω: Χωριό, μα που Ήλιος μετράει
και Πνεύμα και Φως και Ιδέες σκορπάει.

Και να! Ο Καφετζής του υμνεί Καζαντζάκη!
Και Ρίτσο απαγγέλλει! και λέει Πρεβελάκη!

Κι ο Πρόεδρος να! του εντόπιου Συλλόγου
Μαικήνας και Μύστης του Νου και του Λόγου!
Και να! Ημερίδες και Ποίησης  πρωτιές!
Το Θέατρο νάτο! Και να! οι Γιορτές!

Και Άνθρωποι να! με καθάριο Μυαλό!
Και να το Βαθύ, το Αγνό, το Υψηλό!

Μικρό Μεσινό που ως Ψέμμα φαντάζεις,
σ’ Αλήθεια του Βίου την Ψευτιά πώς αλλάζεις!
Μικρό Μεσινό πώς έτσι όλα μαγεύεις!
Πώς Όνειρα Εσύ πεθαμένα ανασταίνεις!

Της Ύπαρξης πώς το Μεγάλο Κενό
Με Αξίες γεμίζεις μικρό Μεσινό!


 ΘΑ ΜΑΣ ΔΩΣΕΙΣ;
(Thanksgiving-Dallas Texas)

Κι αν δεν είναι κείνη που ονειρευόμαστε,
μέσα σε κρίνα κι αγριόμηλα,
μιαν άλλη γαλήνη δώσε μας-όποια και να 'ναι.
Του σκοταδιού ακόμα και της λησμονιάς.

Γδάρθηκαν τα πόδια  στ' αγριόχορτα.
Η ψυχή μας παραδέρνει από ξένο σε ξένο.
Οι νύχτες ανάστερες και ασέληνες έρχονται.
Περιδίνηση ανώφελη και οδυνηρή όλα είναι.

Να κρατήσουμε τίποτα δεν μπορούμε.
Και ό,τι απ' αρχή έχουμε,
δικό μας δεν είναι.

Διασκορπισμένοι στα πράγματα μένουμε.

Τα μάτια που βλέπουν τα αόρατα θα μας δώσεις;
Την αίσθηση θα μας αξιώσεις που γνωρίζει;
Από το είδωλο μας θα μας απαλλάξεις;



ΤΡΙΑ ΑΔΕΡΦΙΑ
(Thanksgiving-Dallas Texas)

Τρία αδέρφια. Κάτι λίγο απ' το καθένα τους,
ξεκόβει κάθε τόσο και βαδίζει ανάστροφα,
προς μυστηριακές τελετές προαιώνιες
βρίσκοντας εκεί την πλήρη ένωση και τον ταγμένο προορισμό.
Και αυτός ο αληθινός προορισμός του είναι.

Να προχωρεί αφήνει το υπόλοιπο κομμάτι του στον δρόμο,
χωρίς καρδιάς γιορτές
χωρίς ιδιαιτερότητες
όλα ίδια όπως όλοι και καθένας στη δουλειά του.  
Ύστερα γυρίζει πάλι στον κόσμο
και ακολουθεί τα κομμάτια που άφησε,
αμέτοχο,
χαμένο ανάμεσα σε τόσα ξένα.


ΌΠΩΣ ΚΑΤΙ ΛΕΞΕΙΣ
(Thanksgiving-Dallas Texas)

Όπως κάτι λέξεις που με τον καιρό ξεχάστηκαν
και σαν θα τις ακούσουμε μένουμε για λίγο αμίλητοι
θυμώντας έξαφνα όσα πήρανε  μαζί τους,
έτσι και συ, Ωρα Γεμάτη,
στην συνείδηση χτυπάς τον αστραπιαίο και απόκοσμο,
τον χτύπο τον μοναδικό σου.

Και η άλλη ακοή μας συνταράζεται,
και φέρνει μες στα δέντρα της ψυχής πουλιά,
και σκιόφως,
και ανεμοψιθυρίσματα άλλα,
του καιρού που χαμένοι ήμασταν. Τότε
που η άγρυπνη ελπίδα και η μικρή μας ευχαρίστηση,
χτυπούσαν αδύναμα φτερά
στο δόκανο πιασμένες της ρυτιδιασμένης σου επιφάνειας-
ανάμεσα σε δυο πτυχές της
που νερό δεν έβρισκαν
ν' αναταχτούν.

 ΚΑΖΑΜΙΑΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥ 2016

ΜΑΙΟΣ
Ο Πάγκαλος μπαίνει στην ουρά σε συσσίτιο με το κατσαρολάκι στο χέρι μουρμουρίζοντας: «Για να μη λένε πάλι πως δεν τα φάγαμε μαζί…»
Το πετρέλαιο θέρμανσης κατατάσσεται στα είδη πολυτελείας. Στα σχολεία καίνε και τα τελευταία βιβλία για να ζεσταθούνε.
Ο Τσίπρας δηλώνει: «Και θα διαπραγματευτούμε και δεν θα διαπραγματευτούμε!» Ντύνει ζητιάνους τους υπουργούς και τους στήνει σε επίκαιρα σημεία της Αθήνας να ζητιανέψουν. «Για να πληρώσουμε τη δόση του Ιούνη».
Η Μέρκελ διώχνει τη Γαλλία από την Ευρωζώνη.

ΙΟΥΝΙΟΣ
Η κρίση βαθαίνει.
Λεφτά δεν μαζεύονται.
Γερμανοί επιχειρηματίες αγοράζουν την Αττική.
Η Κυβέρνηση μετακομίζει στη Σπάρτη.
Οι επιτελείς του ξυπνάνε τον Παυλόπουλο ο οποίος δηλώνει: «Πρέπει να φύγουν οι γερμανοί από την Ελλάδα». Και ξανακοιμάται.
Ο Τσκαλώτος ανακοινώνει πως αν κάποιος δωρίσει στην Ελλάδα τρακόσα δισεκατομμύρια ευρώ, τότε η κυβέρνηση δεν θα πάρει νέα μέτρα.
Η Αγγλία διαφωνεί σε όλα με την Ευρώπη, φεύγει από αυτήν και μετακομίζει στην Αμερική. «Είπαμε, αλλά όχι να έρθει και εδώ…» ακούγεται να λέει ο Ομπάμα από ένα ανοιχτό ξεχασμένο μικρόφωνο.

