ΜΕΓΆΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΉ
ΤΑ ΕΓΚΏΜΙΑ
ΣΤΆΣΙΣ ΠΡΏΤΗ
ΉΧΟΣ  ΠΛΆΓΙΟΣ ΠΡΏΤΟΣ
(απόσπασμα)
(2012 ΠΑΛΠΟΛΙΣ)

Η ζωή εν τάφω κατετέθης Ελλάς
κι ευρωπαίων στρατιές καταχάρηκαν
να σε βλέπουν προς τα κάτω να τραβάς.

Πώς ζωή γεμάτη σα σκυλί έχεις πάει;
Το σαθρό εσύ το κράτος σου καταλείς
και νεκρή ’σαι πιο πολύ κι απ’ τους νεκρούς.

Η χλιδάτη ζωούλα που εζούσες πάει πια.
Και τιμάμε την ταφή και τα πάθη σου
κι ας χαντάκωσες με ολ’ αυτά κι εμάς.

Συ που λεν τα φώτα είχες δώσει στη γη
Δε σε φέγγει ούτε καντήλι τώρα μικρό:
σ’ έχει φάει ως κι ο Διογένης στη στροφή!

Αχ βασίλισσά μας-αχ Ελλάδα μου εσύ
τι ’θελες στον μαύρο Κάτω Κόσμο να πας
αφού σκότος και στον Πάνω είχες βαθύ;

Η ζωή εν τάφω κατετέθης Ελλάς
και που σ’ είδε ως κι η Κόλαση εσκιάχτηκε
μην αντίπραξη της κάνεις και χαθεί.

Μετά των κακούργων ως κακούργος Ελλάς
δίκιο έδωσες σε όσους ελέγανε
το Μνημόνιο πως στον τάφο θα σε πάει.

Ω! Ελλάς γλυκιά μας και σωτήριο μας φως,
πώς σε τάφο σκοτεινό σε μαντρώσανε;
Και πώς άντεξες ξεφτίλα τέτοια μια;

Θαύμα έχει γίνει! Νέο είναι αυτό!
Όποια μου ’δινε ζωή πάει: τα τέζαρε
και την θάψαν Βενιζέλος και ΠΑΣΟΚ!

Και, Ελλάδα, εθάφτης! Κι από κει όμως συ
το παλιό σου το ζακόνι δεν ξέχασες
Πίκρα πάλι και φαρμάκι μας κερνάς.

Συ του Χίτλερ που είχες μοναχή αντισταθεί
απ’ της Μέρκελ μία μπλόφα εχάθηκες-
συ! η άξια του πόκερ λειτουργός!

Παπανδρέου ηλίθιος και χαζός Σαμαράς
στις αγκάλες του Θανάτου σε ρίξανε
και θρηνεί χωρίς πατρίδα η Διαφθορά.

Και Υγεία, Παιδεία, και ΕΟΤ και ΟΤΕ
πώς θα μείνουνε χωρίς να ’σαι δίπλα τους
για να κλέβουνε αντάμα το λαό;

Η Βουλή σε κλαίει. Δάκρια χύνει καυτά:
Θα ληστεύει τώρα πώς τους πολίτες σου
που κανείς δεν έχει πια στην τσέπη ευρώ;

Ω! Ελλάς και Λόγε! Η χαρά η εμή!
Πώς θ’ αντέξω που σε θάψαν για πάντοτε
συ που τρεις χιλιάδες χρόνια είχες ζωή;

Ούτε για κεράκι δεν κρατάω ευρώ
για να άναβα κανένα στον τάφο σου
που σε βάλανε Λαγκράντ και Μερκοζί.

Γεια σου Ελλαδίτσα που στον Άδη είσαι πια.
και να μην αναστηθείς γιατί σούμπιτη
ο λαός σου θα σε στείλει πάλι εκεί.

