ΠΑΛΙΑ ΟΙΟΝΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ
1.
ΟΙ "ΝΟΜΙΜΟΙ"
α.
ΤΑ ΜΕΤΡΑ
Μέτρα παίρνουν για το κάθε τι-
μέτρα καινούργια κάθε φορά.
Και λένε: "να διορθώσουμε ό,τι μπορούμε..."
Μετά τρώνε.
Και σε λίγο άλλα μέτρα.
Και διορθώνουνε το διορθωμένο.
Και λένε:" ε, τι να πρωτοκάνουμε;..."
Και ξανατρώνε.
Δραχμή στην τσέπη της φτώχειας
κάθε μέτρο να 'τανε,
θα 'χε τώρα το πρόβλημα λυθεί.
Όμως εσείς ξέρετε: ένα το μέτρο είναι το σωστό
και αυτό
μία κάννη και μία σκανδάλη έχει.
β.
Η ΚΟΛΥΜΠΗΘΡΑ
Μια κολυμπήθρα έχουν ελληνικέ λαέ,
και όπως τους βολεύει κάθε τι βαφτίζουν.
Όπως τη σκλαβιά λεφτεριά την είπαν,
τη δουλεία δουλειά,
το άδικο δικιοσύνη,
τα θύματά τους δολοφόνους,
την καταπίεση κράτος,
και κείνους που οι ίδιοι εκμεταλλεύονται,
εργαζόμενους.
Α! Πώς άχρωμα τα ελληνικά όλα είναι βαφτισμένα,
και στο πρώτο τίναγμα τ' όνομα το ψεύτικο πέφτει!
Και γυμνά και παραπονεμένα,
όλα,
από το χέρι σου να ξαναβαφτιστούν,
ελληνικέ λαέ,
περιμένουν!..
Πες, Καλέ, τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Ξανά,
σε Αληθινά Βαφτίσια τις Έννοιες της Ζωής μας οδήγα.
Και νέα κολυμπήθρα-το ξέρεις-δεν χρειάζεσαι-
μόνο την παλιά,
με το αίμα των πρώτων,
των άνομων νουνών,
γεμισμένη.
γ.
ΟΙ ΠΕΛΑΡΓΟΙ ΤΩΝ ΗΛΙΘΙΩΝ
Οι πελαργοί μειώθηκαν στη Θράκη!
Ω! συφορά! Τώρα
οι άρρωστοι ούτε ράντζα δεν θα βρίσκουνε,
οι υπάλληλοι οι δημόσιοι μας δικτατορίσκοι θα 'ναι,
οι Τούρκοι θα μας πάρουν το Αιγαίο,
η διαφθορά στη χώρα θα περσέψει
κι η φτώχεια θα ρημάξει το λαό.
Ω! συφορά!
Μα όχι ευτυχώς!
Η πολιτεία
που μέλημά της η ευτυχία είναι του πολίτη
έλαβε μέτρα προστασίας των πελαργών.
Δόξα τω θεώ-η Ελλάδα σώθηκε.
Όλα καλά θα συνεχίσουν να πηγαίνουν.
δ.
ΑΝΑΛΟΓΙΕΣ
Όσοι αν ζούσανε πενήντα χρόνια πριν
θα γίνονταν τσαντάκηδες
μεσάζοντες σε βρώμικες δουλειές
και άνθρωποι της νύχτας,
όλοι αυτοί.
όταν οι ξένοι εδιώξανε τη χούντα
το κόμμα φτιάξανε των "κινηματιών".
Και τώρα οι βρώμικες δουλειές εγίναν εξουσία
και τώρα οι άνθρωποι της νύχτας όχι νύχτα
μα μέρα μεσημέρι κακουργούν.
Κι όσο για κείνους που θα γίνονταν τσαντάκηδες
τους Κουμπαράδες και τις Τράπεζες
και τα Χρηματιστήρια σήμερα ξαφρίζουν.
ε.
ΣΥΜΒΙΩΣΙΣ
Χοντροί υπουργοί κι αντιπαθητικοί
κομματικοί παράγοντες και πρόεδροι
οργανισμών και άλλοι τέτοιοι,
βγαίνουν στις τηλεοράσεις και μιλάνε
κι η έγνοια είναι όλη τους το πώς
θα φάνε και θα πιούνε και θα κλέψουνε.
Κι ο άνους ο ελληνικός λαός
την τηλεόραση ανοι' και τους ακούει.
Κι αντί στο πρώτο το άκουσμα
να πάρει τ' όπλο και να βγει στους δρόμους,
αντίθετα προσέχει τις κουβέντες τους
σαν άνθρωποι να του μιλούνε
κι όχι κτήνη.
στ.
ΣΤΟ ΧΑΟΣ
Εδώ κι εκεί
μέσα στο Χάος
μια γέφυρα υπερσύγχρονη
ένα τούνελ,
λίγο μετρό…
Κι αυτά με χρήματα από ζητιανιά χτισμένα
και με τα χέρια ξένων, που ένα ξεροκόμματο
σ' αντάλλαγμα θα πάρουν της ζωής τους,
που τηνε χάνουν είτε κεί, πάνω στα έργα
("εργατικά ατυχήματα" τα λέει ο δολοφόνος
αρχικινηματίας)
είτε σιγά σιγά
σε θάνατο έναν καθημερινό δοσμένοι
μέσα σε διώξεις κι εξευτελισμούς και τρόμους.
Και όλα αυτά για να μπορούν οι βρωμεροί "κινηματίες"
να λένε "φτιάξαμε" και "χτίσαμε" και "κάναμε"..
Εδώ κι εκεί.
Μέσα στο Χάος.
Μια γέφυρα υπερσύγχρονη
ένα τούνελ.
λίγο μετρό.
Σαν το κεράσι σε μια τούρτα πάνω
φτιαγμένη από σκουπίδια και βρωμόχαρτα.
ζ.
Ο ΚΑΛΟΣ ΛΑΟΣ
"Τι καλό παιδί που είναι αυτό!..
Δώσε μου το τόπι σου μωρό μου.."
Και το καλό παιδί το τόπι του δίνει.
Και οι πολιτικοί έτσι:
"Τι καλός λαός που είναι αυτός!
Δώσε μου λαέ μου τα λεφτά σου..."
Και ο μωρός λαός το χρήμα του δίνει.
Ούτε κλάματα, ούτε γκρίνιες ούτε νάζια.
Το χεράκι του απλώνει
κι έτσι απλά
όλα τα δίνει
στους αφέντες του.
η.
ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΑΠΗΡΙΑ
ή
ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ
Διανοητικά ανάπηρε λαέ, ελληνικέ,
είθε σε κάποια φωτεινή αναλαμπή σου-αν θα 'χεις-
να δεις κι ο ίδιος καθαρά πόσο αστείο φαντάζει
να θες να φαίνεσαι έξυπνος ενώ είσαι χαζός.