ΙΟΥΛΙΟΣ
Οι έλληνες πάνε στην Αλβανία για να βρούνε δουλειά. Όσοι μένουν ξεσηκώνονται και κυκλώνουν τη Βουλή. Η Κυβέρνηση κλονίζεται και κάνει ανασχηματισμό. Ο Τσίπρας τοποθετεί υπουργό Εθνικής Άμυνας τον Καρατζαφέρη, ο Παυλόπουλος δεν υπογράφει το Διάταγμα, η Κυβέρνηση πέφτει, ο Τσίπρας κάνει εκλογές που τις κερδίζει με ποσοστό δώδεκα τοις εκατό. «Ο λαός μίλησε!» αναφωνεί. Και αρχίζει τις μαλακίες.
Η Μέρκελ θυμώνει. Δηλώνει «εκεί ο κόσμος καίγεται, τα… οι έλληνες είναι για τα σίδερα!». Πουλάει την Αττική στους Σκοπιανούς για ένα κομμάτι ψωμί και φεύγει από την Ελλάδα. Ο Πάγκαλος τρώει το ψωμί και οι Σκοπιανοί πάνω στην αναμπουμπούλα για αντίποινα τρώνε τον Καραμανλή.  
Η νέα Κυβέρνηση αγοράζει την Αττική από τους Σκοπιανούς με αντάλλαγμα τη Μακεδονία εκτός από το Πράβι. Ο Τσίπρας δηλώνει: «Απόκτησε και η τέως Ελλάδα το Βατικανό της!» Η Φώφη διαμαρτύρεται στον Παυλόπουλο. «Άκρη είναι, δεν πειράζει», την καθησυχάζει ο Παυλόπουλος.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
Ο Τσίπρας θέλει να ξανακάνει εκλογές για να πάρει μεγαλύτερο ποσοστό.
Ο Καρατζαφέρης δεν συναινεί με το αιτιολογικό πως η Ελλάδα δεν αντέχει νέες εκλογές. Με το στρατό καταλαμβάνει πραξικοπηματικά τη Βουλή και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, συλλαμβάνει πολιτικούς και κάνει νέα κυβέρνηση με τον Αβραμόπουλο πρωθυπουργό. Ο Γιούνκερ τσαντίζεται μου παίρνετε τον κομψότερο επίτροπο τέτοια. Το σλόγκαν της νέας κατάστασης είναι: «Ελλάς ελλήνων ατσαλάκωτων» και το έμβλημά της ένα ηλεκτρικό σίδερο.
Ο Τσακαλώτος αυτοεξορίζεται στην Αμερική και αρχίζει να οργανώνει τους αμερικάνους εναντίον του καπιταλισμού.
Ο Καρατζαφέρης με δήλωσή του, αναπτύσσει τη θεωρία ότι η Τουρκία είναι έπαρμα της υφαλοκρηπίδας της Χίου και άραγε ελληνική. Πηγαίνει στην Τρίπολη και οργανώνει τους χίτες και τους ταγματασφαλίτες. Ο Αβραμόπουλος τον αγκαλιάζει: «Κρυφό αδέρφι μου, είμαστε λοιπόν στο ίδιο στρατόπεδο!» Και τον κάνει αντιπρόεδρο της κυβέρνησης.  

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ
Στην Ελλάδα η κρίση βαθαίνει κι άλλο, τόσο που δε φαίνεται.
Οι Αγορές μην έχοντας τι να υποβαθμίσυν υποβαθμίζουν τον εαυτό τους.
Οι έλληνες τρώνε ο ένας τον άλλον για να επιβιώσουν.  
Τα παιδάκια του γάλακτος είναι περιζήτητα.
Οι έλληνες πρωτεύουν σε παγκόσμιο διαγωνισμό ηλιθιότητας. Ο Παπανδρέου αναφωνεί χαρούμενος και συγκινημένος: «Παιδιά μου! Δικά μου παιδιά!...»
Η Αγγλία διαφωνεί και με την Αμερική και φεύγει από τη Γη. Από το Διάστημα στέλνει ένα μήνυμα στους λαούς της Γης: «Πόσο μικροί είστε όλοι!»
Ο Κάστρο πριν πεθάνει ξαναγεννιέται και η επανάσταση αρχίζει από την αρχή στην Κούβα.
Από τη φυλακή ο Τσίπρας ζητάει Δημοψήφισμα. Ο Αβραμόπουλος τον εξορίζει. «Ούτε για τη φυλακή δεν κάνει αυτός», μουρμουρίζει.
Ο Τσίπρας παίρνει το δρόμο της ξενιτιάς. Οι γερμανοί και οι γάλλοι δεν του δίνουν άσυλο. Τον δέχεται η Ιταλία, όπου οργανώνει τους εξόριστους έλληνες στο Πανελλήνιο Ανθελληνικό Κίνημα (ΠΑΚ).
Η Μέρκελ διώχνει την Ιταλία και τις Χώρες του Νότου από την Ευρωζώνη δηλώνοντας: «Η Ευρωζώνη είμαι εγώ!».

