Μαύρος Ιούλης του 15

«Ο κομματικός ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αντιστοιχηθεί με τον κοινωνικό. Να υποδεχθεί τις αγωνίες και τις προσδοκίες των δεκάδων χιλιάδων απλών ανθρώπων που στηρίζουν σε αυτόν τις ελπίδες του. Και συντεταγμένα, όπως αρμόζει στη δημοκρατική κουλτούρα της αριστεράς, να οδηγηθεί το Σεπτέμβρη σε ευρείες συλλογικές διαδικασίες ώστε να προσδιορίσουμε τους στόχους και τα χαρακτηριστικά της αριστερής διακυβέρνησης στα νέα δεδομένα».

Άλλαξαν οι ελπίδες του λαού λοιπόν κάθαρμα; Τώρα ελπίζουν ότι θα κάνεις ό,τι σου ζήτησε η Νέα Δημοκρατία;
Η κουλτούρα της Αριστεράς τώρα είναι ένα βήμα μπρος και εκατό πίσω;

Μπράβο κάθαρμα.
Δε θέλεις τώρα τη δραχμή.
Τι μεταμόρφωση!
Αφού σκότωσες τη χώρα πας τώρα να τη ζωντανέψεις!
Τι αλλαγή!
Υποσχέθηκες στο λαό και δεν τα έκανες. Τώρα κάνεις όμως με ζήλο  όσα υποσχέθηκες στη Μέρκελ.

Και κόπτεσαι να τα κάνεις και γρήγορα!
Μπράβο κάθαρμα.
Και θέλεις να σε εμπιστευτεί βέβαια και ο ελληνικός λαός.

Σε εμπιστεύτηκε κάθαρμα.
Και τον πρόδωσες.
Γιατί να σε εμπιστευτεί πάλι; Ώσπου να σου ξανακατέβει να κάνεις στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών πάλι και να μας πας για γρόσι τώρα;
Ποια είναι εκείνα που θα εμπιστευτεί από σένα ο λαός;
Το καλάμι το έχεις καβαλημένο ακόμα.
Στη Νέα Δημοκρατία στηρίζεσαι για να μην βρεθείς κρεμασμένος στην πλατεία Συντάγματος και συ την αγνοείς . Δε μιλάς στον αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας, δεν είσαι μέσα στη Βουλή όταν συζητιούνται τα κατορθώματά σου, δεν ενημερώνεις το λαό. Μόνος σου προχωράς και τώρα για να μας πας ποιος ξέρει σε τι βράχια πάλι.
Κάθαρμα ήσουνα και κάθαρμα μένεις.

Και μας λες πως αυτή ήτανε μια Βάρκιζα!
Σώπα!
Ώστε συ είσαι ο Βελουχιώτης; Τι θα ακούσουμε ακόμα!
Μα ο Βελουχιώτης κάθαρμα, είχε μυαλό.
Ο Βελουχιώτης σκότωνε γερμανούς, δεν τους προσκυνούσε.
Ο Βελουχιώτης όταν η Αθήνα μπορούσε να παρθεί και δεν την πήρανε οι κουμουνιστές, αυτός διαφώνησε. Εσύ είχες την Ελλάδα στα χέρια σου και πήγες και την πέταξες αλυσοδεμένη μπροστά στα πόδια της Ευρώπης.
Ο Βελουχιώτης αυτοκτόνησε όταν έχασε το παιχνίδι. Εσύ ετοιμάζεσαι για το δεύτερο γύρο για να αποτελειώσεις τη χώρα.
Ποιος να σε εμπιστευτεί κάθαρμα;

Παγιδεύτηκες λες από τον Βαρουφάκη.
Όταν σε κάνουν ό,τι θέλουν οι δικοί σου πόσο μάλλον οι ξένοι…
Το μωρό!
Το παγιδέψανε!

Λες πως οι ευρωπαίοι δε θέλανε να κάνουν διαπραγμάτευση αλλά να ρίξουνε την κυβέρνησή σου.
Σώωωωωπα! Πώς το κατάλαβες;! Και βέβαια θέλανε να ρίξουνε την κυβέρνησή σου κάθαρμα. Τώρα την έκανες την ανακάλυψη; Και είσαι συ πρωθυπουργός να νομίζεις πως επειδή σε ψήφισαν μερικά παιδιά και όσους παραπλάνησες με τα νταούλια σου θα έπρεπε η Ευρώπη να υποκλιθεί μπροστά σου;

Κάνανε μήνυση στον Βαρουφάκη γιατί χαντάκωσε την Ελλάδα. Εσύ δεν θα πληρώσεις για την προδοσία σου κάθαρμα;
Έχεις το θράσος να μένεις στη θέση σου ακόμα. Μας λες πως πρέπει πριν φύγεις να κάνεις κάποιους νόμους που σε διάταξε η Μέρκελ, ο Ολαντρέου και οι χορεύουσες στα νταούλια σου Αγορές. Καλά. Κάτσε αφού έτσι πρέπει. Μην αρχίζεις όμως να χτίζεις την εικόνα της μετανοημένης Μαγδαληνής. Όχι γιατί δεν θα σε πιστέψουν πάλι, ίσως, οι ηλίθιοι έλληνες,  αλλά γιατί τέλειωσες πια την αποστολή σου: η Ελλάδα νεκρή. Θέλεις να τη θάψεις κιόλας; Άσε κάτι και για τη Νέα Δημοκρατία.

Θέλεις λέει να καθαρίσεις το κόμμα σου από την Πλατφόρμα. Ναι, το ξέρουμε, αφού στράφηκες ενάντια στην Ελλάδα που σε γέννησε και σε έθρεψε, θα αφήσεις εκείνους που σε βοήθησαν να αναδειχτείς;
Βρωμερό, θρασύ, αλαζονικό κάθαρμα, φύγε! Απάλλαξε τον τόπο από την σχιζοφρενική παρουσία σου.
Όση ζημιά μπόρεσες την έκανες: έδειξες στη νέα γενιά ότι η Αριστερά είναι ένα άλλο πρόσωπο-και χυδαιότερο από αυτήν-της Δεξιάς.

Το Κου Κου Εσωτερικού με το ευρωπαϊκό πρόσωπο μετεξελίχτηκε σε ΣΥΡΙΖΑ, μια καρικατούρα της Αριστεράς.
Χέστηκες όταν σου κλείσανε τις Τράπεζες από την Ευρώπη. Δεν ήξερες ότι εκεί θα έφτανες με τα καουμποϊστικα και γελοία κόλπα σου; Τόσο χαζός είσαι να μην ξέρεις τι σημαίνει Δύναμη;
Παρακάλα τώρα τη Νέα Δημοκρατία να σε σώσει.
Και εσύ, εσύ, εσύ είσαι εκείνος που θα βάλεις με τα φιλελεύθερα μίντια;
Εσύ είσαι που θα πιάσεις τους φοροφυγάδες;
Εσύ είσαι που θα ξεσκεπάσεις σκάνδαλα;
Πώς αφού  κρατιέσαι από τα τέτοια του Καραμανλή για να μην πέσεις;
Ποιον δουλεύεις πάλι κάθαρμα; Ξέρω, τους έλληνες δουλεύεις, που ξέφυγαν από την κατάσταση του ζώου μόλις εκατό χρόνια πριν. Έχεις περιθώριο να τον δουλέψεις και συ και άλλοι σαν εσένα για διακόσα χρόνια ακόμα. Κάνε το. Μα μην ξεχνάς ότι ζώο μόνον μπορεί να άρχει σε ζώα, και μάλιστα να παινεύεται ότι αυτά το ψήφισαν.
Αλλά αφού κάθονται και σε ακούνε οι άλλοι πολιτικοί και δεν σε στέλνουνε από κει που ’ρθες, καλά τους κάνεις.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΗΣΤΙΝΑ


Χρόνος: Μάης 1828.
Τόπος: Βρωμόσελα Μεγαλόπολης. (η σημερινή Θωκνία)
Τούρκικες σκηνές με πρώτη την πολυτελή σκηνή του Αχμέτ Βέη Βαβυλώνιου. Μπροστά από τις σκηνές η Επιτροπή που έκρινε ποιοι από τους έλληνες και τους τούρκους θα έμεναν στην Ελλάδα και ποιοι θα πήγαιναν στην Αίγυπτο, μετά από την απόφαση για αμοιβαία απελευθέρωση των αιχμαλώτων.
Ξάφνου, από τη σκηνή του Αχμέτ Βέη πετιέται η Χριστίνα και πέφτει μπροστά στα πόδια του πατέρα της που είναι πρόεδρος της Επιτροπής κρίσης, ενώ στην πόρτα της σκηνής στέκει ο Αχμέτ Βέης.

