ΓΕΝΙΚΏΣ ΠΟΛΙΤΙΚΆ 
2010

Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010
ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΑ ΚΑΛΑΝΤΑ
2011

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά
η τσίπα μπήκε στη γωνιά
κι όλα πηγαίνουν πρίμα
σαν πέτρα πα’ στο κύμα.

Γιατί αφού κόπηκε ο μιστός
τι να σου κάνει κι ο Χριστός -
είτε έρθει είτε την κάνει
η Ελλάδα δεν τη βγάνει.

Καλή χρονιά πρωθυπουργέ
του παπατζή Γέρου εγγονέ
που το παπατζηλίκι
στ’ άφησε με διαθήκη.

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά
Γιωργάκη, γλώσσας συ φονιά
που αν είχε νου και γνώση
θα σ’ είχε αυτή σκοτώσει.

Γεια σου και σένα Σαμαρά
το φασισμό που με χαρά
έφερες στην Ελλάδα
και τον σκορπάς αράδα.

Καρατζαφέρη –δυστυχώς
είναι ο ο ΛΑΌΣ ναζιστικός,
του Χίτλερ συ παιδάκι-
μ’ άφησε και μουστάκι…

Και συ το Λαό μην τον ακούς
Βουλή, και τρώγε άνευ αιδούς
και «κλέφτες!» ας φωνάζει-
περί άλλα αυτός τυρβάζει:

μπάλα μονάχα θέλει αυτός
και άλλο τίποτα ευτυχώς-
σε ζώα κουμάντο κάνεις
καημό λοιπόν μη βάνεις.

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά
πουλάκια πάνω στα κλωνιά!
Ψηλά όπου πετάτε
ας ήταν να μας πάρτε,

μιας και για μας κάτω εδώ
αλλιώς δεν έχει άνοδο
αφού πλην άνω-κάτω
είμαστε κι όλο κάτω…

Αρχιμηνιά λαών ταγοί
που καταφάγατε και γη
και ουρανό και άστρα
αρνάκι σαν σε γάστρα.

Αρχιχρονιά και σύμπαν συ
όπου χωρίς σταλιά κρασί
μεθάς κι όλο γυρίζεις
και μόνο εμάς ζαλίζεις.

Θεέ καλή χρονιά και σε
που με μια κίνηση αρασέ
τα βάρη, άλλων σηκώνεις
κι άλλους τους χαντακώνεις.

Και συ καλέ και καρδιακέ
φίλε πιστέ, μοναδικέ
έλα, και, όλη, Χάρε,
την ανθρωπότη πάρε.

Γιώργης Χολιαστός
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 10:07 π.μ.
Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010
ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΆΤΙΚΑ ΚΆΛΑΝΤΑ 2011
ΚΑΖΑΜΙΑΣ 2011

31 Δεκεμβρίου 2010 (Γενάρης)
Ο Γενάρης δε λέει να ’ρθει. Ο χρόνος σταμάτησε στις δώδεκα παρά ένα της 31 Δεκέμβρη του 2010. Το φεγγάρι δεν περπατάει στον ουρανό. Ο Παπακωνσταντίνου δίνει παράταση ένα μήνα στον Δεκέμβρη. Ο Παπούλιας βγαίνει και δηλώνει: «Πρέπει να προχωρήσει ο χρόνος!» και ξανακοιμάται. Ο κόσμος όλος στρέφει τα μάτια του προς την Ελλάδα.

31 Δεκεμβρίου 2010 (Φλεβάρης)
Ο Παπανδρέου δηλώνει στην κοινοβουλευτική Ομάδα: «Τουλάχιστον δε φταίμε εμείς που δε γίνεται τίποτα.» Ο Καρατζαφέρης κάνει αυτοκριτική: «Δεν είμαστε αλάθητοι. Αυτό δεν το είχα προβλέψει…» Και κάνει ύμνο του ΛΑΌΣ το εμβατήριο «Μαύρη ειν’ η νύχτα στα βουνά».

31 Δεκεμβρίου 2010 (Μάρτης)
Ο λαός κοιμάται μακάρια. Ο Σαμαράς τυπώνει ημερολόγια του 2011: «Εμείς προχωρούμε.» Ο Παπούλιας δηλώνει: «Πρέπει να καταπολεμήσουμε τη φτώχεια!» και ξανακοιμάται. Οι Ευρωπαίοι ανησυχούν και στέλνουν εδώ πανάκριβους προβολείς που όμως γέρνουν. Η Παπαρήγα δηλώνει: «Αν είχαμε εμείς την εξουσία τώρα θα ήτανε 2030!» Ο Τσίπρας φοβάται πως το αμετακίνητο των δεικτών των ρολογιών υποκρύπτει προβοκάτσια.

31 Δεκεμβρίου 2010 (Απρίλης)
Ο Μητσοτάκης αναρωτιέται θλιμμένα: «Δηλαδή δε θα φτάσω ποτέ τα εκατό;» Ο υπουργός βιομηχανίας σε άρθρο του στις ατύπωτες εφημερίδες διατυπώνει τους φόβους του για τη στασιμότητα της Ελληνικής Βιομηχανίας. Τα εκτυπωτικά μηχανήματα αυτοανατινάζονται. Συμβούλιο Αρχηγών Κομμάτων αποφασίζει να ζητήσει βοήθεια από το Διεθνές Χρονολογικό Ταμείο. Τη διαπραγμάτευση αναλαμβάνει ο Παπακωνσταντίνου που κάνει επίσημα γνωστό σε συνέντευξή του στην «Εσπέρα» ότι η κατάσταση είναι κρίσιμη και δεν μας παίρνει να ζητήσουμε μέρες ή χρόνια γι αυτό θα ζητήσει μόνον λεπτά. Και εξηγεί πως όταν με αυτά πάρει μπρος το ρολόι, μετά θα πρέπει όλοι οι έλληνες να σπρώξουν τους δείκτες του για να προχωρήσει η χώρα και το συντομότερο δυνατόν να ξημερώσει η πρώτη Ιανουαρίου. Από το Γραφείο της Δημοκρατικής Συμμαχίας ανακοινώνεται: «Χρονολογικό Ταμείο και κουραφέξαλα…υπάρχει και η Ζήμενς!)
31 Δεκεμβρίου 2010 (Μάης)
Ο Άδωνις κάνει θυσίες στον Απόλλωνα. Κάτω από το φεγγαρόφωτο πλέκεται ειδύλλιο Παπανδρέου-Καρατζαφέρη. Ετοιμάζεται καινούργιο ελληνικό σίριαλ στην τηλεόραση με τίτλο «Της νύχτας τα καμώματα». Οι κλοπές το τελευταίο τετράμηνο έχουν δεκαπλασιαστεί. Οι έλληνες ξυπνάνε σιγά σιγά και ψάχνουν στα παλιά τους για κανέναν φακό. Ο Άνθιμος κηρύττει: «Αν δε λυθεί το Σκοπιανό θα κρυφτεί και το φεγγάρι.» και δίνει εντολή να ψάλλεται στις εκκλησίες το «…και ο ήλιος ιδών εκρύβη…» Ο Παπούλιας: «Πρέπει να αποκτήσουμε φως.» Ξανακοιμάται. Το Διεθνές Χρονολογικό Ταμείο αποδέχεται την πρόσκληση για σωτηρία της Ελλάδος. Η Μέρκελ λέει, οφ δε ρέκορντ, πως η Ελλάδα καλλίτερα θα ήτανε να φωτιστεί με το λίπος των ελλήνων.

31 Δεκεμβρίου 2010 (Ιούνης)
Ο Παπανδρέου μιλάει για θυσίες που κάνουν οι έλληνες. Το φεγγάρι χάνεται-απόλυτο σκοτάδι στην Ελλάδα. Μια φωνή και ένας βορβορυγμός ακούγονται: «Μαζί τα φάγαμε όλοι». Στις εκκλησίες ψάλλεται το τροπάριο «Φως εκ Φωτός». Στα σχολεία διδάσκεται μόνο το φωτοβολταϊκό τόξο και το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο. Τα κηροποιεία κάνουν χρυσές δουλειές. Οι έλληνες αισθάνονται λίγο Γκαίτε ο καθένας καθώς ψιθυρίζουν ψάχνοντας εναγώνια για κάποιον φεγγίτη: «Φως!..Περισσότερο φως…» «Ουδέν κακόν αμιγές καλού», λύνει τη σιωπή της η Ακαδημία μας.

31 Δεκεμβρίου 2010 (Ιούλης)
Οι πυγολαμπίδες πουλιούνται πανάκριβα. Οι φαλακροί ζητούν για τις υπηρεσίες τους μαυραγορίτικα ποσά. Έρχεται ο Στρος Καν για συνομιλίες με τον Παπακωνσταντίνου. Συμφωνείται η πρώτη δόση του Δανείου, τριάντα ακτίνες. Παίρνουν από μία ο πρωθυπουργός, οι δικοί του υπουργοί και οι τράπεζες και στο λαό μοιράζονται οι υπόλοιπες. Οι συνταξιούχοι τοποθετούνται ο ένας πίσω από τον άλλο έτσι που με μια ακτίνα να διαπεραστούν όλοι. («Είναι ήδη αδύνατοι, θα τους σουβλίσει όλους», εξηγεί αστειευόμενος ο Παπακωνσταντίνου.) Ο Παπούλιας δηλώνει: «Πρέπει να καταπολεμήσουμε τη φτώχεια» και ξανακοιμάται.

31 Δεκεμβρίου 2010 (Αύγουστος)
Η Κυβέρνηση κόβει τον δέκατο τρίτο και δέκατο τέταρτο μισθό και σύνταξη. Ανεβάζει τον ΦΠΑ στο τριάντα οχτώ τοις εκατό και κόβει τα επιδόματα από τους πολύτεκνους με λιγότερα από δεκαπέντε παιδιά. Οι συνταξιούχοι και οι μισθωτοί διαμαρτύρονται. Ο Παπακωνσταντίνου προτείνει στο υπουργικό συμβούλιο να αφήσουν τον δέκατο τρίτο και τον δέκατο τέταρτο μισθό και να κόψουν τους υπόλοιπους δώδεκα. Η πρόταση δεν υιοθετείται.

31 Δεκεμβρίου 2010 (Σεπτέμβρης)
Η κυβέρνηση κλείνει ενενήντα πέντε νοσοκομεία, απολύει πέντε εκατομμύρια έλληνες και κλείνει ογδόντα χιλιάδες επιχειρήσεις. Οι γιατροί κατεβαίνουν σε πεντάλεπτη απεργία, τα πέντε εκατομμύρια έλληνες διαλύονται ησύχως χωρίς πρώτα να συγκεντρωθούν και οι επιχειρηματίες κλείνουν τα κλειστά μαγαζιά τους για ένα δίωρο που μετράει για τετράωρο. Σε σύσκεψη των εκπροσώπων όλων των εργαζομένων αποφασίζεται στο εξής οι απεργίες να είναι επί χάρτου μόνον, για να μην εμποδιστεί αλλιώς η πρόοδος της χώρας. Ο Παπούλιας μόλις το μαθαίνει αναφωνεί: «Μπράβο τα παιδιά μου!» Ο Καρατζαφέρης ψηφίζει υπέρ του Χρονολογικού Ταμείου. «Έσωσα την Ελλάδα», λέει. Στη στιγμή εμφανίζεται το φεγγάρι σκασμένο στα γέλια και ξαναχάνεται. Η κατάσταση παρ’ ολ’ αυτά όλο και χειροτερεύει. Ο Παπανδρέου καλεί τον Παπακωνσταντίνου: «Πώς το είπες τον περασμένο μήνα για τους μιστούς;..»
31 Δεκεμβρίου 2010 (Οχτώβρης)
Μέσα στο σκοτάδι οι Τούρκοι παίρνουν τη Θράκη, τα νησιά του Αιγαίου, τη Θεσσαλία και τη Στερεά πλην Αθηνών, τα Σκόπια παίρνουν τη Μακεδονία, οι Αλβανοί την Ήπειρο, οι Ιταλοί τα νησιά του Ιονίου. Η Κρήτη αυτονομείται. Ο Παπανδρέου στενοχωριέται- «όχι τίποτα», λέει, «μα δεν προλάβαμε να πούμε και «ΌΧΙ» Οχτώβρης που ’ναι…» Ο Καρατζαφέρης δηλώνει «Πάλι με χρόνους με καιρούς πάλι δικά μας θα ’ναι». Ο Παπακωνσταντίνου: «Η κυβέρνηση κράτησε την υπόσχεση που έδωσε στο λαό-δεν επτωχεύσαμε!»



31 Δεκεμβρίου 2010 (Νοέμβρης)
Οι Τούρκοι παίρνουν την Αθήνα και την Πελοπόννησο. Ο τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος έρχεται και ταμπουρώνεται στον Μυστρά. Οι υπουργοί γίνονται κοτζαμπάσηδες και προεστοί και οι στρατηγοί μας γίνονται οπλαρχηγοί στα στρατόπεδα του Ερντογκάν πασά. Τα καταστήματα και τα νοσοκομεία ανοίγουν, οι υπάλληλοι ξαναπροσλαμβάνονται με τριπλάσιους μισθούς και ο ήλιος ξαναβγαίνει και φωτίζει τη χώρα. Ο Καρατζαφέρης βαφτίζει τις εκπομπές του από «Ελληνιστί» σε «Τουρκιστί» και από «Ελλήνων Έγερσις» σε «Τούρκων Έγερσις». «Τι φωνάζετε;», απαντάει στους επικριτές του, «τόσες χιλιάδες μετατάξεις-αυτές σας μάραναν;»




31 Δεκεμβρίου 2010 (Δεκέμβρης)
Οι Τούρκοι φέρνουν ελκτικά μηχανήματα, τραβάνε μ’ αυτά τους δείκτες του ρολογιού της κατακτημένης Ελλάδας και αυτοί αρχίζουν να στριφογυρίζουν ιλιγγιωδώς. Όταν σταματάνε, τα ρολόγια του κόσμου δείχνουν πρώτη Ιανουαρίου του έτους 2.463. Η ΕΟΚ διώχνει τους Τούρκους από την Ελλάδα, μαζεύει τους κοτζαμπάσηδες και τους λέει: «Μάγκες, σκέφτομαι να σας νοικιάσω τη χώρα που θα φτιάξω εδώ, εδώ που παλιά ήτανε μια χώρα που τη λέγανε Ελλάδα. Θα είμαι ο ιδιοκτήτης της και ό,τι λέω θα γίνεται. Εσείς εν τω μεταξύ θα κλέβετε το λαό με την ψυχή σας. Είσαστε;» «Είμαστε» λένε όλοι. «Είμεθα», ακούγεται η φωνή κάποιου Καρατζαφέρ. Και ξανάγινε η γνωστή Ελλάδα.
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 12:23 μ.μ.
Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΆΤΙΚΑ ΚΆΛΑΝΤΑ

Καλήν ημέραν άρχοντες
κι αν είναι ορισμός σας
για μια τερατογένεση
να πω στ’ αρχοντικό σας.

Μνημόνιο εγεννήθηκε
στων Αθηνών την πόλη
χαζά γελάει ο λαός
λυπάται η φύση όλη.

Και μια σπηλιά της Βηθλεέμ
η Αθήνα έχει γίνει
βόδια καθώς εσείς αφού
κι αυτή εντός της κλείνει.

Βόδια που δέχονται βουβά
ζέψιμο και βουκέντρα
ενώ γι αυτά δακρύζουνε
πουλιά, λουλούδια, δέντρα.

Και με Ιωσήφ πια Όλι Ρεν,
τη Μέρκελ Παναγία,
αντίο χριστουγεννιάτικες
και λάμψη και μαγεία.

Κι αντί των μάγων των γνωστών,
μια φτώχεια ως τα μπούνια
μάγοι άλλοι σας εφέρανε:
Τρισέ, Στρος Καν, Αλμούνια.

Καλήν ημέραν άρχοντες
που ο πρωθυπουργός σας
χοντρό σας κάνει δούλεμα
που όλο είναι δικό σας-

που όταν σας σφάζει λέει πως
σεις κάνετε θυσίες,
ενώ αυτός στον Μαμωνά
κάνει ανθρωποθυσίες.

Μα εκτός από τα ψέματα
που τόσο σας αρέσουν
και μιαν αλήθεια θα ειπώ
μαζί όλα να δέσουν.

Και η αλήθεια είναι μια,
πως σεις μονάχα φταίτε
όσο και να χτυπιόσαστε
και ό,τι και να λέτε-

πως η Αθήνα Βηθλεέμ
αν σήμερα έχει γίνει
είναι που βόδια όπως εσείς
κι αυτή εντός της κλείνει!

Γιώργης Χολιαστός
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 10:44 μ.μ.
Πέμπτη, 2 Δεκεμβρίου 2010
ΠΑτριδοκάπηλοςΠΟΥλημένοςΛΙγοςΑΣχετος
ΠΑΠΟΎΛΙΑΣ 1-12-10

Ο πρεπολόγος ξαναχτύπησε. Και είπε το σοφό : ΠΡΈΠΕΙ να πληρώσουν οι έχοντες! Μα πού τον βρήκατε αυτό τον Πρόεδρο που αληθινά είναι ο πρώτος ανάμεσα σε ίσους; Γιατί είναι ίσος πράγματι, και με όλα τα χαμίνια και με όλους τους αλήτες, της γειτονιάς μου τουλάχιστον, που κι αυτοί τα ίδια λένε, ότι δηλαδή ΠΡΈΠΕΙ να πληρώσουν οι μεγαλοκαρχαρίες, όπως αυτοί τους λένε. Αυτός είναι Πρόεδρος-πλήρης σύμπνοια με το Λαό! Γιατί η Ελλάδα γέμισε με πρεπολόγους, πρεπολόγος και ο Πρόεδρος..
Με αξιοθαύμαστη δεινότητα οι πολιτικοί σας, έβγαλαν από το λαρύγγι τους το «ΘΑ» που τόσο το είχατε καυτηριάσει όλοι σας και έβαλαν το «ΠΡΈΠΕΙ». Και ποιος μπορεί να αντείπει ότι ΠΡΈΠΕΙ να πληρώσουν οι πλούσιοι; Ή ότι η φτώχεια «ΠΡΈΠΕΙ» να καταπολεμηθεί, όπως πάλι ο σοφός σας Πρόεδρος έχει πει και μάλιστα χωρίς να κοκκινίσει καθόλου-μα αν μπορούσε να κοκκινίσει δεν θα είχε γίνει Πρόεδρος, Πρόεδροι στην Ελλάδα γίνονται οι κλέφτες και οι συνεργάτες των κλεφτών-και είδατε εσείς κανέναν κλέφτη να κοκκινίζει;
«Ιδιαίτερα αιχμηρός ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας!», ανακράζουν οι λιβανιστές του. Γι αυτό λοιπόν μια βρώμα γέμισε την Ελλάδα σήμερα-χέστηκε για άλλη μια φορά η φοράδα στ’ αλώνια! «Έχουν καβούρια στις τσέπες», λέει για τους έχοντες. Και σεις, ηλίθιοι όπως σας έχουν κάνει, λέτε: «Α! Μπράβο του! Καλά τους τα λέει!» Μα χρειαζότανε να τους τα πει και άλλος ένας μέσα στα εκατομμύρια των ελλήνων που τους τα λένε; Ή μήπως θα τον ακούσει κανείς; Το γεγονός πως αυτοί που τόνε βάλανε εκεί το κάνανε ακριβώς για να λέει αυτά, να χάσκετε εσείς και εκείνοι να κάνουν τη δουλειά τους, καθόλου δεν σας νοιάζει, μόνο χειροκροτείτε την ίδια τη βλακεία σας , εκδηλωμένη όμως τώρα από κάποιον που έχει «το ανώτερο αξίωμα» μέσα στη χώρα!...Ηλίθιε Λαέ!
Και το πως «ΠΡΈΠΕΙ» να πληρώσουν οι έχοντες, το λέει ο Πρόεδρος μπροστά σε δημοσιογράφους (!!!) λένε οι κολοφυλλάδες…Πω πω…τι μεγαλείο!...Για σκέψου! Μπροστά στους άλλους συνυπεύθυνούς του!...Μπροστά και σε άλλα τόσο υψηλά πρόσωπα όσο κι αυτός!... Μπροστά και σε άλλους λυμεώνες της χώρας, της υπόληψής της, της ευτυχίας της, της ανθρωπιάς της!...Μωρέ τι μας λες… Άκου μπροστά σε δημοσιογράφους…σα να λένε μπροστά σε σοβαρά πρόσωπα…
«Νομίζω ότι θα ήταν μια δίκαιη συμπεριφορά, από τους κρατούντες να πιέσουν και τους έχοντες να ανοίξουν το πορτοφόλι τους. Γιατί φοβάμαι ότι πολλοί από τους έχοντες έχουν «καβούρια» μέσα στην τσέπη», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Παπούλιας.
Πρόσεξε τη διατύπωση του πρώτου και έντιμου πολίτη σου αν μπορείς ηλίθιε έλληνα. Διατύπωση, γλώσσα, που δεν λέει αυτό που υπάρχει ή που συμβαίνει, αλλά πλέκει στεφάνια νεκρικά στην ουσία της κατάστασης που θέλει δήθεν να περιγράψε: ΝΟΜΊΖΕΙ (δεν είναι και σίγουρος) ότι ΘΑ ΉΤΑΝ ΜΙΑ ΔΊΚΑΙΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΆ (αλλά μπορεί και να μην είναι) ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΝΤΕΣ (αλλά δεν σου λέει ποιοι είναι ΟΙ ΚΡΑΤΟΥΝΤΕΣ) να ΠΙΈΣΟΥΝ (και βέβαια ΠΙΕΣΗ είναι και εκείνη που κάνεις με τον δείκτη σου στο καντράν του υπολογιστή σου, ΠΙΕΣΗ είναι και εκείνη που εξασκούν τα σίδερα της πρέσας στα σταφύλια και θα συμφωνούσες κι εσύ ο ηλίθιος αν λίγο σκεφτόσουν, ότι η πρώτη πίεση είναι χάδι και όχι πίεση). Ποιους να πιέσουν; ΤΟΥΣ ΕΧΟΝΤΕΣ! Ποιοι είναι ΟΙ ΕΧΟΝΤΕΣ; Και αυτό το κρατάει μυστικό ο έντιμος. Για να μη σχολιάσει κανείς ότι, άλλο είναι να ανοίξει το πορτοφόλι κάποιος και άλλο είναι να το ανοίξει και να το αλαφρώσει.
Όλα αυτά που λέει ο Πρόεδρός σου, φοράνε μια προβιά στο λύκο, που δε θέλεις και πολύ εσύ, σαν ηλίθιος που είσαι, να τον πάρεις για πρόβατο. Ως για κείνους που ξέρουν τι λέει ο έντιμος, δεν ανησυχούν καθόλου έτσι που τα λέει-με τη γλώσσα που θάφτει ελπίδες, ξεσηκωμούς, ανταρσίες, επαναστάσεις και ανασταίνει κάθε φορά που μιλάει κεφάλαια, καταπιεσμό της φτώχειας, εκμετάλλευση, απανθρωπιά, αθλιότητα. Και πολύ φυσικό είναι ποτέ να μη σου διαλέξουν έναν για Πρόεδρο που θα έλεγε αντίς για όλα αυτά τα γελοία και τα γυναικουλίστικα: Λαέ, το δίκιο σου θα το βρεις μόνον όταν πάρεις τα όπλα και αναγκάσεις την κυβέρνηση να το υπηρετήσει, όπως είναι το καθήκον της να κάνει.

[Ο Παπούλιας φάνηκε τι είναι όταν δέχτηκε να γίνει Πρόεδρος. Όσο για τώρα, λίγο μυαλό αν είχε, θα παραιτιόντανε]

«Και βέβαια υπάρχει μια γραμμή, κάτω από την οποία δεν μπορεί να πιέσεις ακόμη περισσότερο τους εργαζόμενους και τους μισθωτούς», συμπλήρωσε. Και μέσα του έλεγε, όπως θα καταλάβαινες αν ήξερες τι σημαίνει Παπούλιας, «αχ! γιατί να αναγκάζομαι να λέω τέτοια…γιατί τάχα να μην πάει πιο κάτω το όριο-τι έχω να χάσω εγώ;…»
Ο κύριος Παπούλιας (αν είναι κύριος κάποιος που συμπράττει με τους δολοφόνους, τους καταπιεστές, τους εκμεταλλευτές του Λαού) αναφερόμενος ειδικά στον ρόλο του συνδικαλιστικού κινήματος, τόνισε: «Εσείς δίνετε τη μάχη, ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΔΙΝΟΥΜΕ ΤΗ ΜΑΧΗ (σωστά! γιατί; και οι πρεπολόγοι δεν πρεπομαχούν;) καταλαβαίνουμε όλοι ότι αυτή η ΔΥΣΚΟΛΗ (και όχι η αδιέξοδη και φριχτή) περίοδος ΜΟΝΟ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΤΕΙ (για στάσου, άδικα τον κατηγόρησα τον άνθρωπο, εδώ κάτι πάει να πει! όμως:), ΑΓΩΝΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΧΗΣ. (Α! Στα ίδια είμαστε…Δεν έδωσε και παραδείγματα όμως-να πει ας πούμε ότι η αμερικανική επανάσταση είχε κοινωνική συνοχή, ότι στη ρούσικη επανάσταση πάλευαν άγγελοι με άγγελους, ότι στη γαλλική δε χύθηκε σταγόνα αίμα-δεν πειράζει όμως που δεν έδωσε παραδείγματα, εσύ, σαν έξυπνος που είσαι, τα ξέρεις αυτά πολύ καλά).( Και τελειώνει δουλεύοντάς σε όσο πιο άγρια γίνεται): ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΩ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΑΣ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΘΕΤΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ».Σαν να εύχεται το λιοντάρι στο αρνί ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ…
Ηλίθιοι πολίτες, ηλίθιος Πρόεδρος.

Γιώργης Χολιαστός
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 8:36 π.μ.
Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 12:51 μ.μ.
Παρασκευή, 30 Ιουλίου 2010
ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΤΑΓΜΈΝΟΥΣ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΌΘΗΚΑΝ

Μπράβο φίλοι μου καλοί
που αποφασίσατε
και του χάρου το φιλί
στο ΠΑΣΟΚ χαρίσατε.