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ
Φοιτητές κλείνονται στο Πολυτεχνείο και ζητάνε να φύγει η δικτατορία του Αβραμόπουλου. Ο Σαμαράς υποστηρίζει τον Αβραμόπουλο, ο Καρατζαφέρης υποστηρίζει το Σαμαρά, ο Παπανδρέου υποστηρίζει τον Καρατζαφέρη που τον είχε υποστηρίξει στο Μνημόνιο.
Ο Αβραμόπουλος αποφασίζει να ρίξει την Πύλη του Πολυτεχνείου και οι αμερικάνοι να ρίξουν τον Αβραμόπουλο. Ο Τσίπρας στην Ιταλία τα μαθαίνει και στέλνει μέσα στο Πολυτεχνείο μέλη του ΠΑΚ ώστε να φανεί ότι αυτοί έριξαν τον Αβραμόπουλο και να κυβερνήσουν μετά την Ελλάδα.
Η κρίση από το πολύ βάθεμα βγαίνει στον Ειρηνικό ωκεανό. Μην έχοντας γη να πατήσει κολυμπάει προς την Ιαπωνία. Οι ιάπωνες τη διώχνουν. Το ίδιο οι κινέζοι και οι ινδοί. Αποφεύγοντας να περάσει από την Τουρκία συνεχίζει το κολύμπι της για την Ελλάδα από όπου κανείς δεν την διώχνει και ξαναθρονιάζεται.
Οι αμερικανοί επικηρύσσουν τον Τσακαλώτο για πέντε εκατομμύρια δολάρια.
Στις πέντε του μηνός το Πολυτεχνείο πέφτει, ο Καρατζαφέρης σε συμβούλιο πολιτικών αρχηγών προτείνει να έρθει ο Παπαδήμος για να ξαναφέρει τη δημοκρατία στη χώρα.
Στις δέκα του μηνός ο Παπαδήμος έρχεται από το Παρίσι. Οι έλληνες τον περιμένουν στο αεροδρόμιο με κεριά. Ο Τσίπρας υπολογίζει: «Πικραμμένος… Σαμαράς… κοντεύει πάλι η σειρά μου!»
Στις είκοσι του μηνός ο αμερικάνικος λαός κυριεύει τον Λευκό Οίκο και ανακηρύσσει τη χώρα Λαϊκή Δημοκρατία. Το Ισραήλ αυτοκτονεί.
Η Ρωσία μένοντας η μόνη υπερδύναμη καταργεί τα χρήματα παγκοσμίως, εγκαθιδρύοντας τον κουμουνισμό και την ευτυχία πάνω στη γη.
Στην Ελλάδα η Παπαρήγα γίνεται Επίτροπος της Επανάστασης και όλοι οι έλληνες τρώνε με κόκκινα χρυσά κουτάλια.
Ο χρόνος μετριέται παγκόσμια από δω και πέρα ως χρόνος μΚ, δηλαδή μετά Κουμουνισμό.
Στις τριάντα Αυγούστου εκτελούνται όλοι οι υπουργοί και βουλευτές της Ελλάδας, όλοι οι πλούσιοι και οι βιομήχανοι, με λίγα λόγια όλοι όσοι εμπόδιζαν μέχρι τώρα την επικράτηση του κουμουνισμού. Η κρίση μαζεύει όση υπομονή μπορεί και μπαίνει μόνη της στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ
Ο μήνας περνάει παραδεισένια για όλους τους κατοίκους του πλανήτη μέχρι τις τριάντα του. Στις τριάντα και μία η κουμουνιστική ηγεσία παίρνει ένα ηλεκτρονικό μήνυμα από την γύρω από τη γη περιστρεφόμενη Αγγλία: «Επαναφέρατε καθ’ άπασαν την γην τον καπιταλισμόν εντός τριημέρου, αλλέως βυθίζω Ρωσίαν».
Η μέρα περνάει με συσκέψεις επί συσκέψεων και προετοιμασίες για αντιμετώπιση δυσάρεστων καταστάσεων που πιθανόν θα έρχονταν από το Διάστημα, ο καπιταλισμός όμως δεν παλινορθώνεται από τους κουμουνιστές.

Η πρώτη και η δεύτερη μέρα του μήνα είναι και αυτές ημέρες προετοιμασίας και αναμονής. Καμία κυβέρνηση δεν παίρνει στα σοβαρά την δυνατότητα κάποιος να μπορέσει να βυθίσει τη Ρωσία, όμως την Τρίτη μέρα του μηνός, η Ρωσία βυθίζεται αλλάζοντας τον χάρτη της γης.
Όλα τα πριν κράτη της γης ανασυσταίνονται και σπεύδουν να δηλώσουν υποταγή στην Αγγλία, η οποία ξανάρχεται στη γη παίρνοντας τη θέση της Γερμανίας, την οποία στέλνει στον Βόρειο Πόλο.
Η Αγγλία κλωνοποιεί τόσους Σκόμπυ όσα και τα κράτη της γης και στέλνει από έναν σε καθένα σαν Τοποτηρητή.
Οι Σκόμπυ εκτελούν τους κουμουνιστές όλης της γης και κάνουν πρωθυπουργούς τους Παπαντρέου κάθε κράτους.  
Τα ανθρωπάκια που μένουν στην Ελλάδα και που δεν είναι πια ούτε καπιταλιστές ούτε κουμουνιστές, ρίχνουν κορώνα γράμματα και δηλώνουν πλήρη υποταγή στους άγγλους.
Ο Σκόμπυ ξετρυπώνει την Κρίση και την βάζει στην αποθήκη για να την χρησιμοποιήσει όποτε χρειαστεί. «Για τίποτα Δεκεμβριανά ή για κα’ναν εμφύλιο».
Οι έλληνες, με τους δεξιούς και τους αριστερούς πεθαμένους, νιώθουν επιτέλους πως κανένας δεν τους εκμεταλλεύεται.
Στην Τρίπολη τα εγγόνια των χιτών, των ταγματασφαλιτών και των τραμπούκων φτιάχνουν τη Φασιστική Νεολαία Ελλάδος (ΦΝΕ) και αρχίζουν τους ξυλοδαρμούς των κουμουνιστών, των παιδιών και των εγγονών τους.
Η χώρα μπαίνει στη σειρά της.

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ
Η Μέρκελ ενημερώνει τους άγγλους ότι κατέχει έναν τεϊοτρόπο ιό που αν τον αφήσει ελεύθερο θα καταστρέψει τις τεϊοφυτείες όπου γης για εκατό χρόνια.
Οι άγγλοι συνθηκολογούν.
 Η Γερμανία ξαναπαίρνει τη θέση της στην κεντρική Ευρώπη και υποχρεώνει την Αγγλία να ανελκύσει τη Ρωσία για να έχει έναν αξιόλογο αντίπαλο στους μελλοντικούς πολέμους. Η Ρωσία ανελκύεται και οι ρώσοι βγαίνουν ολοζώντανοι από τα υπόγεια καταφύγια που είχαν φτιάξει για έκτακτες ανάγκες.
Οι έλληνες που απόμειναν παίρνουν τα εγγονάκια και τα δισεγγονάκια των Καραμανλήδων, των Παπαντρέηδων και των Μητσοτακαίων και τα τρέφουν και τα ανατρέφουν σε ειδικούς Παιδικούς Σταθμούς ώστε να μεγαλώσουν γρήγορα και να συνεχιστεί η διακυβέρνηση της χώρας από ένα από τα τρία ονόματα, καθώς και η εναλλαγή των τριών τους στην εξουσία.
«Να μας ρημάζουν δικοί μας άνθρωποι τουλάχιστον», λένε.
Τη νύχτα της ημέρας που πάρθηκε η απόφαση αυτή, από τον ουρανό της Ελλάδας ξεπροβάλλει ένα τεράστιο χέρι με ορθάνοιχτα και τα πέντε δάχτυλά του, που κατεβαίνει με ορμή και για λίγο ακινητοποιείται οριζοντιωμένο, μερικές εκατοντάδες μέτρα πάνω από τα βουνά και τις πεδιάδες της χώρας, ενώ την ίδια στιγμή μια βροντώδης και επιβλητική φωνή που φτάνει μέχρι τους πόλους ακούστηκε: «Να! Κόπανοι!»