ΧΡΗΣΤΙΝΑ

Πατέρα! Πατερούλη μου! Πάρε με μαζί σου!
Πατέρα! Πατερούλη μου! Πάρε με από δω!
Πατέρα άπλωσε το χέρι σου και βγάλε με απ' αυτό τον τάφο!
Βγάλε με πατερούλη μου! Άπλωσε το χεράκι σου-το στιβαρό σου χέρι-
όπως μικρή το άπλωνες να μου χαϊδέψεις τα μαλλιά
ή για να πάρεις το ντουφέκι απ' τη γωνία.
Άπλωσε πατερούλη μου το χέρι σου-μπορείς.
Άπλωσε πατερούλη μου το χέρι σου-είναι δυνατό- και βγάλε με από δω.

Τρία χρόνια τώρα είμαι πεθαμένη. Όχι πεθαμένη...όχι, δε νιώθουνε οι πεθαμένοι.
Μα εγώ νιώθω, δεν είμαι ξύλινη, το ξέρεις πατερούλη.
Πόσο δεν έκλαιγα όταν έβλεπα τη γάτα μας μ' ένα πουλί στο στόμα…

Μ' έβλεπες και με ξέρεις πατερούλη.
Και όταν έβρεχε υπόφερα γιατί θα βρέχονταν τ' αρνιά μας.
Δεν είμαι ξύλινη. Με ξέρεις πατερούλη.

Κλαίω και τώρα. Όχι, δεν κλαίω-στέρεψαν τα μάτια μου πατέρα.
Μέσα σε τόσους κι είμαι μόνη μου πατέρα!
Μέσα σε τόσους που με ξέρουν κι είμαι άγνωστη πατέρα!
Μέσα στον ίδιο μου τον τόπο κι είμαι ξένη.
Ξένη όχι για τους άλλους μόνο
αλλά και για τον ίδιο μου τον εαυτό.

Μου μιλάνε πατέρα και δεν καταλαβαίνω τι μου λένε.
Θέλω να μιλήσω πατέρα, μιλάω και κανένας δε με νιώθει.
Ως και τ' όνομά μου πατέρα κανείς δε νιώθει να το πει.
Δεν έχω πια όνομα πατέρα.
Δεν έχω ούτε τη χάρη που μια πέτρα έχει μες στο λόγγο.
Τήνε λένε "πέτρα".
Εγώ πατέρα όνομα δεν έχω.
Και δίχως όνομα πατέρα δεν υπάρχω.

Θέλω να πω κάτι και δεν ξέρω πώς.
Αν το πω στη γλώσσα μας πατέρα θα με κοροϊδέψουν.
Θα με λοξοκοιτάξουν.
Και δίχως γλώσσα η ζωή είναι θάνατος πατέρα.

Ας μην ήτανε ανάγκη να μιλάμε.
Ας συνεννοούμασταν με χειρονομίες.
Η σκλαβιά τότε θα ήτανε υποφερτή.

Πατέρα πάρε με από δω!
Γυρνάω δεξιά-τούρκος.
Γυρνάω αριστερά-τούρκος.
Κι εγώ δεν είμαι τουρκάλα πατέρα.
Τι δουλειά έχω ανάμεσά τους;

Γυρνάω να δω τον άντρα μου και τούρκο βλέπω ένανε πατέρα
που κάθε μέρα προσκυνάει ένα θεό που δεν τον ξέρω.
Ντυμένο τόνε βλέπω μ' άλλα ρούχα
στολισμένονε μ' άλλα στολίδια
που εγώ πατέρα μου δεν τα γνωρίζω.
Αλλιώς μιλάει, αλλιώς γελάει, αλλιώς καλημερίζει τους περαστικούς.

Ποιος θεός το θέλει αυτό πατέρα;
Αν το 'θελε δε θα μας έκανε άλλους γραικούς και άλλους τούρκους.
Θα μας ανακάτευε.
Θα μας έδινε από τη γέννα μας ίδια, κοινή ψυχή,
που να μην έχει διαφορά η μια απ' την άλλη.

Τα βράδια όταν πέφτουμε στο στρώμα
δεν είναι χέρια αυτά που μ' αγκαλιάζουν αλλά φίδια.
Φίδια που κάνουν έναν κύκλο γύρω μου θανατερό.
Κι ανάμεσα στα σκέλια μου πατέρα
δε νιώθω τη ζωή να σπαρταράει γυρεύοντας
χώμα να βρει να δέσει, να καρπίσει,
αλλά το θάνατο να θέλει μέσα μου άφευγα να μπει
όπως κι εγώ σ' εκείνον είμαι τρία χρόνια τώρα μέσα.

Γυρνώ το σπίτι μου να δω και βλέπω ξένο σπίτι
που όλα του με διώχνουνε αντίς να με γυρεύουν.
Και όλα μέσα του κλεμμένα από τους έλληνες.
Όπως κι αυτό το ίδιο.
Όπως κι εγώ πατέρα.

Μ' έχει αυτός ο άντρας κλέψει από το σπίτι μας-το ξέρεις δα-
μη ακούγοντας τα κλάματα και τις φωνές μου.
Πικρό είναι το ψωμί που τρώω μαζί του μέσα δω.

Αν ήταν να κλεφτώ πατέρα
ήξερα εγώ να διάλεγα τον κλέφτη μου.
Πανώρια παλληκάρια με γυρεύανε
όπως τον κάμπο η βροχή γυρεύει.

Τώρα πού είναι τάχα αυτά τα παλληκάρια;
Για μένα μια θαμπή ανάμνηση μονάχα είναι
ίσα για να γυρίζουνε στο κλάμα την ψυχή μου.
Κ ι ίσως ανάμνηση να είναι και για σας-
ίσως κι αυτά να πέσανε απ' το τούρκικο σπαθί.
Και το σπαθί αυτό το βλέπω-να το!
Το βλέπω κάθε μέρα κρεμασμένο
στον τοίχο του σπιτιού του άντρα μου.
Σπαθί που θέρισε σα στάχυα αμέστωτα τους νέους του χωριού μας.
σπαθί που έχυσε των αδερφιών μου το αίμα'
το αίμα το δικό μου-το ελληνικό.
Το βλέπω κάθε μέρα εκεί, στον τοίχο κρεμασμένο και το νιώθω
σαν το λαιμό μιας λάμιας που το αίμα πίνει από τη λίμνη της φυλής μας.

Και πώς εγώ να μείνω μέσα εδώ;
Πώς που αν στερέψει εκείνη η λίμνη σβήνει η ράτσα μας;
Και πώς εγώ να μείνω μέσα εδώ
που ακούω τη φωνή της λίμνης μας να με ζητάει σταγόνα της να γίνω;

Πατέρα πάρε με από δω.
Κάθε που βρέχει βρέχει στην ψυχή μου.
Ο ουρανός με το φεγγάρι και τ' αστέρια του
μία μεγάλη τούρκικη σημαία. Και τον μισώ.
Πάρε με από δω πατέρα.
Εδώ ερμιά. Εκεί, ανάμεσα στους έλληνες
όλα καλά πατέρα.
Τα πουλιά κελαδούν. Εδώ στριγγλίζουνε.
Τα δέντρα ανθούν. Εδώ νεκροφορούνε.
Εδώ το φως δεν έρχεται πατέρα. Όλο
στον κήπο μας και στου χωριού μας τα δρομάκια τριγυρίζει.
Πατέρα πάρε με από δω.