Υμνολογείς τους άτιμους αλήτες του ΠΑΣΟΚ
και δουλικά υπηρετείς το κάθε τους καπρίτσιο
κι όσες σου δίνουνε κλωτσιές εσύ τις κάνεις χάδια
τα σιχαμένα τους μ' αυτά σκεπάζοντας κορμιά.
Δημοκρατία και λεφτεριά ότι σου δώσαν λεν
και στην αναπηρία σου όλος εσύ χωμένος
νομίζεις πως ελεύθερος και δημοκράτης είσαι
ενώ αυτοί το δούλο σου το αίμα σου ρουφάν.
Φιέστες σου ρίχνουν και γιορτές και τις αρπάζεις συ
και με το λίγο σου μυαλό πας και γλεντάς με κείνες-
μα η γιορτή η πραγματική στην τσέπη εκείνων είναι-
και χρήμα λέγεται-και συ την έχεις βάλει εκεί.
Διανοητικά ανάπηρε λαέ, ελληνικέ,
μοναδική σαχλή φυλή στης γης τη φλούδα πάνω
μείνε στην αυταπάτη σου και στην μικρόνοιά σου.
Χρειάζεσαι-είσαι ο φαιδρός παλιάτσος των λαών.
...Μα να σ' αφήσω-πήγαινε-ο σοβαροφανής
ο Ρέππας, απ' την τσέπη του μία δεκάρα βγάζει
και στην πετάει. Σήκωσ' την, το χέρι φίλησέ του
και την αναπηρία σου συντήρησε μ' αυτήν.
θ.
ΕΛΛΗΝΕΣ
Από φωνή άλλο τίποτα: Φωνακλάδες.
Και λεν και λεν και λεν. Ώσπου νυστάζουν.
Και πάνε και κοιμούνται. Άπρακτοι.
Γιατί δεν ξέρουν άλλο από λόγια.
Όταν ξυπνήσουνε βλέπουν τριγύρω
υπουργούς που τους εξοντώνουνε,
κλέφτες κυβερνήτες που ό,τι έχουνε τους παίρνουν
και υπαλλήλους που τους λοιδωρούν.
Και πάλι λένε… λένε... και ξανακοιμούνται.
Ξυπνάν, τα χέρια τους δεμένα βλέπουν,
στη φυλακή βαλμένοι μέσα να 'ναι,
και να τους τρων ποντίκια το κορμί..
Το λαιμό τους καθαρίζουν μ' ενα αυγό
και πάλι λεν …και λεν… και μόνο λεν.
ι.
ΨΕΥΔΟΠΑΡΑΙΣΘΗΣΕΙΣ
ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΚΕΡΔΟΦΟΡΕΣ
Λένε: "οι αρχαίοι πρόγονοί μας.."
και τους έλληνες εννοούνε. Όμως
εκτός απ' την απάνθρωπη διανόησή τους
δεν έμεινε ούτε σπόρος από δαύτους.
Και λένε: "αυτό το χώμα είναι δικό μας"
όχι γιατί βρεθήκανε απλά εκεί
αλλά γιατί παλιά στους έλληνες ανήκε.
Και περιφέρουν τις αγροίκες φάτσες τους
και βγάζουν λόγους εθνικούς
κορδωμένοι.
Τουλάχιστον αυγά μονάχα αφήνει ο κούκος-
δεν κάνει κατοχή και στη φωλιά.
Και τους χτίστες της προγόνους του δε λέει.
ια.
ΑΛΛΟΙ ΦΑΝΑΡΙΩΤΕΣ
Όταν ήρθε η χούντα βγήκαν έξω
κι αρχίσανε τη ζητιανιά: δώστε...
Κι οι ξένοι δώσαν,
αγοράσαν τους ζητιάνους
πράκτορες των συμφερόντων τους τούς έκαναν
και πια τους έστειλαν εδώ.
Αυτοί με τη σειρά τους
πιάσαν τα πόστα
πέσαν πάνω μας
μας βάλαν στη γωνιά
μας λιάνισαν,
μας έστιψαν,
και,
νέοι Φαναριώτες,
μας κυβερνάνε.
2.
ΣΤΟΥΣ «ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ»
α.
Και μήπως ο θάνατος εσάς σας χάνει;
Μήπως εσείς, ορόσημο της ανθρωπιάς
στην έρημο δε γίνεστε της κτηνωδίας;
Και για όποιον ονειρεύεται τ' όνειρό του δεν είστε;
Το χέρι σας, φαρδύ σαν το άπειρο,
τις ελπίδες και τις κρυφές αγάπες μας δεν κρατεί;
Σαν μια σελίδα δεν είσαστε άγραφη,
που μέσα της όλα να χωρέσουνε μπορούν;
Και αν τον τελευταίο από τους κύκλους μας
να κλείσουμε δεν προλάβουμε,
και αγωνιούμε,
δεν είσαστε σεις
που από του αιώνιου τα μακρινά βύθη
το σωτήριο κύμα στην ακρογιαλιά μας θα στείλετε
σαν βεβαίωση
πως καλά πορευτήκαμε;
β.
Φωτισμένοι εσείς,
που στο σκότος της γης σαν αστραπές περνάτε,
πέστε μας
από ποιο ευτυχισμένο μέλλον ερχόσαστε;
Πέστε μας,
το χάδι ποιας Μοίρας σας ξεχωρίζει;
Πέστε μας-εκεί χωροφύλακας δεν υπάρχει;
Εκεί τα παιδιά παίζουν χαρούμενα;
Οι άνθρωποι ανέμελα και αδιάφθορα υπάρχουν;
Και η ροδιά ανοιχτή όλο και πάντοτε ερωτιάρα θάλλει;
Και πολύν αν απ’ τον χρόνο σας δεν παίρνουμε
πέστε μας καλοί
πριν σας σκοτώσουμε,
ό,τι μας φέρνετε και,
στοργικά,
τη γαλήνη σας θυσιάζοντας σπέρνετε,
άραγε θα καρπίσει;
γ.
Ήρωες-πώς αλλιώς να σας πω;-που στη βία απέναντι
την αγάπη για τον άνθρωπο υψώνετε, ήρωες
που του μυαλού σας τις αυλακιές αντιγράφοντας
δρόμους λογικής στον παράλογο κόσμο μας χαράζετε…
ήρωες εσείς, που τολμάτε
στη φωνή του σωστού υπακούοντας "ΠΡΕΠΕΙ",
της σκλαβιάς να σπάζετε τα σίδερα κι αλαφρά
στον γύρω αέρα να πετάτε…
ήρωες, που κιόλας ακούγεται η φωνή σας λέγοντας:
"Τώρα πρέπει! Η αιωνιότητα είναι Τώρα"…
ήρωες που με ατσάλινα χτυπήματα το Άδικο ραγίζετε…
ήρωες πονετικοί της γήινης δυστυχίας, ακούστε με:
όλοι όσοι μπορούν και σκέφτονται, ακόλουθοί σας είναι.