Κι αν εκείνο θα χαθεί
πια η χώρα έπεται
που γι αυτήν κάθε ψυχή
και πονάει και ντρέπεται.

Κι ύστερα όλοι μαζί
χώρα μια θα χτίσουμε
που σ’ αυτήν χαρά να ζει
ευτυχείς να ζήσουμε.

Κι ο καθείς απ’ της τιβί
τα αισχρά τ’ ανδράποδα
τα ραδίκια από τη γη
θα θωρεί ανάποδα.

(Α! Τον Κώνστα που είναι βλαξ
μόνο ν' απαλλάξουμε
αν ως τότε πυξ και λαξ
άλλοι δεν τον θάψουνε.)
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 10:28 π.μ.
Πέμπτη, 29 Ιουλίου 2010
ΕΠΙΣΤΡΆΤΕΥΣΗ

Πήραν γραμμή απ’ το γκόβερνο κι ο σκάι κι ο αντένα
και τα σκυλιά τους άρχισαν τα καλοταϊσμένα
να ξιφουλκούνε αναιδώς κατά βυτιοφόρων
και οδηγών παράδοση να θέλουν ανευ όρων.

Και βγήκε και το βρωμερό αρκαδικό γουρούνι
που μπρος στην χωριατίλα του ωχριούν ως και οι Ούννοι
και διάταξε να εμφανιστούν εμπρός του ως στρατιώται
οι οδηγοί των φορτηγών-ως οι αντάρτες τότε…

Κι είπαν οι χρυσοπλήρωτοι καφροδημοσιογράφοι-
που όσοι τους είναι, ν’ ανοιχτούν και τόσοι πρέπει τάφοι-
πως κινδυνεύει η πατρίς αν μείνει από βενζίνα,
περσότερο από τους φτωχούς που ρεύουν απ’ την πείνα.

Κι είπαν μπορεί οι πολιτικοί να κλέψαν κατά κόρον
όμως γι αυτό να κάνουμε δεν πρέπει τόσον ντόρον΄
μα τα λεφτά τους οι οδηγοί να θέλουν να γλιτώσουν…
πρωτοφανές! Πώς οι υπουργοί αλλιώς θα επιβιώσουν;..

Και βγήκε κι η χοντρόκολη του Αντένα η κοκώνα
που ρίχνει με το πόδι της πύργο κλωτσώντας το ’να
(και που γι αυτό το χάλι της κανείς δεν τη βατεύει)
και την κυβέρνηση άρχισε να υμνεί και να χαδεύει.

Και όντας ανοητότερη και από βλήτο ακόμα
κι ένα χαζό απιθώνοντας χαμόγελο στο στόμα
είπε αυτό που άκουσε ότι δεν το πιστεύει:
βενζίνα ο ένας τ’ αλλουνού την σήμερον να κλέβει…

Και σεις προσμένετε οδηγοί τον Ρέππα να γαυγίσει
και δεν τον πιάνει ένας σας το στόμα να του κλείσει,
μον’ τον ακούτε άφωνοι και άπρακτοι και φρούδοι
σαν να μην είστε σεις καρπός, και να ’ναι αυτός το φλούδι.

Η πόρνη έδειξε η τιβι «κλέφτες» να τους φωνάζετε
λοιπόν; και σεις το άχτι σας έτσι-σαν όλους-βγάζετε;
Τα όπλα δε θα πάρετε; Και δε θα τους χτυπείστε;
συνταξιούχοι-δάσκαλοι- μαμόθρεφτοι σεις είστε;

Σεις μίλια καταπίνετε και δρόμους καταλείτε
και σ’ έναν μπρος φαύλο υπουργό άπραγοι θα σταθείτε;
Οι κλέφτες δίκιο έχουνε να κλέψουν κι άλλα ακόμα;
Δε θα σφραγείστε ούτε σεις το απύλωτό τους στόμα;
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 12:47 π.μ.
Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010
«ΑΒΈΡΩΦ», ΑΞΊΕΣ ΚΑΙ ΑΝΆΓΚΕΣ

Λοιπόν στο «Αβέρωφ» έγιν' ένα πάρτι.
Ε και; Αυτός έπρεπε να ’ναι λόγος
τόσα να ειπωθούν και να γραφτούνε;
Οι άγγλοι τη σημαία έχουν βρακί τους-
λοιπόν; είναι απάτριδες οι εγγλέζοι;
Η Αγιασοφιά ως και τζαμί έχει γίνει-
δεν είναι το άστρο της Ορθοδοξίας;
Γίνονται δεξιώσεις στους στρατώνες
στις εκκλησές γινόνται πανηγύρια-
λοιπόν εχάσαν οι πιστοί την πίστη
και οι στρατιώτες σας τη γενναιότη;
Φτύσανε το Χριστό και τον εβρίσαν-
έχει απ’ αυτό Θεός να είναι πάψει;
Όργια οι παπάδες κάνουν κάθε τόσο-
λοιπόν δεν τους φιλάμε πια το χέρι;
Αν οι που τώρα βοούν για τον «Αβέρωφ»
φωνάζαν ίδια για των βουλευτών σας
τις τόσες τις κλεψιές που έχουν κάνει,
τότε καλά θα κάναν να φωνάζουν.
Μα όχι! τους εμάρανε η αξία
που τάχα έχει για κείνους ο «Αβέρωφ»,
ενώ ο νους τους είναι μ’ όσα λένε
ν’ απασχολήσουν το λαό, κι εκείνος
τις βρωμερές τις πράξεις να ξεχάσει
που κάνουν βουλευτές και υπουργοί του.

Παιδιά, σεις απ’ αυτά παρθένοι που είστε,
πετάξτε τις αξίες. Τις ανάγκες!
Υπηρετείστε, νέοι, τις ανάγκες!
Οι αξίες τα μαχαιροπήρουνα είναι
για να σας κομματιάζουν οι αχρείοι
και να σας καταπίνουν λίγο λίγο.
Όχι οι αξίες αλλά οι ανάγκες
είναι, που αν μπορέστε να καλύψτε,
θα ζήσετε ευτυχείς μέσα στον κόσμο!

Μα και γιατί ολ’ αυτά για τον «Αβέρωφ»;
Γιατί έκανε αυτό που είχε καθήκον;
Ή μήπως γιατί μόνο αυτό το πλοίο
έκανε κάτι, ενώ τ’ άλλα όλα
ήτανε νούλες και τα θαλασσώσαν;
Ή μήπως επειδή έφερ' απ’ το Κάϊρο
τον Παπαντρέα, για να μας πουλήσει
δεμένους χεροπόδαρα στους Άγγλους
με αντίτιμο πρωθυπουργός να γίνει;
Λέει, λευτέρωσαν με τον «Αβέρωφ»
μισή από τη σημερνή Ελλάδα.
Και που τη λευτερώσανε τι τρέχει;
Την πήρανε, τη φάγανε, την τρώνε…
ποιο κέρδος ο λαός είχε από τούτο
ώστε να δίνει αξία στον «Αβέρωφ»;
Τον φτιάξαν τον «Αβέρωφ», λέει, κάποιοι
που ευεργέτες έκτοτε τους λένε.
Και επειδή αποφασίσαν κάποιοι
λίγα από τα κλεμμένα τους να δώσουν
γιατί εσάς αυτό να σας δεσμεύει-
το τι οι λεφτάδες μεταξύ τους κάνουν-
συμφέροντα άνομα υπηρετώντας-,
γιατί αυτό εσας να ενδιαφέρει;;


Φίλοι, αν θέλετε να φκιάστε χώρα
περήφανοι για κείνηνε που θα ’στε,
ξεχάστε τις αξίες! Τις ανάγκες!
Υπηρετείστε, φίλοι, τις ανάγκες!
Οι αξίες τα μαχαιροπήρουνα είναι
εσάς για να ξεσχίζουν οι αχρείοι
και να σας καταπίνουν λίγο λίγο.
Κάτω οι αξίες! Τις ανάγκες φίλοι
με την ορμή σας όλη θεραπέψτε
ώστε ευτυχείς να ζήσετε στον κόσμο!

Γιώργης Χολιαστός
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 2:14 π.μ.
Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2010
ΚΏΣΤΑΣ ΤΖΑΒΆΡΑΣ

Ρε Κωστάκη τι φατσούλα
γελαστή και πονηρούλα!
Τι παχούλια μαγουλάκια!
τΙ τσαχπίνικα ματάκια!

Τι κορμάκι φουσκωμένο
λες αέρα γεμισμένο!
Τι λαιμούλης χοντρουλός
σε μπουκάλι σαν φελλός!

Και τι γέλιο σαν παιδάκι
που ανθεί στο στοματάκι
είτε ακίνητος μιλάς
ή μιλάς καθώς κυλάς!

Α! Φασίστας αν δεν ήσουν
κι είχες φέρει να μιλήσουν
οι Κωστάκηδες οι δυο
που τα κάναν ρημαδιό,

ίσως γλίτωνες στην άλλη
Κρίση, που ρχεται Μεγάλη:
του Λαού, που διερευνά
ποιος τον έχει να πεινά.

Γιώργης Χολιαστός
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 3:08 π.μ.
ΖΉΤΗΜΑ ΜΕΣΤΏΜΑΤΟΣ

Όλα τα πράγματα στη γη αργούνε να μεστώσουν
και τον που έχουν προορισμό στη γη να ξεπληρώσουν.
Η ρίζα αργεί οδυνηρά να δώσει ανθούς και κλώνια.
Για να γενούν βασίλισσες θέλουν καιρούς τα πιόνια.
Με μιας μόν’ ώρας χιόνισμα τα όρη δε θ’ ασπρίσουν
και τα κορμιά θέλουν καιρό απ’ τον ήλιο να μαυρίσουν.
Θέλει καιρούς τα κάρβουνο για να δεθεί διαμάντι.
κι η Ποίηση δεν δόθηκε αδάκρυτα στον Δάντη.
Το μπουμπουκάκι όσο γλυκό, μ’ ακόμα δε μυρίζει.
Ο ήλιος ο κρύος το πρωί, το γιόμα τσουρουφλίζει.
Ο σκύμνος παίρνει τέρμινα ως να μεστώσει λιόντας
και η σοφία για να ’ρθει γερνάει περπατώντας.
Αχ! θέλει πάτημα πολύ να δώσει η ρόγα μούστο
κι οι κοπελιές πίκρα πολλή ως να μεστώσουν μπούστο.
Θέλει αστραπές ο ουρανός; Όχι ως να συννεφιάσει.
Και δίχως ίδρωτα κανείς ψωμί δε θα χορτάσει.
Για να φουσκώσει ποίημα ψυχής προζύμι θέλει.
Η αγουρίδα με καιρούς γλυκό θα γίνει μέλι.
Θέλει καημούς ώστε να ‘ρθει του έρωτα το θάμα
και θέλει αιώνων σκοτεινιά να ’βγει στο φως το νάμα.
Ε! Έτσι είναι κι οι Πρόεδροι κάθε Δημοκρατίας-
θέλουν το χρόνο έστω μιας τουλάχιστον θητείας
για να μεστώσουν και να πουν τα λόγια τα σοφά τους
που τύφλα οι δέκα εντολές να έχουνε μπροστά τους.
Έτσι λοιπόν είπε ο σοφός κι έντιμος πρόεδρός μας
που έτρωγε χρόνια ως βουλευτής και ως πολιτικός μας
κι απ’ το φαί μεγάλωσε κι έπηξε το μυαλό του
κι αντάξιο έγινε πολύ ενός Πολίτου Πρώτου,
πως όλοι ξέρουμε γιατί εδώ έχουμε φτάσει
(που λίγο έλειψε να ’χαμε των πληρωμών μας στάση),
πως πρέπει να συλλάβουμε κάθε φοροφυγάδα
να σώσουμε αν θέλουμε την έρμη την Ελλάδα,
πως πρέπει στις συναλλαγές να έχουμε διαφάνεια,
και με σοφία περισσή κι ορθοφροσύνη σπάνια
ότι το «πόθεν», δήλωσε, το «έσχες» ακλουθάει.
Αλήθεια η σοφία του σκληρά καρύδια σπάει!-
ποιο άλλο θα εμπόρειγε μυαλό, στην οικουμένη
τόσο να βλέπει καθαρά; Σε ποιον είναι δοσμένη
τέτοια ικανότητα- με δυο ή τρεις εκεί φρασούλες
τόσα πρωτάκουστα να λέει που ευθύνης αναγούλες
να φέρνουν κι εντιμότητας σ’ αυτόν που τις ακούει;
Ω! καμπανούλες ηχηρές τόσο ποιος άλλος κρούει!..
Αλλά γι αυτό τον κάναμε και Πρώτο μας Πολίτη
και στο Λευκό τον βάλαμε-που λεν κι οι ΗΠΑ-σπίτι-
ώστε απερίσπαστος εκεί να σκέπτεται αδιακόπως
που ό,τι εν τέλει και να πει να μη το λέει ασκόπως
μ’ αυτό να είναι χτίσης νιας το στέριο αγκωνάρι
που όλα θα φέρει τα καλά και τα κακά θα πάρει.
Όχι, να μη κανείς θαρρεί πως άδικα πληρώνεται
(δηλαδή τι πληρώνεται, απλά χαρτζιλικώνεται).
Λοιπόν, οι χαμερπείς εμείς ας μεταρσιωθούμε
από τα λόγια, που-όλβιοι!-τύχη έχουμε ν’ ακούμε
και ας δημιουργήσουμε την ευτυχή Ελλάδα
αγνοώντας ότι χέστηκε στ’ αλώνια η φοράδα.
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 1:57 π.μ.
Τετάρτη, 26 Μαΐου 2010
ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΌ ΤΡΑΓΟΎΔΙ
ΤΗΣ ΓΙΟΥΡΟΒΊΖΙΟΝ

Το γελοίο τραγούδι του Αλκαίου
και ο ίδιος ο γελοίος ο Αλκαίος.

Και τριγύρω οι ανόητοι κι οι γλύφτες
γαυριώντες για το «ΟΠΑ» να γιορτάζουν,
για τα λόγια τα μεστά φιλοσοφίας,
για τη δύναμη, το κέφι, τη ζωντάνια,
για τα λόγια ελληνικά που όλα είναι
κι η Ευρώπη πέρα ως πέρα θα λατρέψει.

«Περασμένα ξεχασμένα…» και κρατάει
στα γερά η προπαγάνδα η αχρεία
ότι όλα ο λαός θα τα πληρώσει
κι άλλων χρέη με χαρά θα ξεπληρώσει.

Και ακούμε τα ίδια πάλι και τα ίδια
σαν την κάθε τη χρονιά τέτοιες ημέρες:
αίνους πάλι απ’ της τιβί τους λυμεώνες
που ξερνάνε ό,τι τους πουν τ’ αφεντικά τους.

Και η λόξα της φυλής ξανά πετιέται
και η λύρα όπως χτυπάει κι αυτή χτυπιέται
και ακούς πως θεία είναι η μελωδία,
πως οι στίχοι αυτοί πηγαίνουνε για Νόμπελ,
ότι έχει ομοιογένεια ολ’ η παρέα
και μαζί δεμένα είν’ όλα της τα μέλη,
και σκοπό πως έχουν μόνον, όλ’ η Ευρώπη,
ως τα ουράνια ένα «ΟΠΑ» να φωνάξει-
επιδιώξεις ευγενείς, ελλήνων ίδιες,
στο δικό της σπίτι μόνο κατοικίδιες…

Κι οι χαζά γελώντας νέοι μας και νέες
ιαχές χαράς γεμίζουν τους αιθέρες
γιατί πάλι μεγαλούργησε η Ελλάδα
επειδή στα τελικά έχει περάσει
κι επειδή με πόζα οδεύει και με βιάση
την πρωτιά την ποθητή να καταλάβει
που την έχει κιόλας να! μες στο τσεπάκι.


Κι οι πιο ξύπνιοι απ’ τους χαζούς ελληνολάτρες
για να έχουν άλλοθι ένα για την ήττα
που μπορεί-παρά την τόση σιγουριά τους-
οι πανάξιοι να υποστούν τραγουδιστές μας,
«είδες;», λεν, «ο σκηνοθέτης, πόσο χάλια
παρουσίασε κινήσεις και φωνές μας;…
…αν τα ίδια και τη μέρα κάνει εκείνη…»
και με νόημα εκεί η φωνή τους σβήνει.
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 5:56 π.μ.
Τρίτη, 11 Μαΐου 2010
Ο ΛΑΌΣ ΜΟΥ

Να φωνάξω σε ποιον και ν’ ακούσει
τη ντροπή που στα στήθια μου κλείνω;
…Στο κενό θα την πω κι ας γνωρίζω
πως ματαίως μιλώ και σε κείνο:

«Το λαό μου οι φαύλοι τον κλέβουν.
Με άθλιους νόμους οι ίδιοι που φέρνουν
τον πετάνε στη λάσπη δεμένον
κι ό,τι έχει στις τσέπες του παίρνουν.

Το λαό μου οι φαύλοι ονειδίζουν.
Με υποσχέσεις που δεν τις τηρούνε
τον χορταίνουνε κι έτσι πρησμένον
για κοιλιόδουλο τον τιμωρούνε.

Το λαό μου οι φαύλοι πιο φαύλον
απ’ ό,τ’ οι ίδιοι τον έχουνε κάνει.
Και αυτός όλο κάτω τραβάει-
σκόνη γίνεται ό,τι κι αν πιάνει.

Λαέ κούφιε, λαέ κοιμισμένε,
μιαν υπόκλιση ακόμα και χάσου!
Και στον Άδη ζητούν Μαριονέτες:
στάδιο κι άλλο λαμπρό να! μπροστά σου!»
-----

Κρίση.
Καιρός να φωτιζόμαστε με λάμπες πετρελαίου.
Καιρός να τρώμε πάλι ψωμοτύρι.
Καιρός ν’ ακούμε πάλι παραμύθια απ’ της γιαγιάς το στόμα πρι’ να κοιμηθούμε.
Καιρός το μίσος τους να κρύβουνε τ' αδέρφια.
Καιρός για όλους με τα πόδια στη δουλειά μας να πηγαίνουμε.
Καιρός τα τρόφιμα να τα φυλάμε στο φανάρι.

Κρίση.
Καιρός να ’χουμε κότες στην αυλή μας
και με τα φλούδια απ’ τα καρπούζια να τις τρέφουμε.
Καιρός να 'ναι ντυμένες οι γυναίκες όλες έτσι,
που μόνο πρόσωπο να μένει ξέσκεπο από το κορμί τους.
Καιρός με μία βόλτα στην πλατεία να διασκεδάζουμε.
Καιρός να χάσκουμε σα βλέπουμε αερόπλανο.
Καιρός να ξαναβρούμε τα βιβλία.
Καιρός να ξανανοίξουνε οι κινηματογράφοι.

Κρίση.
Καιρός για τις βεγγέρες στα σκαλιά του παλαιού σπιτιού
ως να ’ ρθει του ύπνου η ώρα.
Καιρός να ξαναγράψουν οι ποιητές ποιήματα.
Καιρός να ξαναπάμε μετανάστες.
Καιρός να σκύβουμε να παίρνουμε τα κέρματα που βρίσκουμε.
Καιρός του κουμπαρά.
Καιρός ξανά λιβάνι να μυρίσουμε.
Καιρός να βάλουμε ξανά τις μάσκες της αγάπης.
Κρίση.




ΤΑ ΠΡΆΓΜΑΤΑ ΣΤΗ ΘΈΣΗ ΤΟΥΣ
(διάφοροι λένε διάφορα για το ποιος φταίει για το θάνατο των τεσσάρων στη Μάρφιν)

Κανένας απ’ αυτούς δεν έχει δίκιο.
Τους τρεις τους σκότωσε ο Παπαντρέου
με το ίδιο βόλι που έριξε, ανοίκειο,
κι έκλεψε τα όνειρα κάθε μας νέου.

Κτήνη δεν είναι οι κουκουλοφόροι
το θάνατο να θέλουν συνανθρώπων.
Μ’ αντίς να είν’ άκαρποι κοντυλοφόροι
της ΠΡΆΞΗΣ διάλεξαν αυτοί τον τρόπο.

Και αν και ’μεις για το χαμό θρηνούμε
τριών ζωών και μιας ζωής ελπίδα,
θα ’μασταν κούφοι αν μαζί δεν πούμε:
σβήστε τον πλούτο με της φτώχειας τη λεπίδα!

-----




ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΌΡΟΙ ΚΑΙ ΜΑΓΑΖΆΤΟΡΕΣ

Λένε οι μαγαζάτορες των χρυσοφόρων δρόμων:
«Ιδεολογία δεν έχει αυτή η ορδή λίγων ατόμων
που σπάζει τις βιτρίνες μας! καίει το εμπόρευμά μας!
μας καταστρέφει!.. Δείτε εδώ: πάνε τα υπάρχοντά μας!»

Και του λαού οι στεναγμοί, πλούτου τους είναι ανάσες.
Κι είναι το χρήμα ατέλειωτο μες στις χρυσές τους κάσες.
Και στα χρυσά τα σπίτια τους γάλα και μέλι ρέει.
Και της αισχρής τους της χλιδής πλούσια είναι τα ελέη.

Και οι κουκουλοφόροι λεν: Στης πείνας ’μεις τα βρόχια.
Τα που έχετε, τα κλέψατε-πού αλλού;-από μας-τη φτώχια!
Γι αυτό κι η φτώχια το έχει σας με ’μας θα σας το κάψει
να ζεσταθεί απ’ την τρανή φωτιά όπου θ’ ανάψει.

---





ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΡΧΗΓΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ-
Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ

Και είναι απορίας άξιον πώς,
ο πρώτος ο πολίτης μας εγκρίνει
τα μέτρα που δε θέλει ο Λαός;
(…και άραγε το θέμα έτσι κλείνει;..)

Καλά , ο Λαός δεν είναι ο Παπούλιας;
Δεν είναι αυτός ο πληρεξούσιός Του;
Πώς χούγια γίνεται να έχει Πούλιας
αντίς να είναι ο Αυγερινός Του;

Το χέρι το Λαό που προστατεύει
πώς τώρα γίνεται να Τον χτυπάει
και όσους Τον σκοτώνουν να χαϊδεύει,
να τους καλόχει και να τους φιλάει;

Ο Πρόεδρος φρενάρει τους πολίτες
ή δυνατά το γκάζι σανιδώνει-
σπρώχνει στη δυστυχία τους ψωμοζήτες
ή την αντίστασή τους δυναμώνει;

...Τουλάχιστο στα τόσα κούφια έπη
που θ’ ακουστούνε μέσα στο Συμβούλιο
ας ρίξει ο Πρόεδρος και λίγα «πρέπει»-
χωνευτικά για γεύμα ένα λουκούλλειο.
=====
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 12:08 μ.μ.
Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010
ΠΈΝΤΕ ΠΈΜΠΤΟΥ ΔΎΟ ΧΙΛΙΆΔΕΣ ΔΕΚΑ


α.
ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΈΣ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΌΝΙ ΤΗΣ ΒΟΥΛΉΣ

Θυμάμαι στο μπαλκόνι τον Τσαουσέσκου
σα βγήκε να μιλήσει στο λαό.
Φλόγα όπως σε ριπές αέρα φρέσκου
έτρεμε, ή σαν κύμα όλο νερό.

Και τους τρακόσους δολοφόνους είδα
να τρέμουν στα μπαλκόνια της Βουλής.
Ω! Της Λαϊκής Οργής Ιερή Λεπίδα!
γιατί τη Δίκια Πράξη ακόμα αργείς;




β.
ΣΙΓΉ ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΎ ΣΤΗ ΒΟΥΛΉ
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΜΈΝΟΥΣ ΤΗΣ ΜΑΡΦΊΝ

Ενός λεπτού σιγή η Βουλή
στη μνήμη των καμένων.
Μα αιώνια πρέπει της σιγή
εξαιτίας των κλεμμένων.




γ.
ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΝΕΚΡΟΊ ΤΗΣ 5-5-2010

Πόσο ωραία όλα θα ’ταν
αν οι τρεις νεκροί λεγόνταν:
Κάρολος Παπούλιας ένας
Παπανδρέου Γιώργος δύο
και Πετσάλνικος ο τρίτος!





δ.
Ο ΆΓΝΩΣΤΟΣ ΣΤΡΑΤΙΏΤΗΣ
ΔΊΠΛΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΉ

Μαύρη σημαία στον Άγνωστο!
Οξύμωρο το σχήμα
γιατί όλα του λευκά: κορμί,
στεφάνι του και μνήμα.

Ο Άγνωστος!.. Τι δε θα ’χανε
τα χείλη του να πούνε
μιας κι όλες βλέπει τις βρωμιές
όσων μας «κυβερνούνε»…




ε.
Ο ΦΑΣΊΣΤΑΣ ΠΑΥΛΌΠΟΥΛΟΣ ΤΟΥ ΆΛΤΕΡ
ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΕΙΣΌΔΙΑ

Απ’ το λαό εβούλιαζε η Αθήνα,
τρεις άνθρωποι στη Μάρφιν εκαήκαν,
γέμισε ο τόπος τραυματίες κι αίμα,
μες στη Βουλή διαδηλωτές εμπήκαν

…και ο Παυλόπουλος με τα δικά του…
Τα σάλια να του τρέχουνε ποτάμι
από το στόμα το ασυμμάζευτό του
το δίχως τελειωμό κι όλο δικό του,

μυαλό φασίστα, φάτσα παντογνώστη,
μπούρδες να λέει κάθε που «σχολιάζει»,
καρδιναλίων δέκα ύφος να ’χει
κι υστερικές κραυγές πάντα να βγάζει.

Τραμπούκος θα ’ταν πρώτος σε μια χούντα
ή στην οχταετία την Καραμάνλειο΄
και θα κρατούσε βέβαια και πιστόλι
(τώρα η γλώσσα του είναι μυδράλλιο…)







στ.
Ο ΣΓΟΥΡΌΣ (Ο ΝΟΜΆΡΧΗΣ) ΔΗΛΏΝΕΙ ΌΤΙ ΔΕΝ ΛΎΝΕΤΑΙ ΜΕ ΠΟΡΕΊΕΣ ΚΑΙ ΣΥΛΛΑΛΗΤΉΡΙΑ ΤΟ ΠΡΌΒΛΗΜΑ

Όχι θα περιμένουνε από σένα,
νομάρχη της δεκάρας, να τα λύσεις…
…και στα επόμενα επεισόδια να προσέχεις
το στόμα πριν ανοίξεις να μιλήσεις…





ζ.
ΠΑΠΑΝΔΡΈΟΥ ΣΤΟΝ ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗ: ΌΧΙ ΑΊΜΑ!