 Ν’ ΑΓΑΠΑΣ

Δεν ξέρεις τι σημαίνει ν’ αγαπάς;
Είναι σα στον αιθέρα να πετάς.

Είναι σαν να ’χεις μέσα στο κορμί σου
Μια πυρκαγιά με εστία της το στήθος.
Κι η πυρκαγιά είναι μεγάλη τόσο
Που δεν χωράει μέσα σου και θέλει
Έξω να βγει στο Σύμπαν για να λάμψει.

Είναι ωσάν δεμένος κάπου να σαι
Χωρίς ούτε σκοινί διόλου να βλέπεις
Ούτε σε τι δεμένος πάνω είσαι.

Είναι ωσάν να θέλεις να φωνάξεις
Μα στόμα και πνευμόνια να μην έχεις.

Είναι να πνίγεσαι, από τί χωρίς να ξέρεις.

Είναι που η λέξη «λογική» σού είναι ξένη.

Είναι το χέρι σου που αν κοιτάζεις,
το χέρι της αγάπης αντικρίζεις.

Είναι το φως που ο ήλιος τάχα στέλνει
δεν είναι του ήλιου αλλά δυο ματιώνε.

Είναι που η μουσική, ανάπτυξη είναι
του δεύτερου του "άλφα" της αγάπης.

Είναι που δεν υπάρχεις παρά όσο
Η δίνη της αγάπης σε ορίζει

Είναι που δεν σε νοιάζει να πεθάνεις
Γιατί πια θάνατος για σε δεν είναι.



ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ..

Θάνατος είναι να λιπαίνεις
του μνήματός σου τα λουλούδια.
Θάνατος είναι αντίς ανθρώπους
να βλέπεις γύρω μαύρα ζούδια.

Είναι ανάγκη να μην έχεις
καμιάς γυναίκας την παρέα,
κι είναι ποτέ να μη σε νοιάζουν
του ραδιοφώνου σου τα νέα.

Είναι ποτέ να μην κρυώνεις
κρύο όσο γύρω σου κι αν κάνει,
είναι το μήκος των τριχών σου
να έχει πάψει πια ν' αυξάνει.

Θάνατος είναι να μην πρέπει
να φας να πιεις ή να διαβάσεις,
είναι ποτέ σου να μην έχεις
να ξαναδώσεις εξετάσεις.

Θάνατος επιτέλους είναι
χώρο στο σπίτι να μην πιάνεις,
θάνατος είναι, και κυρίως,
να μη φοβάσαι να πεθάνεις.



ΠΑΡΕ-ΔΩΣΕ

Αφού με πρόζα είδα κι αποείδα
πως θα μπορέσω να σας πείσω
δε μένει πια παρά με στίχους
όσο μπορώ να προσπαθήσω.

Λοιπόν κυρία Ντίνα σας αρέσει
να υποφέρουν οι ανθρώποι
ως υποφέρει το καημένο
που τα παιδιά χτυπούνε τόπι;

Γιατί υποφέρω αν πάρω κάτι
δίχως γι αυτό να ’χω πληρώσει.
Γιατί δεν ξέρω: χαζομάρα;…
…υπεροψία έχω τόση;…

Θέλετε να ’χω άγχος όλη μέρα;
Θέλετε στο κρεβάτι όταν γέρνω
να ’χω εφιάλτες; Τότε δίνετέ μου..
Εγώ όμως -σας το λέω-δεν θα παίρνω!

Ό,τι δεν έφτιαξα δεν είμαι άξιος
να το ’χω. Κι απ’ τη ζήση μου το σβήνω.
Του «παίρνω»-δυστυχώς- παιδί δεν είμαι.
Μ’ αρέσει δε μ’ αρέσει είμαι του «δίνω»!

 Η θύελλα που θ’ αλλάξει τον χάρτη της γης έρχεται.
Ο καπιταλισμός έγραψε την ιστορία του.
Μια άλλου είδους δυστυχία θα κυριαρχήσει πάνω στα ερείπια.  
Οι άνθρωποι χόρτασαν δασκεδάσεις, ανακαλύψεις, ηλεκτρονικές συσκευές, χλιδή, παραλογισμούς.
Δανείστηκαν πολλά. Καιρός να τα δώσουν πίσω με τόκο.
Παλιά ήταν ο πύργος της Βαβέλ.
Σήμερα είναι η τεχνική υπεροψία.

 Ν’ ΑΓΑΠΑΣ
Δεν ξέρεις τι σημαίνει ν’ αγαπάς;
Είναι σα στον αιθέρα να πετάς.

Είναι σαν να ’χεις μέσα στο κορμί σου
Μια πυρκαγιά με εστία της το στήθος.
Κι η πυρκαγιά είναι μεγάλη τόσο
Που δεν χωράει μέσα σου και θέλει
Έξω να βγει το Σύμπαν για να λάμψει.

Είναι ωσάν δεμένος κάπου να σαι
Χωρίς ούτε σκοινί διόλου να βλέπεις
Ούτε σε τι δεμένος πάνω είσαι.

Είναι ωσάν να θέλεις να φωνάξεις
Μα στόμα και πνευμόνια να μην έχεις.

Είναι να πνίγεσαι, από τί χωρίς να ξέρεις.

Είναι που η λέξη «λογική» σού είναι ξένη.

Είναι το χέρι σου που αν κοιτάζεις,
το χέρι της αγάπης αντικρίζεις.

Είναι το φως που ο ήλιος τάχα στέλνει
δεν είναι του ήλιου αλλά δυο ματιώνε.