δ.
Τα λόγια μου, αδέρφια του Ήλιου,
δεν είναι για τους πρωθυπουργούς,
ούτε για τους εργοστασιάρχες
ούτε για τους κάθε λογής εχθρούς του έλληνα-
το τομάρι και τα λίπη τους
να διαπεράσουν δεν μπορούν.
Οι σφαίρες σας γι αυτό θα φροντίσουν.
Στη φτώχεια και στη δυστυχία τα λόγια μου πετάνε
για να φέρουν της ανάστασης το μήνυμα.
Για να τους πουν πως η ώρα φτάνει
της εκδικήτρας επανάστασης.
Συνείδηση της αθλιότητάς τους να τους δώσουν
και την απόφαση
αδίστακτοι την ώρα της Μεγάλης Τιμωρίας να 'ναι.
ε.
ΤΟ ΛΑΘΟΣ
Ποιος άλλος ν' αγωνιστεί αδέρφια μου έλληνες;
Πέταξαν ένα ξεροκόμματο στον κάθε ζήτουλα
κι αυτός με τούμπες τους ευχαριστεί σαν να μη
ο ίδιος με τον ίδρωτά του να 'φτιαξε και να 'ψησε
ό,τι εκείνοι καταπίνουν.
Αυτούς ξεγράψτε τους ολότελα.
Ποιος άλλος ν' αγωνιστεί; Οι ανόητοι
που πιστεύουν τους πολιτικούς;
Οι πουλημένοι παρατρεχάμενοι;
Οι εκατομμυριούχοι-
ο άλλος εαυτός των πολιτικών
που δημιούργημα η κατάσταση αυτή δική τους είναι;
Κάποιος πιο ίσος από την ευθεία
και πιο αγνός από το άρωμα του γιασεμιού μόνο,
θα μπορούσε να ξεχωρίσει καταστάσεις,
να δει από το ύψος του πως το σουμάρισμα δεν είναι καθαρό-
πως από κάπου άρχισε ένα λάθος-
και ν' αγωνιστεί να το διορθώσει.
στ.
Των σπιτιών τα ρόπτρα
και τα ηλεκτρικά κουδούνια
με χέρι σταθερό χτυπάς
και με χωνί από εφημερίδες
και μέσα απ' το τετράγωνο κυρτό γυαλί,
ηχηρά φωνάζεις και παρακαλείς
και προσκαλείς τον εργάτη να του δώσεις δουλειά,
τον υπάλληλο για να πάρει αύξηση,
τον άρρωστο γιατρό για να 'χει.
Όμως οι "κινηματίες"
με το παχύ χέρι τους
τα μάτια και τ' αυτιά των δούλων κλείνουν,
για να μη δει κανείς κι ακούσει
και στο σωτήριο κάλεσμά σου αποκριθεί..
Τι λες λοιπόν καλέ μου εσύ,
καιρός δεν είναι τις ευχές ν' αφήσεις και το άλλο-
το τιμωρό να δείξεις πρόσωπό σου;
ζ.
«Ω! Εσείς! Που τα πρόσωπα όλα, ένα ένα,
σε καλά ή σε άσχημα με προσοχή ξεχωρίζετε
και αλλιώς στο καθένα, με το γέλιο
ή με το μαστίγιο, ανάλογα φερνόσαστε…
Ω! Εσείς! κοιτάξτε εμένα,
τον τρομοκράτη,
πώς, σαν ξερά φρύγανα πατώ
τους τέτοιους ξεχωρισμούς σας
και συνέχεια περπατώντας
ζήση νια σε κάθε βήμα μου γεννώ,
αβρή και δροσερή κι ευτυχισμένη
και μέσα της
όλους σας χαρούμενους να έρθετε καλώ!
Ω! Εσείς! Που τα παιδιά μου χωρίζετε
σε δικούς σας και σε αντίθετους,
αποκριθείτε στο κάλεσμά μου,
προτού
σε όλη την οργή μου φανερωθώ.»
η.
Τώρα ετοιμάζουν το φαϊ τους ελληνικέ λαέ. Κοίτα τους
πώς γύρω από το λαιμό τους πετσέτες τα ιδανικά μας δένουν...
Τώρα τρώνε ελληνικέ λαέ. Κοίτα τους
πώς τις σάρκες καταβροχθίζουν των παιδιών σου
που ξετσίπωτα πρόδωσαν.
Κοίτα πώς σπίθες πετάει το αγριεμένο βλέμμα τους...
Τώρα πίνουν ελληνικέ λαέ.
Δες πώς ανεβοκατεβαίνει ο λάρυγγάς τους,
καθώς άπληστα το αίμα σου ρουφάνε...
Τώρα χωνεύουν ελληνικέ λαέ.
Άκου τα ρεψίματα και τους αερισμούς τους
ξαπλωμένοι όντας στη λάσπη...
Τώρα χτίζουν ελληνικέ λαέ.
Χτίζουν μια πολιτεία ελεύθερη λένε.
Χτίζουν μια πολιτεία δίκαιη λένε.
Χτίζουν μιαν Ελλάδα μεγάλη λένε.
Χτίζουν μια δημοκρατική πολιτεία για τα παιδιά μας λένε.
Ελληνικέ λαέ, τους βλέπεις όλους,
πώς,
διασκεδάζοντας,
κινήσεις χτισίματος με άδεια χέρια κάνουν.
θ.
"Για το λαό" λένε. Κολοκύθια για το λαό.
Κονκάρδες στα πέτα βάζουν: "ελευθερία".
Κολοκύθια ελευθερία. Δίνουν Ίμια, δίνουν Κύπρο,
δίνουν λεφτεριά και αξιοπρέπεια,
μόνο αυξήσεις στους μισθωτούς δε δίνουν.
Τρέχουν προς τα πίσω
και λένε: "τραβάμε μπρος!" Γλύφουν κόλους,
φιλάνε ποδιές κατουρημένες και λένε:
"Είμαστε υπερήφανοι!.."
Η αστυνομία τους
τους άπορους πιάνει και τους κλέφτες προστατεύει.
Οι κυβερνήτες, με το βιβλίο του Νόμου στο χέρι,
σαν μύγες το δίκιο και την ευημερία σκοτώνουν.
Για δικιοσύνη δεν ακούς κουβέντα.