Όχι αίμα Παπανδρέου-πού είδες αίμα;
Τους τρεις αυτούς τους έκανες ψητούς!
Και μη από φόβο πεις πως λέω ψέμα-
η τρόϊκα δεν ευθύνεται γι αυτούς;..




η.
«Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΑΕΙ ΚΑΤΑ ΤΗ ΒΟΥΛΗ…»

Αυτό όλο μας λέγαν και μας λέγαν
ενώ με δάκρυ ψεύτικο εκλαίγαν
οι…απεργοσπάστες δημοσιογραφίσκοι
του πλούτου μεθυσμένοι το ουίσκι.

Ε, κατά πού ηθέλανε να πάει;
Η ώρα του έχει έρθει για να φάει,
και συνεπής ετράβαε κατά κει
όπως ο Αυγερινός προς την Αυγή.

Ας τον ταϊζουμε κι ας τον φυλάμε
σαν κόρη οφθαλμού, που όπου κι αν πάμε
στραμένη πάνω μας ειν’ η ματιά της
μην κάποιος μας και είναι τρομοκράτης.







θ.
ΟΜΙΛΊΑ ΠΑΠΑΝΔΡΈΟΥ ΣΤΗ ΒΟΥΛΉ ΤΗΣ 5-5-2010

Για ώρες ευθύνης μίλησες και για δημοκρατία
μα για τους κλέφτες τίποτα-λέξη δεν είπες μία.
Για ωμή ενέργεια μίλησες και δολοφονική
μα για τους κλέφτες μια σιωπή τόσο εκκωφαντική…
Για έθνος μίλησες πολύ, για πατριωτισμό,
μα τίποτα για των φριχτών επιόρκων τον εσμό.
Μισθούς μας είπες έσωσες και γλίτωσες συντάξεις
αλλά το τέλμα των κλοπών δεν είπες να ταράξεις.
Συμπάσχεις είπες με λαό, και κοψοσυνταξίτες
μα λέξη για όσους στη Βουλή καλύπτεις νεοχίτες.
Κανείς, είπες, δικαίωμα, ν’ ασκεί δεν έχει βία-
εσύ! που βιάζεις κτηνωδώς αιδώ και κοινωνία.
Μα να σ’ αφήσω. Πήγαινε να βγάλεις κι άλλους λόγους.
Και διόλου σε στιχουργικούς αξία μη δίνεις ψόγους.



ι.
ΠΑΤΡΊΣ ΕΝ ΠΟΡΝΕΊΑ ΘΝΉΣΚΟΥΣΑ

«Ποιος είναι αναμάρτητος
να ρίξει πρώτος πέτρα;
Τις ανομίες ολωνών
θα μπόρειε ποιος να εμέτρα;

Από τον άθλιο βασιλιά
ως τ’ άμετρά μου πιόνια
στη χώρα ποιος δεν έκλεβε
τώρα και τόσα χρόνια;

Κι αφού ο λαός με πρόδωσε
ποιος μένει να με γιάνει
και όχι πόρνη αλλά κυρί
α πάλι να με κάνει;..

Κανείς! Γι αυτό ελάτε μου
της γης οι πόρνοι όλοι!..
…και βιάστε με…και πάρτε με…
…δική σας είμαι όλη…»
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 3:52 π.μ.
Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010
ΤΑ ΒΌΔΙΑ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ «ΠΡΕΠΕΙ»

Κάποτε ήτανε το «θα». Οι πολιτικοί το λέγαν
και στις κλεψιές τους ύστερα και τις βρωμιες πηγαίναν.
Κι ο ελληνικός βοϊδολαός εχαίρονταν να βλέπει
άχυρο να ‘χει πάτωμα και αχουριού μια σκέπη.

Και ήρθε κάποτε ο γιος του γέρου Παπαντρέα
και αν και χρήση έκανε του «θα» σε κόπια νέα
μ’ αυτό μονάχο του έβαλε στον κρόταφο την κάννη
και πάει-τελείωσε το «θα» που πια είχε αποκάνει.


Και τότε κάποιοι ευφυείς –κουτοί μα την αλήθεια-
στα που ελέγαν στο λαό μεγάλα παραμύθια
την πρώτη λέξη άλλαξαν κι αντί με «θα», με «πρέπει»
αρχίζαν τα που ακούραστα πολυλογούσαν έπη.

Και από τότε «πρέπει» ακούς μες στης Βουλής το χάνι,
«πρέπει» το κάθε νουδικό ή πασόκο λέει τσογλάνι,
«πρέπει» κι οι χρυσοπλήρωτοι λεν δημοσιογράφοι,
«πρέπει» τα λίκνα όλα λεν κι αντιβοούν οι τάφοι.

«Πρέπει» ξελαρυγγίζονται υπουργοί στις συγκεντρώσεις,
«πρέπει» ακούς όπου σταθείς ή πόδι όπου απλώσεις,
«πρέπει» στους λόγους του έντιμου, του πρώτου μας πολίτη,
«πρέπει» σε κάθε άτιμου της ευτυχίας μας θύτη.

( «Πρέπει» εδώ «πρέπει» εκεί «πρέπει» και παραπέρα
«πρέπει» επάνω, δεξιά κι αριστερά
«πρέπει» στη θάλασσα στη γη και στον αέρα
«πρέπει» στα όνειρα που κάνουνε φτερά.

«Πρεποειδώς» συμπεριφέρονται οι πάντες
που μανιωδώς θώκους και χρήματα ζητούν-
ψάχνουνε Τράπεζες…μπαούλα…ψάχνουν τσάντες
κι αυτά αν δε βρούνε τότε παίρνουν ό,τι βρουν.

«Πρέπει» εγέμισε το παν-πικρή αλήθεια-
κι αυτό που διόλου δε μου φαίνεται καλό,
είναι πως πλην από τα χείλια και τα στήθια
«πρέπει» εγέμισε κι αυτό τους το μυαλό.)

Κι όπως το «θα» υποταχτικά κατάπιναν-τα βόδια-,
ούτε του «πρέπει» βλέπουνε τα που ορθώνει εμπόδια΄
και θα χαθούν έτσι άσκοπα οι όσοι εγίναν κόποι
κι αυτοί ποτέ δε θα γινούν-αλίμονο!-ανθρώποι..

Κι όπως γινόταν με το «θα», ο λαός και με το «πρέπει»
σκοτώνει ατός του τη χαρά κι άδεια έχει πάντα τσέπη΄
κι ακόμα, αντίς για ουρανό, σπηλιάς μιας βλέπει σκέπη-
και θα ‘λεγε αν τον ρώταγες «γιατί;»,: «γιατί έτσι…πρέπει!»
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 2:13 μ.μ.
Δευτέρα, 12 Απριλίου 2010
ΚΛΈΦΤΕΣ

Ποιος κλέβει επιτέλους στην Ελλάδα;
Μήπως εκτός από τους βιομηχάνους,
και τους πολιτικούς, τους τσιφλικάδες,
εφοπλιστές, εφοριακούς, εμπόρους,
κι απ’ τους πολλούς μικρούς, κι απ’ τους μεσαίους,
κλέβει και όλος ο λαός συλλήβδην
ήγουν και ο μικρός ο εμποράκος,
και ο μανάβης και ο μπακαλάκος
και ο υπάλληλος είτε ο δημόσιος
ή ο ιδιωτικός, κι ο ιδιοκτήτης
κάποιου μικρού έστω μόνο κτίριου
κι ο λαχειοπώλης και ο παγοπώλης
και των λαικών των αγορών οι τύποι
και της περίφημης της βαρβακείου
κι οι λιανοπωλητές οι υπαίθριοί μας
κι ο χτίστης κι ο σκαφτιάς κι οι λασπιτζήδες
κι οι υδραυλικοί και οι ηλεκτρολόγοι
κι οι δάσκαλοι και οι καθηγητάδες-
μην κλέβουν κι όλοι αυτοί οι κερατάδες;
Ε, το λοιπόν, και τούτοι όλοι κλέβουν!
Το κατά δύναμιν βεβαίως, μα όμως
γόνα κι αυτών το κλέψιμο πηγαίνει!
Κι αυτή ‘ναι η αιτία που ο κόσμος
δεν ξεσηκώνεται σ’ αυτούς ενάντια
που τα χοντρά λεφτά του τόπου τρώνε.
Κοράκου κόρακας μάτι δε βγάζει
και κλέφτης κλέφτη δεν τόνε πειράζει.
μόνο καθένας ψάχνει να μπορέσει
σε κόλπο τρανταχτό ένα να πέσει
και την καλή κι αυτός γερά να πιάσει
και τη ζωή του να καλοπεράσει.
Γι αυτό ατιμώρητοι μένουνε τώρα
όσοι ρημάξαν στην κλεψιά τη χώρα.
Γι αυτό και μια του κλέφτη-δυο του κλέφτη,
η Ελλάδα σούμπητη στο χάος πέφτει.






ΤΡΟΜΟΚΡΆΤΕΣ…

Πιάστηκαν οι «τρομοκράτες»!
Η πατρίδα σώθηκε!..
Μια γαλήνη στην Ελλάδα
πέρα ως πέρα απλώθηκε!..

Τώρα η Μέρκελ πια στα σκέλια
θα τη βάλει την ουρά
κι ο Όλι Ρεν θα πει «συγνώμη»
και θα κλαίει γοερά...

Ο πολύς ως τώρα Γκρουέφσκι,
αρχηγός έθνους ανάνδρου,
το που έστησε θα ρίξει
άγαλμα του Αλεξάνδρου...

Τώρα κάθε μία χώρα
που μας είχε ευρώ δανείσει
δίχως δεύτερη μια σκέψη
όλα θα μας τα χαρίσει...

Πάνε πια τα που η Ελλάδα
τόσα χρόνια είχε χάλια-
τώρα οι έλληνες θα τρώνε
με χρυσά όλοι κουτάλια...

Κι ο Ομπάμα όταν θα μάθει
ότι πιάστηκε ο Μαζιώτης,
μια βοήθεια εν τω άμα
θα μας δώσει τώρα πρώτης...

...Α! Ρε έλληνες κουτάβια
που σας κάνουν να πιστέψτε
ότι πρέπει από την πείνα
που σας έφεραν να ρέψτε…

...Α! ρε έλληνες κουτάβια
που ένα κόκαλο σας δίνουν
που «τρομοκρατία» το λένε
και το αίμα αυτοί σας πίνουν…

...Α! ρε έλληνες κουτάβια
πόσα ακόμα τάχα χρόνια
θα φοβάστε τη σκιά σας-
ή θα είναι’ αυτό αιώνια;..
-----
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 7:56 π.μ.
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 7:54 π.μ.
Σάββατο, 10 Απριλίου 2010
ΤΙ ΛΑΌΣ!...

Τι λαός που είμαστε όμως!
Πώς αλλάζουμε συντόμως
έξεις τάσεις και συνήθειες
αναχλές είτε και βύθιες…

Πριν από εξήντα χρόνια
εγεμίζαμε κασόνια
με βγαλμένα μάτια, μύτες,
από θύματα και θύτες.

Κι ήταν η ζωή μας τότες
για να τρώνε και οι κότες
κι οι νεκροί πάνω στα κάρα
δυο ντουζίνες μια δεκάρα.

Τώρα όμως τι λαός
που εγίναμε ακριβός!
Ένας κάπου αν πεθάνει
θέμα η τιβί το κάνει!

Αμ το άλλο; Χρόνια τώρα
κατακλέβανε τη χώρα
στρατιές πολιτικών
δεξιών κι αριστερών.

Και οργίαζε η σπατάλη
κι από δώθε παν οι άλλοι
και ανθούσε η διαφθορά
και κρυφά και φανερά.

Και να! βίλλες και οφ-σορ
και να! αρμάνι και ντιορ
να! και πύργοι να! και κότερα
με ροζ σκάνδαλα στα ενδότερα.

Τώρα όμως τι λαός
που εγίναμε ηθικός!
τώρα πια κανείς δεν κλέβει
απ’ την πείνα και ας ρεύει.

Τι βαρύ να πάθαν σοκ
η Νου Δυο και το ΠΑΣΟΚ
και να κλέβουν σταματήσαν
λες τιμιότητα μεθύσαν;

Τι λαός που είμαστ’ αλήθεια!
Τι καρδιά κλειούμε στα στήθια!
Πώς γοργά που ’χουμε αλλάξει
και στα λόγια και στην πράξη…

(…Βάδρα μη γυρνώντας ο ήλιος
πάλι ερθεί κανας Εμφύλιος…
…βάρδα μην τελειώσει η κρίση
και φαί πάλι μυρίσει…)
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 2:49 μ.μ.
έπεσε πολωνικό αεροπλάνο
ΈΠΕΣΕ ΠΟΛΩΝΙΚΌ ΑΕΡΟΠΛΆΝΟ

Να ‘τανε λέει ελληνικό το που ‘πεσε αεροπλάνο…
και να μην είχε πολωνούς μα έλληνες επάνω…
και να ’χε τους τρακόσιους της μισητής Βουλής μας,
ήγουν τους μόνους αίτιους της μοίρας της κακής μας…

Μα τέτοια τύχη πού για μας...εμείς αντί για κείνους
καθημερνά πεθαίνουμε-θύματα όχι σμήνους
που ένα του ένα τα σαθρά πέφτουν αεροπλάνα,
μ’ απ’ της Οικονομίας τους τα λαοκτόνα πλάνα.

Γιώργης Χολιαστός
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 3:15 π.μ.
Τρίτη, 30 Μαρτίου 2010
ΑΦΓΑΝΆΚΙ ΚΑΙ ΕΛΛΆΔΑ

Σαν την Ελλάδα εμέν’ αυτό μου μοιάζει το αφγανάκι
που έρημο κι ολόφτωχο στους δρόμους τριγυρνά
με αποφάγια ψάχνοντας να στυλωθεί λιγάκι
ενώ από δίπλα του η χλιδή αγέρωχη περνά.

Έτσι κι αυτή στις κραταιές του κόσμου μας πατρίδες
το χέρι απλώνει επαίτισσα παρακαλεστική
αναζητώντας μάταια να έβρει έστω ελπίδες
πως κάποτε θα έπαυε να είναι νηστική.

Και όπως το αμούστακο κι άμοιρο αυτό φτωχούλι,
πήγε από την έκρηξη που έκανε η Ταυ Νι Ταυ,
έτσι κι η Ελλάδα, παίζοντας με το φαί κρυφτούλι,
από τ’ αγκάλιασμα θα πάει του Δέλτα αυτή Νι Ταυ.

Γιώργης Χολιαστός
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 12:55 π.μ.
Παρασκευή, 12 Μαρτίου 2010
ΤΙ ΕΊΠΕ Ο ΠΑΠΑΝΔΡΈΟΥ ΣΤΟΝ ΟΜΠΆΜΑ

"Δώστε μας-δώστε-δώστε μας-δώστε μας κύριε Ομπάμα
ώστε να σβύσουμε κι εμείς τα χρέη μας εν τω άμα
ου μην, μα και να δώσωμεν πνοήν εις την Ελλάδα
όπου ανθεί η πορτοκαλιά και η περικοκλάδα.
Δώστε μας γιατί έπηξε η Αθήνα εις τα πορείας
αν και βεβαίως το διατί είναι άξιον απορίας-
διότι εγώ μέτρα ορθά και δίκαια εφηύρα
όταν τα ηνία ανέλαβα και γην καμμένην ήβρα.
Ήγουν τουτέστιν δηλαδή με άλλους λόγους ήτοι,
εις καθενός εισέβαλα πτωχού την άθλια σκήτη
και πλήρως τον συνέθλιψα τα ευρώ του για να πάρω-
κατά το δη λεγόμενον κοινώς, να τονε γδάρω.
Κι αν «διατί» ρωτήσετε εις ολ’ αυτά προέβην,
δια ν’ αποφύγω το έκαμα την παγκοσμίαν χλεύην
αν πτώχευσιν εδήλωνε η φιλτάτη μου πατρίς,
που τριακόσια επίσημα χρεωστεί ευρώ-φευ-δις.
Διότι αγαπητότατε και φίλτατε Ομπάμα
σύμφωνος είστε προφανώς πως έτσι έχει το πράγμα:
καλλίτερα τους έλληνας παμπτώχους να τους ίδω
παρά πτωχήν την χώραν μου-όρκον δι αυτό σας δίδω.
Δώστε μου κύριε Ομπάμα μου τα στόματα να κλείσω
αυτών που λεν ότι πολύ κι εγώ δε θα φτουρήσω-
γιατί όποιον φέρνει χρήματα τον θέλουν στην πατρίδα.
Και επειδή πλέον καλόν Πρόεδρο εγώ δεν είδα
παρά εσάς αγαπητέ και φίλε κύριε Ομπάμα,
δώστε μου γιατί αλλιώτικα αρχίζω-να! το κλάμα…
Δώστε μας-δώστε-δώστε μας-δώστε μας κύριε Ομπάμα
το νέο εμείς να κάνουμε εις την Ελλάδα θάμα.
Δώστε μας όπως κάποτε μάς έδινε κι ο Κλίντον
και σώσατε τους έλληνας απ’ την καταστροφήν των.
Χρωστούν παντού κι ’άλλος κανείς δεν τους δανείζει πλέον
κι εγώ ο τάλας ας χτυπώ όλες τις πόρτες κλαίων.

Τους τρόπους τους απέναντι σε μας καλούς μας δέστε
και πράσινα δολλάρια κύριε Ομπάμα πέστε
(τα προτιμάμε απ’ τα ευρώ κατά το μάλλον και ήττον)
γιατί αλλιώς οι έλληνες θα χάσουν την βολήν των.

Μας δίνει η Ευρώπη βέβαια, όμως αυτά δε φτάνουν.
Έχουνε τόσα πράγματα οι έλληνες να κάνουν…
Μα για να κάνουν όλ’ αυτά να φάνε πρώτα πρέπει
και για να φάνε να ’χουνε πρέπει λεφτά στην τσέπη.
Πρέπει να φάω πρώτα εγώ που ’μαι πρωθυπουργός
Κι αμέσως ύστερα να φάει ο κάθε υπουργός.
Πρέπει να φαν οι εκδότες μας, να φάνε οι βιομήχανοι,
πρέπει και οι μεσάζοντες να φαν οι πολυμήχανοι.
Πρέπει να φάει ο ΟΤΕ, να φάει κι η ΔΕΗ μας,
οι άρχοντες οι δημόσιοι και οι δημοτικοί μας,
να φάνε οι χοντρέμποροι, οι έφοροι να φάνε,
κι αλί-να φαν κι οι τράπεζες που αδιάκοπα πεινάνε.

Και πρέπει φίλε πρόεδρε να δώσετε γενναίως
γιατί άλλα χρόνια ειν’ αυτά και άλλα ήσαν τα τέως.
Τώρα δεν τρώνε σε φτηνό οι έλληνες κεντράκι΄
τώρα όλοι τρων σε ρέστωραντς που ’χουν μπουφέ και τζάκι.
Τώρα μετάξινο φορεί ο κάθε έλλην σώβρακο
και θέλει με το σκούπισμα το τζάμι να ’ναι αόρατο.
Αρώματα πανάκριβα αι νέαι μας αγοράζουν
και το ύστατο εσώρουχο σ’ επαύλεις μόνο βγάζουν.
Τώρα δυο αυτοκίνητα καθένας έλλην έχει-
για τις λιακλάδες το ’να τους, τ΄άλλο για όταν βρέχει.
Και τα παιδιά μας, η ελπίς η ελληνική του αύριο
για να ντυθούν και για να φαν ξοδεύουν ένα Λαύριο.
Γι αυτό σας λέω-δώστε μου δολλάρια πρόεδρέ μου
να διαψευστούν οι αριστεροί σφοδροί επικριταί μου
που άπρακτος στη χώρα μας διαδίδουν πως θα πάω-
δώστε μας για να φαν κι αυτοί αλλά κι εγώ να φάω.

Και μη ποτέ νομίσετε λέξεις ότι θ’ αρθρώσω
από τας λίαν δουλοπρεπείς εκείνας-να μη σώσω.
Είμαστε υπερήφανος λαός και επαιτούμε
όχι σαν άθλιοι ζήτουλες, αλλά σαν ν’ απαιτούμε.
Όταν με χέρι απλωτό οικτρά διακονιαρίζομεν
την κεφαλή έχουμε ψηλά και πόρρω ατενίζομεν.
Κι όταν γυρίσουμε μετά κι άδεια παλάμη δούμε
τότε αυτόν αφήνουμε κι από άλλονε ζητούμε.
Και ούτε λέμε «τον πτωχόν, άρχοντα, ελεήστε»,
παρά «θα ημπορούσατε κύριε να μας δανείστε…»
Αισθάνεστε την διαφοράν του «άρχοντα» απ’ το «κύριε»΄
Ανάμεσά των εγωισμού φωναί ηχούνε μύριαι.
Και την αξιοπρέπεια που κλείει το «δανείστε»
Δεν ημπορείτε βέβαια να μας την αγνοείστε.
Μα έχουμε υπέρ ημών και άλλο ένα ατού
που έχει μεγάλη πέραση και πάντα και παντού:
πως δώσαν τον πολιτισμόν οι έλληνες σε όλους.
και διόλου αυτό εγωισμούς δεν κρύβει ούτε δόλους.
Αλλ’ ας αφήσουμε αυτά τα χιλιοειπωμένα
και μην κοιτάτε τους παλιούς, κοιτάξτε νέον κανένα-
Κοιτάξτε τον πώς κάτισχνος είναι και πάει να ρέψει.
κι όπως αυτός δεν το μπορεί καλά να τα πορέψει,
έτσι είναι φίλε πρόεδρε και η Ελλάς: πεινάει
και αν δε την βοηθήσετε η δόλια πώς θα φάει;
Κοκκάλινη και άσαρκη θα μείνει, δίχως ξύγκι
και κρίμα γιατί πέρασε κι η μόδα της Τουϊγκυ.

Δώστε μας-δώστε-δώστε μας-δώστε μας πρόεδρέ μας
έδαφος πλούσιο να βρουν αι ρίζαι αι κοιναί μας
και με καρπούς το δέντρο μας και φύλλα να γεμίσει-
γιατί ένα δέντρο άρριζο ποτέ δε θα καρπίσει.

Λίγα δολλάρια φίλε μου Ομπάμα δώσετέ μου
και «θέλω» πλέον δε θα πω εγώ σε σας ποτέ μου.

Και, φίλε κύριε πρόεδρε, Ομπάμα αγαπητέ μου
αν όλ’ αυτά τα στείλετε που είπα, κατ’ ανέμου,
όμως αχάριστος εσείς ποτέ δε θα φανείτε.
Γιατί στα χρόνια τα παλιά, τα προιστορικά,
η Ελλάδα σας εδάνεισε, όπως ευθύς θα δείτε,
σαρκώνοντας τα όνειρα τ’ αμερικανικά.

Όταν ο Οδυσσέας μας έφυγε από την Κίρκη
αυτή η περιπέτεια φαίνεται δεν του ήρκει,
και με χρυσόν γεμίζοντας πλοιάρια καμπόσα
προς των Βερμούδων τα νησιά επήγε τα τρακόσα.
Εκεί δε βρήκε τίποτε πλην γλάρων και φασών
κι μόνη που στην πείρα του προστέθηκε ωφέλεια
ήταν να δει στη θάλασσα μέσα των Σαργασσών
τ’ αυγά τους ν’ αποθέτουνε εκατομμύρια χέλια.
Μετά (να μην αναμασώ γνωστά σας πρόεδρέ μου),
έφτασε στην Αμερική (ω! Όλβιε πρόγονέ μου).
Και τότε οι αμερικανοί μεγάλες είχαν φτώχειες
Γιατί ούτε βέλη είχαν αυτοί ακόμα, ούτε λόγχες.

Ε! Όλο το χρυσάφι του τότε ο Οδυσσέας
εις τους κατοίκους το ’δωσε της γης που ’βρε της νέας.
Και λόγχες τους εχάρισε κι ακόντια ουκ ολίγα
που εφανήκανε σ’ αυτούς καρρέ σα να ’χαν Ρήγα.
Και πια ορθοποδίσανε και πάνω τους επήραν
και ανοιγμένην έκτοτε βρίσκουν την κάθε θύραν-
κι αν όχι, την ανοίγουνε με νέα όπλα τώρα,
μα που έχουν για προγόνους τους του Οδυσσέως τα δώρα.
Το τότε των προγόνων σας το χρέος θυμηθείτε
και στου Οδυσσέα τον εγγονό δεόντως ξηλωθείτε.

Κι οι Τούρκοι παραβαίνοντες τας διεθνείς συμβάσεις
Οι άθλιοι όλο πιο πολλές μας κάνουν παταβιάσεις
κι η Ελάδα μας ό,τι και αν δοκίμασε να κάνει,
αυτούς ούτε ζεϊμπέκικο ούτε χαλβάς τους πιάνει.
Κι οι άθλιοι κάμνουν ελιγμούς ξεύρετε επικινδύνους.
Μα ίσα δε θα βάλουμε τώρα εσάς με κείνους.
Γιατί σεις είστε κύριοι και όπου και να πάτε
(μου το ’λεγε ο πατέρας μου) γενναία τ’ ακουμπάτε.
Και στείλετε κι επενδυτάς εις την πτωχήν Ελλάδα
που μία κάνει η συννεφιά και δέκα η λιακάδα
κι όρους εμείς ευνοϊκούς για κείνους θα θεσπίσωμεν΄
τέλος, ελάτε σεις εκεί και ύστερα τα βρίσκομεν.

Και μη επειδή μας δίνουνε οι ευρωπαίοι χρήμα
θαρρήστε πως εγίναμε δικοί τους παραχρήμα-
Αφόνταν δεν ψηφίσανε το Σάκη κι ήρθε τρίτος,
άσπονδοι εχθροί μας έγιναν αυτοί αναντιρρήτως.