ΑΧΜΕΤ

Χριστίνα μου παράπονο δεν πρέπει να 'χεις.
Η πρώτη ανάμεσα είσαι στις γυναίκες μου.
Διαμάντια και χρυσαφικά σου σκέπουνε κορμί και ρούχα.
Δουλειά καμιά να κάνεις δε σ' αφήνω-
δούλες μονάχα σου 'χω να διατάζεις.
Χριστίνα μου παράπονο δεν πρέπει να 'χεις από μένα.
Μήπως σε μάλωσα καμιά φορά; Μήπως σε χτύπησα;
Μήπως καμιά φορά δεν έκανα ό,τι μου 'πες;
Το σπίτι μας παλάτι. Ο Αλλάχ
όλα μου έχει δώσει τα καλά. Κι εγώ με τη σειρά μου
στα ποδαράκια σου μπροστά τα 'χω απλωμένα.
Πως σ' αγαπώ το ξέρεις. Καθημερνά
με τα έργα και τα λόγια μου στο δείχνω.
Γιατί να θέλεις να μου φύγεις περιστέρα μου;
Δε σκέφτεσαι την πίκρα που θα με ποτίσεις;
Σ' έκλεψα, ναι.
Μα έτσι κάνουν όλοι οι μπέηδες.
Όμως δε σ' έκλεψα για να σε κάνω σκλάβα.
Βασίλισσά μου σ' έχω κάνει. Και γιατί;
Γιατί ο έρμος σ' αγαπώ.
Χριστίνα μου μη φύγεις.
Δε μ' αγαπάς λοιπόν καθόλου;
Και αν εδώ, σε τόπο ξένονε για μένα
τόσα καλά τριγύρω σου έχω απλωμένα
όταν θα πάμε στην πατρίδα μου διπλάσια,
τριπλάσια και καλλίτερα θα σου χαρίσω-
γιατί τ' αξίζεις περιστέρα μου.

ΧΡΗΣΤΙΝΑ

Πατέρα διώξ' τον σε παρακαλώ.
Μη τον αφήνεις να με πλησιάσει.
Το χνώτο του σαν ρούχο αρρώστιας με τυλίγει.
Τώρα πατέρα μου που σ' είδα πάλι
φούντωσε μέσα μου η φωτιά και πάλι της γενιάς μας.
Νεκρή 'μουν και μ' ανάστησε.
Και δεύτερο ένα θάνατο πατέρα δε θα τον αντέξω.

Κοίτα πατέρα! Κοίτα! Ποιος ειν' αυτός;
Μην είναι αδερφός μου;
Μη ξαδερφός μου είναι;
Μη πατέρας;
Μη γειτονόπουλο ή χωριανός μου;
Τ’ είναι πατέρα;
Άντρας μου!
Και τ' ειν' ο άντρας παρά μιαν ανάγκη
κι αυτή με υποχωρήσεις άμετρες δεμένη
ίσα για να κρατιέται από 'να πέσιμο;
Μα έστω κι έτσι ειν' άντρας μου αυτός;
Κοίτα πατέρα ανάμεσά μας! Κοίτα!
Δεν ξεχωρίζεις ένα τοίχο θεόρατο
που μας χωρίζει ανένωτα τους δυο μας;

Άντρας μου αυτός;
Έξω απ' το κορμί μου τίποτ' άλλο μου δεν άγγιξε.
Κοίτα πατέρα την ερμιά τριγύρω του την άγρια.
Και τη δικιά μου δες την έρημο τη διψασμένη.
Πατέρας μου είσαι και μπορείς να βλέπεις ό,τι βλέπω.
Γάμος θα πει να βάζουμε στη ζυγαριά χρυσάφι
και να μετράμε υπηρέτες και δουλειές;
Κι ακόμα έτσι να 'τανε πατέρα,
με τα δικά μας πλούτη με στολίζει αυτός.
Με κείνα που 'κλεψε από σε και μείναμε στους δρόμους-
όπως εμέ κι εκείνα τα 'χει αρπάξει. Όμως πατέρα
με τ' αρπαγμένο αγάπη δε στεριώνει. Τέτοια χαρά
το χαρισμένο μόνο την κρατεί.
Και τι έχει ένας αλλόφυλος πατέρα να χαρίσει;
Κ ι όλος φτιαγμένος από μέλι να 'ναι
ξύδι μετράν αυτά για κάθε ντόπιο'
και ξένος ειν' αυτός για με πατέρα.
Κι αν δεν το νιώθει έτσι αυτός, είναι ίσως
γιατί το γένος του δεν έχει ρίξει ρίζες μες στο χώμα.
Μα η δική μου ρίζα είναι πατέρα
χρόνια χιλιάδες πριν γερά δεμένη
με του' τα χώματα που τα πατούμε
και που μονάχα αυτά να μας σκεπάσουνε ποθούμε-
τάφος αλλού δε μας χωράει πατέρα.

Δεν πρέπει λέει να 'χω παράπονο από κείνον!..
Άκουσα που με φώναξε Χριστίνα.
Αυτό φαίνεται θα 'ναι τ' όνομά μου.
Μα τ' άκουσες πατέρα πώς το είπε.
Άκουσες πώς στα χείλια του κακόπαθε
πριν βγει από μέσα του σακατεμένο'
Και μόνο αυτό πατέρα μου δε φτάνει
πίσω-εδώ, κοντά σας να με πάρεις;

Η γλώσσα ειν' η πατρίδα μας πατέρα.

Και αν Χριστίνα δε με λέγανε πατέρα
τότε Παράπονο θα ήταν τ' όνομά μου.

(Ο Αχμέτ βγαίνει στη σκηνή του και γυρίζει σε λίγο με το παιδί τους στην αγκαλιά)

Παράπονο από τη ζωή. Παράπονο απ' τον κόσμο.
Παράπονο απ' τη μοίρα μου. Παράπονο απ' τις πέτρες
που δεν σηκώθηκαν βαριές επάνω μου να πέσουν
όταν το δρόμο μ' έβλεπαν της δυστυχιάς να παίρνω.



ΑΧΜΕΤ

Χρηστίνα μου, ανάμεσα σε μας πού τοίχο βλέπεις;
Αν κάτι στέκει ανάμεσα σε σένα και σε μένα
ετούτο είναι το παιδί. Να! Δες το το καημένο-
απ' το γλυκό το στήθος σου γάλα ζητάει ακόμα.
Κι αν πας μακριά από μένανε αυτό πού θα τ' αφήσεις;
Σπλάχνο ειν' από το σπλάχνο σου κι αίμα του αίματός σου.
Αν είσαι άπονη για με, πόνεσε το παιδί σου
αφού αν έφευγες εσύ, αυτό με με θα μείνει.
Μείνε Χριστίνα μου γλυκιά, σε θέλουμε κι οι δυο μας.


ΧΡΗΣΤΙΝΑ

Κι αν αίμα μέσα ελληνικό στις φλέβες του κυλάει
αφού είναι με το τούρκικο το αίμα φιλιωμένο
παιδί μου αυτό δεν ειν' εμέ. Δικό μου αίμα δεν έχει.
Αίμα δικό μου αν έσμιγε με των τουρκώνε το αίμα
μες σε φωτιά και χαλασμό θα χάνονταν τα δυο.
Δικό σου είναι το παιδί. Παρ’ το. Σου το χαρίζω.
Μπορεί και να στο γέννησα, παιδί μου όμως δεν είναι.
Τούρκικο αίμα το παιδί δε θα 'χει το δικό μου.
Κάθε σταγόνα αίματος στις φλέβες του παιδιού μου
σταγόνα θα ’ναι ελληνική. Και πόλεμο μονάχα
με τις σταγόνες του αίματος του τούρκικου θ' ανοίγει.
Δικό σου είναι το παιδί.
Πατέρα, λύτρωσέ με!
Αν με μεγάλωσες εσύ και αν αρχοντοπούλα
ήμουνα μες στο σπίτι μας το τρισευλογημένο
κι αν κάποια σου' δωσα χαρά προτού η μπόρα έρθει
και μας χωρίσει ανάλγητη, τότε γλυκέ πατέρα
πατέρας δείξου αληθινός στο δύστυχο παιδί σου
και πάλι ξαναγέννησ' το-πατέρα κράτησέ με!


ΠΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Η Επιιτροπή απόφαση Βέη Αχμέτ επήρε:
εδώ θα μείνει-δε θα' ρθεί μαζί σου η Χριστίνα.

.....................................................................
 