Είναι που η μουσική, ανάπτυξη είναι
του δεύτερου του "άλφα" της αγάπης.

Είναι που δεν υπάρχεις παρά όσο
Η δίνη της αγάπης σε ορίζει

Είναι που δεν σε νοιάζει να πεθάνεις
Γιατί πια θάνατος για σε δεν είναι.



ΜΗ ΓΕΡΑΣΕΙΣ ΠΟΤΕ

Μη γεράσεις ποτέ.
Μην αφήσεις το χρόνο ν' ασπρίσει τα μαύρα μαλλιά σου.
Μη γεράσεις ποτέ.
Και ποτέ μια γυναίκα πως δε βρήκε ζεστή τη θερμή αγκαλιά σου
μην αφήσεις να πει.

Μη γεράσεις ποτέ.
Η παιδιάστικη φλόγα των ματιών σου ποτέ ας μη σβήσει
κι ότι όλες τις χάρες της ζωής έχεις ζήσει
ποτέ μην το πεις.

Όταν σκύβεις ποτέ
μη σε σπρώχνει το βάρος κάποιας άθλιας καμπούρας
και τα δυο σου τα χέρια
μη γνωρίσουν ποτέ
τη λαβή της μαγκούρας.

Σκύβε μόνο σα θέλεις
λουλουδάκια να κόψεις σε κοπέλα να πας
και μαγκούρα να παίρνεις
μοναχά όταν θέλεις μαγκουριές να σκορπάς.

Αλλ' απ' όλα πιο πάνω
μια να είναι η ελπίδα-μια να είναι η ευχή σου-
να μη δεις μια ρυτίδα
να χαράζει κρυφά την ψυχή σου.

Κι αν θα δεις κάποια μέρα
πως αμφίβολες γνώμες σου ζαλίζουν τη σκέψη
κι ότι άλλα πιστεύει η ψυχή
απ' αυτά που 'χε πρώτα πιστέψει-
κι αν θα δεις κάποια μέρα
πως αδύνατο είναι όλα τούτα να κάνεις
μη διστάσεις ποτέ-
το καλλίτερο είναι στη στιγμή να πεθάνεις.

ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ..

Θάνατος είναι να λιπαίνεις
του μνήματός σου τα λουλούδια.
Θάνατος είναι αντίς ανθρώπους
να βλέπεις γύρω μαύρα ζούδια.

Είναι ανάγκη να μην έχεις
καμιάς γυναίκας την παρέα,
κι είναι ποτέ να μη σε νοιάζουν
του ραδιοφώνου σου τα νέα.

Είναι ποτέ να μην κρυώνεις
κρύο όσο γύρω σου κι αν κάνει,
είναι το μήκος των τριχών σου
να έχει πάψει πια ν' αυξάνει.

Θάνατος είναι να μην πρέπει
να φας να πιεις ή να διαβάσεις,
είναι ποτέ σου να μην έχεις
να ξαναδώσεις εξετάσεις.

Θάνατος επιτέλους είναι
χώρο στο σπίτι να μην πιάνεις,
θάνατος είναι, και κυρίως,
να μη φοβάσαι να πεθάνεις.

 ΠΟΛΕΜΟ!

Της ζητιανιάς εζώστηκες έλληνα το
δισάκκι
κι άρχισες πάλι τες κλειστές να κουρταλείς
τες θύρες-
Που 'σαι να γίνεις, Σολωμέ, το άσφαλτό μας
δοιάκι!
Κάλβε, να μας φλογίσουνε της αρετής σου
οι λύρες!

Μα κι αν ο ξένος χλευασμό για δόσιμο
κρατάει,
κι αν μπρος του υποταχτικά σκύβεις κορμί
και βλέμμα,
ούτε κι αυτός στο ζήτουλο το χέρι σου
χωράει-
τ' αγοίγεις, κι ολοπλήμμυρο ειν' από δόξα
κι αίμα.

Να σε φυλάξουν από μιας τέτοιας ντροπής
θωπεία
φρόντισαν οι γενναίοι σου και πέρφανοι
προγόνοι:
ντροπή θα λόγιαζαν αυτοί την όποιαν
επαιτεία
για χώμα που όπου το χτυπάς ελληνισμό
ματώνει.

Έλληνα ζώσου τ' άρματα! Σε λοιδωρούν-
δεν είδες;
Οι που μπορούν δε θέλουνε κι οι θέλουν
δεν μπορούνε...
Με παρακάλια και μ' ευχές δεν χτίζονται
Πατρίδες'
κι οι άλυσες δε λιώνουνε: ή πνίγουνε ή
σπούνε.

Μη δικιοσύνη καρτεράς από την πόρνη
Ευρώπη.
Η βρωμερή, μονάχο της έχει θεό το χρήμα.
Αρπάζουν μόνο έλληνα-δε δίνουν οι
ανθρώποι
κι άτολμα όποιος περπατεί θάνατος κάθε
βήμα.

Ελληνα στ' άρματα! Ο φριχτός ο πόλεμος
ζυγώνει!
Φέρτον εσύ. Μην άπραγος στέκεσαι
καρτερώντας-
κόκκινο ο γύφτος το στραβό το σίδερο
ισώνει
κι ο σκύμνος θέλει δάμασμα προτού
μεστώσει λιόντας.

Νερό τρέχει στις φλέβες σου ή αίμα;
Συλλογίσου:
σε κλεβουνε, σε αδικούν' τι άλλο
περιμένεις;
Πού 'ναι η αντροσύνη σου; Πού πήγε η
ορμή σου;
Τη σκιά δε νιώθεις τη βαριά της παρουσίας
της ξένης;

Παλαιϊκοί μη τάχα αυτοί σου μοιάζουνε οι
στίχοι;
Μήπως αυτές oι προτροπές σου φέρνουνε
το γέλιο;
Του Χαλασμού όταν θα βροντάν στ' αυτιά
σου μέσα οι ήχοι
τότε το ποίημα μόνο αυτό θα στέκει ακόμα
στέριο.

Τότε όλα τ' άλλα γύρω σου θα έχοιινε
γκρεμίσει
και μία θύμηση πικρή θα ’ναι η γλυκιά
Βεργίνα.
Κι απ' τα συντρίμμια της ισχύ κάποιος κι
αλκή θα χτίσει
κι ο επόμενος ο στόχος του θα είναι η
Αθήνα.