Δώστε μου χρήμα αγαπητέ ο δόλιος να στεριώσω
χωρίς να πρέπει ύδωρ και γην σ’ αριστερούς να δώσω.
Μα ελάτε δέστε και κεινούς που χάσανε από μένα:
Όλα μου τα ’χουνε λειψά στο κράτος αφημένα.
Πεντέξη χρόνια μείνανε στην εξουσία επάνω
και μόνος μου ο άμοιρος εγώ τι να προκάμω;
Καμμένη γη μού έδωσαν για να ’βγουν κείνοι λάδι
που πλέον δεν είναι γη αυτή μα είναι παξιμάδι.
Και για να μη κάρβουνο εγώ δώσω στους επομένους-
βοηθήσετε τους έλληνας να σώσω τους καημένους.


Κι εγώ, θέλετε πέρασμα για τα στρατεύματά σας;
Ελάτε! Όλ’ η Ελλάς χαλί κάτω απ’ τα πέλματά σας!
Θέλετε και στο Σύνταγμα σεις Βάσεις ν’ αποκτήσετε;
Άλλο δεν έχετε παρά μόνο να το απαιτήσετε.
Κι όπου στρατιώτες θέλετε να στείλω, να μου πείτε΄
κι ας φωνασκεί το ΚουΚουΕ-αυτοί είναι αλήται.
Έχω λαόν που ανέχεται όσα και να του κάνουν.
Με συγκεντρώσεις το άχτι τους οι άμοιροι μόνο βγάνουν.
Με δρόμους που άφτιαχτους κρατώ αβέρτα τους σκοτώνω
κι αυτοί μετράνε τους νεκρούς-χιλιάδες κάθε χρόνο-
γράφουνε στις φυλλάδες τους, γκαρίζουν στις πλατείες,
σε ομάδες συγκεντρώνονται και κάνουνε πορείες,
μα όσο κι αν φωνάζουνε και όσο κι αν γκαρίζουν.
πάλι εμέ στις εκλογές οι άμυαλοι ψηφίζουν.

Κι αν βλέπετε να σκούζουμε για τη Μακεδονία
είναι που ελλήνων τρώει εκεί ανίερη κομπανία
και όχι ξένων (Σκοπιανών ή όποιων ίσως άλλων).
Και το αν ήταν έλληνας ο Αλέξανδρος-ή μάλλον
ελληνική αν μίλαγε, ή τούρκικη ή διεθνή,
ούτε μας νιάζει διόλου εμάς ούτε μας συγκινεί.

Αυτά Ομπάμα αγαπητέ επόθουν να σας είπω.
Και σεις ακούστε της καρδιάς της άθλιας μου τον χτύπο
και δώσατέ μου χρήματα ώστε όταν πάω πίσω
από αυτά βοηθούμενος σοφά να κυβερνήσω.»

Γιώργης Χολιαστός
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 5:48 π.μ.
Η ΈΚΡΗΞΗ

Η Κοινωνία κλεισμένη στο καζάνι της
που από κάτω του η φωτιά θεριεύει.
Ο ατμός βαρύς κι όλος θυμό αναδεύεται
και διέξοδο δε βρίσκει κι ας γυρεύει.

Οι θερμαστές τριγύρω ξεφαντώνουνε
και ξύλα όλο τη φωτιά ταϊζουν-
«μέτρα», «δικαιοσύνη», «φως», «διαφάνεια»-
όπου σαν κόκαλα σε τάφο τρίζουν.

Πόσο μεγάλη θα ’ναι τάχα η έκρηξη;
Και όλους τους προδότες θ’ αφανίσει,
ή απ’ τη μαγιά τους πάλι θα φουσκώσουνε
και νέος κύκλος δυστυχιάς θ’ αρχίσει;

Γιώργης Χολιαστός
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 3:21 π.μ.
Τετάρτη, 10 Μαρτίου 2010
Λάμπρος Φούντας

Άλλο εν' Aστέρι στης Eξουσίας τον Oυρανό
που άργητα δίχως θε να φλογίσει όλο Λαμπράδα.
Πληγή άλλη μία στο Κράτος πάνω το Ελεεινό.
Στάλα μια ακόμα στης Ανθρωπότητας την Ικμάδα.

Γιώργης Χολιαστός
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 1:48 μ.μ.
Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010
ΛΥΡ-ΟΙΚΟ ΤΟ ΣΚΑΪ
ΠΆΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΑΪ:
ΛΥΡ-ΟΙΚΟ ΜΕΤΡΆΕΙ…


Λυριτζής και Οικονόμου
πήραν τ’ όπλο τους επ’ ώμου
και στο ΣΚΑΪ παν γραμμή
για να φάνε κι από κει.

Ο που υμνούνε φασισμός,
ο βαρύς τους αυτισμός
κι η αηδία που γεννούν
στο γυαλί όταν φανούν,

ειν’ εγγύηση γερή
πως αλλάξαν οι καιροί-
πως πια νεάντερταλ ποθούν
κι όχι κρομανιόν ν’ ακούν.

---




ΆΔΩΝΙΣ ΚΑΙ ΛΕΩΝΊΔΑΣ

Τι κάνει ένα κλικ πιο κάτω
στης νοημοσύνης τα σκαλιά!
στέλνει το θύμα του στον πάτο-
στης Ανοησίας την αγκαλιά…





ΠΕΤΡΟΎΛΑ ΚΑΙ ΠΕΤΡΟΎΛΕΣ

Η Πετρούλα κάθε βράδυ
πρόσωπο, φωνή αλλάζει,
κι όλο σειέται και λυγιέται
και τους άνοες διασκεδάζει.

Έτσι κι οι πολιτικοί μας
βάζουν πρόσωπο άλλο κάποιο
και αφήνοντας στην πάντα
το ορίτζινάλ τους σάπιο,

πόζες παίρνουνε γελοίες
και ακκίζονται ολοένα
λέγοντας συνέχεια λόγια
ψεύτικα και διεφθαρμένα.

Μια Πετρούλα ο καθείς τους
πορνικά φέρονται πλήρως
λέγοντας τα λόγια εκείνα
που οι χαζοί ποθούν απείρως.

Κι ενώ είναι κουμπωμένοι
ως απάνω στο λαιμό τους
τώρα ημίγυμνοι χορεύουν
ξεγελώντας το λαό τους.

…Με πολιτικούς Πετρούλες
και με τα που παίρνουν μέτρα
οικονομική μια τώρα
μαγειρεύεται Καζέρτα.
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 2:55 μ.μ.
Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2010
Α ΡΕ ΧΡΥΣΟΧΟΊΔΗ…

α ρε χρυσοχοίδη
α ρε χρυσοχοίδη
των πολιτών η ασφάλεια
δεν είναι –όχι- παιχνίδι

είπες ότι θα κλείσεις
τις χάσκουσες οπές
μα οργιάζουν οι ληστείες
οργιάζουν κι οι κλοπές

α ρε χρυσοχοίδη
να ωρύεσαι δεν αρκεί:
και στη στενή θα πρέπει
να μπούνε μερικοί.

τα λόγια χρυσοχοίδη
παράτα τα παχιά
γιατί έται όπως πάμε
δε θα ’χουμε ταχιά.

το ΕΓΏ ας πάψει λίγο
το νου σου να οδηγεί
κι απ’ της ταπεινοσύνης
πιες λίγο την πηγή.

όταν μιλάς μη βγάζεις
αφρούς από το στόμα
αυτό ούτε κι ο Χίτλερ
δεν το ‘κανε ακόμα

κι αγέρωχα μη πίσω
τινάζεις το κεφάλι
δηλώνοντας αθώος
στο της Ελλάδας χάλι

παραφροσύνης λόγια
μη όλο ξεστομίζεις
και μη σε μεγαλείου
τα πέλαα αρμενίζεις

αν υπουργός εγίνεις
δεν είν’ αυτά να κάνεις
μα πού και πού κανέναν
εγκληματία να πιάνεις

είναι της κοινωνίας
να πιάνεις τους εχθρούς
και όχι πύρρειες νίκες
να έχεις με νεκρούς

κι όπως Θεός δεν είσαι
ή Ροβεσπιέρος καν,
γι αυτό και στην Ελλάδα
δεν είσαι συ το παν

κι αν είναι μουσουλμάνος
ή χριστιανός ο Ομπάμα
μεγάλο αυτό δεν είναι
ούτε ποτέ ήταν πράμα.

α ρε χρυσοχοίδη
α ρε χρυσοχοίδη
σκληρό να δείξεις θέλεις
πως είσαι ένα καρύδι

μα καρυδότσουφλο είσαι
καημένε δυστυχώς
που όπου του γουστάρει
σε πάει ο καιρός…
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 11:20 μ.μ.
Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010
ΜΟΥ ΠΑΊΡΝΟΥΝ…

Στη χώρα αυτή που μένω
τα κύματα που δέρνουν,
διόλου να πω δεν ξέρω
γιατί όλο μου παίρνουν-

γιατί όπου κι αν γυρίσω
και όπου κι αν σταθώ
μου παίρνουν κάθε ώρα
και μέρα και λεφτό…

παίρνουν και μόνο παίρνουν
και τίποτα δε δίνουν
παίρνουν και όλο παίρνουν
τίποτα δε μ' αφήνουν…

Μου παίρνουνε για φόρους
μου παίρνουνε για κλήσεις
για Φι Πι Α μου παίρνουν
μου παίρνουν για αιτήσεις,

μου παίρνουν για τεκμήρια
για ΝΕΤ και για νερό
μου παίρνουν για χωράφια,
γι αέρα καθαρό,

μου παίρνουν για βενζίνα,
μου παίρνουν για ΔΕΗ,
για Νήπια, για Σχολεία,
για Λύκεια, για ΤΕΙ,

μου παίρνουν όταν κλαίω
μου παίρνουν κι αν γελώ
μου παίρνουν αν σωπαίνω
μου παίρνουν αν μιλώ…

μου παίρνουν για τη μύτη
μου παίρνουν για το στόμα
μου παίρνουν για το πόδι,
για των μαλλιών το χρώμα…

μου παίρνουνε για διόδια,
μου παίρνουν για φαί,
μου παίρνουν σα νυχτώνει
μου παίρνουν το πρωί…

παίρνουνε για τα σπίτια,
παίρνουν για τις αυλές ,
με το καλό μου παίρνουν,
μου παίρνουν μ’ απειλές…

μου παίρνουν για το ένα
μου παίρνουν για το άλλο
για το μικρό μου παίρνουν
παίρνουν για το μεγάλο…

και παίρνουν κι όλο παίρνουν
και τίποτα δε δίνουν
και παίρνουν κι ολο παίρνουν
και ρέστον με αφήνουν

Κι απ’ το πολύ το πάρε
να δώσω άλλο δεν έχω΄
κι όπως με κυνηγάνε
κι όπως εγώ όλο τρέχω

νομίζω να με πιάσουν
ζητάνε, να με γδάρουν,
και το έτσι που αργάσαν
τομάρι μου να πάρουν.

Δε θα τους γίνει όμως
κι αυτή η που θέλουν χάρη,
γιατί, προτού το κάνουν
ο διάολος θα τους πάρει

και μόνο Εγώ θα μένω
στη Μνήμη των Καιρών
Μακράν σε Νου και Γνώση
Πέραν Αριστερών.
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 1:05 π.μ.
Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΠΡΟΣ ΕΑΥΤΟΝ

Πρωθυπουργός μου ζήτησαν να γίνω
Είπα κι εγώ γιατί να μην το κάνω;
Τους έλεγα ό, τ’ ήθελαν ν’ ακούσουν
τους έδειχνα ό, τ’ ήθελαν να δουν
τους έταζα λαγούς με πετραχήλια
κι έτσι ξεμπέρδεψα με τον χοντρό.
Κι όταν εβγήκα, πρώτη ήταν δουλειά μου
και πήγα στης ΕΟΚ τ’ αφεντικά.
Τους ρώτησα καιρό πόσο μου δίνουν
ώσπου να κάνω εκείνα που ζητούν.
Μου δώσανε ολόκληρους τρεις μήνες.
Κι άρχισα πια το παραμύθι εγώ,
να λέω πως για όλα φταιν εκείνοι
που από μένα κυβερνούσαν πριν.
Κι είπα για κερδοσκόπους και γι Αλμούνια,
και είπα για Τρισέ και γερμανούς,
κι έβρισα όλους όσους τάχα φταίγαν
κι όχι εμένανε και τη Νουδού
που είχαμε την Ελλάδα κατακλέψει.
Είπα πως οι φτωχοί δε θα πληρώσουν,
είπα πως απ’ τους πλούσιους θα τα πάρω,
τέλος με το λαό ένα έχω γίνει.
Και ο λαός μ’ ακούει κεχηνώς
και λέει: «με τους πλούσιους τα βάζει!...»
Κι όταν επέρασαν οι τρεις οι μήνες
που η Ευρώπη μου ’χε χαριστεί,
Τότε τους έφερα τα μέτρα εκείνα
που των φτωχών αίμα κι ιδρώ θα πιουν.
Και τίποτα να πούνε δεν μπορούνε-
ίσα ίσα θαυμασμό θα μου ’χουν κιόλας
που χύμα τα ’λεγα στους ευρωπαίους.
Κι όταν με τον καιρό τους ξεζουμίσω
και την Ελλάδα βγάλω από την κρίση,
πάλι πρωθυπουργός της θα γινώ
…γιατί όλη σαν χαζή θα με ψηφίσει.
Και να!να κλέβει πάλι το ΠΑΣΟΚ
μια χώρα που…αυτό θα έχει σώσει,
και να! βαμμένοι πρασινοφρουροί,
να! τριάντα χρόνια πάλι εξουσία...
Και τύψεις για όλα τούτα δε θα νιώθω
γιατί καθ’ έλληνας παιδί μου νόθο
που στον μικρό τον χώρο του ο καθείς
κάνει ό,τι έκανα κι εγώ στη χώρα.
Έτσι ληστεύοντας λοιπόν αλλήλους
πάλι καιροί φαγοποτιού θα ’ρθουν,
πάλι με το καλό Χρηματιστήρια,
πάλι Σαμίνες Διαφθορά και Ίμια,
και κάποιοι πάλι Ολυμπιακοί
και πια ξαναβρισκόμαστε σε κρίση
και άντε πάλι όλα απ’ την αρχή.

Έτσι η Ελλάδα ζει στη γη επάνω-
τι άλλο θα μπόρειγα κι εγώ να κάνω;…
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 2:13 μ.μ.
Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2010
«ΟΙ ΚΕΡΔΟΣΚΌΠΟΙ ΦΤΑΊΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΊΣΗ!»
Α! ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΜΆΤΙ ΣΑΣ, ΚΤΉΝΗ, ΘΑ ΣΒΎΣΕΙ;…

Κι αφού εφάγανε κι αφού εκλέψανε κι αφού ρημάξανε
το χρήμα που ’βγαλαν με κόπο κι ίδρωτα τόσοι ανθρώποι ,
…τους φταιν οι κερδοσκόποι!...

Αφού εφέρανε ως χείλος άβυσσου πλήθη ελλήνων
και φτώχεια γέμισαν και αθλιότητα όλο τον τόπον
…”δουλειά των κερδοσκόπων”!...

Ζήμενς, Ομόλογα, Χρηματιστήριο και Βατοπέδι
τη χώρα ρήμαξαν-μα εκείνοι δείχνουνε μ’ όλους τους τρόπους
ποιους; ..μα …τους κερδοσκόπους!...

Κι αυτοί ας έθρεψαν τηn σ’ όλην που άπλωσε τη χώρα κρίση,
τελείως αντρόπιαστοι κι όλο αναίδεια-οι καιροσκόποι:
"ω!", κλαιν, "οι κερδοσκόποι!..."
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 5:57 π.μ.
Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010
ΠΡΟΣΕΥΧΉ ΠΑΠΑΝΔΡΈΟΥ

Θε μου και κάμε ένα σεισμό
και κάμε μια χαλάστρα
που να μη μείνει ορθό γιαπί
και λούλουδο σε γλάστρα

και να μη μείνει κτίριο
πλην της Βουλής εκείνης
που προωθεί των πολιτών
τον θάνατον εκ πείνης

(μα μη κανείς απωλεσθεί
ή ελληνίς ή έλλην-
γιατί σε ποίων πλέον εγώ
θα ήρχον την αγέλην;)

Και να ιδεί το χάλι μας
το Δέλτα Νι Ταμείον,
να δει η Παγκόσμια Τράπεζα
τον άθλιόν μας βίον

και όλα να χαρίσωσι
όσα τους χρεωστούμε
(ως έκαμαν στην Αϊτή)
και όλοι να σωθούμε.

Κι ως σύγχρονος εθνοσωτήρ
εγώ να καμαρώνω
αφού έκτοτε εις την Μιχαλού
θα μένω χρεώστης μόνο.
Αμήν
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 11:10 μ.μ.
Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010
ΚΡΊΣΗ, ΚΑΘΆΡΜΑΤΑ, ΜΕΓΆΛΟΙ

Για όλα φτάνει κάποτε η ώρα.
Μας φτιάξαν, τώρα μας χαλάνε, πάει!
Μη τίποτε για πάντοτε κρατάει;
…και κράτησε πολύ μια τέτοια χώρα.

«Η όρεξή σου ό,τι κι αν τραβάει,
πάρε τα όλα-σου τα δίνω δώρα.
Μον’ να φρενάρεις του λαού τη φόρα
να μη όλο ζητάει και ζητάει.

…και σε χαλάμε αν κάτι ενάντιο κάμεις.»
Αυτά οι Μεγάλες είπαν οι Δυνάμεις
στον όσα τζάκια το εικοσιένα.
Τώρα μας σβυουν ως τα ’χανε ειπωμένα.

Και από μας όσοι είναι βλάκες κλαίνε
κι όσοι μυαλό έχουν, «επιτέλους!», λένε.
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 10:48 μ.μ.
ΜΠΑΤΖΕΛΉ ΚΑΙ ΑΓΡΌΤΕΣ
ΜΠΑΤΖΕΛΉ ΚΑΙ ΑΓΡΌΤΕΣ

Κυρία Μπατζελή μου οι πυροσβέστες
νερό-όχι λάδι ρίχνουν στη φωτιά.
Και το καλοκαιράκι με τις ζέστες
ο κόσμος δε φοράει ποτέ παλτά.

Μπορεί οι γυναίκες ό,τι θεν να πούνε
μόνο στου έρωτα το μακελειό.
Μα αν είναι υπουργοί, όταν μιλούνε
τη γλώσσα πριν βουτάνε στο μυαλό.

Κι έρχεσαι εσύ και σαν καραγωγέας
μαγκιές-και πού;-στην αγροτιά πουλάς!
Κι αντίς για Φιλομήλα είσαι Τηρέας.
Μα έτσι τον «τσαμπουκά» τους δεν τον σπας.

Αγέλαστη κι ατσάλινη γυναίκα,
αλλιώς διοικούν οι σοσιαλιστές:
οχτώ αν τους γυρεύουν δίνουν δέκα
κι οι ελπίδες που σκορπούν ποτέ σβηστές.
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 10:43 μ.μ.
Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2010
ΥΠΟΥΡΓΏΝ ΑΦ-ΟΡΙΣΜΟΊ
ΥΠΟΥΡΓΏΝ ΑΦ-ΟΡΙΣΜΟΊ

ΠΆΓΚΑΛΟΣ
Πάγκαλος-αντιπρόεδρος
για όλα που φροντίζει-
εκτός από το γέλιο μας:
τι κρίμα-πια δε βρίζει…


ΡΑΓΚΟΎΣΗΣ
Ραγκούσης. Αποκέντρωση
μα τι είδους ειν’ αυτή
που στην Αθήνα έχει κι αυτός
μονίμως βολευτεί;


ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΊΝΟΥ
Κύπελλο κάτω από κλειστές
κάνουλες έχει γίνει
μα για νερό κι ας καίγεται
όμως ποτέ δεν πίνει…


ΛΟΎΚΑ ΚΑΤΣΈΛΗ
«Οικονομία!» της είπανε.
Και αυτό κάνει κι εκείνη:
Γιατί, λεφτά μη έχοντας
διόλου λεφτά δε δίνει.


ΠΑΠΑΝΤΡΈΟΥ
Με ποδήλατο ενάντια
σε BMW και Bentley πάει΄
…φαεινότερο ηλίου
πως τα μούτρα του θα φάει…


ΒΕΝΙΖΈΛΟΣ
Τι κι αν όπλα δε διαθέτουν
λόγω κρίσης οι στρατοί του-
αν οι τούρκοι κάνουν να ’μπουν
θα φρακάρουν στο κορμί του.


ΛΟΒΈΡΔΟΣ
Σχέδια για την ανεργία
όλο επεξεργάζεται,
όμως-φευ- μες στην Ελλάδα…
μόνο αυτός εργάζεται…



ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΎΛΟΥ
Το «δια βίου», όντως,
είναι απαραίτητο:
ο έλληνας «δια βίου»
ξύλο απελέκητο!


ΞΕΝΟΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΎΛΟΥ
Υπουργεί δίχως αντικείμενο
αφού κάθε άθλιο υποκείμενο
ενώ είναι σκιτζής «ιατρός» δηλώνει
κι ειν’ η υγεία μια φούσκα-ένα μπαλόνι.


ΡΈΠΠΑΣ
Τον ξέρουμε απ’ το Εργασίας-
πρωταθλητής αυθαιρεσίας:
σήμερα όμορφα κάποιον διορίζει
κι αύριο τραμπουκικά τον…ξεδιορίζει.


ΜΠΙΡΜΠΊΛΗ
Με Μπιρμπίλη η Ενέργεια
τόσο χρώματα θ’ αλλάζει,
που σε λίγο το υπουργείο
χαμαιλέοντα θα μοιάζει.


ΧΡΥΣΟΧΟΊΔΗΣ
Τώρα που μέσα Χρυσοχοϊδη
τόσο μας χώθηκες στη μύτη,
ποιος το λαό απ’ την Προστασία
θα προστατεύει του Πολίτη;


ΥΠΟΥΡΓΕΊΟ ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗΣ
Το Δικαιοσύνης το αφήνω.
Γιατί; Κι εγώ μπερδεύομαι-
ίσως μπορεί να το φοβάμαι
ίσως και να το σέβομαι.


ΓΕΡΟΥΛΆΝΟΣ
Μαύρη μια μύγα μες στο γάλα
και γρυ από πολιτισμό-
τζακιού άλλου είδους παρουσία
στον παπαντρέικον εσμό.



ΜΠΑΤΖΕΛΉ
Μόνο αν γίνεις ανοιχτός
δρόμος μεγάλος εθνικός,
τότε μονάχα Μπατζελή
σώζεσαι-αν όχι, γράψε αλί.


ΠΕΤΑΛΩΤΉΣ
Πεταλωτή μου πιο αργά.
Μη μου πολυκουράζεσαι.
γιατί θα έρθει ο καιρός
που να κρυφτείς θα βιάζεσαι.


ΠΑΠΟΥΤΣΉΣ
Ογδονταδυό ακόμα πνίξε
και γίνεσαι πρωθυπουργός.
Στον Άδη την Ελλάδα ρίξε
κι εθνάρχης γίνεσαι τρανός.

---------------------------
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 1:31 π.μ.
Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2010
ΛΥΡΙΤΖΉΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΌΜΟΥ
ΛΥΡΙΤΖΉΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΌΜΟΥ

Ξινοί, αντιπαθέστατοι, φασίστες ως μεδούλι,
εχθροί του λαού, της μιαρής μπουρζουαζίας δούλοι,
στη μια καρέκλα ο Λυριτζής, στην άλλη ο Οικονόμου,
ιδού δύο ανδρείκελα ενός κράτους παρανόμου.

Σύννοες στ’ αυτονόητα, γελοίοι στα σοβαρά,
πηγαίνοντας με καθενός γκουβέρνου τα νερά,
σ’ ένα στημένονε καμβά περίφροντεις κεντάνε
και όποια κλωνά θα τους ειπούν στις τρύπες του περνάνε.

Αλλά μην τους κακόχετε που ’χουν θεό το χρήμα
κι αν με χρυσό δεν πληρωθούν δεν κάνουν ούτε βήμα-
τα ονόματά τους φταιν γι αυτό: του ενός θυμίζει λίρα
’κονόμα του άλλου-αθώοι αυτοί΄ για όλα φταίει η Μοίρα…
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 9:37 μ.μ.
ΟΙ ΑΓΡΌΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΌΜΟΥΣ

Βγήκε στους δρόμους πάλι η αγροτιά
με άροτρα με τρακτέρ και με τσαπιά
και τα που τους χρωστάνε όλο ζητούν
και λένε…φοβερίζουν…απειλούν…


Μα-οι καημένοι!-κάτι θα τους τάξουν,
κάτι τα λάστιχά τους θα πειράξουν
και πάλι στη γωνιά τους θα κρυφτούνε-
πάλι ψωμάκι το ψωμί θα πούνε.

Δεν είν' γραφτό ούτε τώρα να ιδεί
εκείνο που καθ’ έλληνας ποθεί:
το χέρι του Λαού το τιμωρό
να ρίχνει τ’ άνομο Κράτος νεκρό…
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 12:26 μ.μ.
Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010
ΒΌΜΒΑ ΣΤΗ βΟΥΛΉ

Πλησιάζετε παιδιά μου! Λίγο ακόμα
κι οι τρακόσοι θα γινούνε όλοι λειώμα.
Λίγα μέτρα μι’ άλλη βόμβα παραπέρα
κι η ευτυχία κι ο λαός αλλάζουν βέρα.

Λίγο ακόμα. Όλη η Ελλάδα θαρρεμένη
το επόμενό σας βήμα περιμένει.
Λίγο-να! Εμπρός αδέρφια μου! Τολμήστε!
Δώστε θάνατο σε κείνους όλους: ΖΉΣΤΕ!

Γιώργης Χολιαστός





ΝΤΌΡΑ

Χαώδες στόμα, έτοιμο
πάντα να φάει
και για να μην αυτό φανεί
όλο γελάει.

Κι όλη ρυτίδες, μέσα τους
βαθιά να κρύβει
ό,τι η κλεψιά μόνο αυτήν
τόσο αμείβει.