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων εμφανιζόταν πάντοτε γελαστός απέναντί μας σαν να μας ετοίμαζε μια χαρούμενη έκπληξη.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί οι αλήτες που έκανε υπουργούς αφήνονταν να λένε ό,τι τους κατέβει σε εγχώρια και ξένα ΜΜΕ.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί επί πέντε μήνες συνοφρυωμένος και με θυμό κατηγορούσε και απειλούσε τους ευρωπαίους κουνώντας τους το δάχτυλο, κάνοντας τους έλληνες να αναρωτιούνται: Ηλίθιος είναι; Πράκτορας ξένης δύναμης είναι; Σχιζοφρενής είναι; Τελικά ήτανε και είναι κάθαρμα.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί επί πέντε μήνες γλεντούσε με την δυνατότητα που του έδινε η θέση του-δυνατότητα που έκανε πραγματικότητα, να κρατάει σε αγωνία για τις προθέσεις του έναν ολόκληρο λαό.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί προεκλογικά υπόσχονταν πράγματα που δεν πραγματοποίησε. Ήταν ηλίθιος και νόμιζε ότι μπορούσε να τα πραγματοποιήσει; Έλεγε ψέματα για να εκλεγεί; Δηλαδή ήταν ηλίθιο κάθαρμα ή χυδαίο κάθαρμα;

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί μην έχοντας ιδέα περί δημοκρατίας έκανε… μαθήματα δημοκρατίας!!! στους ευρωπαίους!!!

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί με ζήλο, επίσημα και αξιόπιστα διατυμπάνισε έξω, ότι η Ελλάδα είναι αναξιόπιστη.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί χρησιμοποίησε τη θέση που του εμπιστεύτηκε ο λαός για να προβληθεί σαν ηγέτης της Ευρώπης!!! Σχιζοφρενές κάθαρμα; Ηλίθιο κάθαρμα; Πράκτορας ξένης δύναμης;

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί πόνταρε στην ανωριμότητα και την άγνοια του λαού για να εκλεγεί.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί στους πέντε μήνες της διαπραγμάτευσης δεν έκανε τίποτα από κείνα που μπορούσαν να γίνουν από όσα είχε υποσχεθεί πως θα κάνει.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί αντί να παραιτηθεί όταν απέτυχε, διάλεξε να γίνει ένας ακόμα μισητός κρίκος στην αλυσίδα των εκμεταλλευτών του λαού.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Για την υπέρμετρη αλαζονεία και αυταρχικότητα που δείχνει στον ελληνικό λαό.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί έφερε νέο Μνημόνιο με σκληρότερα μέτρα από του Χαρδούβελη, για το οποίο μας είχε πάρει τ’ αυτιά για το πόσο καταστροφικό είναι για την Ελλάδα, και ακόμα έχει το απύθμενο θράσος να βλέπει τον ελληνικό λαό στα μάτια.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί δεν διαπραγματεύτηκε παρά ακκιζόταν εκεί πέρα.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί ενώ τράβαγε πλησίστιος για δραχμή, έλεγε στο λαό πως θέλει να μείνει στο ευρώ.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί άνοιξε μέγα χάσμα μεταξύ Ελλάδας και Ευρώπης.

Κατηγορώ το κάθαρμα
Γιατί φέρεται σαν πλανητάρχης ενώ δεν αξίζει ούτε για Αττικάρχης.

Κατηγορώ τους έλληνες
γιατί κουβαλάνε ακόμα άλλο ένα κάθαρμα στην πλάτη τους.
 

Σάββατο, 18 Ιουλίου 2015
                                       Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ
                                   (Μικρό θεατρικό)

Τόπος:
Κρυπτοχώρα, αίθουσα του θρόνου του παλατιού του Ολετήρα.
Χρόνος:
Γενάρης 2015
Πρόσωπα:
Ολετήρας, Συνέπεια, Ανάγκη, πράκτορας Τσι.