Για ελευθερία τίποτα πια.
Ελληνικέ λαέ, ως πότε θα τους ανέχεσαι;.
Με την κάννη του όπλου σου Αμάλθειο Κέρας
ανθρωπιά και αξιοπρέπεια στην Ελλάδα φέρε.
ι.
Τον πόνο μας δε θα τον κρύψουμε. Μα και να τον πούμε,
πώς, με λέξεις, μπορούμε; Δε μένει παρά ύμνους
να υψώνουμε σε κείνους που τον πόνο θα πολεμήσουν.
Σε κείνους που με τις ιερές πράξεις τους, το τιμόνι
θα στρέψουνε της ζωής προς τη χαρά-στους αγωνιστές
όλης της Ελλάδας, που ό,τι εμείς-στη γωνιά
στριμωγμένοι, με τα όπλα των "κινηματιών" μπροστά μας-
δεν τολμούμε, αυτοί άτρομα θα τολμήσουν. Σε κείνους
που την προσταγή και του δικού μας χρέους
στην δική τους δένοντας, με διπλή θα χτυπήσουνε δύναμη.
Το περήφανο σπηρουνίστε αδέρφια το άτι σας!
Και μας, σκόνη μας θέλετε στο δρόμο σας;
Μας θέλετε σπιρούνι; Οπλή μας θέλετε; Αφρό
στου αλόγου σας το στόμα; Εδώ είμαστε!
Σάββατο 14 Ιουνίου 2025
Παρασκευή 13 Ιουνίου 2025
ΤΟ ΠΡΑΟ
Χαμένες στου νου τα βαθιά τα υπόγεια
χαμένες μακριά απα' στην άπλα της γης
κι αυτές κι όσα δε μου ψιθύρισαν λόγια
κι αυτές κι οι κενές τους ματιές οι αναιδείς.
Πώς μάκρυναν έτσι οι σκιές των Πραγμάτων.
οι άνθρωποι, οι τόποι, το Τώρα, το Εδώ...
πώς έχει θαμπώσει η υφή κι η έννοια των
κι εγίνη η θωριά τους θολή, αναιμική…
Να είναι που τάχα όσο πάω γερνάω
και λιώνει το σώμα και μένει η ψυχή
και τώρα αρχινάν τα δικά της τα μάτια
να βλέπουν; “Τα μάτια”!.. Φαιδρά που αντηχεί!...
Γιατί στου τρανού Μηδενός τ' άγια πλάτια
το Τίποτα βρίσκεται μόνοn το πράο.
ΣΥΝΕΥΡΕΣΕΙΣ
Η Δείλια των Συμπάντων
και ο Ανεύθυνος των Ουρανών
βρεθήκανε πάνω στη γης μια μέρα.
Εκείνη τρέμοντας σε κάθε αγεροφύσημα
κι Εκείνος έχοντας ξεχάσει και γιατί ήρθε.
“Έτσι ως τρέμουνε μ’ αρέσουνε τα στήθια σου” της είπε.
«Φοβάμαι», είπε αυτή,
“ως και τις μύγες που πετάνε.
Πάρε με στην αγκάλη σου και ’σύχασέ με.”
“Έτσι όπως σ’ έχω εδώ κλεισμένη
κι έτσι που τίποτα να κάνουμε δεν έχουμε άλλο
τι θα ’λεγες ν’ αφήσουμε παιδί ένα ’δώ;”
“Αν έτσι θέλεις ναι. Μα φύλαγέ με
από τις σκιές κι από της χλόης το πράσινο”
Και τήνε σφιχταγκάλιασε αυτός
πόθο γεμάτος, τέτοιον,
που οι φοβισμένες μόνο οι γυναίκες
στον άντρα τον εγωιστή γεννάνε.
Και μήνες ύστερα εννιά
γεννήθηκε το έθνος των ελλήνων.
ΑΤΙΤΛΟ
Επειδή
τα χείλη του αιδοίου
τρίβονται
κατά τη βάδιση
τόνα με τάλλο
θα πάω αύριο στη συγκέντρωση
ΝΙΚΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ
Ποιος τον είδε ντυμένον στ’ άσπρα,
έμφροντιν και αγγελικά ευφρόσυνον
να διαβαίνει καταμεσήμερο
ανάμεσα στ’ άνθη του κήπου της Δικαιοσύνης;
Οι ξαγρυπνισμένες νύχτες που άϋπνες,
πάνω στο ξύλινο κρεβάτι τους πλαγιάζουν,
τον ζητούν σύντροφό τους.
Όμως εκείνος
τη συντροφιά σ’ όλους μια μέρα θα φέρει
και τη γαλήνη
και το πρωί.
Οι δρόμοι ανοίγονται μπροστά του
όπως μπουμπούκια στην Άνοιξή τους.
Ποιος τον είδε
κρατώντας τον ανθό της λευτεριάς
και το χαμόγελο της ευτυχίας φορώντας
να πετάει
προς τους ανθρώπους πηγαίνοντας;
ΠΙΣΤΆ
(1984)
Ιδού λοιπόν εφτάσαμε στο χείλος της αβύσσου
Που μέχρι τώρα ήτανε ιδέα μακρινή.
Αφήνουμε ξοπίσω μας μιά ζήση σκοτεινή
Μέσα σ’ ονειρομύριστα φύλλα να πλέει ναρκίσσου.
Αφήνουμε να δέρνεται μια μάνα αγαπημένη
Που καί νεκρούς θα λέει για μας μιλώντας «το παιδί»,
Μιάν αδερφή που θάκανε το παν για να μας δει
Προτού στην τρύπα πέσουμε αυτή την πεινασμένη.
Λοιπόν εμπήκαμε κι εμείς στο σχήμα του ανθρώπου
Με τις μεγάλες λύπες του και τις φτηνές χαρές.
Τώρα άλλη μιά όπως πολλές στο παρελθόν φορές
Στη μέγα ετούτη κάμινο εντός θα πέσουμε όπου,
Όλα τα πριν αλέθονται κι απ’ το καθάριο τήγμα
Ελπιδοφόρα κι άσκεφτα γεννιούνται τα μετά
(Οπου η σκέψη αντριώνεται η ζήση δεν κρατά)
Όλων των προϋπαρξάντων τους και των μελλόντων μίγμα.
Κι απ’ τη ζωή που πέρασε και τώρα εδώ τελειώνει
Ακολουθώντας μας πιστά μέχρις εδώ έχει ’ρθει
Και στης αβύσσου το χαμό μαζί μας θα ριχτεί
Μιάν αγκαλιά θανατερό, κρύο κι ολάσπρο χιόνι.