Στη φλούδα είναι οι έλληνες πάνω της γης
μονάχοι.
Μόνη φυλή, μόνη λαλιά, μόνη γραφή και
Λόγος.
Όπου σταθούνε βρίσκουνε μπροστά τους
την αμάχη
και ό,τι πούνε ή κάνουνε τους τ’ ανταμοίβει
ο ψόγος.

Ό,τι καλό είναι να 'ρθεί μον' απ' αυτούς θε
να 'ρθει.
Δε στέκει όντα λογικά να τρέφουν
αυταπάτες.
Όμως αυτοί 'ναι οι έλληνες κι όχι αστείοι
Πάρθοι:
το χώμα μόνο, και νεκρούς, θα τους ιδεί τις
πλάτες.

Ή μη το χρήμα της ΕΌΚ χάνοντας το
περίσσιο
νομίζεις πως θα ζήμιωνες; Κουτός δεν
είσαι-όχι-
όσα για ό,τι σου 'δωκε θα σου ζητήσει πίσω
θα μοιάζουνε κατακλυσμός μπροστά σε
πρωτοβρόχι.

Κι αν θες μια ακόμα συμβουλή, άκου την
έλληνά μόυ:
Γρήγορα έξω απ' την ΕΌΚ. Η Αμερική
προσμένει.
Καλλίτερη είναι η φιλιά ενός ιπποποτάμου
από μιαν έχθρα ανθρώπινη μες σε φιλιά
κρυμμένη.

Άνοιξε πόλεμο λοιπόν! Δείξε τη μάνητά
σου!
Για να σωθεί ο τόπος σου η ώρα είναι το
τώρα.
Αλλιώς ντροπή στις πριν γενιές θα έφερνε
η γενιά σου.
To βήμα το σημειωτό άφηστο πια.
Προχώρα!

 ΜΗΤΡΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΟΣ
Ο ΠΑΓΚΑΛΟΣ ΥΠΕΘ

-Ακουσες τι ο υπουργός είπε ο Πάγκαλός μας;     
Τι αλήθειες απ’ το στόμα του που βγήκανε ρε Γιάννο!
-Πάγκαλος ειν' αυτός. Μπορεί να κάνει τίποτ' άλλο
Παρά να βρίζει;
-                            Οχι αυτό. Δε λέω αυτό ρε Γιάννο.
Λέω ό,τι για τις Ενοπλες είπε τις Δύναμές μας.

-Τί είπε;

-Πως για νάχουμε νίκη επί των Τούρκων
Πρέπει να αποκτήσουμε , λέει, υπεροπλία.
Πρέπει λεφτά να έχουμε πολλά, και πρέπει, λέει,
Πολύν να έχουμε στρατό, κι άριστα εκπαιδευμένον,
Και αξιωματικούς καλούς, γερούς και θαρραλέους.
 Ε, τί συμπέρασμα απ αυτά τα λόγια που είπε βγάζεις;

-Πως πρέπει ή ο πρωθυπουργός να φύγει, ή εκείνος.

-Γιάννο μου τι απρόσμενη αντίδραση! Μ’ εκπλήττεις.
Και τάχα πώς αιτιολογείς τη γνώμη σου αυτήνε;

-Μήτρο, δεν ξέρω και καλά, στο σπίτι σου έχεις γάτα;

-Οχι. Τι σχέση έχει αυτό;

-                                         Καμιά γειτόνισσα έχεις
Οπου Μαρία να τη λεν, γριά, και να κουτσαίνει;

-Οχι. Δεν έχω Γιάννο μου. Τί ερωτήσεις όμως…

-Γνωστούς όμως ηλίθιους όπως εσύ θα έχεις.

-Γιάννο με πρόσβαλες δεινώς και ανεπανορθώτως.

-Άφηστα αυτά και άκου με. Μιά γάτα κι αν ρωτήσεις
Ή τη Μαρία την κουτσή, ή τον τυχόντα ηλίθιο,
Και "πώς θα γίνονταν" του πεις, "να πάρουμε  τους Τούρκους;"  
Τα ίδια θα σου λέγανε κι αυτοί, όπως εκείνος.
Το θέμα είναι ΠΏΣ αυτά τα πράγματα θα γίνουν
Και όχι ποιός θα μας τα πει για μια φορά ακόμα.
Κι αν κάθεται ένας υπουργός και χάνει τον καιρό του
Λέγοντας τέτοια που ο καθείς πάνω στη γη γνωρίζει,
Πρέπει ο Σημίτης παρευθύς να τόνε διώξει. Αν όμως
Δε θα τον έδιωχνε αυτός, τότε ο Λαός θα πρέπει
Να διώξει τον πρωθυπουργό που ανέχεται τους τέτοιους.

-Ε, Γιάννο μου. Μας έτυχε ένας βλάκας υπουργός.
Κα είδες πώς αντέδρασαν οι αξιωματικοί μας.
Κάλυψη εζητήσανε απ’ τον Σημίτη αμέσως.

-Λοιπόν βλάκα δεν έχουμε υπουργό έναν μονάχα
Μα και τους αξιωματικούς αφού ζητάνε τέτοια.

-Κα τί να κάνουν Γιάννο μου; Ν’ αφήνουν τον καθένα
Δειλούς πως είναι να τους πει, κι ακόμα ανεκπαίδευτους
Κι ότι τα όπλα πούχουνε για πέταμα είναι όλα;

-Βρε Μήτρο κουφιοκέφαλε, βρε Ελληνα γελοίε,
Βρε που μυαλό ζωγραφιστό και όχι σάρκινο έχεις,
Βρε Μήτρο ανεκδιήγητε, βρε αμόρφωτο στυλιάρι…

-Ε, φτάνει τώρα Γιάννο μου. Μου είπες αρκετά.

-…Βρε που νιονιό λιγότερο έχεις απ’ τα ερπετά,
Βρε λόγος ήτανε αυτός κάλυψη να ζητάνε
Κοτζάμου αρχιστράτηγοι που ο λαός πιστεύει
Πως όσα αστέρια έχουνε και τόσες έχουν γνώσεις;

-Δηλαδή τί; Τον Πάγκαλο θα έπρεπε ν' αφήσουν
Να τους προσβάλει έτσι δα; Κι αφού δεν το μπορούνε
Να κάνουν τίποτε αυτοί μιας κι είναι υπουργός,
Να τους καλύψει ζήτησαν απ’ τον πρωθυπουργό.