 ΣΑΒΒΑΤΟ, 17 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2012
(ΠΑΛΠΟΛΙΣ)
Να πώς αρχίζουν οι υπουργοί την ομιλία τους , που σκοπό έχει να κρύψει την αλήθεια, ότι δηλαδή  δεν έχουν κάνει τίποτα στον τομέα τους:

-Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα υποστηρίξουμε ότι έγιναν όλα όσα έπρεπε να γίνουν...
-Έχουμε κάνει πολλά, όμως απομένει να κάνουμε περισσότερα...
-Οι Υπηρεσίες του Υπουργείου μοχθούν για να καλύψουν τα κενά...
-Μπορούμε να βελτιώσουμε ακόμα την απόδοσή μας και προς αυτή την κατεύθυνση εργαζόμαστε...
-Ελλείψεις πάντοτε θα υπάρχουν...
-Ποιος λέει πως όλα έγιναν; Θα επρόκειτο για ψεύδος. Και εμείς δεν είμαστε ψεύτες...
-Μας κατηγορούν οι πολιτικοί μας αντίπαλοι ότι δεν παράγουμε έργο. Όμως αυτοί τι έκαναν όταν κυβερνούσαν…
-Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις, το έργο που έχουμε αναλάβει είναι δύσκολο και για να το φέρουμε εις πέρας πρέπει όλοι να εργαστούμε σκληρά...(Κανείς δε ρωτάει γιατί για τόσα χρόνια δεν εργάζονταν σκληρά)
-Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού...
-Με τα μέσα που έχουμε κάνουμε ό,τι μπορούμε...
-Ας μη ξεχνάει κανείς σε τι κατάσταση βρίσκονταν τα πράγματα όταν εμείς παραλάβαμε...
-Δεν ισχυριζόμαστε πως δεν υπάρχουν ελλείψεις...
-Κατορθώσαμε πολλά' μένουν λίγα ακόμα...
-Μόλις δυο χρόνια είμαστε σ' αυτή τη θέση-δεν είμαστε θαυματοποιοί...

ΒΡΕ ΤΙ ΧΩΡΑ...

 (2012 ΠΑΛΠΟΛΙΣ)

Βρε τι χώρα ειν’ αυτή                         
βρε σε χώρα ποιάνε ζούμε
κι ούτε ώρα μια καλή                             
δεν μπορούμε μεις να δούμε;

Βρε τι χώρα είν’ αυτή
που τα τρόφιμα ακριβαίνουν
κι όπου φτάσουν κι ανεβούν
πια από κει δεν κατεβαίνουν…

Βρε τι χώρα είν’ αυτή
που είν’ οι βουλευτές αντάρτες
το μπαξίσι καθεστώς
και οι τραπεζίτες γδάρτες…

Που το μέσο κυβερνά,
που μεσουρανούν οι μίζες
και που αν δε χιονίσει μια
είν’ οι μέρες όλες γκρίζες…

Που όλα έχουν τα λεφτά
μαζευτεί σε λίγες τσέπες
κι ενώ αυτοί τρων αστακούς
μεις τη βγάζουμε με κρέπες…

Που με λόγια προσπαθούν
οι υπουργοί να τα μπαλώσουν
κάθε που ‘καναν δουλειά
πρώτα αφού τη θαλασσώσουν…

Κι ο καθένας απορεί
δύναμη πού τάχα θα ’βρει
για ν’ αντέξει όσο κρατεί
η ζωή αυτή του η μαύρη

μιας και δεν μπορεί-ο χαζός-
να ‘βρει θέληση και πάθος
και να δει Σεφερικά
τη ζωή πως πήρε λάθος,

και προς τη μονάχη οδό-
τη σωστή-βήματα κάνει
που μαχαίρι είν’ κοφτερό
και που όπλου είναι κάννη…

Βρε τι χώρα ειν’ αυτή!
Βρε τι κράτος είναι τούτο!
Τι στενός που ’ναι κορσές!
Τι καπέλο και τι φρούτο!

Γιατί ναι. Όλα είν’ αυτά.
Και αμφιβολία διόλου
δεν χωρεί πως δυστυχώς  
όλα παν κατά διαόλου,

και πως θα  ’ρθει ο καιρός
που ωραία θα περνάμε,
στα ουράνια μοναχά
…πεθαμένοι όταν πάμε.