ΕΓΩΜΟΝΙΣΜΟΣ
Σε μια στιγμή μονάχα εγώ
τον κόσμο έπλασα όλο
και τώρα πια τόνε τρυγώ
γλυκόν και φεγγοβόλο.
Εγώ ο μέγας ο Ποιητής
Εγώ ο μέγας Χτίστης
Εγώ ο μέγας Ασκητής
Εγώ ο μέγας Μύστης.
Εγώ που όταν όλα αυτά
τα είδα τελειωμένα
με ικανοποίηση βαθιά
κοίταξα το καθένα
κι αυτά χωρίς να μου το πουν
τα ’βαλα στο πλευρό μου
και τους επέτρεψα να ζουν
στον κόσμο τον δικό μου.
ΚΑΤΑΛΗΨΗ!
(φοιτητές)
«Κατάληψη! Κατάληψη!
Να κλείσουν τα σχολεία
Που μάς κρατούν αγράμματους!
Πού είναι τα βιβλία
Να γέψουμε το νάμα τους;
Πού είναι οι δασκάλοι
Με γνώσεις στο κεφάλι;
Πού είναι οι αίθουσές μας
Οι απλές και καθαρές μας;
Πού είναι το παιχνίδι μας;
Πού η ανεμελιά μας
(το ακριβό στολίδι μας!)
Πού η ζεστή φωλιά μας;
Πού η μεγάλη αυλή μας
Που τέρπει την ψυχή μας;
Πού είναι η χαρά μας;
Πού-πού τα όνειρά μας;
Χάθηκαν-πάνε όλα
Τα ωραία και φεγγοβόλα!
Από εμάς τα πήραν-
Στη λάσπη τα εσύραν!
Και βίλλες εγινήκαν.
Σε τράπεζες εμπήκαν.
Και γίνανε πισίνες
Και κρουαζιέρων μήνες΄
Κι αντί να γίνουν τόποι
Για νέο και παιδί
Μεγάλων γνεντοκόπι
Εγίναν και χλιδή-
Σε σπίτια υπουργών
Απάνθρωπων κι αισχρών.
Εκεί είναι τα σχολειά μας
Κλαμένα μακριά μας.»
Πίσω και πάλι πάρτε τα!
Με πάθος διεκδικήστε
αυτό που σας στερήσανε!
Και φειδωλοί μην είστε,
σε όποια πράξη ενάντια τους
σας σπρώχνει η θεία ορμή σας:
οι αδικημένοι όπου γης
παλεύουνε μαζί σας.
Κατάληψη! Κατάληψη!
Κι εκείνη αν δε φτάσει,
τότε το χέρι σας Καλοί,
μαχαίρι! όπλο! ας πιάσει.
Τον λιόντα , μον’ του κυνηγού
η σφαίρα θα τον χάσει.
Τα ξόανα τώρα ειν’ άχρηστα΄
ένας ο Θεός: Η ΔΡΑΣΗ!
Με τις ανούσιες δε θα ’ρθει
η νίκη συζητήσεις
Δε θέλει κανακέματα
και γλείψιμο όπου φτύσεις.
Δε θέλει «σας παρακαλώ»,
δε θέλει «ελεήστε!..»
Θέλει έργα. Θέλει πόλεμο.
Θέλει ζωές να σβήστε.
Θέλει στα μάτια φλόγισμα.
Θέλει στο χέρι αξιότη.
Θέλει την άκρατην ορμή
της νιότης σας την πρώτη.
Θέλει αλήθειες να ειπωθούν-
αλήθειες που ν’ αστράψουν
και κάθε σάπιο και μιαρό
για πάντα να το κάψουν.
Ελευτεριά να φέρετε!
γι αυτό ειν’ ο αγώνας!
Αν όχι, σκλάβους θα σας βρει
κι ο άλλος ο αιώνας.
Στεφάνια αν θέλετε χρυσά
η Δόξα να σας πλέξει,
δεν είναι «ζητιανέψετε»,
«αρπάξτε!» είναι η λέξη!
Κανόνες που εθέσπισαν
οι φαύλοι αν ακλουθάτε,
μες στο τσουβάλι τους δετοί
πάντοτε θα μετράτε.
Το κράτος τους συθέμελα
να τρέμει αν δεν το κάνεις
ζήτουλας τότε κι έζησες,
ζήτουλας θα πεθάνεις.
Αγκάθι αν πολύαλγο
δε γίνεις στο πλευρό τους
τότε νερό είσαι γάργαρο
για τον νερόμυλό τους.
Στην άκρια η πέτρα αν δε βαλθεί
άβατος μένει ο δρόμος.
Αν δεν σκοτώσεις το θεριό
δε σταματάει ο τρόμος.
Από τα νιάτα δεν ζητά
ο λαός μακάριον ύπνο.
Γεύμα ζητάει γιορτινό
κι ίδιο για όλους δείπνο.
Δε θέλει να κρυβόσαστε
πίσω από τα βιβλία.
Θέλει ακράτηγη ορμή.
Θέλει οργή και βια.
Εβγάτε και αστράψετε
μον’ νιάτα όπως μπορούνε:
που ως και τ’ αστέρια όταν σας δουν
κι εκείνα να κρυφτούνε!
Για να φλογίσει, νέοι μου,
ο ήλιος της Πατρίδας
θέλει-η Αχόρταστη!-κορμιά
στη ρίζα κάθε αχτίδας.
Κατάληψη! Κατάληψη!
ΠΕΝΤΕ Η ΩΡΑ
Πέντε η ώρα απόγεμα.
Κατάρα!
Κόλαση!
Μαυρίλα!
Συννεφιά!
Ο ήλιος σκότος!
Η ζωή θανάτου μάσκα!
Απελπισία!
Φρίκη!
Φάσμα φαντάσματος η λογική.
Η ζωή αβάσταγη!
Δοσοληψίες θανάσιμες και δολερές!
Πανύψηλα κύματα ανυπαρξίας!
Σκελετών κριγμοί!
Αχάλαστα τα υποστηρίγματα της άπνοιας!
Κι η ώρα είναι πέντε απόγεμα
Κι έχουμε ακόμα πολύν χρόνο
Κι έχουμε ακόμα χρόνο πολύν
Ως τα μεσάνυχτα…
ΘΑΝΑΤΟΙ
ΚΩΣΤΑΣ ΗΛΙΑΚΗΣ
25 Μάη 2006
Στ’ ουρανού το γαλάζο και στων σύγνεφων τ’ άσπρο,
χτες-στα μέρη όπου πρώτα η αυγούλα ροδίζει
σαν ο αγώνας της μέρας το σκοτάδι κερδίζει-
σ’ απροσμέτρητα ύψη εστεριώθη ένα κάστρο.
Κάστρο λες καμωμένο από αιθέριο αλαβάστρο.