-Βρε Μήτρο, πιθανότητες δύο εδώ υπάρχουν.
Η' αλήθεια είπε ο Πάγκαλος ή ψέμματα. Αν το πρώτο
Τί κάλυψη γυρεύουνε απ’ τον πρωθυπουργό;
Να τους καλύψει λέγοντας ψέμμα ένα τρανταχτό;
Πως όχι, οι Δυνάμεις μας οι Ενοπλες αξίζουν
Κι ότι ο Πάγκαλος σωστά δεν είναι όσα είπε;
Εκείνο που θα έπρεπε να γίνει, είναι τούτο:
Θάπρεπε να κοιτάξουνε, αν δε το είχαν κάνει,
Αμέσως να διορθώσουνε τ’ αδιόρθωτά τους χάλια
Και να μη βγάλουν τσιμουδιά στου υπουργού τις ρήσεις.
 Αν πάλι είναι ψέματα όσα εκείνος είπε,
Θα έπρεπε με ακλόνητα στοιχεία να του δείξουν
-αν ήθελαν ν’ ασχοληθούν μ ένα γελοίο τύπο-
Πως άδικο έχει, και καλά θα κάνει να το κλείσει,
Γιατί αλλιώς το αξίωμα που τούχουν δώσει βλάφτει.

-Σα να τα λες καλά μωρέ. Δεν τόχα πιάσει έτσι.

-Γι αυτό σου λέω ανόητε, σύγχρονε Έλληνά μου,
Πως ένας θάπρεπε απ' τους δυο να είχε ως τώρα φύγει.
Ή ο Πάγκαλος που ασύστατα ψέματα αραδιάζει,
Ή ο Σημίτης, που υπουργό καλύπτει έναν ψεύτη.

-Μάλιστα λέω Γιάννο μου πως πρέπει ο Σημίτης
Ετσι κι αλλιλως να τούδινε, καλύψει δεν καλύψει
Τους βλάκες αξιωματικούς. Γιατί, αν τους καλύψει
Σημαίνει πως ο Πάγκαλος ψεύδεται-κι αφού έναν
Ψεύτη δε διώχνει υπουργό, πρέπει αυτός να φύγει.
Αν πάλι δεν τους κάλυπτε, θα πει πως δίκιο έχει
Ο βρωμερός ο υπουργός, και πρέπει τότε πάλι
Πρωθυπουργός που στράτευμα τέτοιο στη χώρα δίνει,
Αμέσως να ξηλώνεται-ή μόνος του να φεύγει.

-Μπράβο. Σου κόβει σήμερα. Και παίρνω πίσω όσα
Πριν τα ωραία αυτά να πεις σου είχα αραδιάσει.
Δε θα σταθώ όμως εδώ. Θα προχωρήσω λίγο
Για να σου πω Μητρούση μου το πόσο δίκιο έχω
Που λέω πως οι Ελληνες είναι χαμένα όντα,
Σκιά των Ελλήνων των παλιών, χαζοί, άμυαλοι, βλάκες:
Όλοι τους με τον Πάγκαλο κάθονται κι ασχολούνται
Και υπουργό στις πλάτες τους ακόμα τον κρατάνε.

-Γιάννο μου, τέτοιος υπουργός σε τέτοιο λαό αξίζει.

-Δε σε γνωρίζω σήμερα Μήτρο μου-να σε φτύσω.

-Γιάννο μου επηρεάστηκα απ’ ό,τι πριν μου είπες,
Πως και ηλίθιος νάτανε κανείς, θαβλεπε όμως
Πώς έχουνε τα πράγματα πάνω σ’ αυτό το θέμα.

-Το ελπίζω. Και δε θαθελα έξυπνος να μου γίνεις-
Θέλω να έχω δίπλα μου εκπρόσωπο έναν βέρο
Του Ελληνικού μας του λαού, ηλίθιον τουτέστι,
Ωστε σα να τα έλεγα σε κείνον να σου λέω
Τα τόσα που αδιόρθωτα πάνω του χάλια έχει.

-Τον Πάγκαλο ας αφήσουμε Γιάννο μου όμως τώρα
Και τους χαζούς τους Ελληνες που ακόμα τον κρατάνε,
Κι ας πάμε στου Αντρέα μας τις πρόσφατες δηλώσεις.

-Μπα! Ο Αντρέας μίλησε; Και τί είπε μωρέ Μητρο;
-Είπε πως του ΠΑΣΟΚ αυτός τη συνοχή εγγυάται
Και όχι μόνο αυτό, αλλά. και τη συνέχειά του.
Γιάννο μου… Γιάννο τί επαθες;.. Γιατί γελάς βρε Γιάννο;
Γιάννο μου έλα… Αρκετά… Μα τι αστείο είπα;..

-Ωστε αστείο δεν ήτανε; Στα σοβαρά το είπες;

-…Θεέ μου, μα τί έπαθε; Περσότερο γελάει…

-…Ωστε ήταν σοβαρό λοιπόν… Εχεις μαντήλι Μήτρο;

-Δεν έχω. Δεν επρόβλεψα πως θα γελούσες τόσο.

-Τί άλλο νάκανα μωρέ; Σε χίλια δυο κομμάτια
Εχει διαλύσει το ΠΑΣΟΚ και τρώγονται σαν σκύλοι
Για το ποιός θάναι ο μέλλοντας ταλαίπωρος πρόεδρός του,
Κι αυτός μιλάει για συνοχή και για συνέχεια λέει…

-Ελα. Μη πάλι αρχινάς. Γιάννο μου σοβαρέψου,
Και πες και άλλο κάτι τι πάνω σ' αυτό το θέμα.
Ή αν δε θες, τότε ευθύς σ’ άλλο να πάω αμέσως.