ΟΛΕΤΗΡΑΣ
(καθισμένος στον θρόνο του και απλώνει το ποτήρι του προς την Συνέπεια)
Μνήμη!
(η Συνέπεια βάζει ποτό στο ποτήρι του και του το δίνει. Ο Ολετήρας πίνει)
Τον ειδοποίησες;
ΣΥΝΕΠΕΙΑ (ΣΥΝ)
Ναι.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Ποιαν άλλη εκκρεμότητα έχουμε σήμερα;
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
Σήμερα άλλο τίποτα από τα συνηθισμένα
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Η Βενεζουέλα πώς πάει;
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
Όλο και χειρότερα. Χάλια.  Σύμφωνα με τα σχέδιά σου Ολετήρα. Θα την περιποιηθούμε  αργότερα γερά αυτήν. Το θέμα σήμερα είναι μόνον η Ελλάδα.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Αδιόρθωτοι ε;
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
Έτσι ναι. Έτσι είναι φτιαγμένοι. Τι να γίνει;
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Η Ανάγκη είναι σίγουρη γι αυτόν;
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
Εκατό τοις εκατό. Γεννήθηκε λέει γι αυτή τη δουλειά που τονε θέλουμε.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
(αστεία αλαζονικά)
Μα ποιος τον γέννησε και ποιος τον έκαμε;
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
Όλους εσύ τους γέννησες Ολετήρα. Με την άμετρη προβλεπτικότητα που σε διακρίνει. Να μη το λέμε κάθε τόσο.
ΠΑΝ
Ας το λέμε, δε χάνουμε.
(κάνει κίνηση για καινούργιο ποτό. Η Συνέπεια του βάζει)
Πώς είναι; Τι σου είπε γι αυτόν;
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
Από μικρός ανακατεύεται στην πολιτική… οικογένεια πλούσια…
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Ελίσσεται και είναι κακομαθημένος. Άλλο;
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
Είναι αλαζόνας και φαντασμένος…
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Αυτό και μόνο θα μας έφτανε.
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
…Ψεύτης, καιροσκόπος, μεγαλομανής…
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Τέλεια τέλεια τέλεια. Και τι είδους πολιτικός;
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
Σοσιαλιστής… αριστερός λέει…
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Κούφιος! Ωραία!  Έχει κάνει τίποτα στη ζωή του μέχρι τώρα;
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
Υψηλές ιδέες, ίντριγκες, τίποτα.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Θα τα κάνει όλα μαζί τώρα.
(πίνει)
 Εχ! Και να μπορούσα να τα κάνω όλα μόνο με μια σκέψη… με μια ματιά… μ’ ένα νεύμα!
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
Εμείς είμαστε αυτά Ολετήρα. Και όλα γίνονται με τη θέλησή σου και με τη δική μας υπακοή σ’ αυτήν.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Δε λέω μα… δεν ξέρω… όλα έχουν αλλάξει τελευταία… Παλιά ξέραμε, με τα όπλα γκρεμίζαμε αυτοκρατορίες για να αναδειχτούν άλλες, να απιστήσουν κι αυτές και να τις σβήσουμε με τη σειρά και κείνες. Φοίνικες, Ασσύριοι, Έλληνες, Μεγαλέξαντρος, Ρώμη, Ισπανία, Γαλλία, Αγγλία, τις σβήσαμε. Με τα όπλα. Τώρα, τα όπλα στοχεύουν αεροδρόμια, γέφυρες και λιμάνια. Και όταν κακοπάθουν ή σκοτωθούν άνθρωποι, οι αντίπαλοι ως και συγνώμη ζητάνε. Και οι άλλοι λένε σε συγχωρούμε.
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
Τώρα το όπλο είναι το χρήμα Ολετήρα.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Το ξέρω, εγώ έκανα και αυτή την αλλαγή, όμως τι τα θέλεις, το χρήμα δεν φτάνει την ωραιότητα των όπλων.
(ανακουφισμένος)
Τέλος. Ώστε σήμερα αρχίζει το τέλος της Ελλάδας.  Βάλε μνήμη.
(η Συνέπεια του γεμίζει το ποτήρι)
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
Ναι. Όλα θα δρομολογηθούν και θα εκτελεστούν κατά γράμμα. Η Ανάγκη είναι εκατό στα εκατό σίγουρη ότι έχει τον σωστό πράκτορα. Είναι ξετρελαμένη μαζί του. Μου είπε «Ο Ολετήρας θα μείνει απόλυτα ικανοποιημένος».
(χτυπάει η πόρτα)
Αυτή θα είναι…
(ανοίγει. Μπαίνει η Ανάγκη και υποκλίνεται στον Ολετήρα)
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
Τον έφερες;
ΑΝΑΓΚΗ
Έξω περιμένει.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Μου είπε η Συνέπεια σχετικά. Είναι λέει ο πιο κατάλληλος για τη δουλειά.
ΑΝΑΓΚΗ
Ακριβώς. Η Ελλάδα δε θα ξαναδεί άσπρη μέρα όταν ο πράκτοράς μας θα έχει τελειώσει τη δουλειά του.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Πες μου γι αυτόν.
ΑΝΑΓΚΗ
Είναι αδίστακτος. Είναι κρυψίνους. Είρων και υβριστής μαζί. Είναι επιδεικτικός.  Είναι αυταρχικός, τυχοδιώκτης, δημεγέρτης, αριβίστας, αρχομανής, λέει παχιά λόγια και δεν κάνει καθόλου έργα. Είναι παράλογος-ονομάζει περηφάνια το όνειδος και αξιοπρέπεια την ποταπότητα και την ευτέλεια. Σας λέω, δε θ’ αφήσει τίποτα όρθιο.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Μπράβο μπράβο. Από υγεία είναι καλά;
ΑΝΑΓΚΗ
Πολύ καλά. Θα φάει όλη την Ελλάδα σας λέω. Ως και τα ψίχουλα που θα πάνε να πέσουν, θα τα πιάνει με το κάτω χείλος του, που είναι διαμορφωμένο έτσι ώστε να μπορεί να το προεκτείνει προς τα εμπρός όσο χρειάζεται κάθε φορά, ακριβώς για να μην του ξεφεύγει τίποτα. Και δε δίνει λογαριασμό σε κανέναν για ότι κάνει. Το τέλος θα το δουν όλοι όταν θα είναι αργά για ν’ αντιδράσουν…
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
Μπα! Αντιδρούν και οι έλληνες; Πώς και μου είχε ξεφύγει…
ΑΝΑΓΚΗ
Μη με χτυπάς καλή μου. Τρόπος του λέγειν. Να! Καμιά πορειούλα, καμιά φωνή, τέτοια λέω.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Ελάτε ελάτε! Και συ Ανάγκη, άλλα! Άλλα στοιχεία του χαρακτήρα του…
ΑΝΑΓΚΗ
Ναι Ολετήρα. Να! Είναι αμφίβουλος, έχει παραληρητικές ιδέες, συναισθηματικά είναι αποδιοργανωμένος, έχει απώλεια επαφής με την πραγματικότητα, αγνοεί κοινωνικές νόρμες και άλλους ανθρώπους, ακούει και βλέπει πράγματα που είναι μόνο στη φαντασία του, φοβάται ότι οι άλλοι συνωμοτούν εναντίον του, έχει πρόβλημα να οργανώσει τις σκέψεις του και αδυνατεί να κάνει λογικές συνδέσεις, έχει…    
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
(στην Ανάγκη)
Μα για στάσου…
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
(στην Ανάγκη)
Όχι. Συνέχισε.
ΑΝΑΓΚΗ
Έχει ένα προσβλητικό ή μη αποδεκτό γέλιο, αλλιώς ανόητο, ανάρμοστο, ακατάλληλο γέλιο, έχει εξωπραγματικές πεποιθήσεις παρά τα στοιχεία για το αντίθετο, δείχνει εμφανή αδιαφορία ακόμη και όταν πρόκειται για ιδιαίτερα σημαντικά πράγματα ή καταστάσεις, έχει ανικανότητα έκφρασης συναισθημάτων, στις συζητήσεις οι θέσεις του φαίνονται βαθυστόχαστες αλλά δεν είναι λογικές ή συνδεδεμένες, χαρακτηρίζεται από ένα ευρύ φάσμα ασυνήθιστων συμπεριφορών που προκαλούν έντονη αναστάτωση στις ζωές των ανθρώπων γύρω του.
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
Μα Ολετήρα, αυτά είναι συμπτώματα βαριάς ψυχικής νόσου.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Ακριβώς. Αυτός μας χρειάζεται. Πώς το σκέφτηκες Ανάγκη;
ΑΝΑΓΚΗ
Όταν η επιτελάρχης σας
(δείχνει τη Συνέπεια)
μου εξήγησε  γιατί τον χρειάζεστε, αμέσως αυτόν σκέφτηκα. Στην ουσία εσείς τον διαλέξατε Ολετήρα.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Σωστά.
(στη Συνέπεια, ικανοποιημένος από την απάντηση της Ανάγκης)
Άκουσες Συνέπεια; Πάλι εγώ! Πάντα εγώ!
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
Άκουσα Ολετήρα, όμως αυτός δεν θα έχει συναίσθηση του τι πράττει και μπορεί να κάνει και κάτι καλό.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Πόσο λίγα ξέρεις καλή μου! Αυτός, ό,τι και να κάνει, σε κακό θα βγει. Αποκλείεται, και αν ακόμα συνεργήσουν όλες οι πιθανότητες του Σύμπαντος, να κάνει ποτέ αυτός κάτι καλό.
(στην Ανάγκη)
Εσύ τι λες;;
ΑΝΑΓΚΗ
Έτσι ακριβώς Ολετήρα. Και αν μου επιτρέπετε…
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Και βέβαια σου επιτρέπω.
ΑΝΑΓΚΗ
Έχω ετοιμάσει από καιρό το έδαφος της Ελλάδας γι αυτό που θα της συμβεί από τον πράκτορα Τσι. Παράλογοι ηγέτες έχουν δώσει τέτοια πορεία στον τόπο, που ένα γερό σπρώξιμο μόνο χρειάζεται για να πέσει στον γκρεμό η χώρα.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Ναι, θυμάμαι. Όπως εκείνο τον… πώς τον έλεγες… από το βορρά…
ΑΝΑΓΚΗ
Τον Καραμανλή. Ναι. Αυτός έχτισε με τόσο σαθρά θεμέλια την Ελλάδα που όπως σας είπα δεν χρειάζεται πολλά για να ξεθεμελιωθεί. Μετά κάποιοι Παπανδρέου και κάποιοι Μητσοτάκηδες συνέχισαν την υπονόμευσή της και τώρα η χώρα περιμένει το φύσημα που θα τήνε ρίξει.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Ναι ναι… πού τους θυμήθηκες…
ΑΝΑΓΚΗ
Αυτή είναι η δουλειά μου Ολετήρα.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Σωστά. Από τη μια μεριά τους λυπάμαι. Από την άλλη όμως παραέχουν αστοχήσει. Μεγαλύτερους λωποδύτες δεν έχει κανένα άλλο μέρος του πλανήτη. Φαίνεται το ’χει ο τόπος. Όλοι όσοι ήσανε εκεί πέρα τέτοιοι ήτανε. Τόσο που με βαριά καρδιά θα τους χαλάσω. Δικοί μου άνθρωποι. Αλλά αν χαλαστούνε μόνοι τους τότε εγώ τι κάνω; Ας επιταχύνω λοιπόν το χαλασμό τους.
(στη Συνέπεια)
Πόσα χρόνια μετράει το κράτος τους;
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
Κοντά διακόσα.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Μόνο; Αυτοί θα αφανιστούν προτού καλά καλά να έχουν υπάρξει. Μα τους αξίει.  Για φέρτον μέσα αυτόν-πώς τον λες;
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