Κάστρο λες Άγιου κάποιου ιερό μετερίζι,
που από ευθύνη πλαντάζει κι από αγνότητα σφύζει-
Κάστρο γης ο αθέρας-κάστρο φλόγινο άστρο.
Από μέσα του ο Κώστας ο Ηλιάκης μάς βλέπει.
Σμηναγός όλο αξία κι όλο έγνοια πατέρας.
Σοβαρή και γαλήνια η ματιά του μάς σκέπει.
Η ανάσα του ευλόγια και περφάνιας αγέρας.
Α! Πατρίδα! Τον ήρωα δες τον Κώστα Ηλιάκη
Και μιμήσου τον:Σήκω! Πέτα! Αντρέψου λιγάκι!
ΜΌΝΑ
3 Αυγούστου 1979
Στις τρεις Αυγούστου πέθανες Άγγελε Τερζάκη.
Στις τρεις Αυγούστου έσβησε το μεγάλο τζάκι
που γύρω του μας μάζευε τις νύχτες του χειμώνα
σαν τα παιδιά που, αδύναμα, φοβούνται να ’ναι μόνα.
Μες στο βιβλίο των Καιρών καινούργια μια σελίδα
θ' ανοίξει, και ολόλαμπρη επάνω της μι’ αχτίδα-
της Μούσας σου συντρόφισσα κι αδέρφι του Πηγάσου-
στοχαστική διαβαίνοντας θα γράψει τ' όνομά σου.
Μάικλ Τζάκσον
25 Ιούνη 2009
Με φιγούρες κομψές, γεωμέτρισσες
το τραγούδι-τις νότες σου έντυσες.
Και ψόγος από κάποιον πριν σε βρει
σε πήρε ο που αεί γεωμετρεί.
ΑΛΕΞΗΣ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ
6 Δεκεμβρίου 2008
Ποιος είπε ο Αλέξης χάθηκε; Χάνονται οι Ιδέες
ή πάντοτε στραφτοκοπούν Αγνές και Νιες κι Ωραίες;
Και ποιος την που μπολιάστηκε ολοπρώτη μες στην Πλάση
Ιδέα της Ελευτεριάς, θα μπόρειε να χαλάσει;
Και μόνη Αυτή δεν ήτανε η Ουσία του Αλέξη-
όλα του-Μάτι, Γέλιο, Φως-Αυτή δεν είχε πλέξει;
Κι όταν κανείς τη Λεφτεριά στον Κόσμο μας στεριώνει,
τέτοια Ψυχή-τέτοια Καρδιά ποιο Βόλι τη σκοτώνει;
Ο Αλέξης δεν εχάθηκε. Ζει γύρω μας κι εντός μας
και δίνει Φως στο Σκότος μας και Χρώματα στο Φως μας.
Και Κύριος πάντα του Καλού, που ένα είναι μαζί Του
από παντού ακούγεται η παιδική Φωνή του:
«Ό,τι, μικρός όντας εγώ, δεν πρόλαβα να κάνω
Πράξτε το σεις. Εγώ ήσυχος θα βλέπω από ’δω πάνω.
Και είμαι σίγουρος πως σεις Συντρόφια Αγωνιστές μου
όσες εγώ δεν έζησα θα ζήσετε Χαρές μου-
ότι θα φτιάξετε μια Γη που φαύλους δεν θα τρέφει
και στ’ Άστρα τ’ άλλα αντρόπιαστη και χαρωπή θα γνέφει».
ΤΣΆΒΕΣ
5-3-13
Η οικουμένη φτώχυνε.
Σκοτίδιασε η γη.
Της ανθρωπιάς του ανθρώπου
εστέρεψε η πηγή.
Στα μάκρη των Συμπάντων
τρεμόσβησε εν’ αστέρι.
Θρηνητικό απόψε
και ξέπνοο τ’ αγέρι.
Πέμπτη 12 Ιουνίου 2025
Τετάρτη 11 Ιουνίου 2025
ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ
Το 1848, στον-κατά πολλούς-βρώμικο Μεξικο-αμερικανικό πόλεμο, το Μεξικό νικήθηκε από τους Αμερικανούς.
Το έπαθλο για τους Αμερικανούς ήταν η Καλιφόρνια, την οποία προσάρτησαν.
Οι Μεξικάνοι δεν το ξέχασαν ποτέ αυτό, και το όνειρό τους είναι να ξαναπάρουν την Καλιφόρνια από τους Αμερικάνους.
Οι Αμερικάνοι, έκτοτε, γνωρίζοντας την κατάσταση αυτή, και αισθανόμενοι άσχημα που πήραν με το έτσι θέλω την Καλιφόρνια, φέρονται στους Μεξικάνους-ως προς την επαφή των Μεξικανών με την Καλιφόρνια- πολύ ήπια.
Τους επιτρέπουν, κάνοντας τα στραβά μάτια, να μπαίνουν στις ΗΠΑ από το Μεξικό, να εργάζονται εκεί, και τους διευκολύνουν όσο μπορούν στις εν Αμερική υποθέσεις τους, αν και χωρίς να τους κάνουν και Αμερικανούς πολίτες.
Ως και τα Ισπανικά τα έκαναν εδώ και χρόνια επίσημη γλώσσα της Αμερικής.
Ο Τραμπ όμως θέλει να ξεκαθαρίσει την κατάσταση, ώστε να πάψουν-αν μπορέσει να το κάνει-οι Μεξικάνοι να έχουν βλέψεις ότι κάποτε, η Καλιφόρνια θα γίνει πάλι δική τους.
Γι αυτό και η όλη ιστορία με τους παράνομους μετανάστες.
Βέβαια δεν μπορούσε να διώξει μόνον τους Μεξικάνους, όμως γι αυτούς γίνεται ο καυγάς.
Και η Καλιφόρνια είναι η Πολιτεία με τους πάρα πολλούς Μεξικάνους μετανάστες, γι αυτό και εκεί γίνονται τα μεγάλα γεγονότα.
Διώχνοντας τους παράνομους έστω μόνον Μεξικάνους από τις ΗΠΑ, θέλει να πετύχει να μην έχουν βλέψεις επανάκτησης της Πολιτείας αυτής.
Θα μου πεις κινδυνεύουν οι ΗΠΑ από το Μεξικό;
Όχι βέβαια, όμως καλό είναι να πάψουν οι Μαξικάνοι να θεωρούν την Καλιφόρνια πατρίδα τους που πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικιά τους θα ’ναι.
Αυτή είναι όλη η ιστορία πίσω από την στάση του Τραμπ απέναντι στους παράνομους Μεξικάνους μετανάστες-θέλει να μην θεωρούν «πατρίδα» τους την Καλιφόρνια.