Γιώργης Χολιαστός







Ο χρόνος είναι χρήμα
ΕΡΩΤΑΠΟΚΡΊΣΕΙΣ

Γιατί έβαλες υποψηφιότητα;
Ο ΖΟΡΌ (για πρώτη φορά απορών)
Απορώ.

Τι έχετε που ελπίζετε ότι γι αυτό θα εκλεγείτε;
ΑΛΌΓΑ (παθιάρικα)
Η φλόγα!..

Αν κερδίσει ο Σαμαράς θα γίνεις αντιπρόεδρος;
ΔΑΝΔΉΣ (πεισματοναζιάρικα)
Μμμμ…θα δεις.

Τι σ' έκανε και είσαι υποψήφιος;
ΣΑΜΑΡΆΣ (μετά από σκέψη, σοβαρά)
Ο παράς.

Γιώργης Χολιαστός











Μπελάδες ΝεοΔημοκράτη ψηφοφόρου

Να ψηφίσω Ντόρα; Διαφθορά ψηφίζω!
Σαμαρά; Οι φίλοι θα μου λεν φασίζω!
Κι αν Ψωμιάδη, τότε…άκρατα εθνικίζω…

Ποιόνε να ψηφίσω…ποιόνε να ψηφίσω…
Μπα!..στην τύχη λέω μάλλον να τ’ αφήσω:
θα ψηφίσω, πρώτα, αφού τα μάτια κλείσω!

Αλλά ούτε... μάλλον, ψήφο δε θα ρίξω,
μα βαθύ πηγάδι και στενό θ’ ανοίξω
και τους τρεις αράδα μέσα του θα πνίξω…

Γιώργης Χολιαστός



Ας ιδούμε

Με σταυρό στα σχολεία
η ζωή μας αθλία:
οι μεγάλοι μας κλέβουν
κι οι καημοί μας περσεύουν.

Με σταυρό στη Βουλή μας
διεφθαρμένοι οι ταγοί μας
και ο κόπος μας πλούτια
στων πλουσίων τα κιούπια.

Με σταυρό στη σημαία
βρωμερή κάθε Ιδέα
διαφθορά στο Δημόσιο-
ουτ' ιερό ούτε όσιο.

Για λοιπόν ας ιδούμε
(τι άλλο μένει να πούμε):
μη ο σταυρός αν θα λείψει
καλό κάτι προκύψει;

Γιώργης Χολιαστός


Νίκη Σαμαρά
Παλέψαν δυο σκυλιά-σκύλα και σκύλος.
Νίκησε ο σκύλος. Όμως τα γατιά
ή σκύλα ή σκύλος, θα τα κυνηγά-
με το σκυλί ποτέ η γάτα φίλος.

Γιώργης Χολιαστός



Ρε Ντόρα τι σου βρίσκανε οι επιβήτορές σου-
που ουτ’ έναν τους-να ’ταν αλλιώς…-δε θα ‘βρισκες ποτέ σου;…









ΠΑΠΑΝΔΡΈΟΥ ΚΑΙ ΕΥΡΏΠΗ

Νόμιζε πως η Ευρώπη
στο μυαλό ελληνοφέρνει
και την πλάστιγγα θα κάνει
προς εμάς όλο να γέρνει.

Όμως όχι! οι εγγλέζοι
κι οι αλεμάνοι κι οι φραντσέζοι
έχουν νιώσει ο Γιωργάκης
εν ου-φευ-παικτοίς πως παίζει…

Γιώργης Χολιαστός










Η ΝΤΌΡΑ ΣΤΗΝ ΠΡΏΤΗ ΟΜΙΛΊΑ ΤΟΥ ΣΑΜΑΡΆ ΣΤΗΝ Κ.Ο.
ΤΟΥ ΚΌΜΜΑΤΟΣ

Τι θλίψη που είχε η Ντόρα μας
στη Σαμαρο-ομιλία:
σαν την που έχει η χώρα μας
σ’ αυτήν μπρος τη γελοία.

Γιώργης Χολιαστός








ΣΥΜΒΟΎΛΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΏΝ ΑΡΧΗΓΏΝ
Συμβούλιο με τον Πρόεδρο ήθελε ο Γιωργάκης.
Έγινε. Και πού έγινε τι τάχατες διορθώθη-
ή με συμβούλιο ή χωρίς, ή Γιώργος ή Κωστάκης,
ίδια ο Λαός αδύναμος και προδομένος νιώθει…

Γιώργης Χολιαστός




ΚΥΡΙΆΚΟΣ-“ΠΡΌΣΩΠΟ ΜΕ ΠΡΌΣΩΠΟ”-14-12-09

Ποντικίσιο πρόσωπο
βλέμμα τρομαγμένο-
που πασκίζει απ’ το φακό
να ’χει αποκρυμμένο.

Κίνησες θεατρικές
που να δείξουν θε’ νε
πως αλήθεια δεν μιλούν
κλέφτη όσοι τον λένε.

Κι από μέσα του βαθιά
μια να ξεπηδάει
του σογιού του πεθυμιά
για να φάει…να φάει!

Γιώργης Χολιαστός






ΒΊΟΙ ΠΑΡΆΛΛΗΛΟΙ

Κάτι μου λέει πως θα ’τανε ιδανικό ένα ταίρι
ο Χρυσοχοίδης με του Ουγκώ το τέρας-τον Ιαβέρη.
Και σαν και ’κείνονε κι αυτός, του λαού-Γιάννη Αγιάννη,
τον λιγοστό το βίο του αβίωτο θα τον κάνει.

Γιώργης Χολιαστός
Παρασκευή, 30 Ιουλίου 2010
ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΤΑΓΜΈΝΟΥΣ
ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΌΘΗΚΑΝ

Μπράβο φίλοι μου καλοί
που αποφασίσατε
και του χάρου το φιλί
στο ΠΑΣΟΚ χαρίσατε.

Κι αν εκείνο θα χαθεί
πια η χώρα έπεται
που γι αυτήν κάθε ψυχή
και πονάει και ντρέπεται.

Κι ύστερα όλοι μαζί
χώρα μια θα χτίσουμε
που σ’ αυτήν χαρά να ζει
ευτυχείς να ζήσουμε.

Κι ο καθείς απ’ της τιβί
τα αισχρά τ’ ανδράποδα
τα ραδίκια από τη γη
θα θωρεί ανάποδα.

(Α! Τον Κώνστα που είναι βλαξ
μόνο ν' απαλλάξουμε
αν ως τότε πυξ και λαξ
άλλοι δεν τον θάψουνε.)
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 10:28 π.μ.
Πέμπτη, 29 Ιουλίου 2010
ΕΠΙΣΤΡΆΤΕΥΣΗ

Πήραν γραμμή απ’ το γκόβερνο κι ο σκάι κι ο αντένα
και τα σκυλιά τους άρχισαν τα καλοταϊσμένα
να ξιφουλκούνε αναιδώς κατά βυτιοφόρων
και οδηγών παράδοση να θέλουν ανευ όρων.

Και βγήκε και το βρωμερό αρκαδικό γουρούνι
που μπρος στην χωριατίλα του ωχριούν ως και οι Ούννοι
και διάταξε να εμφανιστούν εμπρός του ως στρατιώται
οι οδηγοί των φορτηγών-ως οι αντάρτες τότε…

Κι είπαν οι χρυσοπλήρωτοι καφροδημοσιογράφοι-
που όσοι τους είναι, ν’ ανοιχτούν και τόσοι πρέπει τάφοι-
πως κινδυνεύει η πατρίς αν μείνει από βενζίνα,
περσότερο από τους φτωχούς που ρεύουν απ’ την πείνα.

Κι είπαν μπορεί οι πολιτικοί να κλέψαν κατά κόρον
όμως γι αυτό να κάνουμε δεν πρέπει τόσον ντόρον΄
μα τα λεφτά τους οι οδηγοί να θέλουν να γλιτώσουν…
πρωτοφανές! Πώς οι υπουργοί αλλιώς θα επιβιώσουν;..

Και βγήκε κι η χοντρόκολη του Αντένα η κοκώνα
που ρίχνει με το πόδι της πύργο κλωτσώντας το ’να
(και που γι αυτό το χάλι της κανείς δεν τη βατεύει)
και την κυβέρνηση άρχισε να υμνεί και να χαδεύει.

Και όντας ανοητότερη και από βλήτο ακόμα
κι ένα χαζό απιθώνοντας χαμόγελο στο στόμα
είπε αυτό που άκουσε ότι δεν το πιστεύει:
βενζίνα ο ένας τ’ αλλουνού την σήμερον να κλέβει…

Και σεις προσμένετε οδηγοί τον Ρέππα να γαυγίσει
και δεν τον πιάνει ένας σας το στόμα να του κλείσει,
μον’ τον ακούτε άφωνοι και άπρακτοι και φρούδοι
σαν να μην είστε σεις καρπός, και να ’ναι αυτός το φλούδι.

Η πόρνη έδειξε η τιβι «κλέφτες» να τους φωνάζετε
λοιπόν; και σεις το άχτι σας έτσι-σαν όλους-βγάζετε;
Τα όπλα δε θα πάρετε; Και δε θα τους χτυπείστε;
συνταξιούχοι-δάσκαλοι- μαμόθρεφτοι σεις είστε;

Σεις μίλια καταπίνετε και δρόμους καταλείτε
και σ’ έναν μπρος φαύλο υπουργό άπραγοι θα σταθείτε;
Οι κλέφτες δίκιο έχουνε να κλέψουν κι άλλα ακόμα;
Δε θα σφραγείστε ούτε σεις το απύλωτό τους στόμα;
Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010
«ΑΒΈΡΩΦ», ΑΞΊΕΣ ΚΑΙ ΑΝΆΓΚΕΣ

Λοιπόν στο «Αβέρωφ» έγιν' ένα πάρτι.
Ε και; Αυτός έπρεπε να ’ναι λόγος
τόσα να ειπωθούν και να γραφτούνε;
Οι άγγλοι τη σημαία έχουν βρακί τους-
λοιπόν; είναι απάτριδες οι εγγλέζοι;
Η Αγιασοφιά ως και τζαμί έχει γίνει-
δεν είναι το άστρο της Ορθοδοξίας;
Γίνονται δεξιώσεις στους στρατώνες
στις εκκλησές γινόνται πανηγύρια-
λοιπόν εχάσαν οι πιστοί την πίστη
και οι στρατιώτες σας τη γενναιότη;
Φτύσανε το Χριστό και τον εβρίσαν-
έχει απ’ αυτό Θεός να είναι πάψει;
Όργια οι παπάδες κάνουν κάθε τόσο-
λοιπόν δεν τους φιλάμε πια το χέρι;
Αν οι που τώρα βοούν για τον «Αβέρωφ»
φωνάζαν ίδια για των βουλευτών σας
τις τόσες τις κλεψιές που έχουν κάνει,
τότε καλά θα κάναν να φωνάζουν.
Μα όχι! τους εμάρανε η αξία
που τάχα έχει για κείνους ο «Αβέρωφ»,
ενώ ο νους τους είναι μ’ όσα λένε
ν’ απασχολήσουν το λαό, κι εκείνος
τις βρωμερές τις πράξεις να ξεχάσει
που κάνουν βουλευτές και υπουργοί του.

Παιδιά, σεις απ’ αυτά παρθένοι που είστε,
πετάξτε τις αξίες. Τις ανάγκες!
Υπηρετείστε, νέοι, τις ανάγκες!
Οι αξίες τα μαχαιροπήρουνα είναι
για να σας κομματιάζουν οι αχρείοι
και να σας καταπίνουν λίγο λίγο.
Όχι οι αξίες αλλά οι ανάγκες
είναι, που αν μπορέστε να καλύψτε,
θα ζήσετε ευτυχείς μέσα στον κόσμο!

Μα και γιατί ολ’ αυτά για τον «Αβέρωφ»;
Γιατί έκανε αυτό που είχε καθήκον;
Ή μήπως γιατί μόνο αυτό το πλοίο
έκανε κάτι, ενώ τ’ άλλα όλα
ήτανε νούλες και τα θαλασσώσαν;
Ή μήπως επειδή έφερ' απ’ το Κάϊρο
τον Παπαντρέα, για να μας πουλήσει
δεμένους χεροπόδαρα στους Άγγλους
με αντίτιμο πρωθυπουργός να γίνει;
Λέει, λευτέρωσαν με τον «Αβέρωφ»
μισή από τη σημερνή Ελλάδα.
Και που τη λευτερώσανε τι τρέχει;
Την πήρανε, τη φάγανε, την τρώνε…
ποιο κέρδος ο λαός είχε από τούτο
ώστε να δίνει αξία στον «Αβέρωφ»;
Τον φτιάξαν τον «Αβέρωφ», λέει, κάποιοι
που ευεργέτες έκτοτε τους λένε.
Και επειδή αποφασίσαν κάποιοι
λίγα από τα κλεμμένα τους να δώσουν
γιατί εσάς αυτό να σας δεσμεύει-
το τι οι λεφτάδες μεταξύ τους κάνουν-
συμφέροντα άνομα υπηρετώντας-,
γιατί αυτό εσας να ενδιαφέρει;;


Φίλοι, αν θέλετε να φκιάστε χώρα
περήφανοι για κείνηνε που θα ’στε,
ξεχάστε τις αξίες! Τις ανάγκες!
Υπηρετείστε, φίλοι, τις ανάγκες!
Οι αξίες τα μαχαιροπήρουνα είναι
εσάς για να ξεσχίζουν οι αχρείοι
και να σας καταπίνουν λίγο λίγο.
Κάτω οι αξίες! Τις ανάγκες φίλοι
με την ορμή σας όλη θεραπέψτε
ώστε ευτυχείς να ζήσετε στον κόσμο!

Γιώργης Χολιαστός
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 2:14 π.μ.
Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2010
ΚΏΣΤΑΣ ΤΖΑΒΆΡΑΣ

Ρε Κωστάκη τι φατσούλα
γελαστή και πονηρούλα!
Τι παχούλια μαγουλάκια!
τΙ τσαχπίνικα ματάκια!

Τι κορμάκι φουσκωμένο
λες αέρα γεμισμένο!
Τι λαιμούλης χοντρουλός
σε μπουκάλι σαν φελλός!

Και τι γέλιο σαν παιδάκι
που ανθεί στο στοματάκι
είτε ακίνητος μιλάς
ή μιλάς καθώς κυλάς!

Α! Φασίστας αν δεν ήσουν
κι είχες φέρει να μιλήσουν
οι Κωστάκηδες οι δυο
που τα κάναν ρημαδιό,

ίσως γλίτωνες στην άλλη
Κρίση, που ρχεται Μεγάλη:
του Λαού, που διερευνά
ποιος τον έχει να πεινά.

Γιώργης Χολιαστός
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 3:08 π.μ.
ΖΉΤΗΜΑ ΜΕΣΤΏΜΑΤΟΣ

Όλα τα πράγματα στη γη αργούνε να μεστώσουν
και τον που έχουν προορισμό στη γη να ξεπληρώσουν.
Η ρίζα αργεί οδυνηρά να δώσει ανθούς και κλώνια.
Για να γενούν βασίλισσες θέλουν καιρούς τα πιόνια.
Με μιας μόν’ ώρας χιόνισμα τα όρη δε θ’ ασπρίσουν
και τα κορμιά θέλουν καιρό απ’ τον ήλιο να μαυρίσουν.
Θέλει καιρούς τα κάρβουνο για να δεθεί διαμάντι.
κι η Ποίηση δεν δόθηκε αδάκρυτα στον Δάντη.
Το μπουμπουκάκι όσο γλυκό, μ’ ακόμα δε μυρίζει.
Ο ήλιος ο κρύος το πρωί, το γιόμα τσουρουφλίζει.
Ο σκύμνος παίρνει τέρμινα ως να μεστώσει λιόντας
και η σοφία για να ’ρθει γερνάει περπατώντας.
Αχ! θέλει πάτημα πολύ να δώσει η ρόγα μούστο
κι οι κοπελιές πίκρα πολλή ως να μεστώσουν μπούστο.
Θέλει αστραπές ο ουρανός; Όχι ως να συννεφιάσει.
Και δίχως ίδρωτα κανείς ψωμί δε θα χορτάσει.
Για να φουσκώσει ποίημα ψυχής προζύμι θέλει.
Η αγουρίδα με καιρούς γλυκό θα γίνει μέλι.
Θέλει καημούς ώστε να ‘ρθει του έρωτα το θάμα
και θέλει αιώνων σκοτεινιά να ’βγει στο φως το νάμα.
Ε! Έτσι είναι κι οι Πρόεδροι κάθε Δημοκρατίας-
θέλουν το χρόνο έστω μιας τουλάχιστον θητείας
για να μεστώσουν και να πουν τα λόγια τα σοφά τους
που τύφλα οι δέκα εντολές να έχουνε μπροστά τους.
Έτσι λοιπόν είπε ο σοφός κι έντιμος πρόεδρός μας
που έτρωγε χρόνια ως βουλευτής και ως πολιτικός μας
κι απ’ το φαί μεγάλωσε κι έπηξε το μυαλό του
κι αντάξιο έγινε πολύ ενός Πολίτου Πρώτου,
πως όλοι ξέρουμε γιατί εδώ έχουμε φτάσει
(που λίγο έλειψε να ’χαμε των πληρωμών μας στάση),
πως πρέπει να συλλάβουμε κάθε φοροφυγάδα
να σώσουμε αν θέλουμε την έρμη την Ελλάδα,
πως πρέπει στις συναλλαγές να έχουμε διαφάνεια,
και με σοφία περισσή κι ορθοφροσύνη σπάνια
ότι το «πόθεν», δήλωσε, το «έσχες» ακλουθάει.
Αλήθεια η σοφία του σκληρά καρύδια σπάει!-
ποιο άλλο θα εμπόρειγε μυαλό, στην οικουμένη
τόσο να βλέπει καθαρά; Σε ποιον είναι δοσμένη
τέτοια ικανότητα- με δυο ή τρεις εκεί φρασούλες
τόσα πρωτάκουστα να λέει που ευθύνης αναγούλες
να φέρνουν κι εντιμότητας σ’ αυτόν που τις ακούει;
Ω! καμπανούλες ηχηρές τόσο ποιος άλλος κρούει!..
Αλλά γι αυτό τον κάναμε και Πρώτο μας Πολίτη
και στο Λευκό τον βάλαμε-που λεν κι οι ΗΠΑ-σπίτι-
ώστε απερίσπαστος εκεί να σκέπτεται αδιακόπως
που ό,τι εν τέλει και να πει να μη το λέει ασκόπως
μ’ αυτό να είναι χτίσης νιας το στέριο αγκωνάρι
που όλα θα φέρει τα καλά και τα κακά θα πάρει.
Όχι, να μη κανείς θαρρεί πως άδικα πληρώνεται
(δηλαδή τι πληρώνεται, απλά χαρτζιλικώνεται).
Λοιπόν, οι χαμερπείς εμείς ας μεταρσιωθούμε
από τα λόγια, που-όλβιοι!-τύχη έχουμε ν’ ακούμε
και ας δημιουργήσουμε την ευτυχή Ελλάδα
αγνοώντας ότι χέστηκε στ’ αλώνια η φοράδα.
Τετάρτη, 26 Μαΐου 2010
ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΌ ΤΡΑΓΟΎΔΙ
ΤΗΣ ΓΙΟΥΡΟΒΊΖΙΟΝ

Το γελοίο τραγούδι του Αλκαίου
και ο ίδιος ο γελοίος ο Αλκαίος.

Και τριγύρω οι ανόητοι κι οι γλύφτες
γαυριώντες για το «ΟΠΑ» να γιορτάζουν,
για τα λόγια τα μεστά φιλοσοφίας,
για τη δύναμη, το κέφι, τη ζωντάνια,
για τα λόγια ελληνικά που όλα είναι
κι η Ευρώπη πέρα ως πέρα θα λατρέψει.

«Περασμένα ξεχασμένα…» και κρατάει
στα γερά η προπαγάνδα η αχρεία
ότι όλα ο λαός θα τα πληρώσει
κι άλλων χρέη με χαρά θα ξεπληρώσει.

Και ακούμε τα ίδια πάλι και τα ίδια
σαν την κάθε τη χρονιά τέτοιες ημέρες:
αίνους πάλι απ’ της τιβί τους λυμεώνες
που ξερνάνε ό,τι τους πουν τ’ αφεντικά τους.

Και η λόξα της φυλής ξανά πετιέται
και η λύρα όπως χτυπάει κι αυτή χτυπιέται
και ακούς πως θεία είναι η μελωδία,
πως οι στίχοι αυτοί πηγαίνουνε για Νόμπελ,
ότι έχει ομοιογένεια ολ’ η παρέα
και μαζί δεμένα είν’ όλα της τα μέλη,
και σκοπό πως έχουν μόνον, όλ’ η Ευρώπη,
ως τα ουράνια ένα «ΟΠΑ» να φωνάξει-
επιδιώξεις ευγενείς, ελλήνων ίδιες,
στο δικό της σπίτι μόνο κατοικίδιες…

Κι οι χαζά γελώντας νέοι μας και νέες
ιαχές χαράς γεμίζουν τους αιθέρες
γιατί πάλι μεγαλούργησε η Ελλάδα
επειδή στα τελικά έχει περάσει
κι επειδή με πόζα οδεύει και με βιάση
την πρωτιά την ποθητή να καταλάβει
που την έχει κιόλας να! μες στο τσεπάκι.


Κι οι πιο ξύπνιοι απ’ τους χαζούς ελληνολάτρες
για να έχουν άλλοθι ένα για την ήττα
που μπορεί-παρά την τόση σιγουριά τους-
οι πανάξιοι να υποστούν τραγουδιστές μας,
«είδες;», λεν, «ο σκηνοθέτης, πόσο χάλια
παρουσίασε κινήσεις και φωνές μας;…
…αν τα ίδια και τη μέρα κάνει εκείνη…»
και με νόημα εκεί η φωνή τους σβήνει.
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 5:56 π.μ.
Τρίτη, 11 Μαΐου 2010
Ο ΛΑΌΣ ΜΟΥ

Να φωνάξω σε ποιον και ν’ ακούσει
τη ντροπή που στα στήθια μου κλείνω;
…Στο κενό θα την πω κι ας γνωρίζω
πως ματαίως μιλώ και σε κείνο:

«Το λαό μου οι φαύλοι τον κλέβουν.
Με άθλιους νόμους οι ίδιοι που φέρνουν
τον πετάνε στη λάσπη δεμένον
κι ό,τι έχει στις τσέπες του παίρνουν.

Το λαό μου οι φαύλοι ονειδίζουν.
Με υποσχέσεις που δεν τις τηρούνε
τον χορταίνουνε κι έτσι πρησμένον
για κοιλιόδουλο τον τιμωρούνε.

Το λαό μου οι φαύλοι πιο φαύλον
απ’ ό,τ’ οι ίδιοι τον έχουνε κάνει.
Και αυτός όλο κάτω τραβάει-
σκόνη γίνεται ό,τι κι αν πιάνει.

Λαέ κούφιε, λαέ κοιμισμένε,
μιαν υπόκλιση ακόμα και χάσου!
Και στον Άδη ζητούν Μαριονέτες:
στάδιο κι άλλο λαμπρό να! μπροστά σου!»
-----

Κρίση.
Καιρός να φωτιζόμαστε με λάμπες πετρελαίου.
Καιρός να τρώμε πάλι ψωμοτύρι.
Καιρός ν’ ακούμε πάλι παραμύθια απ’ της γιαγιάς το στόμα πρι’ να κοιμηθούμε.
Καιρός το μίσος τους να κρύβουνε τ' αδέρφια.
Καιρός για όλους με τα πόδια στη δουλειά μας να πηγαίνουμε.
Καιρός τα τρόφιμα να τα φυλάμε στο φανάρι.

Κρίση.
Καιρός να ’χουμε κότες στην αυλή μας
και με τα φλούδια απ’ τα καρπούζια να τις τρέφουμε.
Καιρός να 'ναι ντυμένες οι γυναίκες όλες έτσι,
που μόνο πρόσωπο να μένει ξέσκεπο από το κορμί τους.
Καιρός με μία βόλτα στην πλατεία να διασκεδάζουμε.
Καιρός να χάσκουμε σα βλέπουμε αερόπλανο.
Καιρός να ξαναβρούμε τα βιβλία.
Καιρός να ξανανοίξουνε οι κινηματογράφοι.

Κρίση.
Καιρός για τις βεγγέρες στα σκαλιά του παλαιού σπιτιού
ως να ’ ρθει του ύπνου η ώρα.
Καιρός να ξαναγράψουν οι ποιητές ποιήματα.
Καιρός να ξαναπάμε μετανάστες.
Καιρός να σκύβουμε να παίρνουμε τα κέρματα που βρίσκουμε.
Καιρός του κουμπαρά.
Καιρός ξανά λιβάνι να μυρίσουμε.
Καιρός να βάλουμε ξανά τις μάσκες της αγάπης.
Κρίση.




ΤΑ ΠΡΆΓΜΑΤΑ ΣΤΗ ΘΈΣΗ ΤΟΥΣ
(διάφοροι λένε διάφορα για το ποιος φταίει για το θάνατο των τεσσάρων στη Μάρφιν)

Κανένας απ’ αυτούς δεν έχει δίκιο.
Τους τρεις τους σκότωσε ο Παπαντρέου
με το ίδιο βόλι που έριξε, ανοίκειο,
κι έκλεψε τα όνειρα κάθε μας νέου.

Κτήνη δεν είναι οι κουκουλοφόροι
το θάνατο να θέλουν συνανθρώπων.
Μ’ αντίς να είν’ άκαρποι κοντυλοφόροι
της ΠΡΆΞΗΣ διάλεξαν αυτοί τον τρόπο.

Και αν και ’μεις για το χαμό θρηνούμε
τριών ζωών και μιας ζωής ελπίδα,
θα ’μασταν κούφοι αν μαζί δεν πούμε:
σβήστε τον πλούτο με της φτώχειας τη λεπίδα!

-----




ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΌΡΟΙ ΚΑΙ ΜΑΓΑΖΆΤΟΡΕΣ

Λένε οι μαγαζάτορες των χρυσοφόρων δρόμων:
«Ιδεολογία δεν έχει αυτή η ορδή λίγων ατόμων
που σπάζει τις βιτρίνες μας! καίει το εμπόρευμά μας!
μας καταστρέφει!.. Δείτε εδώ: πάνε τα υπάρχοντά μας!»