Πράκτορας Τσι. Από το όνομά του που είναι Τσίπρας.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Όνομα ελληνικό είναι αυτό;
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
Όχι. Βουλγάρικο. Βούλγαρος είναι αλλά έχει πολλά χρόνια η οικογένειά του στην Ελλάδα.  
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Και γιατί δεν πάει στη Βουλγαρία να κάνει πολιτική;
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
Οι Βούλγαροι δεν κάνουνε αστεία. Θα τον είχανε διώξει με τις κλοτσιές αμέσως όταν καταλάβαιναν πόσο κούφιος είναι.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Τέλος, φέρτον μέσα.
(η Ανάγκη πηγαίνει προς την πόρτα)
Στάσου!
(η Ανάγκη κοντοστέκεται)
Τι του έχεις πει;
ΑΝΑΓΚΗ
Του είπα ότι αποστολή του είναι να καταστρέψει την Ελλάδα. Του είπα γενικά τι να κάνει, όπως λέμε σε όλους σε τέτοιες περιπτώσεις. Τα άλλα τ’ άφησα σε κείνον αλλά κύρια σε σας Ολετήρα που θα τον κατευθύνετε όπως κανείς άλλος δεν μπορεί. Θα δείτε όμως πως ίσως δεν χρειάεται να του πείτε τίποτα γιατί είναι φτιαγμένος για καταστροφή.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Πώς αντέδρασε;
ΑΝΑΓΚΗ
Μου είπε άστο σε μένα, όλα θα γίνουν όπως τα είπες .
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Φέρτον.
(η Ανάγκη βγαίνει και ακούγονται απέξω φωνές διαπληκτιζόμενων. Μπαίνει η Ανάγκη κλείνοντας την πόρτα πίσω της και ταραγμένη)
Ολετήρα, όσο περίμενε έξω άλλαξε αμφίεση. Θέλει να εμφανιστεί μπροστά σας με κοντό παντελόνι και με το πουκάμισο ξεκούμπωτο ως τον αφαλό…
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
Όχι!..
ΑΝΑΓΚΗ
Ναι. Αλλιώς δεν μπαίνει λέει.
(βλέπει ερωτηματικά τον Πανίσχυρο)
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Καλό σημάδι. Ας έρθει.
ΑΝΑΓΚΗ
Κι ένα άλλο Ολετήρα… είναι καβάλα σε ένα μεγάλο καλάμι.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Γιατί αυτό;
ΑΝΑΓΚΗ
Γιατί στην Ελλάδα ει λέει και ακολουθεί αυτά που κάνουν οι έλληνες. Όλοι εκεί έχουν ένα καλάμι καβαλημένο-άλλος μικρό άλλος μεγάλο. Αυτό είναι απαράβατη ελληνική συνήθεια.
Το καλάμι του χωράει στο δωμάτιο;
(η Ανάγκη μετράει με το βλέμμα)
Νομίζω ναι Ολετήρα.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
(βιαστικά)
Έλα, ας περάσει ας περάσει.
(η Ανάγκη φέρνει μέσα τον πράκτορα  Τσι)
ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΣΙ
Ήρθα!
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
(στον πράκτορα Τσι)
Δεν θα υποκλιθείς στον Ολετήρα;
ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ
(με ξινό και υπεροπτικό ύφος)
Μόνο στον καθρέφτη μου υποκλίνομαι.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
(κάνει νόημα στην Συνέπεια να ησυχάσει. Στον πράκτορα Τσι)
Ξέρεις λοιπόν ποιος είμαι εγώ. Ή όχι;
ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΣΙ
Είσαι ο Πανίσχυρος άρχοντας της Κρυπτοχώρας. Εσύ ξέρεις ποιος είμαι εγώ;
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Ποιος είσαι;
ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΣΙ
Είμαι ο προορισμένος για την ανατροπή. Είμαι ο λαοπρόβλητος. Είμαι αυτός που θα καταστρέψει την Ελλάδα. Είμαι ο δημοκράτης.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Και πώς, με ποιον τρόπο σκοπεύεις να φέρεις σε πέρας το έργο σου;
ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΣΙ
Θα διεκδικήσω την πρωθυπουργία. Όταν την πάρω θα διατάξω να επιταχτούν όλα τα κατεδαφιστικά μηχανήματα και θα γκρεμίσω όλα τα σπίτια με αυτά. Θα διατάξω να μαζευτούν όλα τα χρήματα σε μια πλατεία και θα τα κάψω. Θα εξαφανίσω όλα τα φάρμακα από τα φαρμακεία, θα κλείσω σχολεία και νοσοκομεία. Πλήρης καταστροφή. Όπερ έδει δείξαι-είμαι και μορφωμένος.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Αν κάνεις έτσι φίλε μου…
ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΣΙ
Δεν είμαι φίλος κανενός. Λέγε με Λαοπρόβλητο ή Δημοκράτη.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Λοιπόν Λαοπρόβλητε, αν πας έτσι θα σε ρίξουν πριν προλάβεις να γκρεμίσεις ούτε δέκα σπίτια. Θα πρέπει να αλλάξεις πρόγραμμα.
ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΣΙ
Μα δε θα τους πω τι θα κάνω κάθε φορά. Θα τους λέω κάτι καλό και θα κάνω το όλως αντίθετο. Εγώ; Να αλλάξω πρόγραμμα;..
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Μα αν τους πεις ότι θα κάνεις κάτι καλό πώς μετά θα κάνεις το κακό;
ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΣΙ
Έτσι!
(κάνει δυο κολοτούμπες )
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
(σε Ανάγκη και Συνέπεια)
Και μεις πηγαίναμε με το σπαθί στο χέρι…
ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΣΙ
Έχεις να μάθεις ακόμ πολλά από μενα,
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Εντάξει. Μπορείς να πηγαίνεις.
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
(πλησιάζει τον Ολετήρα. Σιγά)
Το τεστ Ολετήρα…
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Με τα προσόντα του δεν χρειάζεται τεστ.
(γελώντας καλοκάγαθα)
Αλλά αφού μου το ζητάει η επιτελάρχης μου…
(στον πράκτορα Τσι)
Δημοκράτη!
ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΣΙ
Ναι.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Η σοβαρότητα της αποστολής σου μου επιβάλλει να σε ρωτήσω μερικά πράγματα.
ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΣΙ
(γελώντας με αμεριμνησία)
Ακούω ακούω.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Πόσο κάνουν πέντε και πέντε;
ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΣΙ
Αν είναι δικά μου χίλια. Αν είναι άλλου ένα.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
(δείχνοντάς του το ποτήρι του)
Πιστεύεις ότι αυτό εδώ είναι ένα ποτήρι;
ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΣΙ
Αυτό δεν είναι ποτήρι. Είναι ένα καύκαλο χελώνας. Ή ό,τι άλλο κατά τις περιστάσεις θέλω.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Αν καταστρεφόταν η Κρυπτοχώρα θα ήταν ένα τρομερό χτύπημα για όλους μας;
ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΣΙ
Κολοκύθια. Τι είχαμε τι χάσαμε.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Αν ένα φοβερό στη θέα και στη δύναμη θηρίο ερχόταν κατεπάνω σου και άνοιγε το στόμα του για να σε φάει πώς θα σου φαινόταν;
ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΣΙ
(απότομα και δυνατά)
Έχω φάει δύο ως τώρα. Αν νομίζεις ότι δεν θα μπορούσα να νικήσω όποιο θηρίο, τότε τι θέλω εδώ;
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Πιστεύεις ότι οι νόμοι πρέπει να τηρούνται;
ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΣΙ
Τόσο σοβαρό ίσα για πού η σύνταξή τους να δικαιολογεί την ύπαρξη των συνεργών μου.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Αν για να γίνεις πρωθυπουργός θα έπρεπε να ρημάξεις τις ζωές δέκα χιλιάδων ανθρώπων θα έκανες αυτή την ενέργεια;
ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΣΙ
Εγώ πάω για εκατομμύρια. Στις χιλιάδες έχεις μείνει εσύ; Ποιος λογαριάζει τους ανθρώπους…
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Ποιο κατά τη γνώμη σου είναι το σημαντικότερο προσόν για έναν ηγέτη;    
ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΣΙ
Λέω ό,τι θέλουν, κάνω ό,τι θέλω.
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Πώς βλέπεις τη ζωή;
ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΣΙ
Τη ωή τη δική μου τη βλέπω σαν μια οικοδομική εταιρία γεμάτη πλούτο, διάρκεια και δόξα.  Οι ωές των άλλων… ποιών άλλων-υπάρχουν κι άλλοι;
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Εύγε παιδ…  εύγε δημοκράτη.
(στη Συνέπεια)
Θέλεις κι άλλα;
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
Όχι Ολετήρα. Αρκετά ήσαν αυτά. Μπορώ να ρωτήσω κι εγώ κάτι;
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Ορίστε!
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
(στον πράκτορα Τσι)
Γιατί καβαλάς το καλάμι δημοκράτη;
ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΣΙ
Για να με νομίζουν έλληνα οι έλληνες.
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
Δεν είσαι έλληνας;
ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΣΙ
Πφ! Αν ήμουν έλληνας θα κατάστρεφα την Ελλάδα; Είμαι Βούλγαρος. Θα ενώσω την Ελλάδα, Βουλγαρία, Αλβανία και Μακεδονία.
(αναπηδάει επί τόπου υψώνοντας τα χέρια προς το ταβάνι σε μια θεατρική κίνηση)
Και ύστερα θα ενώσω Γαλλία και Γερμανία!
ΣΥΝΕΠΕΙΑ
(σιγά στον Ολετήρα έκπληκτη)
Τι ήταν αυτό;
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
(ενθουσιασμένος και με την κανονική του φωνή)
Εσύ να τα βλέπεις που ήθελες και τεστ!
(στον πράκτορα Τσι)
Εν τάξει παιδ… εντάξει Λαοπρόβλητε. Μπορείς να πηγαίνεις.
ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΣΙ
(στρέφοντας με δυσκολία το καλάμι του ώστε να τον διευκολύνει στη έξοδο)
Έφυγα!
(προχωρεί προς την πόρτα την οποία του ανοίγει η Ανάγκη. Όταν φτάνει σ’ αυτήν γυρίζει το πρόσωπό του προς τους τρεις και με ένα τρελό γέλιο)
Είμαι μορφωμένος εγώ…
(βγαίνει, η Ανάγκη κλείνει πίσω του την πόρτα)
ΑΝΑΓΚΗ
Το παράκανα;
ΟΛΕΤΗΡΑΣ
Καθόλου. Αν ήταν αθάνατος μπορεί και να έπαιρνε τη θέση μου! Πότε έχει σειρά η Αμερική;
(προτείνοντας το ποτήρι του στη Συνέπεια)
Μνήμη!
(η Συνέπεια τον κερνάει ποτό)
ΑΥΛΑΙΑ
 

 Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015

«ΠΡΟΣ ΩΡΑΣ ΚΑΛΑ ΠΑΜΕ»

Σάλος. Φουρτούνα, Ταραχή. Αντάρα. Τρικυμία.
Κουμουνιστές  εκάμανε γκουβέρνο στη Γραικία.
Φόβος και τρόμος άπλωσε πάνω από την Ευρώπη.
Βλέπουν με μάτι ανήσυχο εδώθε όλοι οι τόποι.
«Τσάι», «τσουράπι», «τσαγανό», «τσιγάρο», «τσιμινιέρα»,
Λέξεις που ως τώρα ήσυχες πλανιόνταν στον αέρα
Μα κι όσες άλλες  από «τσ» τους έλαχε ν’ αρχίζουν
Τον Τσίπρα στους ταλαίπωρους τους γήινους θυμίζουν
Και πλέον γόοι και ποπετοί την οικουμένη ζώνουν.
Κουμουνιστές. Κουμουνιστές τη γη μας την αλώνουν.
Ο Λένιν αναστήθηκε. Ζωντάνεψε ο Μαρξ.
Και το ’νιωσε αυτό καλά και ο καθένας βλαξ.
Μέχρι κι εγώ ο αδαής περί τα πολιτίκς
Και που γι αυτά ολοζωής βαθιά με ζώνει νυξ,
Κι εγώ λοιπόν κατάλαβα πολλές τι αλλαγές
Θα δει η Ελλαδίτσα μας μεγάλες και μικρές.
Πια τώρα δε θα έχουμε την Τρόι-κα να μας τρώει
Μα θα συναλλασσόμαστε αισίως με μια Κατρόι.
Κι αντί να μας ταλαιπωρεί τ’ άθλιο Μνημόνιο εκείνο,
Θα έχουμε ένα ανθρώπινο κι ευγενικό Μηομνίνο.
Μέσα στους πάντα ασφυκτικά γεμάτους καφενέδες
Από ρεβίθια στουμπιστά θα πίνουμε καφέδες.
Στα εστιατόρια με μισή μερίδα περηφάνεια
Γαρνιρισμένη με άρωμα από χαρισμένα δάνεια
Τελείως θα χορταίνουμε την που είχαμε πριν πείνα
Και τα συσσίτια πια ν’ ανθούν θα πάψουν στην Αθήνα.
Τη λέξη όταν «Σύνταγμα» θα λέμε θα δακρύζουμε
Κι αντίγραφα Μνημόνιου καθημερνά θα σκίζουμε
Ενώ ο λαός ρακένδυτος στα μαύρα του τα κρέπια
Θα πλέει μέσα σε πέλαγο γεμάτο αξιοπρέπεια.
Και τις βραδιές κάτω από μια λαμπρά που φέγγει Πούλια
Με νότες θα ευφραινόμαστε από εύηχα νταούλια
Δραχμές θα κουδουνίζουνε αντίς ευρώ στις τσέπες
Και θα ’ναι όνειρο άπιαστο οι πίτσες και οι κρέπες.
Κι οι ευρωπαίοι ενώ εμάς κοιτώντας θα γελάνε
Ο Τσίπρας θα αισθάνεται-αλί-πανευτυχής
Αγνοώντας πως γυμνόποδες στ’ αγκάθια όσοι πάνε
Είναι ηλίθιοι-τρισαλί-και όχι ευφυείς.

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2015
Είπε ο Σόιμπλε: «Λυπάμαι τους έλληνες γιατί ψήφισαν μια κυβέρνηση ανεύθυνη.»
Και η κυβέρνηση φρύαξε.

Ο Τσίπρας του απάντησε ότι πρέπει «να λυπάται τους λαούς που βαδίζουν με σκυμμένο κεφάλι».
Ενώ οι έλληνες βαδίζουν με το κεφάλι ψηλά! Απόδειξη ότι για δεκαετίες: εκλέγουν πολιτικούς που τους κλέβουν, καταπίνουν τα σκάνδαλα των πολιτικών τους, ανέχονται τη Διαπλοκή, ανέχονται την ανυπαρξία ελληνικού Κράτους. Είναι για λύπηση τέτοιος λαός κύριε Σόιμπλε;
Όμως ο «κουμουνιστής» Τσίπρας, θεωρεί ότι όταν ένα ποντίκι βάζει κόκκινες γραμμές στη γάτα αυτό είναι υπευθυνότητα και όχι γελοιότητα. Και όταν εκλιπαρείς λίγα ευρώ για να επιβιώσεις ότι δεν είσαι αξιολύπητος.
Τι μπορεί να λέει και τι να θεωρεί ένας άνθρωπος όταν μέσα στο κεφάλι του έχει αέρα…
Έμμετρα εκφρασμένη είναι η άποψή μου αυτή στο παρακάτω δείγμα-απόσπασμα, για το πώς ζητιάνευαν όλες οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις μας από την Αμερική.
Το ίδιο κάνει σήμερα και η «αριστερή» κυβέρνησή μας από την Ευρώπη.

……………………………………………………
Γι αυτό σας λέω-λίγα ευρώ δώστε μου πρόεδρέ μου
να διαψευστούν οι δεξιοί σφοδροί επικριταί μου
που άπρακτος στη χώρα μας διαδίδουν πως θα πάω-
δώστε μας για να φαν κι αυτοί αλλά κι εγώ να φάω.

Και μη ποτέ νομίσετε λέξεις ότι θ’ αρθρώσω
από τας λίαν δουλοπρεπείς εκείνας-να μη σώσω.
Είμαστε υπερήφανος λαός και επαιτούμε
όχι σαν άθλιοι ζήτουλες, αλλά σαν ν’ απαιτούμε.
Όταν με χέρι απλωτό οικτρά διακονιαρίζομεν
την κεφαλή έχουμε ψηλά και πόρρω ατενίζομεν.
Κι όταν γυρίσουμε μετά κι άδεια παλάμη δούμε
τότε αυτόν αφήνουμε κι από άλλονε ζητούμε.
Και ούτε λέμε «τον πτωχόν, άρχοντα, ελεήστε»,
παρά «θα ημπορούσατε κύριε να μας δανείστε…»
Αισθάνεστε την διαφοράν του «άρχοντα» απ’ το «κύριε»΄
Ανάμεσά των εγωισμού φωναί ηχούνε μύριαι.
Και την αξιοπρέπειαν που κλείει το «δανείστε»
Δεν ημπορείτε βέβαια να μας την αγνοείστε.
…………………………………………

Ή μήπως και όταν τρώγαμε τα δανεικά ή όταν δεν τολμούσαμε να μιλήσουμε όταν τα έτρωγαν οι άλλοι, ήμασταν και τότε  αξιοπρεπείς;
Ψωμολίμασμα  λέγεται το σημερινό. Και ας αφήσουμε τον σπερματοπότη να μιλάει για αξιοπρέπεια και για ξεζουμίσματα.
Εμετός μου έρχεται βλέποντας τους «υπεύθυνους» έλληνες να ξημεροβραδιάζονται στις πλατείες χαζεύοντας, και ακούγοντας το «στήριγμά μας ο λαός μας» του «κουμουνιστή» γελοίου πρωθυπουργού μας.