Φροντίζει δηλαδή για το μέλλον.
Σήμερα μάλιστα, που οι πατρίδες άλλες μικραίνουν (Ουκρανία), άλλες βαίνουν προς εξαφάνιση(!) όπως φαίνεται (Παλαιστίνη), και άλλες γίνονται-στα λόγια μόνον ακόμα-αντικείμενο αγοραπωλησιών (Καναδάς, Γροιλανδία), καλό είναι, σκέφτηκε ο Τραμπ, να δείξει στο Μεξικό, ότι για την περίπτωση της Καλιφόρνιας ούτε να σκέφτεται κάτι τέτοιο.
Αυτά για να εξηγηθεί η στάση του Τραμπ, ενός ηγέτη που ξέρει τη δουλειά του.
ΠΑΛΙΑ ΟΙΟΝΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ
ΚΑΖΑΜΊΑΣ 2010
Γενάρης
Ο Παπαντρέου φορολογεί τους φόρους.
Ο Καρατζαφέρης με ομιλία του για το Σκοπιανό αναδεικνύει και το Αμερικανικό θέμα, εξηγώντας ότι η λέξη United στο όνομα του κράτος αυτού είναι ελληνική.
Ο Σαμαράς χάνει το σφουγγάρι του.
Ο Τσίπρας αναφωνεί: «Ποιος κυβερνάει αυτό το κόμμα;»
Η Παπαρήγα ηγείται δρεπανηφόρας πορείας με σύνθημα: «Θέλουμε στάχυα».
Φλεβάρης
Οι τούρκοι παίρνουν τη δυτική Θράκη. Οι θρακοέλληνες συνωστίζονται στην προκυμαία της Αλεξανδρούπολης. Ο Πάγκαλος αρχίζει να ξανα-βρίζει. Ο Παπαντρέου κάνει αυτοκριτική. Ο Τσίπρας δηλώνει: «Άκρη είναι, δεν πειράζει.» Η Παπαρήγα ζητάει να οχυρωθεί η Λέσβος. Ο Άδωνις βγαίνει από τα ρούχα του και εμφανίζεται γυμνός στην τηλεόραση.
Ο Παπανδρέου κόβει τέσσερες συντάξεις από τους συνταξιούχους.
Μάρτης
Ο Παπαντρέου καταργεί την εθνική γιορτή. Μέσα στην αναμπουμπούλα που δημιουργείται, ο Σαμαράς καταργεί τη Ντόρα, ο Καρατζαφέρης καταργεί το Σαμαρά, ο Τσίπρας καταργεί Καρατζαφέρη και Παπαντρέου και η Παπαρήγα καταργεί τον Τσίπρα.
Ο Χρυσοχοίδης τους προσάγει όλους.
Το «Πρώτο Θέμα» κάνει δώρο μια φρυγανιέρα σε κάθε βουλευτή. Ο Κυριάκος μόνο δεν τη δέχεται: «έχω από τη Ζήμενς» λέει.
Απρίλης
Οι τούρκοι παίρνουν τη Μακεδονία.
Ο Παπαντρέου δηλώνει: «Είναι άδικο. Του χρόνου θα το διορθώσουμε.»
Ο Βενιζέλος μονολογεί: «Βενιζέλος μεγάλωσε την Ελλάδα, Βενιζέλος τη μικραίνει. Κισμέτ.»
Ο Καρατζαφέρης δηλώνει στον Ελεύθερο Τύπο: «Τουλάχιστο λύθηκε το Μακεδονικό!»
Ο Άδωνις ξαναβγαίνει από τα ρούχα του.
Η Παπαρήγα ζητάει από τον Παπαντρέου να δεσμευτεί για το αξιόμαχο της Λέσβου.
Ο Καραμανλής γίνεται τούρκος.
Μάης
Ο Σαμαράς πηγαίνει στην Αμερική. Προς τιμήν του ο Ομπάμα αναβιώνει την «Κου Κλουξ Κλαν».
Ο Παπαντρέου ζητάει εκλογές.
Η Ξενογιαννακοπούλου τον σκουντάει: «Πρόεδρε, εμείς κυβερνάμε!..»
Ο Βενιζέλος: «Μην πάτε κόντρα στον Πρόεδρο-ό,τι είπε καλά ειπωμένο.»
Ο Καρατζαφέρης κάνοντας το σταυρό του: «Τι θ’ ακούσουμε ακόμα απ’ αυτόν… Σας τα ’λεγα εγώ…»
Ο Χρυσοχοίδης κάνει πενήντα προσαγωγές.
Ο Παπαντρέου κόβει όλες τις συντάξεις. Ο Άγιος Πέτρος παθαίνει υπερκόπωση
Ιούνης
Προσαράζει το Καπετάν Μιχάλης. Οι επιβάτες εγκαταλείπουν το πλοίο χωρίς ούτε ένας να τραυματιστεί.
Ο Παπουτσής: «Πρωτάρηδες…ούτε ένας πνιγμένος… Ενώ εγώ με το Σαμίνα... Τουλάχιστον ο Πρόεδρος μού το αναγνωρίζει-μ’ έκανε Γραμματέα της ΚΟ… Μια Σαμίνα ακόμα και γίνομαι πρωθυπουργός!...»
Οι τούρκοι παίρνουν τη Θεσσαλία. Ο Άδωνις φοράει τα ρούχα του: «Για να ’χω να βγάλω κάτι όταν μπούνε στην Αθήνα…»
Ο Παπαντρέου σε διάγγελμα προς τον εναπομείναντα ελληνικό λαό: «Βαδίζουμε βάσει σχεδίου-τους αφήνουμε για να γίνει η κρίση πρόβλημα δικό τους. Όταν η κρίση περάσει θα ανακαταλάβουμε τα εδάφη που μας πήραν. Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ‘ναι…» Ο Καρατζαφέρης με δάκρυα στα μάτια δηλώνει:«Πρώτη φορά ακούω τον αξιότιμο κύριο Πρωθυπουργό να μιλάει εθνικά! Μέγας ει Κύριε και θαυμαστά τα έργα σου!»
Ο Χρυσοχοίδης κάνει τριακόσες προσαγωγές-«όσοι και οι τρακόσοι του Λεωνίδα!» δηλώνει. Ο Καρατζαφέρης κλαίει σαν μικρό παιδί: «Θαύμα! Οι σοσιαλιστές ανένηψαν!..» ψιθυρίζοντας μέσα στα αναφυλλητά του.
Ιούλης
Οι τούρκοι μπαίνουν στην Αθήνα. Η Κυβέρνηση εγκαθίσταται στο Καλέντζι: «Επιτέλους! Αυτή είναι η Ελλάδα! Οι πελοποννήσιοι είναι οι αληθινοί έλληνες», λέει ο Παπαντρέου και οργανώνει την άμυνα του Ισθμού.