Και του λαού οι στεναγμοί, πλούτου τους είναι ανάσες.
Κι είναι το χρήμα ατέλειωτο μες στις χρυσές τους κάσες.
Και στα χρυσά τα σπίτια τους γάλα και μέλι ρέει.
Και της αισχρής τους της χλιδής πλούσια είναι τα ελέη.

Και οι κουκουλοφόροι λεν: Στης πείνας ’μεις τα βρόχια.
Τα που έχετε, τα κλέψατε-πού αλλού;-από μας-τη φτώχια!
Γι αυτό κι η φτώχια το έχει σας με ’μας θα σας το κάψει
να ζεσταθεί απ’ την τρανή φωτιά όπου θ’ ανάψει.

---





ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΡΧΗΓΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ-
Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ

Και είναι απορίας άξιον πώς,
ο πρώτος ο πολίτης μας εγκρίνει
τα μέτρα που δε θέλει ο Λαός;
(…και άραγε το θέμα έτσι κλείνει;..)

Καλά , ο Λαός δεν είναι ο Παπούλιας;
Δεν είναι αυτός ο πληρεξούσιός Του;
Πώς χούγια γίνεται να έχει Πούλιας
αντίς να είναι ο Αυγερινός Του;

Το χέρι το Λαό που προστατεύει
πώς τώρα γίνεται να Τον χτυπάει
και όσους Τον σκοτώνουν να χαϊδεύει,
να τους καλόχει και να τους φιλάει;

Ο Πρόεδρος φρενάρει τους πολίτες
ή δυνατά το γκάζι σανιδώνει-
σπρώχνει στη δυστυχία τους ψωμοζήτες
ή την αντίστασή τους δυναμώνει;

...Τουλάχιστο στα τόσα κούφια έπη
που θ’ ακουστούνε μέσα στο Συμβούλιο
ας ρίξει ο Πρόεδρος και λίγα «πρέπει»-
χωνευτικά για γεύμα ένα λουκούλλειο.
=====
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 12:08 μ.μ.
Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010
ΠΈΝΤΕ ΠΈΜΠΤΟΥ ΔΎΟ ΧΙΛΙΆΔΕΣ ΔΕΚΑ


α.
ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΈΣ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΌΝΙ ΤΗΣ ΒΟΥΛΉΣ

Θυμάμαι στο μπαλκόνι τον Τσαουσέσκου
σα βγήκε να μιλήσει στο λαό.
Φλόγα όπως σε ριπές αέρα φρέσκου
έτρεμε, ή σαν κύμα όλο νερό.

Και τους τρακόσους δολοφόνους είδα
να τρέμουν στα μπαλκόνια της Βουλής.
Ω! Της Λαϊκής Οργής Ιερή Λεπίδα!
γιατί τη Δίκια Πράξη ακόμα αργείς;




β.
ΣΙΓΉ ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΎ ΣΤΗ ΒΟΥΛΉ
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΜΈΝΟΥΣ ΤΗΣ ΜΑΡΦΊΝ

Ενός λεπτού σιγή η Βουλή
στη μνήμη των καμένων.
Μα αιώνια πρέπει της σιγή
εξαιτίας των κλεμμένων.




γ.
ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΝΕΚΡΟΊ ΤΗΣ 5-5-2010

Πόσο ωραία όλα θα ’ταν
αν οι τρεις νεκροί λεγόνταν:
Κάρολος Παπούλιας ένας
Παπανδρέου Γιώργος δύο
και Πετσάλνικος ο τρίτος!





δ.
Ο ΆΓΝΩΣΤΟΣ ΣΤΡΑΤΙΏΤΗΣ
ΔΊΠΛΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΉ

Μαύρη σημαία στον Άγνωστο!
Οξύμωρο το σχήμα
γιατί όλα του λευκά: κορμί,
στεφάνι του και μνήμα.

Ο Άγνωστος!.. Τι δε θα ’χανε
τα χείλη του να πούνε
μιας κι όλες βλέπει τις βρωμιές
όσων μας «κυβερνούνε»…




ε.
Ο ΦΑΣΊΣΤΑΣ ΠΑΥΛΌΠΟΥΛΟΣ ΤΟΥ ΆΛΤΕΡ
ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΕΙΣΌΔΙΑ

Απ’ το λαό εβούλιαζε η Αθήνα,
τρεις άνθρωποι στη Μάρφιν εκαήκαν,
γέμισε ο τόπος τραυματίες κι αίμα,
μες στη Βουλή διαδηλωτές εμπήκαν

…και ο Παυλόπουλος με τα δικά του…
Τα σάλια να του τρέχουνε ποτάμι
από το στόμα το ασυμμάζευτό του
το δίχως τελειωμό κι όλο δικό του,

μυαλό φασίστα, φάτσα παντογνώστη,
μπούρδες να λέει κάθε που «σχολιάζει»,
καρδιναλίων δέκα ύφος να ’χει
κι υστερικές κραυγές πάντα να βγάζει.

Τραμπούκος θα ’ταν πρώτος σε μια χούντα
ή στην οχταετία την Καραμάνλειο΄
και θα κρατούσε βέβαια και πιστόλι
(τώρα η γλώσσα του είναι μυδράλλιο…)







στ.
Ο ΣΓΟΥΡΌΣ (Ο ΝΟΜΆΡΧΗΣ) ΔΗΛΏΝΕΙ ΌΤΙ ΔΕΝ ΛΎΝΕΤΑΙ ΜΕ ΠΟΡΕΊΕΣ ΚΑΙ ΣΥΛΛΑΛΗΤΉΡΙΑ ΤΟ ΠΡΌΒΛΗΜΑ

Όχι θα περιμένουνε από σένα,
νομάρχη της δεκάρας, να τα λύσεις…
…και στα επόμενα επεισόδια να προσέχεις
το στόμα πριν ανοίξεις να μιλήσεις…





ζ.
ΠΑΠΑΝΔΡΈΟΥ ΣΤΟΝ ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗ: ΌΧΙ ΑΊΜΑ!

Όχι αίμα Παπανδρέου-πού είδες αίμα;
Τους τρεις αυτούς τους έκανες ψητούς!
Και μη από φόβο πεις πως λέω ψέμα-
η τρόϊκα δεν ευθύνεται γι αυτούς;..




η.
«Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΑΕΙ ΚΑΤΑ ΤΗ ΒΟΥΛΗ…»

Αυτό όλο μας λέγαν και μας λέγαν
ενώ με δάκρυ ψεύτικο εκλαίγαν
οι…απεργοσπάστες δημοσιογραφίσκοι
του πλούτου μεθυσμένοι το ουίσκι.

Ε, κατά πού ηθέλανε να πάει;
Η ώρα του έχει έρθει για να φάει,
και συνεπής ετράβαε κατά κει
όπως ο Αυγερινός προς την Αυγή.

Ας τον ταϊζουμε κι ας τον φυλάμε
σαν κόρη οφθαλμού, που όπου κι αν πάμε
στραμένη πάνω μας ειν’ η ματιά της
μην κάποιος μας και είναι τρομοκράτης.







θ.
ΟΜΙΛΊΑ ΠΑΠΑΝΔΡΈΟΥ ΣΤΗ ΒΟΥΛΉ ΤΗΣ 5-5-2010

Για ώρες ευθύνης μίλησες και για δημοκρατία
μα για τους κλέφτες τίποτα-λέξη δεν είπες μία.
Για ωμή ενέργεια μίλησες και δολοφονική
μα για τους κλέφτες μια σιωπή τόσο εκκωφαντική…
Για έθνος μίλησες πολύ, για πατριωτισμό,
μα τίποτα για των φριχτών επιόρκων τον εσμό.
Μισθούς μας είπες έσωσες και γλίτωσες συντάξεις
αλλά το τέλμα των κλοπών δεν είπες να ταράξεις.
Συμπάσχεις είπες με λαό, και κοψοσυνταξίτες
μα λέξη για όσους στη Βουλή καλύπτεις νεοχίτες.
Κανείς, είπες, δικαίωμα, ν’ ασκεί δεν έχει βία-
εσύ! που βιάζεις κτηνωδώς αιδώ και κοινωνία.
Μα να σ’ αφήσω. Πήγαινε να βγάλεις κι άλλους λόγους.
Και διόλου σε στιχουργικούς αξία μη δίνεις ψόγους.



ι.
ΠΑΤΡΊΣ ΕΝ ΠΟΡΝΕΊΑ ΘΝΉΣΚΟΥΣΑ

«Ποιος είναι αναμάρτητος
να ρίξει πρώτος πέτρα;
Τις ανομίες ολωνών
θα μπόρειε ποιος να εμέτρα;

Από τον άθλιο βασιλιά
ως τ’ άμετρά μου πιόνια
στη χώρα ποιος δεν έκλεβε
τώρα και τόσα χρόνια;

Κι αφού ο λαός με πρόδωσε
ποιος μένει να με γιάνει
και όχι πόρνη αλλά κυρί
α πάλι να με κάνει;..

Κανείς! Γι αυτό ελάτε μου
της γης οι πόρνοι όλοι!..
…και βιάστε με…και πάρτε με…
…δική σας είμαι όλη…»
Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010
ΤΑ ΒΌΔΙΑ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ «ΠΡΕΠΕΙ»

Κάποτε ήτανε το «θα». Οι πολιτικοί το λέγαν
και στις κλεψιές τους ύστερα και τις βρωμιες πηγαίναν.
Κι ο ελληνικός βοϊδολαός εχαίρονταν να βλέπει
άχυρο να ‘χει πάτωμα και αχουριού μια σκέπη.

Και ήρθε κάποτε ο γιος του γέρου Παπαντρέα
και αν και χρήση έκανε του «θα» σε κόπια νέα
μ’ αυτό μονάχο του έβαλε στον κρόταφο την κάννη
και πάει-τελείωσε το «θα» που πια είχε αποκάνει.


Και τότε κάποιοι ευφυείς –κουτοί μα την αλήθεια-
στα που ελέγαν στο λαό μεγάλα παραμύθια
την πρώτη λέξη άλλαξαν κι αντί με «θα», με «πρέπει»
αρχίζαν τα που ακούραστα πολυλογούσαν έπη.

Και από τότε «πρέπει» ακούς μες στης Βουλής το χάνι,
«πρέπει» το κάθε νουδικό ή πασόκο λέει τσογλάνι,
«πρέπει» κι οι χρυσοπλήρωτοι λεν δημοσιογράφοι,
«πρέπει» τα λίκνα όλα λεν κι αντιβοούν οι τάφοι.

«Πρέπει» ξελαρυγγίζονται υπουργοί στις συγκεντρώσεις,
«πρέπει» ακούς όπου σταθείς ή πόδι όπου απλώσεις,
«πρέπει» στους λόγους του έντιμου, του πρώτου μας πολίτη,
«πρέπει» σε κάθε άτιμου της ευτυχίας μας θύτη.

( «Πρέπει» εδώ «πρέπει» εκεί «πρέπει» και παραπέρα
«πρέπει» επάνω, δεξιά κι αριστερά
«πρέπει» στη θάλασσα στη γη και στον αέρα
«πρέπει» στα όνειρα που κάνουνε φτερά.

«Πρεποειδώς» συμπεριφέρονται οι πάντες
που μανιωδώς θώκους και χρήματα ζητούν-
ψάχνουνε Τράπεζες…μπαούλα…ψάχνουν τσάντες
κι αυτά αν δε βρούνε τότε παίρνουν ό,τι βρουν.

«Πρέπει» εγέμισε το παν-πικρή αλήθεια-
κι αυτό που διόλου δε μου φαίνεται καλό,
είναι πως πλην από τα χείλια και τα στήθια
«πρέπει» εγέμισε κι αυτό τους το μυαλό.)

Κι όπως το «θα» υποταχτικά κατάπιναν-τα βόδια-,
ούτε του «πρέπει» βλέπουνε τα που ορθώνει εμπόδια΄
και θα χαθούν έτσι άσκοπα οι όσοι εγίναν κόποι
κι αυτοί ποτέ δε θα γινούν-αλίμονο!-ανθρώποι..

Κι όπως γινόταν με το «θα», ο λαός και με το «πρέπει»
σκοτώνει ατός του τη χαρά κι άδεια έχει πάντα τσέπη΄
κι ακόμα, αντίς για ουρανό, σπηλιάς μιας βλέπει σκέπη-
και θα ‘λεγε αν τον ρώταγες «γιατί;»,: «γιατί έτσι…πρέπει!»
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 2:13 μ.μ.
Δευτέρα, 12 Απριλίου 2010
ΚΛΈΦΤΕΣ

Ποιος κλέβει επιτέλους στην Ελλάδα;
Μήπως εκτός από τους βιομηχάνους,
και τους πολιτικούς, τους τσιφλικάδες,
εφοπλιστές, εφοριακούς, εμπόρους,
κι απ’ τους πολλούς μικρούς, κι απ’ τους μεσαίους,
κλέβει και όλος ο λαός συλλήβδην
ήγουν και ο μικρός ο εμποράκος,
και ο μανάβης και ο μπακαλάκος
και ο υπάλληλος είτε ο δημόσιος
ή ο ιδιωτικός, κι ο ιδιοκτήτης
κάποιου μικρού έστω μόνο κτίριου
κι ο λαχειοπώλης και ο παγοπώλης
και των λαικών των αγορών οι τύποι
και της περίφημης της βαρβακείου
κι οι λιανοπωλητές οι υπαίθριοί μας
κι ο χτίστης κι ο σκαφτιάς κι οι λασπιτζήδες
κι οι υδραυλικοί και οι ηλεκτρολόγοι
κι οι δάσκαλοι και οι καθηγητάδες-
μην κλέβουν κι όλοι αυτοί οι κερατάδες;
Ε, το λοιπόν, και τούτοι όλοι κλέβουν!
Το κατά δύναμιν βεβαίως, μα όμως
γόνα κι αυτών το κλέψιμο πηγαίνει!
Κι αυτή ‘ναι η αιτία που ο κόσμος
δεν ξεσηκώνεται σ’ αυτούς ενάντια
που τα χοντρά λεφτά του τόπου τρώνε.
Κοράκου κόρακας μάτι δε βγάζει
και κλέφτης κλέφτη δεν τόνε πειράζει.
μόνο καθένας ψάχνει να μπορέσει
σε κόλπο τρανταχτό ένα να πέσει
και την καλή κι αυτός γερά να πιάσει
και τη ζωή του να καλοπεράσει.
Γι αυτό ατιμώρητοι μένουνε τώρα
όσοι ρημάξαν στην κλεψιά τη χώρα.
Γι αυτό και μια του κλέφτη-δυο του κλέφτη,
η Ελλάδα σούμπητη στο χάος πέφτει.






ΤΡΟΜΟΚΡΆΤΕΣ…

Πιάστηκαν οι «τρομοκράτες»!
Η πατρίδα σώθηκε!..
Μια γαλήνη στην Ελλάδα
πέρα ως πέρα απλώθηκε!..

Τώρα η Μέρκελ πια στα σκέλια
θα τη βάλει την ουρά
κι ο Όλι Ρεν θα πει «συγνώμη»
και θα κλαίει γοερά...

Ο πολύς ως τώρα Γκρουέφσκι,
αρχηγός έθνους ανάνδρου,
το που έστησε θα ρίξει
άγαλμα του Αλεξάνδρου...

Τώρα κάθε μία χώρα
που μας είχε ευρώ δανείσει
δίχως δεύτερη μια σκέψη
όλα θα μας τα χαρίσει...

Πάνε πια τα που η Ελλάδα
τόσα χρόνια είχε χάλια-
τώρα οι έλληνες θα τρώνε
με χρυσά όλοι κουτάλια...

Κι ο Ομπάμα όταν θα μάθει
ότι πιάστηκε ο Μαζιώτης,
μια βοήθεια εν τω άμα
θα μας δώσει τώρα πρώτης...

...Α! Ρε έλληνες κουτάβια
που σας κάνουν να πιστέψτε
ότι πρέπει από την πείνα
που σας έφεραν να ρέψτε…

...Α! ρε έλληνες κουτάβια
που ένα κόκαλο σας δίνουν
που «τρομοκρατία» το λένε
και το αίμα αυτοί σας πίνουν…

...Α! ρε έλληνες κουτάβια
πόσα ακόμα τάχα χρόνια
θα φοβάστε τη σκιά σας-
ή θα είναι’ αυτό αιώνια;..
-----
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 7:56 π.μ.
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 7:54 π.μ.
Σάββατο, 10 Απριλίου 2010
ΤΙ ΛΑΌΣ!...

Τι λαός που είμαστε όμως!
Πώς αλλάζουμε συντόμως
έξεις τάσεις και συνήθειες
αναχλές είτε και βύθιες…

Πριν από εξήντα χρόνια
εγεμίζαμε κασόνια
με βγαλμένα μάτια, μύτες,
από θύματα και θύτες.

Κι ήταν η ζωή μας τότες
για να τρώνε και οι κότες
κι οι νεκροί πάνω στα κάρα
δυο ντουζίνες μια δεκάρα.

Τώρα όμως τι λαός
που εγίναμε ακριβός!
Ένας κάπου αν πεθάνει
θέμα η τιβί το κάνει!

Αμ το άλλο; Χρόνια τώρα
κατακλέβανε τη χώρα
στρατιές πολιτικών
δεξιών κι αριστερών.

Και οργίαζε η σπατάλη
κι από δώθε παν οι άλλοι
και ανθούσε η διαφθορά
και κρυφά και φανερά.

Και να! βίλλες και οφ-σορ
και να! αρμάνι και ντιορ
να! και πύργοι να! και κότερα
με ροζ σκάνδαλα στα ενδότερα.

Τώρα όμως τι λαός
που εγίναμε ηθικός!
τώρα πια κανείς δεν κλέβει
απ’ την πείνα και ας ρεύει.

Τι βαρύ να πάθαν σοκ
η Νου Δυο και το ΠΑΣΟΚ
και να κλέβουν σταματήσαν
λες τιμιότητα μεθύσαν;

Τι λαός που είμαστ’ αλήθεια!
Τι καρδιά κλειούμε στα στήθια!
Πώς γοργά που ’χουμε αλλάξει
και στα λόγια και στην πράξη…

(…Βάδρα μη γυρνώντας ο ήλιος
πάλι ερθεί κανας Εμφύλιος…
…βάρδα μην τελειώσει η κρίση
και φαί πάλι μυρίσει…)
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 2:49 μ.μ.
έπεσε πολωνικό αεροπλάνο
ΈΠΕΣΕ ΠΟΛΩΝΙΚΌ ΑΕΡΟΠΛΆΝΟ

Να ‘τανε λέει ελληνικό το που ‘πεσε αεροπλάνο…
και να μην είχε πολωνούς μα έλληνες επάνω…
και να ’χε τους τρακόσιους της μισητής Βουλής μας,
ήγουν τους μόνους αίτιους της μοίρας της κακής μας…

Μα τέτοια τύχη πού για μας...εμείς αντί για κείνους
καθημερνά πεθαίνουμε-θύματα όχι σμήνους
που ένα του ένα τα σαθρά πέφτουν αεροπλάνα,
μ’ απ’ της Οικονομίας τους τα λαοκτόνα πλάνα.






Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010
ΤΑ ΒΌΔΙΑ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ «ΠΡΕΠΕΙ»

Κάποτε ήτανε το «θα». Οι πολιτικοί το λέγαν
και στις κλεψιές τους ύστερα και τις βρωμιες πηγαίναν.
Κι ο ελληνικός βοϊδολαός εχαίρονταν να βλέπει
άχυρο να ‘χει πάτωμα και αχουριού μια σκέπη.

Και ήρθε κάποτε ο γιος του γέρου Παπαντρέα
και αν και χρήση έκανε του «θα» σε κόπια νέα
μ’ αυτό μονάχο του έβαλε στον κρόταφο την κάννη
και πάει-τελείωσε το «θα» που πια είχε αποκάνει.


Και τότε κάποιοι ευφυείς –κουτοί μα την αλήθεια-
στα που ελέγαν στο λαό μεγάλα παραμύθια
την πρώτη λέξη άλλαξαν κι αντί με «θα», με «πρέπει»
αρχίζαν τα που ακούραστα πολυλογούσαν έπη.

Και από τότε «πρέπει» ακούς μες στης Βουλής το χάνι,
«πρέπει» το κάθε νουδικό ή πασόκο λέει τσογλάνι,
«πρέπει» κι οι χρυσοπλήρωτοι λεν δημοσιογράφοι,
«πρέπει» τα λίκνα όλα λεν κι αντιβοούν οι τάφοι.

«Πρέπει» ξελαρυγγίζονται υπουργοί στις συγκεντρώσεις,
«πρέπει» ακούς όπου σταθείς ή πόδι όπου απλώσεις,
«πρέπει» στους λόγους του έντιμου, του πρώτου μας πολίτη,
«πρέπει» σε κάθε άτιμου της ευτυχίας μας θύτη.

( «Πρέπει» εδώ «πρέπει» εκεί «πρέπει» και παραπέρα
«πρέπει» επάνω, δεξιά κι αριστερά
«πρέπει» στη θάλασσα στη γη και στον αέρα
«πρέπει» στα όνειρα που κάνουνε φτερά.

«Πρεποειδώς» συμπεριφέρονται οι πάντες
που μανιωδώς θώκους και χρήματα ζητούν-
ψάχνουνε Τράπεζες…μπαούλα…ψάχνουν τσάντες
κι αυτά αν δε βρούνε τότε παίρνουν ό,τι βρουν.

«Πρέπει» εγέμισε το παν-πικρή αλήθεια-
κι αυτό που διόλου δε μου φαίνεται καλό,
είναι πως πλην από τα χείλια και τα στήθια
«πρέπει» εγέμισε κι αυτό τους το μυαλό.)

Κι όπως το «θα» υποταχτικά κατάπιναν-τα βόδια-,
ούτε του «πρέπει» βλέπουνε τα που ορθώνει εμπόδια΄
και θα χαθούν έτσι άσκοπα οι όσοι εγίναν κόποι
κι αυτοί ποτέ δε θα γινούν-αλίμονο!-ανθρώποι..

Κι όπως γινόταν με το «θα», ο λαός και με το «πρέπει»
σκοτώνει ατός του τη χαρά κι άδεια έχει πάντα τσέπη΄
κι ακόμα, αντίς για ουρανό, σπηλιάς μιας βλέπει σκέπη-
και θα ‘λεγε αν τον ρώταγες «γιατί;»,: «γιατί έτσι…πρέπει!»
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 2:13 μ.μ.
Δευτέρα, 12 Απριλίου 2010
ΚΛΈΦΤΕΣ

Ποιος κλέβει επιτέλους στην Ελλάδα;
Μήπως εκτός από τους βιομηχάνους,
και τους πολιτικούς, τους τσιφλικάδες,
εφοπλιστές, εφοριακούς, εμπόρους,
κι απ’ τους πολλούς μικρούς, κι απ’ τους μεσαίους,
κλέβει και όλος ο λαός συλλήβδην
ήγουν και ο μικρός ο εμποράκος,
και ο μανάβης και ο μπακαλάκος
και ο υπάλληλος είτε ο δημόσιος
ή ο ιδιωτικός, κι ο ιδιοκτήτης
κάποιου μικρού έστω μόνο κτίριου
κι ο λαχειοπώλης και ο παγοπώλης
και των λαικών των αγορών οι τύποι
και της περίφημης της βαρβακείου
κι οι λιανοπωλητές οι υπαίθριοί μας
κι ο χτίστης κι ο σκαφτιάς κι οι λασπιτζήδες
κι οι υδραυλικοί και οι ηλεκτρολόγοι
κι οι δάσκαλοι και οι καθηγητάδες-
μην κλέβουν κι όλοι αυτοί οι κερατάδες;
Ε, το λοιπόν, και τούτοι όλοι κλέβουν!
Το κατά δύναμιν βεβαίως, μα όμως
γόνα κι αυτών το κλέψιμο πηγαίνει!
Κι αυτή ‘ναι η αιτία που ο κόσμος
δεν ξεσηκώνεται σ’ αυτούς ενάντια
που τα χοντρά λεφτά του τόπου τρώνε.
Κοράκου κόρακας μάτι δε βγάζει
και κλέφτης κλέφτη δεν τόνε πειράζει.
μόνο καθένας ψάχνει να μπορέσει
σε κόλπο τρανταχτό ένα να πέσει
και την καλή κι αυτός γερά να πιάσει
και τη ζωή του να καλοπεράσει.
Γι αυτό ατιμώρητοι μένουνε τώρα
όσοι ρημάξαν στην κλεψιά τη χώρα.
Γι αυτό και μια του κλέφτη-δυο του κλέφτη,
η Ελλάδα σούμπητη στο χάος πέφτει.






ΤΡΟΜΟΚΡΆΤΕΣ…

Πιάστηκαν οι «τρομοκράτες»!
Η πατρίδα σώθηκε!..
Μια γαλήνη στην Ελλάδα
πέρα ως πέρα απλώθηκε!..

Τώρα η Μέρκελ πια στα σκέλια
θα τη βάλει την ουρά
κι ο Όλι Ρεν θα πει «συγνώμη»
και θα κλαίει γοερά...

Ο πολύς ως τώρα Γκρουέφσκι,
αρχηγός έθνους ανάνδρου,
το που έστησε θα ρίξει
άγαλμα του Αλεξάνδρου...

Τώρα κάθε μία χώρα
που μας είχε ευρώ δανείσει
δίχως δεύτερη μια σκέψη
όλα θα μας τα χαρίσει...

Πάνε πια τα που η Ελλάδα
τόσα χρόνια είχε χάλια-
τώρα οι έλληνες θα τρώνε
με χρυσά όλοι κουτάλια...

Κι ο Ομπάμα όταν θα μάθει
ότι πιάστηκε ο Μαζιώτης,
μια βοήθεια εν τω άμα
θα μας δώσει τώρα πρώτης...