*
Ο Τσίπρας λέει ότι «η δύναμη της Αριστεράς ήταν πάντα οτι αυτή δεν διεκδικούσε τα αξιώματα για τον εαυτό της. Διεκδικούσε έμπνευση».
Γι αυτό και έκανε τον Παυλόπουλο Πρόεδρο Δημοκρατίας.
Όπως για παράδειγμα ο Λένιν, όταν κατάκτησε την εξουσία με την Οχτωβριανή Επανάσταση, έκανε Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ τον Τσάρο. Έτσι ο Λένιν βρήκε την έμπνευση που διεκδικούσε.

*

Ο αντιμνημονιακός Τσίπρας και το αντιμνημονιακό κόμμα του, έκανε πρόεδρο έναν μνημονιακό!, λένε οι διαρκώς διαμαρτυρόμενοι. Όμως όχι φίλοι μου, μπορεί να ψήφισε όλα τα μνημόνια ο Παυλόπουλος, όμως είπε με μεγάλη σαφήνεια και με στεντορεία φωνή ότι είναι αντισυνταγματικά! Λίγο το έχετε αυτό;
Μα καλά, θα ρωτήσουν οι αφελείς, ο πολέμιος των μνημονίων Προεδροδημοκρατικοποιεί έναν υπέρμαχό τους; Αχ, ως πότε θα ζω να σας μαθαίνω; Διαλεκτική φίλοι μου! Σου λέει ο Τσιπρας: μνημονιακός ο Παυλόπουλος, αντιμνημονιακός εγώ, η σύνθεση θα είναι ένα απεχθές μνημόνιο! Όπερ και απεδείχθη επί των ημερών μας και να που τώρα ο Τσίπρας έχει τη δυνατότητα να πολεμάει ένα απεχθές μνημόνιο.

*

Θέλετε και ένα άλλο σκέλος της αξιομνημόνευτης αντιμνημονιακότητας του κυρίου Παυλόπουλου; Αντί να απολύει διόριζε επί υπουργείας του! Μάλιστα! Εναντιωνόταν έτσι στο μνημόνιο πριν αυτό ζητήσει απολύσεις! Και προβλέποντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα γινόταν κυβέρνηση σύντομα, διόριζε νεοδημοκράτες στο Δημόσιο, γιατί σου λέει ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει όλον το χρόνο δικό του για να διορίζει δικούς του. Σοφία δέρνει τον άνδρα.

*

Μα καλά, είναι όλοι αυτοί λόγοι ικανοί να κάνουν τον Τσίπρα να κάνει Πρόεδρο της Δημοκρατίας έναν βαμμένο δεξιό;
Μη μιλάτε: ο Τσίπρας εμπνέεται!..

*

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ζητήσει παράταση! Δηλαδή συνέχιση του Μνημονίου! Τότε γιατί όλο αυτό το θρίλερ; Γιατί δεν τη ζήταγε από την αρχή να τελειώναμε; Άγνωστοι αι βουλαί του ΤσιπρΥψίστου.

*

Στο τέλος τέλος όμως ο Παυλόπουλος έχει ένα μεγάλο προσόν. Να μην υποχωρεί σε ό,τι δεν λέει ή δεν κάνει. Απαραίτητο προσόν για έναν Πρόεδρο Δημοκρατίας εν τη μεταπολιτευτική Ελλάδι.
Μονο, λέω, λυπάμαι όταν σκεφτώ ότι ο κύριος Παυλόπουλος αγαπάει τόσο πολύ τη δουλειά του που θα σώσει την Ελλάδα θυσιάζοντας γι αυτό την άλλη μεγάλη του αγάπη, την καθηγεσία.
Μα υπάρχει λύση ώστε να μείνει και ο λύκος-Δεξιά χορτάτος και η πίτα-ΣΥΡΙΖΑ ακέρια: να κόψουν το δεξί χέρι του Παυλόπουλου,να κολλήσουν μια αυτοτροφοδοτούμενη πέννα στα δάχτυλά του και να καθίσουν το χέρι αυτό στην Προεδρική καρέκλα να υπογράφει. Και ο υπόλοιπος Παυλόπουλος να διδάσκει. Και μη θαυμάζετε, η επιστήμη κάνει θαύματα σήμερα.

*

Πάμε για δημοψήφισμα λοιπόν ή για εκλογές δημοψηφισματικές, αφού αυτό θέλει η αποφασιστικότητα, η αξιοπρεπεια και η περηφάνεια του "κουμουνιστή" Τσίπρα.
*

Οι στίχοι μου "ΜΕ ΤΟΝ ΔΑΝΔΗ ΠΡΟΕΔΡΟ" άλλαξαν τη γνώμη του Τσίπρα για
Πρόεδρο Δημοκρατίας Αβραμόπουλο.

 ΜΕ ΤΟΝ ΔΑΝΔΗ ΠΡΟΕΔΡΟ

Μ’ ένα πόδι δεξιό
κι ένα πόδι αριστερό
πώς μπορεί πάνω στη γη
μια πατρίς να περπατεί;

Μ’ έναν πρόεδρο δανδή
Και πρωθυπουργό παιδί
Τι χαϊρι να ιδεί
Η πατρίδα η καψερή;

Κι είναι πρόοδος μια τέτοια
Που μας μέλει περιπέτεια;
Τι ο πρωθυπουργός φοβάται
Και τα τέτοια μηχανάται;

Αλλά έτσι Τσίπρα έρμε
Είτε θέλουμε ή δε θέμε
Ούτε πίσω ούτε μπροστά
Η Ελλάς θα προχωρά,

Παρά ακίνητη θα μένει
Σαν να είναι πεθαμένη
Αφού λίγο αν κινηθεί
Σωριασμένη θα βρεθεί.

Κρίμα στην αριστερή
Που πρεσβεύεις τακτική.
Την πατρίδα θες τ’ ανέμου;
Άλλαξε όνομα κανέμου,

Και σε όλους φώναξέ το
Να σε λέμε από φέτο
Όχι όπως ήσουν: ΣΥΡΙΖΑ
Μα όπως θα ’χεις γίνει: ΣΥΝΔΡΙΖΑ.

 

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2015

Κακλαμάνης για την εκλογή Παυλόπουλου από τον ΣΥΡΙΖΑ: «Είμαι σίγουρος ότι ο Καραμανλής θα γελάει από κει πάνω.»

Γιατί να μη γελάει; Ο καπιταλισμός καλά κρατεί στη γη, η Ελλάδα ακολουθεί τους ισχυρούς σαν σκυλάκι, όλοι οι «αριστεροί» πρωθυπουργοί τρέμουνε τη Δεξιά και κάνουν Πρόεδρο ένα δεξιό κάθαρμα κάθε φορά, οι δεξιοί πρωθυπουργοί βάζουν «δημοκράτη» Πρόεδρο.
Η σαπιλα έτσι συντηρείται.
Γιατί να μη γελάει; Οι ρόλοι καλά μοιρασμένοι και παιγμένοι στο Θέατρο της πολιτικής ζωής.
Ο Τσίπρας Δον Κιχώτης  πάνω στο τεράστιο καλάμι του σωτήρας της Ελλάδας και της Ευρώπης, ο Σαμαράς ακρίτας της Συντήρησης, ο Λαφαζάνης ο Μεφιστοφελής της υπόθεσης, ο Παυλόπουλος το ακίνητο και άβουλο ξόανο και ο λαός ο Χορός της φάρσας.
Και μεις, οι πραγματικά τραγικοί θεατές, που μας αναγκάζουν να βλέπουμε την παράσταση πληρώνοντας σαϋλωκικά εισιτήριο με το αίμα μας.
In girum imus nocte et consumimur igni.