-Τί να σου πω βρε Μήτρο μου… φαίνεται πως πεθαίνει
Και ήδη βρίσκεται εκεί που οι λέξεις δεν σημαίνουν.
Οταν μιλάει για συνοχή ό,που υπάρχει διάλυση
Και για συνέχεια καποιανού πούφτασε στην κατάργηση,
Τί άλλο να πω… Μα Μήτρο μου, εν πάσει περιπτώσει
Το τι στο κόμμα του ΠΑΣΟΚ θα γίνει δεν με νοιάζει.
Με νοιάζει τί την άμοιρη Ελλάδα περιμένει.
Και ο Αντρέας όπως δα και οι προκάτοχοί του
Διάδοχο στην κυβέρνηση δεν άφησε κανέναν.
Όπως  και ο Καραμανλής. Ηρθαν κι οι δυο και φύγαν
Αφού κι οι δύο με τα δυό φάγανε μάγουλά τους,
Κι αστάθεια μόνον πίσω τους και αναρχία αφήσαν.
Γιατί κανείς από τους δυο δεν είχε υποδείξει
Για διάδοχο του κάποιονε όταν αυτός θα λείψει.
Και το γιατί είναι γνωστό. Γιατί φοβούνταν ότι
Αν προωθούσαν κάποιονε, αυτός θα εζητούσε
Σαν αποκτήσει δύναμη, ν’ απαλλαγεί από κείνους
Και πριν η ώρα του ναρθεί, αυτός να κυβερνήσει.
Αυτά είναι τ’ αδιόρθωτα τα χάλια του λαού μας.
Τι ευλόγια για τον τόπο μας θάτανε αν είχε τώρα
Ο μέθυσος πρωθυπουργός κάποιονε διαλεγμένο
Που να γνωρίζει τα καυτά της κυβερνήσεως θέματα
Και της πατρίδας τα πολλά προβλήματα να ξέρει…
Δε θάχαμε στην πλάτη μας έναν Σημίτη τώρα
Που από γκουβέρνο που του παν τα τέσσερα δεν ξέρει.
Αυτό το μοναχό καλό θάτανε που ο Αντρέας
θάκανε στην Ελλάδα μας, αφού τη ρήμαξε άλλως.
Αν Ελληνας πρωθυπουργός υπήρχε ικανός,
 Δε θα κοκκορευόντανε Τούρκος και Σκοπιανός.
Αυτό αφού δεν τόλμησε να κάνει ο Αντρέας
Δε γνοιάζομαι στο κόμμα του τι κάνει-ενα σπίρτο
Ας πάρει, και πετρέλαιο λιγάκι, κι ας το κάψει.
Κόμματα υπάρχουν δυστυχώς πολλά. Η Ελλάδα όμως
Μια είναι και μονάκριβη, μία και πάντα πρώτη.

-Μιας και μιλάμε για ΠΑΣΟΚ, για πες μου μωρέ Γιάννο
Πόση ζωή στην τωρινή κυβέρνησή εσύ δίνεις;

-Για ποια κυβέρνηση μιλάς; Γι αυτή την πανσπερμία
"Ολων των τάσεων του ΠΑΣΟΚ"  που έφτιαξε ο Σημίτης
Ωστε να μη τον έδιωχνε καμμία από κείνες;
Δεν ειν’ αυτό κυβέρνηση.

-                                          Έστω. Αυτό το πράγμα.
Ως πότε λες να κρατηθεί; Περίπου. Πάνω κάτω.

-Ως το Συνέδριο το πολύ.

-                                        Κι ύστερα τι προβλέπεις;

-Τι να προβλέψω; Να! Ξανά, φτου απ΄την αρχή τα ίδια.
Δολοπλοκίες, μαχαιριές, συμπράξεις και κομπίνες.

-Και ποια κατά τη γνώμη σου θάταν η λύση τώρα;

-Οι εκλογές Μητρούση μου, ώστε ο λαός να βγάλει
Πρωθυπουργό που θέλει αυτός. Και όχι τιποτ’ άλλο,
Μα τότε θάταν ήσυχος ο ηλίθιος λαουτζίκος
Πως κάποιος τόνε κυβερνά που αυτός έχει διαλέξει.
Με διαλεγμένο πρόεδρο να ξέρει πως πεινάει,
Πως υποφέρει και πονά, και πως κακοπερνάει.
Αυτά ηλίθιε Μήτρο μου.

-Εχουμε Πρόεδρο όμως
                                                     λεβέντη κι ενεργητικό.

-Μη μ’ ερεθίζεις Μήτρο.

-Καλά Γιαννάκο μου. Αφού δε θες, δε συνεχίζω.
Μα όσα κι αν του βρεις κακά, ένα καλό έχει μόνο:
 ότι δεν είναι βασιλιάς.

-                                     Ωστε και συ είσαι θύμα
Της άθλιας που κάνουνε ωρισμένοι προπαγάνδας;

-Γιάννο μου τι; Βασιλικός μήπως κι εσύ μου είσαι;

-Ακου γελοίε βάτραχε,που κοπελιά εσένα
Καμιά ποτέ δε θα βρεθεί ναρθεί να σε φιλήσει
Και να σε κάνει πρίγκηπα, και να γλιτώσω έτσι
Απ τις μωρίες που σειρά για μήνες μου αραδιάζεις.
Ακου λοιπόν. Μα μη μετά κουβέντα πεις καμία,
Γιατί όρεξη την ώρα αυτή δεν έχω για ν’ αρχίσω
Συζήτηση για βασιλιά-τόσο σπουδαίο θέμα-
Και μάλιστα με σενάνε, ένα βλάκα πατεντάτον.
Και για το θέμα άλλη φορά αν θέλεις συζητάμε.
Λοιπόν από το βασιλιά ποιο θάχαμε άκου κέρδος:
Πρώτα,θα είχαμε Στρατό με Σίγμα κεφαλαίο.
Θα είχαμε εγγύηση πάντα ομαλής συνέχειας
Στα θέματα τα ζωτικά της δόλιας μας πατρίδας
Κι ό,τι  ήθελε δε θάκανε ο κάθε καραγκιόζης
Μες στην Ελλάδα. Κι έξω της θα μας σεβόνταν όλοι.
Και την αγάπη θάχαμε αν όχι τη βοήθεια
Απ όσα κράτη βασιλιά θα είχανε κι εκείνα.
Και πρώτα πρώτα βέβαια της κραταιής Αγγλίας.

-Μα…

-Σούπα! Τίποτα μην πεις. Και τράβα τώρα. Γεια σου,
                         Και  μια φορά στη ζήση σου αν το μπορείς στοχάσου.
Γεια σου… Βρε  ούτε που άκουσε. Εφυγε  σαν αέρας!