...Α! Ρε έλληνες κουτάβια
που σας κάνουν να πιστέψτε
ότι πρέπει από την πείνα
που σας έφεραν να ρέψτε…

...Α! ρε έλληνες κουτάβια
που ένα κόκαλο σας δίνουν
που «τρομοκρατία» το λένε
και το αίμα αυτοί σας πίνουν…

...Α! ρε έλληνες κουτάβια
πόσα ακόμα τάχα χρόνια
θα φοβάστε τη σκιά σας-
ή θα είναι’ αυτό αιώνια;..
-----
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 7:56 π.μ.
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 7:54 π.μ.
Σάββατο, 10 Απριλίου 2010
ΤΙ ΛΑΌΣ!...

Τι λαός που είμαστε όμως!
Πώς αλλάζουμε συντόμως
έξεις τάσεις και συνήθειες
αναχλές είτε και βύθιες…

Πριν από εξήντα χρόνια
εγεμίζαμε κασόνια
με βγαλμένα μάτια, μύτες,
από θύματα και θύτες.

Κι ήταν η ζωή μας τότες
για να τρώνε και οι κότες
κι οι νεκροί πάνω στα κάρα
δυο ντουζίνες μια δεκάρα.

Τώρα όμως τι λαός
που εγίναμε ακριβός!
Ένας κάπου αν πεθάνει
θέμα η τιβί το κάνει!

Αμ το άλλο; Χρόνια τώρα
κατακλέβανε τη χώρα
στρατιές πολιτικών
δεξιών κι αριστερών.

Και οργίαζε η σπατάλη
κι από δώθε παν οι άλλοι
και ανθούσε η διαφθορά
και κρυφά και φανερά.

Και να! βίλλες και οφ-σορ
και να! αρμάνι και ντιορ
να! και πύργοι να! και κότερα
με ροζ σκάνδαλα στα ενδότερα.

Τώρα όμως τι λαός
που εγίναμε ηθικός!
τώρα πια κανείς δεν κλέβει
απ’ την πείνα και ας ρεύει.

Τι βαρύ να πάθαν σοκ
η Νου Δυο και το ΠΑΣΟΚ
και να κλέβουν σταματήσαν
λες τιμιότητα μεθύσαν;

Τι λαός που είμαστ’ αλήθεια!
Τι καρδιά κλειούμε στα στήθια!
Πώς γοργά που ’χουμε αλλάξει
και στα λόγια και στην πράξη…

(…Βάδρα μη γυρνώντας ο ήλιος
πάλι ερθεί κανας Εμφύλιος…
…βάρδα μην τελειώσει η κρίση
και φαί πάλι μυρίσει…)
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 2:49 μ.μ.
έπεσε πολωνικό αεροπλάνο
ΈΠΕΣΕ ΠΟΛΩΝΙΚΌ ΑΕΡΟΠΛΆΝΟ

Να ‘τανε λέει ελληνικό το που ‘πεσε αεροπλάνο…
και να μην είχε πολωνούς μα έλληνες επάνω…
και να ’χε τους τρακόσιους της μισητής Βουλής μας,
ήγουν τους μόνους αίτιους της μοίρας της κακής μας…

Μα τέτοια τύχη πού για μας...εμείς αντί για κείνους
καθημερνά πεθαίνουμε-θύματα όχι σμήνους
που ένα του ένα τα σαθρά πέφτουν αεροπλάνα,
μ’ απ’ της Οικονομίας τους τα λαοκτόνα πλάνα.

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010
ΛΥΡ-ΟΙΚΟ ΤΟ ΣΚΑΪ
ΠΆΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΑΪ:
ΛΥΡ-ΟΙΚΟ ΜΕΤΡΆΕΙ…


Λυριτζής και Οικονόμου
πήραν τ’ όπλο τους επ’ ώμου
και στο ΣΚΑΪ παν γραμμή
για να φάνε κι από κει.

Ο που υμνούνε φασισμός,
ο βαρύς τους αυτισμός
κι η αηδία που γεννούν
στο γυαλί όταν φανούν,

ειν’ εγγύηση γερή
πως αλλάξαν οι καιροί-
πως πια νεάντερταλ ποθούν
κι όχι κρομανιόν ν’ ακούν.

---





ΆΔΩΝΙΣ ΚΑΙ ΛΕΩΝΊΔΑΣ

Τι κάνει ένα κλικ πιο κάτω
στης νοημοσύνης τα σκαλιά!
στέλνει το θύμα του στον πάτο-
στης Ανοησίας την αγκαλιά…





ΠΕΤΡΟΎΛΑ ΚΑΙ ΠΕΤΡΟΎΛΕΣ

Η Πετρούλα κάθε βράδυ
πρόσωπο, φωνή αλλάζει,
κι όλο σειέται και λυγιέται
και τους άνοες διασκεδάζει.

Έτσι κι οι πολιτικοί μας
βάζουν πρόσωπο άλλο κάποιο
και αφήνοντας στην πάντα
το ορίτζινάλ τους σάπιο,

πόζες παίρνουνε γελοίες
και ακκίζονται ολοένα
λέγοντας συνέχεια λόγια
ψεύτικα και διεφθαρμένα.

Μια Πετρούλα ο καθείς τους
πορνικά φέρονται πλήρως
λέγοντας τα λόγια εκείνα
που οι χαζοί ποθούν απείρως.

Κι ενώ είναι κουμπωμένοι
ως απάνω στο λαιμό τους
τώρα ημίγυμνοι χορεύουν
ξεγελώντας το λαό τους.

…Με πολιτικούς Πετρούλες
και με τα που παίρνουν μέτρα
οικονομική μια τώρα
μαγειρεύεται Καζέρτα.
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 2:55 μ.μ.
Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2010
Α ΡΕ ΧΡΥΣΟΧΟΊΔΗ…

α ρε χρυσοχοίδη
α ρε χρυσοχοίδη
των πολιτών η ασφάλεια
δεν είναι –όχι- παιχνίδι

είπες ότι θα κλείσεις
τις χάσκουσες οπές
μα οργιάζουν οι ληστείες
οργιάζουν κι οι κλοπές

α ρε χρυσοχοίδη
να ωρύεσαι δεν αρκεί:
και στη στενή θα πρέπει
να μπούνε μερικοί.

τα λόγια χρυσοχοίδη
παράτα τα παχιά
γιατί έται όπως πάμε
δε θα ’χουμε ταχιά.

το ΕΓΏ ας πάψει λίγο
το νου σου να οδηγεί
κι απ’ της ταπεινοσύνης
πιες λίγο την πηγή.

όταν μιλάς μη βγάζεις
αφρούς από το στόμα
αυτό ούτε κι ο Χίτλερ
δεν το ‘κανε ακόμα

κι αγέρωχα μη πίσω
τινάζεις το κεφάλι
δηλώνοντας αθώος
στο της Ελλάδας χάλι

παραφροσύνης λόγια
μη όλο ξεστομίζεις
και μη σε μεγαλείου
τα πέλαα αρμενίζεις

αν υπουργός εγίνεις
δεν είν’ αυτά να κάνεις
μα πού και πού κανέναν
εγκληματία να πιάνεις

είναι της κοινωνίας
να πιάνεις τους εχθρούς
και όχι πύρρειες νίκες
να έχεις με νεκρούς

κι όπως Θεός δεν είσαι
ή Ροβεσπιέρος καν,
γι αυτό και στην Ελλάδα
δεν είσαι συ το παν

κι αν είναι μουσουλμάνος
ή χριστιανός ο Ομπάμα
μεγάλο αυτό δεν είναι
ούτε ποτέ ήταν πράμα.

α ρε χρυσοχοίδη
α ρε χρυσοχοίδη
σκληρό να δείξεις θέλεις
πως είσαι ένα καρύδι

μα καρυδότσουφλο είσαι
καημένε δυστυχώς
που όπου του γουστάρει
σε πάει ο καιρός…
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 11:20 μ.μ.
Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010
ΜΟΥ ΠΑΊΡΝΟΥΝ…

Στη χώρα αυτή που μένω
τα κύματα που δέρνουν,
διόλου να πω δεν ξέρω
γιατί όλο μου παίρνουν-

γιατί όπου κι αν γυρίσω
και όπου κι αν σταθώ
μου παίρνουν κάθε ώρα
και μέρα και λεφτό…

παίρνουν και μόνο παίρνουν
και τίποτα δε δίνουν
παίρνουν και όλο παίρνουν
τίποτα δε μ' αφήνουν…

Μου παίρνουνε για φόρους
μου παίρνουνε για κλήσεις
για Φι Πι Α μου παίρνουν
μου παίρνουν για αιτήσεις,

μου παίρνουν για τεκμήρια
για ΝΕΤ και για νερό
μου παίρνουν για χωράφια,
γι αέρα καθαρό,

μου παίρνουν για βενζίνα,
μου παίρνουν για ΔΕΗ,
για Νήπια, για Σχολεία,
για Λύκεια, για ΤΕΙ,

μου παίρνουν όταν κλαίω
μου παίρνουν κι αν γελώ
μου παίρνουν αν σωπαίνω
μου παίρνουν αν μιλώ…

μου παίρνουν για τη μύτη
μου παίρνουν για το στόμα
μου παίρνουν για το πόδι,
για των μαλλιών το χρώμα…

μου παίρνουνε για διόδια,
μου παίρνουν για φαί,
μου παίρνουν σα νυχτώνει
μου παίρνουν το πρωί…

παίρνουνε για τα σπίτια,
παίρνουν για τις αυλές ,
με το καλό μου παίρνουν,
μου παίρνουν μ’ απειλές…

μου παίρνουν για το ένα
μου παίρνουν για το άλλο
για το μικρό μου παίρνουν
παίρνουν για το μεγάλο…

και παίρνουν κι όλο παίρνουν
και τίποτα δε δίνουν
και παίρνουν κι ολο παίρνουν
και ρέστον με αφήνουν

Κι απ’ το πολύ το πάρε
να δώσω άλλο δεν έχω΄
κι όπως με κυνηγάνε
κι όπως εγώ όλο τρέχω

νομίζω να με πιάσουν
ζητάνε, να με γδάρουν,
και το έτσι που αργάσαν
τομάρι μου να πάρουν.

Δε θα τους γίνει όμως
κι αυτή η που θέλουν χάρη,
γιατί, προτού το κάνουν
ο διάολος θα τους πάρει

και μόνο Εγώ θα μένω
στη Μνήμη των Καιρών
Μακράν σε Νου και Γνώση
Πέραν Αριστερών.
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 1:05 π.μ.
Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2010
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΠΡΟΣ ΕΑΥΤΟΝ

Πρωθυπουργός μου ζήτησαν να γίνω
Είπα κι εγώ γιατί να μην το κάνω;
Τους έλεγα ό, τ’ ήθελαν ν’ ακούσουν
τους έδειχνα ό, τ’ ήθελαν να δουν
τους έταζα λαγούς με πετραχήλια
κι έτσι ξεμπέρδεψα με τον χοντρό.
Κι όταν εβγήκα, πρώτη ήταν δουλειά μου
και πήγα στης ΕΟΚ τ’ αφεντικά.
Τους ρώτησα καιρό πόσο μου δίνουν
ώσπου να κάνω εκείνα που ζητούν.
Μου δώσανε ολόκληρους τρεις μήνες.
Κι άρχισα πια το παραμύθι εγώ,
να λέω πως για όλα φταιν εκείνοι
που από μένα κυβερνούσαν πριν.
Κι είπα για κερδοσκόπους και γι Αλμούνια,
και είπα για Τρισέ και γερμανούς,
κι έβρισα όλους όσους τάχα φταίγαν
κι όχι εμένανε και τη Νουδού
που είχαμε την Ελλάδα κατακλέψει.
Είπα πως οι φτωχοί δε θα πληρώσουν,
είπα πως απ’ τους πλούσιους θα τα πάρω,
τέλος με το λαό ένα έχω γίνει.
Και ο λαός μ’ ακούει κεχηνώς
και λέει: «με τους πλούσιους τα βάζει!...»
Κι όταν επέρασαν οι τρεις οι μήνες
που η Ευρώπη μου ’χε χαριστεί,
Τότε τους έφερα τα μέτρα εκείνα
που των φτωχών αίμα κι ιδρώ θα πιουν.
Και τίποτα να πούνε δεν μπορούνε-
ίσα ίσα θαυμασμό θα μου ’χουν κιόλας
που χύμα τα ’λεγα στους ευρωπαίους.
Κι όταν με τον καιρό τους ξεζουμίσω
και την Ελλάδα βγάλω από την κρίση,
πάλι πρωθυπουργός της θα γινώ
…γιατί όλη σαν χαζή θα με ψηφίσει.
Και να!να κλέβει πάλι το ΠΑΣΟΚ
μια χώρα που…αυτό θα έχει σώσει,
και να! βαμμένοι πρασινοφρουροί,
να! τριάντα χρόνια πάλι εξουσία...
Και τύψεις για όλα τούτα δε θα νιώθω
γιατί καθ’ έλληνας παιδί μου νόθο
που στον μικρό τον χώρο του ο καθείς
κάνει ό,τι έκανα κι εγώ στη χώρα.
Έτσι ληστεύοντας λοιπόν αλλήλους
πάλι καιροί φαγοποτιού θα ’ρθουν,
πάλι με το καλό Χρηματιστήρια,
πάλι Σαμίνες Διαφθορά και Ίμια,
και κάποιοι πάλι Ολυμπιακοί
και πια ξαναβρισκόμαστε σε κρίση
και άντε πάλι όλα απ’ την αρχή.

Έτσι η Ελλάδα ζει στη γη επάνω-
τι άλλο θα μπόρειγα κι εγώ να κάνω;…
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 2:13 μ.μ.
Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2010
«ΟΙ ΚΕΡΔΟΣΚΌΠΟΙ ΦΤΑΊΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΊΣΗ!»
Α! ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΜΆΤΙ ΣΑΣ, ΚΤΉΝΗ, ΘΑ ΣΒΎΣΕΙ;…

Κι αφού εφάγανε κι αφού εκλέψανε κι αφού ρημάξανε
το χρήμα που ’βγαλαν με κόπο κι ίδρωτα τόσοι ανθρώποι ,
…τους φταιν οι κερδοσκόποι!...

Αφού εφέρανε ως χείλος άβυσσου πλήθη ελλήνων
και φτώχεια γέμισαν και αθλιότητα όλο τον τόπον
…”δουλειά των κερδοσκόπων”!...

Ζήμενς, Ομόλογα, Χρηματιστήριο και Βατοπέδι
τη χώρα ρήμαξαν-μα εκείνοι δείχνουνε μ’ όλους τους τρόπους
ποιους; ..μα …τους κερδοσκόπους!...

Κι αυτοί ας έθρεψαν τηn σ’ όλην που άπλωσε τη χώρα κρίση,
τελείως αντρόπιαστοι κι όλο αναίδεια-οι καιροσκόποι:
"ω!", κλαιν, "οι κερδοσκόποι!..."
Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010
ΠΡΟΣΕΥΧΉ ΠΑΠΑΝΔΡΈΟΥ

Θε μου και κάμε ένα σεισμό
και κάμε μια χαλάστρα
που να μη μείνει ορθό γιαπί
και λούλουδο σε γλάστρα

και να μη μείνει κτίριο
πλην της Βουλής εκείνης
που προωθεί των πολιτών
τον θάνατον εκ πείνης

(μα μη κανείς απωλεσθεί
ή ελληνίς ή έλλην-
γιατί σε ποίων πλέον εγώ
θα ήρχον την αγέλην;)

Και να ιδεί το χάλι μας
το Δέλτα Νι Ταμείον,
να δει η Παγκόσμια Τράπεζα
τον άθλιόν μας βίον

και όλα να χαρίσωσι
όσα τους χρεωστούμε
(ως έκαμαν στην Αϊτή)
και όλοι να σωθούμε.

Κι ως σύγχρονος εθνοσωτήρ
εγώ να καμαρώνω
αφού έκτοτε εις την Μιχαλού
θα μένω χρεώστης μόνο.
Αμήν
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 11:10 μ.μ.
Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010
ΚΡΊΣΗ, ΚΑΘΆΡΜΑΤΑ, ΜΕΓΆΛΟΙ

Για όλα φτάνει κάποτε η ώρα.
Μας φτιάξαν, τώρα μας χαλάνε, πάει!
Μη τίποτε για πάντοτε κρατάει;
…και κράτησε πολύ μια τέτοια χώρα.

«Η όρεξή σου ό,τι κι αν τραβάει,
πάρε τα όλα-σου τα δίνω δώρα.
Μον’ να φρενάρεις του λαού τη φόρα
να μη όλο ζητάει και ζητάει.

…και σε χαλάμε αν κάτι ενάντιο κάμεις.»
Αυτά οι Μεγάλες είπαν οι Δυνάμεις
στον όσα τζάκια το εικοσιένα.
Τώρα μας σβυουν ως τα ’χανε ειπωμένα.

Και από μας όσοι είναι βλάκες κλαίνε
κι όσοι μυαλό έχουν, «επιτέλους!», λένε.
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 10:48 μ.μ.
ΜΠΑΤΖΕΛΉ ΚΑΙ ΑΓΡΌΤΕΣ
ΜΠΑΤΖΕΛΉ ΚΑΙ ΑΓΡΌΤΕΣ

Κυρία Μπατζελή μου οι πυροσβέστες
νερό-όχι λάδι ρίχνουν στη φωτιά.
Και το καλοκαιράκι με τις ζέστες
ο κόσμος δε φοράει ποτέ παλτά.

Μπορεί οι γυναίκες ό,τι θεν να πούνε
μόνο στου έρωτα το μακελειό.
Μα αν είναι υπουργοί, όταν μιλούνε
τη γλώσσα πριν βουτάνε στο μυαλό.

Κι έρχεσαι εσύ και σαν καραγωγέας
μαγκιές-και πού;-στην αγροτιά πουλάς!
Κι αντίς για Φιλομήλα είσαι Τηρέας.
Μα έτσι τον «τσαμπουκά» τους δεν τον σπας.

Αγέλαστη κι ατσάλινη γυναίκα,
αλλιώς διοικούν οι σοσιαλιστές:
οχτώ αν τους γυρεύουν δίνουν δέκα
κι οι ελπίδες που σκορπούν ποτέ σβηστές.
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 10:43 μ.μ.
Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2010
ΥΠΟΥΡΓΏΝ ΑΦ-ΟΡΙΣΜΟΊ
ΥΠΟΥΡΓΏΝ ΑΦ-ΟΡΙΣΜΟΊ

ΠΆΓΚΑΛΟΣ
Πάγκαλος-αντιπρόεδρος
για όλα που φροντίζει-
εκτός από το γέλιο μας:
τι κρίμα-πια δε βρίζει…


ΡΑΓΚΟΎΣΗΣ
Ραγκούσης. Αποκέντρωση
μα τι είδους ειν’ αυτή
που στην Αθήνα έχει κι αυτός
μονίμως βολευτεί;


ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΊΝΟΥ
Κύπελλο κάτω από κλειστές
κάνουλες έχει γίνει
μα για νερό κι ας καίγεται
όμως ποτέ δεν πίνει…


ΛΟΎΚΑ ΚΑΤΣΈΛΗ
«Οικονομία!» της είπανε.
Και αυτό κάνει κι εκείνη:
Γιατί, λεφτά μη έχοντας
διόλου λεφτά δε δίνει.


ΠΑΠΑΝΤΡΈΟΥ
Με ποδήλατο ενάντια
σε BMW και Bentley πάει΄
…φαεινότερο ηλίου
πως τα μούτρα του θα φάει…


ΒΕΝΙΖΈΛΟΣ
Τι κι αν όπλα δε διαθέτουν
λόγω κρίσης οι στρατοί του-
αν οι τούρκοι κάνουν να ’μπουν
θα φρακάρουν στο κορμί του.


ΛΟΒΈΡΔΟΣ
Σχέδια για την ανεργία
όλο επεξεργάζεται,
όμως-φευ- μες στην Ελλάδα…
μόνο αυτός εργάζεται…



ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΎΛΟΥ
Το «δια βίου», όντως,
είναι απαραίτητο:
ο έλληνας «δια βίου»
ξύλο απελέκητο!


ΞΕΝΟΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΎΛΟΥ
Υπουργεί δίχως αντικείμενο
αφού κάθε άθλιο υποκείμενο
ενώ είναι σκιτζής «ιατρός» δηλώνει
κι ειν’ η υγεία μια φούσκα-ένα μπαλόνι.


ΡΈΠΠΑΣ
Τον ξέρουμε απ’ το Εργασίας-
πρωταθλητής αυθαιρεσίας:
σήμερα όμορφα κάποιον διορίζει
κι αύριο τραμπουκικά τον…ξεδιορίζει.


ΜΠΙΡΜΠΊΛΗ
Με Μπιρμπίλη η Ενέργεια
τόσο χρώματα θ’ αλλάζει,
που σε λίγο το υπουργείο
χαμαιλέοντα θα μοιάζει.


ΧΡΥΣΟΧΟΊΔΗΣ
Τώρα που μέσα Χρυσοχοϊδη
τόσο μας χώθηκες στη μύτη,
ποιος το λαό απ’ την Προστασία
θα προστατεύει του Πολίτη;


ΥΠΟΥΡΓΕΊΟ ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗΣ
Το Δικαιοσύνης το αφήνω.
Γιατί; Κι εγώ μπερδεύομαι-
ίσως μπορεί να το φοβάμαι
ίσως και να το σέβομαι.


ΓΕΡΟΥΛΆΝΟΣ
Μαύρη μια μύγα μες στο γάλα
και γρυ από πολιτισμό-
τζακιού άλλου είδους παρουσία
στον παπαντρέικον εσμό.



ΜΠΑΤΖΕΛΉ
Μόνο αν γίνεις ανοιχτός
δρόμος μεγάλος εθνικός,
τότε μονάχα Μπατζελή
σώζεσαι-αν όχι, γράψε αλί.


ΠΕΤΑΛΩΤΉΣ
Πεταλωτή μου πιο αργά.
Μη μου πολυκουράζεσαι.
γιατί θα έρθει ο καιρός
που να κρυφτείς θα βιάζεσαι.


ΠΑΠΟΥΤΣΉΣ
Ογδονταδυό ακόμα πνίξε
και γίνεσαι πρωθυπουργός.
Στον Άδη την Ελλάδα ρίξε
κι εθνάρχης γίνεσαι τρανός.

---------------------------
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 1:31 π.μ.
Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2010
ΛΥΡΙΤΖΉΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΌΜΟΥ
ΛΥΡΙΤΖΉΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΌΜΟΥ

Ξινοί, αντιπαθέστατοι, φασίστες ως μεδούλι,
εχθροί του λαού, της μιαρής μπουρζουαζίας δούλοι,
στη μια καρέκλα ο Λυριτζής, στην άλλη ο Οικονόμου,
ιδού δύο ανδρείκελα ενός κράτους παρανόμου.

Σύννοες στ’ αυτονόητα, γελοίοι στα σοβαρά,
πηγαίνοντας με καθενός γκουβέρνου τα νερά,
σ’ ένα στημένονε καμβά περίφροντεις κεντάνε
και όποια κλωνά θα τους ειπούν στις τρύπες του περνάνε.

Αλλά μην τους κακόχετε που ’χουν θεό το χρήμα
κι αν με χρυσό δεν πληρωθούν δεν κάνουν ούτε βήμα-
τα ονόματά τους φταιν γι αυτό: του ενός θυμίζει λίρα
’κονόμα του άλλου-αθώοι αυτοί΄ για όλα φταίει η Μοίρα…
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 9:37 μ.μ.
ΟΙ ΑΓΡΌΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΌΜΟΥΣ

Βγήκε στους δρόμους πάλι η αγροτιά
με άροτρα με τρακτέρ και με τσαπιά
και τα που τους χρωστάνε όλο ζητούν
και λένε…φοβερίζουν…απειλούν…


Μα-οι καημένοι!-κάτι θα τους τάξουν,
κάτι τα λάστιχά τους θα πειράξουν
και πάλι στη γωνιά τους θα κρυφτούνε-
πάλι ψωμάκι το ψωμί θα πούνε.

Δεν είν' γραφτό ούτε τώρα να ιδεί
εκείνο που καθ’ έλληνας ποθεί:
το χέρι του Λαού το τιμωρό
να ρίχνει τ’ άνομο Κράτος νεκρό…
Αναρτήθηκε από Γιώργης Χολιαστός στις 12:26 μ.μ.
Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010
ΒΌΜΒΑ ΣΤΗ βΟΥΛΉ

Πλησιάζετε παιδιά μου! Λίγο ακόμα
κι οι τρακόσοι θα γινούνε όλοι λειώμα.
Λίγα μέτρα μι’ άλλη βόμβα παραπέρα
κι η ευτυχία κι ο λαός αλλάζουν βέρα.

Λίγο ακόμα. Όλη η Ελλάδα θαρρεμένη
το επόμενό σας βήμα περιμένει.
Λίγο-να! Εμπρός αδέρφια μου! Τολμήστε!
Δώστε θάνατο σε κείνους όλους: ΖΉΣΤΕ!

Γιώργης Χολιαστός





ΝΤΌΡΑ

Χαώδες στόμα, έτοιμο
πάντα να φάει
και για να μην αυτό φανεί
όλο γελάει.

Κι όλη ρυτίδες, μέσα τους
βαθιά να κρύβει
ό,τι η κλεψιά μόνο αυτήν
τόσο αμείβει.

Γιώργης Χολιαστός







Ο χρόνος είναι χρήμα
ΕΡΩΤΑΠΟΚΡΊΣΕΙΣ

Γιατί έβαλες υποψηφιότητα;
Ο ΖΟΡΌ (για πρώτη φορά απορών)
Απορώ.

Τι έχετε που ελπίζετε ότι γι αυτό θα εκλεγείτε;
ΑΛΌΓΑ (παθιάρικα)
Η φλόγα!..

Αν κερδίσει ο Σαμαράς θα γίνεις αντιπρόεδρος;
ΔΑΝΔΉΣ (πεισματοναζιάρικα)
Μμμμ…θα δεις.

Τι σ' έκανε και είσαι υποψήφιος;
ΣΑΜΑΡΆΣ (μετά από σκέψη, σοβαρά)
Ο παράς.