Τότε όλα θαν’ καλά
δίχως χρείες και ανάγκες
και θ΄ απέχει ο λαός
απ΄ τη φτώχεια παρασάγκες.

 ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΑΙ ΚΛΕΨΙΑ
ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ-ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ
(2012 ΠΑΛΠΟΛΙΣ)

Μπορεί να βρούμε πότε άρχισε το Σύμπαν-
το CERN φιλότιμα πολύ γι αυτό δουλεύει-,
μα κι αν τα κάνουμε ακόμα όλα λίμπα
ποτέ δε θα’ βρουμε γιατί ο έλλην κλέβει.

Είναι η κλεψιά για τον κάθ’ έλληνα η τιμή του.
Κι είναι αγέννητη και άφθαρτη-ειν’ αιώνια.
Μ’ αυτήν γεννήθηκε μ' αυτήν μαζί του
στα μαρμαρένια θα παλέψει αυτός τ’ αλώνια.

                      ΝΈΑ ΚΌΜΜΑΤΑ
(2012 ΠΑΛΠΟΛΙΣ)

Νέο κόμμα! Νέο κόμμα! Να τι θέλει η Ελλάδα!
Την πολλή του πράσινου ήλιου εβαρέθηκε λιακάδα
κι απ’ το μπλε το χρώμα έχει τόσο πλέον βαριεστήσει
που ΝΟΥΔΟΥ ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ απ’ το χάρτη θα τα σβήσει.

Νέο κόμμα της Ελλάδος τώρα η όρεξη τραβάει
κι υλικό ως νέο δεν έχει βολικό που να μετράει,
τα παλιά υλικά ζυμώνει, κόμματα δυο νέα χτίζει
και …ΝΟΥΣΟΚ λέει το ένα και ΠΑΔΟΥ τ’ άλλο βαφτίζει…

 ΠΡΟΣΕΥΧΉ ΠΑΠΑΝΔΡΈΟΥ
(2012 {ΠΑΛΠΟΛΙΣ)

Θε μου και κάμε ένα σεισμό
και κάμε μια χαλάστρα
που να μη μείνει ορθό γιαπί
και λούλουδο σε γλάστρα,

και να μη μείνει κτίριο
πλην της Βουλής εκείνης
που προωθεί των πολιτών
τον θάνατον εκ πείνης

(μα μη κανείς απωλεσθεί
ή ελληνίς ή έλλην-
γιατί σε ποίων πλέον εγώ
θα ήρχον την αγέλην;)

Και να ιδεί το χάλι μας
το Δέλτα Νι Ταμείον,
να δει η Παγκόσμια Τράπεζα
τον άθλιόν μας βίον

και όλα να χαρίσωσι
όσα τους χρεωστούμε
(ως έκαμαν στην Αϊτή)
και όλοι να σωθούμε.

Κι ως σύγχρονος εθνοσωτήρ
εγώ να καμαρώνω
αφού έκτοτε εις την Μιχαλού
θα ’μαι χρεώστης μόνο.
Αμήν

 ΚΡΊΣΗ,ΚΟΤΖΑΜΠΑΣΟΒΟΥΛΕΥΤΈΣ ΚΑΙ
ΜΕΓΆΛΕΣ ΔΥΝΆΜΕΙΣ
(2012 ΠΑΛΠΟΛΙΣ)

Για όλα φτάνει κάποτε η ώρα.
Μας φτιάξαν, τώρα μας χαλάνε, πάει!
Μη τίποτε για πάντοτε κρατάει;
…και κράτησε πολύ μια τέτοια χώρα.

«Η όρεξή σου ό,τι κι αν τραβάει,
πάρε τα όλα-σου τα δίνω δώρα.
Μον’ να φρενάρεις του λαού τη φόρα
να μη όλο ζητάει και ζητάει.

…Και σας χαλάμε αν κάτι ενάντιο κάμεις.»
Αυτά οι Μεγάλες είπαν οι Δυνάμεις
στα όσα τζάκια του εικοσιένα.
Τώρα μας σβηουν ως τα ’χανε ειπωμένα.

Και από μας όσοι είναι βλάκες κλαίνε
κι όσοι μυαλό έχουν, «επιτέλους!», λένε.