Ο Καργάκος δολοφονεί τον Παπαντρέου και αναλαμβάνει πρωθυπουργός. Συσταίνει Ιερό Λόχο από πολίτες που τα επώνυμά τους τελειώνουν σε –έας και –ακος και ηγείται επανάστασης εναντίον των τούρκων.
Ο Έβερτ δηλώνει υποταγή στους τούρκους: «Τι εγγλέζοι, τι τούρκοι-εκείνο που μετράει είναι να προσφέρω τις υπηρεσίες μου στον κατακτητή. Έτσι έχω σίγουρη την πρωθυπουργία κι εγώ και τα παιδιά μου.»
Ο Άδωνις δεν γδύνεται: «Ντύσου-γδύσου στο τέλος θα πουντιάσω-αυτοί έχουν βάλει βουλή να φάνε όλη την Ελλάδα. Ας κάτσω στα ρούχα μου…»
Ο Γλέζος: «Άμα βάλουνε τούρκικη σημαία στην Ακρόπολη ειδοποιείστε με.»
Ο Χρυσοχοίδης κάνει χίλιες οχτακόσες είκοσι μία προσαγωγές. Ο Καρατζαφέρης δεν έχει άλλα δάκρυα.
Ο Σαμαράς μετακομίζει στην Καλαμάτα, ξαναβρίσκει το σφουγγάρι του και διαγράφει την Ελλάδα πλην Πελοποννήσου.
Η Ντόρα παραγγέλνει στον Ερντογκάν: «Δώστε μου τον Σαμαρά και σας δίνω την Κρήτη».
Ο Ερντογκάν παίρνει πίσω τα κλεμμένα από τους βουλευτές και μ’ αυτά βγάζει και την Ελλάδα και την Τουρκία από την κρίση.
Αύγουστος
Ο Καργάκος κατατροπώνεται. Οι αμερικανοί θυμώνουν που οι τούρκοι δεν αγόρασαν από αυτούς αεροπλάνα και τους διώχνουν από την Ελλάδα στις δεκαπέντε του μήνα. Ο Καργάκος αναφωνεί: «Η επανάσταση πέτυχε-διώξαμε τους τούρκους!» Και ορίζει την δεκαπέντε Αυγούστου ως ημέρα εθνικής εορτής. Ο Αρχιεπίσκοπος, με αντάλλαγμα τη συμμετοχή του στο υπουργικό συμβούλιο, ανασταίνει τον Παπανδρέου. Οι βουλευτές ξαναρχίζουν να τρώνε, η κρίση που οι τούρκοι είχαν διώξει ξαναγυρίζει, οι τρομοκράτες ξαναχτυπάνε και ο Καρατζαφέρης δηλώνει: «Όλα είναι πάλι στη θέση τους. Και πάλι έχουμε δύο εθνικές γιορτές. Ας είναι δοξασμένο το όνομα του Αλλάχ.»
Σεπτέμβριος
Ο Καργάκος κάνει εκλογές.
Η Παπαρήγα ανακοινώνει μετεκλογική συνεργασία με τη ΝΔ. To σφυρί πέφτει πάνω στο κεφάλι της. Στον τόπο όπου χύθηκε το αίμα της φυτρώνει ένα Χρηματιστήριο. «Θαύμα!» αναφωνεί ο Καρατζαφέρης.
Τα νερά της έγκυας κάλπης σπάνε. Γεννιούνται πεντάδυμα. Η Ντόρα χαμογελάει στα πεντάδυμα και κείνα ξαναμπαίνουν στην κάλπη.
Ο Άκης αγοράζει ένα μενταγιόν στη γυναίκα του, που στοιχίζει εφτά δισεκατομμύρια ευρώ. Ο Αχιλλέας μουρμουρίζει: «Κι εγώ έκλεψα μόνο δύο δισεκατομμύρια... Όταν ξαναβγεί ο μικρός θα του πω να με βάλει στο Εθνικής Άμυνας».
Οκτώβριος
Τα Σκόπια ονομάζονται Μακεδονία.
Η Βόρεια Ελλάδα αυτοανακηρύσσεται αυτόνομο κράτος με το όνομα Πρώην Ελληνική Περιφέρεια Μακεδονίας.
Ο Καραμανλής γίνεται πρωθυπουργός του νέου κράτους και προκηρύσσει αμέσως εκλογές.
Ο Παπανδρέου δηλώνει πως δεν αναμιγνύεται στις
εσωτερικές υποθέσεις άλλων κρατών.
Οι Πυρήνες της Φωτιάς απαγάγουν τον Χρυσοχοίδη και ζητάνε λύτρα.
Νοέμβριος
Δημοσιογράφος ρωτάει τον Παπαντρέου πότε θ’ ανοίξουν τα Τέμπη. Απάντηση: «Ποια Τέμπη;»
Οι δημοσιογράφοι αρρωσταίνουν για πέντε μέρες. Οι πολιτικοί χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Η Ελλάδα γίνεται δημοκρατική για πέντε μέρες.
Ο Άδωνις αποκαλύπτει ότι οι αρχαίοι έλληνες είχαν πάει στο φεγγάρι.
Ο Αρχιεπίσκοπος δηλώνει ότι λόγω της κρίσης που όσο πάει και μεγαλώνει, φέτος δε θα γεννηθεί ο Χριστός.
Η Παπαρήγα προτείνει σαν εναλλακτική λύση να γεννηθεί ο Λένιν.
Οι Πυρήνες της Φωτιάς ελευθερώνουν τον Χρυσοχοίδη: «Κάθε μέρα κι από δύο δεκανικούς-δεν τον αντέχουμε άλλο.»
Δεκέμβριος
31 του μηνός.
Ο Καρατζαφέρης εύχεται ευτυχισμένο το 2010. Το 2011 έρχεται, τον διορθώνουν. Και κείνος: το ξέρω.
Ο Παπαντρέου εφαρμόζει το πόθεν έσχες στον Αγιοβασίλη. Ο Αγιοβασίλης αναγκάζεται να αποκαλύψει ότι έχει συστήσει off-planet εταιρεία.
Ο Σαμαράς στηλιτεύει την επέκταση της διαφθοράς επί κυβερνήσεως Παπαντρέου.
Ο Τσίπρας ζητάει από τον Αγιοβασίλη μια δυνατή κόλλα.
Η Παπαρήγα ακούγοντας αυτά, ψιθυρίζει: «Αποκουτάθηκαν όλοι τους», και κρούοντας το σφυρί στο δρεπάνι σιγοψέλνει το «Πατερούλη ημών».