Γιώργης Χολιαστός











Μπελάδες ΝεοΔημοκράτη ψηφοφόρου

Να ψηφίσω Ντόρα; Διαφθορά ψηφίζω!
Σαμαρά; Οι φίλοι θα μου λεν φασίζω!
Κι αν Ψωμιάδη, τότε…άκρατα εθνικίζω…

Ποιόνε να ψηφίσω…ποιόνε να ψηφίσω…
Μπα!..στην τύχη λέω μάλλον να τ’ αφήσω:
θα ψηφίσω, πρώτα, αφού τα μάτια κλείσω!

Αλλά ούτε... μάλλον, ψήφο δε θα ρίξω,
μα βαθύ πηγάδι και στενό θ’ ανοίξω
και τους τρεις αράδα μέσα του θα πνίξω…

Γιώργης Χολιαστός



Ας ιδούμε

Με σταυρό στα σχολεία
η ζωή μας αθλία:
οι μεγάλοι μας κλέβουν
κι οι καημοί μας περσεύουν.

Με σταυρό στη Βουλή μας
διεφθαρμένοι οι ταγοί μας
και ο κόπος μας πλούτια
στων πλουσίων τα κιούπια.

Με σταυρό στη σημαία
βρωμερή κάθε Ιδέα
διαφθορά στο Δημόσιο-
ουτ' ιερό ούτε όσιο.

Για λοιπόν ας ιδούμε
(τι άλλο μένει να πούμε):
μη ο σταυρός αν θα λείψει
καλό κάτι προκύψει;

Γιώργης Χολιαστός


Νίκη Σαμαρά
Παλέψαν δυο σκυλιά-σκύλα και σκύλος.
Νίκησε ο σκύλος. Όμως τα γατιά
ή σκύλα ή σκύλος, θα τα κυνηγά-
με το σκυλί ποτέ η γάτα φίλος.

Γιώργης Χολιαστός



Ρε Ντόρα τι σου βρίσκανε οι επιβήτορές σου-
που ουτ’ έναν τους-να ’ταν αλλιώς…-δε θα ‘βρισκες ποτέ σου;…









ΠΑΠΑΝΔΡΈΟΥ ΚΑΙ ΕΥΡΏΠΗ

Νόμιζε πως η Ευρώπη
στο μυαλό ελληνοφέρνει
και την πλάστιγγα θα κάνει
προς εμάς όλο να γέρνει.

Όμως όχι! οι εγγλέζοι
κι οι αλεμάνοι κι οι φραντσέζοι
έχουν νιώσει ο Γιωργάκης
εν ου-φευ-παικτοίς πως παίζει…

Γιώργης Χολιαστός










Η ΝΤΌΡΑ ΣΤΗΝ ΠΡΏΤΗ ΟΜΙΛΊΑ ΤΟΥ ΣΑΜΑΡΆ ΣΤΗΝ Κ.Ο.
ΤΟΥ ΚΌΜΜΑΤΟΣ

Τι θλίψη που είχε η Ντόρα μας
στη Σαμαρο-ομιλία:
σαν την που έχει η χώρα μας
σ’ αυτήν μπρος τη γελοία.

Γιώργης Χολιαστός








ΣΥΜΒΟΎΛΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΏΝ ΑΡΧΗΓΏΝ
Συμβούλιο με τον Πρόεδρο ήθελε ο Γιωργάκης.
Έγινε. Και πού έγινε τι τάχατες διορθώθη-
ή με συμβούλιο ή χωρίς, ή Γιώργος ή Κωστάκης,
ίδια ο Λαός αδύναμος και προδομένος νιώθει…

Γιώργης Χολιαστός




ΚΥΡΙΆΚΟΣ-“ΠΡΌΣΩΠΟ ΜΕ ΠΡΌΣΩΠΟ”-14-12-09

Ποντικίσιο πρόσωπο
βλέμμα τρομαγμένο-
που πασκίζει απ’ το φακό
να ’χει αποκρυμμένο.

Κίνησες θεατρικές
που να δείξουν θε’ νε
πως αλήθεια δεν μιλούν
κλέφτη όσοι τον λένε.

Κι από μέσα του βαθιά
μια να ξεπηδάει
του σογιού του πεθυμιά
για να φάει…να φάει!

Γιώργης Χολιαστός






ΒΊΟΙ ΠΑΡΆΛΛΗΛΟΙ

Κάτι μου λέει πως θα ’τανε ιδανικό ένα ταίρι
ο Χρυσοχοίδης με του Ουγκώ το τέρας-τον Ιαβέρη.
Και σαν και ’κείνονε κι αυτός, του λαού-Γιάννη Αγιάννη,
τον λιγοστό το βίο του αβίωτο θα τον κάνει.

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΡΙΕΣ

Δάφνες και φίλτρα Θεστυλί! ηού είναι; Φέρε μου τα.
Πάρε το πρόβιο το μαλλί το ραφιναρισμένο
και το ποτήρι σκέπασε για να τον μαγιοδέσω
αυτόν που εγώ τον αγαπώ κι εκείνος με παιδεύει.
Που ο άθλιος τώρα δώδεκα έχει χαθεί ημέρες
Κι αν ζω ή αν επέθανα δε ρώτησε να μάθει.
Την πόρτα ο αχάριστος δε χτύπησε-και βέβαια
αλλού τον αλαφρόμυαλο τον έχουνε τραβήξει
η Αφροδίτη κι ο Ερωτας. Αύριο στην παλαίστρα
του Τιμαγήτου να τον δω θα πάω, να τον ψάλλω
για όσα μούκανε. Αλλά, τώρα θα τόνε δέσω
Με τούτα δω τ' αρώματα. Φώτα καλά Σελήνη
γιατί θα πω ένα σιγανό τραγούδι και σε σένα
και στην Εκάβη που στης γης τα μαύρα βάθη μένει
και που την τρέμουν τα σκυλιά όταν από τα μέρη
των πεθαμένων έρχεται περνώντας μαύρο αίμα.
Εκάτη! χαίρε τρομερή! και ώσπου να τελειώσω
στα μάγια μου βοήθα με και κάνε από της Μήδειας
ή απ' της Κίρκης ή απ' της ξανθής της Περιμήδης
να μη γινούν χειρότερα αλλά με κείνων ίδια.

Στο σπίτι μου τον αντρα αυτόν Ιυγγα φέρε μου τον.

Πρώτα τ' αλεύρι στη φωτιά να πέσει πρέπει. Ελα,
πασπάλιζέ το Θεστυλί. Αθλια-πού τρέχει ο νους σου;
Αραγε με τη λύπη μου μη χαίρεσαι βρωμιάρα;
Σκόρπα το και "τα κόκκαλα" να λες "σκορπώ του Δέλφι"

Στο σπίτι μου τον αντρα αυτόν Ίυγγα φέρε μου τον.

Ο Δελφις μ' έκαψε κι εγώ δάφνη στο Δέλφι καίω.
Κι όπως φουντώνει ξαφνικά κι αυτή τριζοβολώντας
και καίγεται αναλάμποντας και στάχτη δεν αφήνει
και το κορμί του να χαθεί εκείνου μες στη φλόγα.

Στο σπίτι μου τον αντρα αυτόν Ιυγγα φέρε μου τον.

Κι ως με βοηθό μου τη Θεά του’ το κερί εγώ λιώνω,
έτσι να λιώσει από ερωτά ο Μύνδιος ο Δελφις.
Κι ως η Αφροδίτη τον χαλκό αυτόν γυρίζει δίσκο
έτσι κι αυτός στην πόρτα μου απόξω να γυρνάει.

Στο σπίτι μου τον αντρα αυτόν Ιυγγα φέρε μου τον.

Τώρα θα κάψω Αρτεμη τα πίτουρα σε σένα
που και τα σίδερα μπορείς του Αδη να κουνήσεις
και ό,τι άλλο, όσο κι αν αυτό είναι στεριωμένο.
Για μας στην πόλη Θεστυλί ουρλιάζουνε οι σκύλοι.
Θα ’ναι η θεά στα τρίστρατα. Χτύπα το δίσκο. Βιάσου!..

Στο σπίτι μου τον άντρα αυτόν Ιυγγα φέρε μου τον.

Να! Ησυχάζει η θάλασσα, ’συχάζουν κι οι άνεμοι
μόνον ο μες στα στήθια μου πόνος δεν ησυχάζει
παρά για κείνον καίγομαι ολάκληρη-γιά κείνον
που αντίς να ’μαι γυναίκα του μ' έχει ξεπαρθενέψει
και πομπεμένη μ' άφησε τη δύστυχη εμένα.

Στο σπίτι μου τον αντρα αυτόν Ιυγγα φέρε μου τον.

Φορές τρεις στάζω Δέσποινα και τρεις φορές φωνάζω:
"Είτε γυναίκα δίπλα του κοιμάται είτε άντρας
Τόσο απ’ αυτόν να ξεχαστεί όσο ο Θησέας στη Δία
Λεν την ομορφοπλέξουδη πως ξέχασε Αριάδνη."

Στο σπίτι μου τον αντρα αυτόν Ιυγγα φέρε μου τον.

Υπάρχει αλογοβότανο ένα στην Αρκαδία
που αν φαγωθεί από γρήγορες φοράδες ή πουλάρια
παίρνουνε,όλα, τα βουνά. Ετσι να δω τον Δέλφι
αρόμοια να πετάγεται απ' τη λαμπρή παλαίστρα
και σαν τρελός μέσα σ' αυτό να μου ’ρχεται το σπίτι.

Στο σπίτι μου τον αντρα αυτόν Ιυγγα φέρε μου τον.

Αυτή την άκρη που απ' του Δέλφι εκόπηκε τη χλαίνη
ξεφτώντας την στην άγρια φωτιά τη ρίχνω τώρα.
Αλίμονο! Γιατί Ερωτα σαν τη λιμνίσια βδέλλα
έχεις κολλήσει επάνω μου και πίνεις μου το αίμα;

Στο σπίτι μου τον αντρα αυτόν Ιυγγα φέρε μου τον.

Ενα πιοτό της συφοράς αύριο θα σου φέρω
μια σαύρα κοπανίζοντας. Τώρα ετούτα πάρε
συ Θεστυλί τα βότανα, και πήγαινε με τρόπο
κι άλειψε το κατώφλι του όσο ειν' ακόμα νύχτα.
Και φτύνοντας "τα κόκκαλα", να λες, "του Δέλφι αλείφω".

Στο σπίτι μου τον αντρα αυτόν Ιυγγα φέρε μου τον.

Τώρα που μόνη έμεινα πούθε να πρωταρχίσω
να κλαίω την αγάπη μου; πώς το κακό που μ' ήβρε
τούτο να πω; Η Αναξώ, του Εύβουλου η κόρη
κανιστροφόρα έφτασε στης Αρτεμης το δάσος.
Πίσω και πλάι της πολλά πηγαίνανε θηρία
κι ανάμεσα τους μάλιστα ήταν μια λιονταρίνα.

Πες από πουθε ο ερωτάς μούρθε κυρα Σελήνη.

Και τότε μια θρακιώτισσα, τροφός του Θεοχαρίδα,
γειτόνισσά μου-δε ζει πια- μ’ εθερμοπαρακάλει
μαζί να δούμε την πομπή. Κι η δύστυχη επήγα
τον βυσσινί ωραίο μου φορώντας τον χιτώνα
και τυλιγμένη στο μακρύ παλτό της Κλεαρίστας.

Πες από πουθε ο έρωτας μούρθε κυρα-Σελήνη.

Στου δρόμου μας θα ήμουνα τη μέση όταν είδα
εκεί, κοντά στου Λύκωνα, τον Δέλφι να βαδίζει
μαζί με τον Ευδάμιππο. Απ' της γαζίας τ' άνθη
είχανε γένια πιο ξανθά' και λάμπαν τους τα στήθια
πιότερο κι από σένανε, Σελήνη, έτσι όπως είχαν
μόλις αφήσει τους καλούς αγώνες της παλαίστρας.

Πες από πουθ' ο έρωτας μούρθε κυρα-Σελήνη.

Τον είδα και τρελάθηκα. Κι αμέσως η καρδιά μου
της δόλιας,επληγώθηκε. Χάθηκε η ομορφιά μου
Και δε σκεφτόμουν πια πομπή. Πώς βρέθηκα στο σπίτι
ούτε που το κατάλαβα. Και μ’ έπιασε μια θέρμη
που ήρθε και με ρήμαξε. Επεσα στο κρεβάτι
και δέκα μέρες έμεινα εκεί και δέκα νύχτες.

Πες από πουθε ο έρωτας μούρθε κυρα-Σελήνη.

Εκιτρινοφυλλιάστηκα και πέσαν τα μαλλιά μου-
ήμουν πετσί και κόκκαλο. Και τι δεν είχα κάνει…
Και ποια γρηά δε ρώτησα που ξέρει να ξορκίζει…
Τίποτα δε μ' αλάφραινε. Μόνο περνούσε ο χρόνος.

Πες από πουθε ο έρωτας μούρθε κυρα-Σελήνη.

Ωσπου τη δούλα φώναξα και της τα είπα όλα.
"Βρες μου",της λέω, "βρε Θεστυλί κάποια γιατρειά σε τούτη
την τρομερή αρρώστια μου. Μ' έχει σκλαβώσει ο Μύνδιος.
Στου Τιμαγήτου πήγαινε και φύλα την παλαίστρα-
τ' αρέσει εκεί να κάθεται κι έτσι συχνοπηγαίνει".

Πες από πουθε ο έρωτας μούρθε κυρα-Σελήνη.

"Κι όταν τον δεις μονάχο του, τότε με τρόπο γνεψ' του
ιαι πες του ότι τον ζητά η Σιμαίθα-κι εδώ φέρτον".
Όταν της τόπα πήγε αυτή και τον λαμπρό το Δέλφι
τον έφερε στο σπίτι μου. Κι ως ένιωσα πως ήρθε,
κι ακόμη πριν το πόδι του την πόρτα να περάσει…

Πες από πουθε ο έρωτας μούρθε κυρα-Σελήνη.

...από το χιόνι έγινα πιό κρύα κι ο ιδρώτας
μούσταζε από το μέτωπο σα νοτινή δροσούλα
και η μιλιά μου κόπηκε, και δε μπορούσα ούτε
Φωνή να βγαλω, όπως αυτή που βγάζουν τα μωράκια
σα μες στον ύπνο τους καλούν την π' αγαπούν μητέρα.
Και νέκρωσα, σα νάμουνα κερένια μια κούκλα.

Πες από πουθε ο έρωτας μούρθε κυρα-Σελήνη.

Κι όταν με είδε ο άπονος, χαμήλωσε τα μάτια
κι έκατσε στο κρεβάτι μου κι αυτά τα λόγια μούπε:
"Σιμαίθα, αλήθεια, όπως εγώ τον όμορφο Φιλίνο
Στο τρέξιμο ξεπέρασα τις άλλες, και συ εμένα
Το ίδιο με ξεπέρασες καλώντας με κοντά σου..."

Πες από πουθ' ο έρωτας μούρθε κυρα-Σελήνη.

"...Γιατί θαρχόμουνα εγώ. Στ' ορκίζομαι-θαρχόμουν,
Μα το γλυκό τον Ερωτα! στο σπίτι σου απόψε,
κι ας είχες αγαπητικόν άλλονε. Και θα είχα
τα μήλα μες στον κόρφο μου του Διόνυσου κρυμμένα
Και θα ’χα στο κεφάλι μου στεφάνι  απ’ το κλωνάρι
Το ιερό του Ηρακλή, κομμένο από λεύκα
και στολισμενο ολόγυρα με κόκκινες κορδέλες".

Πες από πουθε ο έρωτας μούρθε κυρα-Σελήνη.

Κι αν με δεχόσουνα καλά όπως μ’ εδέχτης τώρα
(όλοι το λένε όμορφος και λυγερός πως είμαι
στα παλληκάρια ανάμεσα), θα ησύχαζα, ακόμα
κι αν μοναχά το στόμα σου τ’ όμορφο εφιλούσα.
Αλλά κι αν μ' έδιωχνες κι η πόρτα ήταν μανταλωμένη
Τότε τσεκούρια και δαυλοί θα μ' έφερναν σε σένα… "

Πες από πουθε ο έρωτας μούρθε κυρα-Σεληνη.

"…και πρώτα-πρώτα χάρη εγώ στην Κύπριδα χρωστάω
κι ύστερα από την Κύπριδα σε σένανε καλή μου
που μ' έβγαλες απ’ τη φωτιά μισοκαμμένον έτσι
καλώντας με στο σπίτι σου. Πολλές φορές ο Ερως
έχει φωτιά πιο δυνατή και απ’ αυτήν ακόμα
του Λιπαραίου του Ηφαιστου-και πιο πολύ φλογίζει…"

Πς από που ο έρωτας μούρθε κυρα-Σελήνη.

"…και την παρθένα σαν τρελή την κάνει από το σπίτι
να φεύγει, και τη νιόπαντρη να παρατάει το στρώμα
που απ’ το κορμί του άντρα της ζεστό είναι ακόμα".
Ετσι μου είπε αυτός. Κι εγώ τον πήρα από το χέρι
κι έπεσα, η ευκολόπιστη, μαζί του στο κρεβάτι.
Και γρήγορα τα σώματα τα δυο αγκαλιαστήκαν
και μια απαλή τα τύλιξε ζέστα.Τα πρόσωπα μας
απ’ όσο ήτανε πιο πριν είχανε τωρα ανάψει
περσότερο, και οι γλυκοί οι ψίθυροι άρχισαν.
Και για να μην πολυλογώ Σελήνη αγαπημένη
καήκαμε κι οι δύο μας στον πόθο το μεγάλο.
Κι ίσα με χτες δεν είχε αυτός παράπονο από μένα
ούτε κι εγώ είχα απ’ αυτόν. Μα σήμερα στο σπίτι,
ήρθε της αυλητρίδας μου η μάννα,της Μελίστας
-που έχει και τη Μελιξώ- την ώρα που κινώντας
από τη θάλασσα, ψηλά, στον ουρανό ανεβαίνουν
τ' άλογα, τη ροδόθρεφτη που υψώνανε αυγούλα,
και μέσα σ' άλλα μούπε πως ο Δέλφις ξελογιάστη
και πως δεν είναι σίγουρη-με άντρα ή γυναίκα,
μα ξέρει πως πολλές φορές γέμιζε το ποτήρι
κι έπινε στης αγάπης του τ' όνομα, κρασί σκέτο
και ότι τέλος έφευγε λέγοντας πως θα πάει
στην πόρτα της αγάπης του στεφάνι να κρεμάσει.
Αυτά μου τα ’πε η ίδια αυτή, και πρέπει να ’ναι  αλήθεια.
Γιατί και τρεις και τέσσερες φορές άλλοτε ερχόταν
κι ακούμπαγε πολλές φορές το δωρικό σταμνί του
στο σπίτι μου. Και τώρα τι; Δώδεκα μέρες πάνε
που δεν τον είδα. Σίγουρα κάποια καινούργια γλύκα
θα έχει βρει γι αυτό και με μ’ έχει αποξεχάσει.
Μα τώρα θα τον δέσουνε τα μάγια. Κι αν και πάλι
θα με πικράνει έτσι δα, ε, τότε, μα τις Μοίρες,
του Αδη την εξώπορτα θα πάει να χτύπησει.
Τέτοια μες στο σακούλι μου-το λέω-φαρμάκια κρύβω
που ένας ξένος, Δέσποινα, μου τα ’μαθε, Ασσύριος.

Οδήγα τ’ άτια σου εσυ χαρούμενη κυρά μου
απάνω απ' τον Ωκεανό και όπως μέχρι τώρα
την πίκρα εγώ τη βάσταγα, πάλι θα τη βαστάξω.

Χαίρε Σελήνη λαμπερή και τ’ άλλα σεις αστέρια-
χαίρετε σύντροφοι ήσυχοι του άρματος της Νύχτας.


                                  ---------

    ΣΤΟ ΜΑΡΑΚΙ ΜΟΥ

Βρε για στάσου! Τι έχω πάθει;
Πώς την Τρίπολη αφήνω
δίχως κάτι τι να γράψω
για το κοριτσάκι εκείνο

που ομορφότερο δεν είναι
άλλο μες στην πόλη ετούτη,
λες κι ο θεός μόνο σε κείνο
χάρισε όλα του τα πλούτη-

ντροπαλότητα κι ευγένεια!
πρωτοφάνταχτη ομορφάδα!
και κομψότητα,και χάρη,
τρόπους, ήθος, εξυπνάδα!..

Και απ’ όλα τα πιο πάνω
τα καλά που είπα τα τόσα,
ένα μόνο αν είναι ψέμμα,
να μου κόψει ο θεός τη γλώσσα!

Κι ομορφότερο κουκλάκι
αν θα βρει κανείς στην Πλάση,
από τ’ άσπρα μου τα γένια
δέχομαι να με κρεμάσει.

Κι αν κανένας κοριτσάκι
δει στην πόλη πιο ωραίο
τότε εγώ τα ποιήματά μου
(τόσο που αγαπώ!) τα καίω.

Σοβαρότητα γεμάτο
μες στο δρόμο περπατάει,
Δεν αργεί και δε χαζεύει,
και σ’ αγνώστους δε μιλάει.

Απ’ το σπίτι στο σχολείο
κι από το σκολιό στο σπίτι
και το βήμα του ταχύνει
σα θα δει κάποιον αλήτη.

Και δεν κάνει όπως τ’ άλλα
τα κορίτσια κουταμάρες.
κι ούτε γνιάζεται για μόδες
και στολίδια και φανφάρες.


Παντελόνι φτάνει μόνο
και μπλουζί να βάλει άσπρα,
κι οι αγγέλοι τη ζηλεύουν
και της πιάνουν κάκια τ’ άστρα.

Σε κομμώτριες δεν πάει
να χτενίζει το μαλλί της
κι ούτε ανάγκη σκουλαρίκια
να κρεμάσει έχει στ’ αυτί της.

Κι όμως, όλα τα ωραία
της Τριπόλεως τ’ αγόρια
για χατήρι της πιανόνται
και μαλώνουν σαν κοκκόρια.

Αλλά όμως το Μαράκι
που μυαλό έχει στο κεφάλι
σημασία καμμιά δε δίνει
σ’ όποια τέτοια βλέπει πάλη.

Τα μαθήματά του έχει
για φροντίδα του μονάχη
και για να τα μάθει, η μόνη
είναι αυτό που δίνει μάχη.

Και γι αυτό στη γειτονιά μας
τη μικρή, όλοι όσοι ζούνε,
για τ’ ωραίο το Μαράκι
καλό λόγο έχουν να πούνε.

Και καλλίτερον απ’ όλους
λέω εγώ, που κάθε μέρα
ίδιες σκάλες ανεβαίνω
κι αναπνέω ίδιον αέρα,

μιας και μένουμε κι οι δύο
Σοφοκλέους νούμερο τρία
και μαζι κι οι δυο τραβάμε
της Τριπόλεως τα κρύα.

Μα, μικρούλι μου ομορφούλι,
Απ’ της πόλης σου τα μέρη
με φυσάει με μανία
της ζωής τώρα τ’ αγέρι.

Και προτού απ’ το φύσα φύσα
σα σημαία ράκη γίνω,
άλλο δεν μπορώ να κάνω:
τα μαζεύω και του δίνω!

Μα πριν φύγω μάθε τούτο:
πως το «γεια σου» που μου είπες
ένα μήνα πριν περίπου-
στο ισόγειο που με είδες-,

Που από την αγνή κι αθώα
την ψυχούλα σου εβγήκε,
σ’ όλαγνη κι αθώα κι εκείνη
μια ψυχή άλλην εμπήκε:

την ψυχή την εδική μου
παιδική κι αυτή που είναι,
οι ψυχές ως όλες είναι
των ποιητών, όπου δε γίνε-

ται χωρίς αγνή κι αθώα
μια ψυχή κι αυτοί να ζήσουν-
και που μόνο τους αφήνει,
σαν κεράκια όταν σβήσουν.

Και αυτή σου την εικόνα
(στα ολόλευκα ντυμένη
κι ένα «γεια σου» να μου στέλνεις
που στο νου για πάντα μένει)

θα τηνε κρατώ στη σκέψη
ως την ώρα τη στερνή μου.
Και για όσα έχω δώσει
θα ’ν’ αυτή η πληρωμή μου.

Και αυτό, καλό, γλυκό μου,
ντροπαλό μου κοριτσάκι,
πιόμα ολόγλυκο θα κάνει
του χαμού μου το φαρμάκι.

Αλλά φεύγοντας δε θέλω
με φαρμάκια να σ’ αφήσω,
παρά θέλω μ’ ένα δώρο
να σε αποχαιρετήσω,

Για να με θυμάσαι όταν
θα ’χω φύγει από την πόλη-
πόλη για την ομορφιά σου
που να λέει έχει όλη.

Κι άλλο δεν μπορώ να κάνω
παρά ένα ποιηματάκι
σαν αυτό να σου χαρίσω
αντί γι άλλο ένα δωράκι.

Γιατί αυτό εσύ το παίρνεις
Από του σπιτιού τη σκάλα
Ενώ θα ’χα  να στα φέρω
Δώρα αν θα σου ’κανα άλλα.

Μα στο σπίτι σου να έρθω
και την πόρτα να χτυπήσω
δεν τολμώ, κι όλο τον κόσμο
να ’θελα να σου χαρίσω.

Και θα είχε όλο το δίκιο
να μου πει όποιος μού ανοίξει:
«τι ζητάς εδώ κύριέ μου;»,
και μια φάπα να μου ρίξει.

Σου επήρα ένα κομπιούτερ,
Το αμπαλλάρισα για δώρο,
Και στου ισόγειου είχα φτάσει
Τον ιερό για μένα χώρο,

Και το χέρι μου είχα απλώσει
Το κουδούνι να χτυπήσω,
Μα όσα παραπάνω σου ’πα,
Μ’ έσπρωξαν και πάλι πίσω.

Σ’ ένα βουλγαράκι επήγα
Και το έδωσα, που ιδέα
Ούτε από κομπιούτερ έχει,
Και στους δρόμους όλο τρέχει.

Και αληθινά σου λέω
Δε λυπάμαι για το χρήμα
Μα για το κομπιούτερ-πες μου-
Τσάμπα πάει, δεν είναι κρίμα;

Τέλος πάντων, δεν πειράζει.
Από σε χρήμα δε λείπει
Και γι αυτό διόλου δε νιώθω
Για ό,τι έχει γίνει λύπη.

Και στο κάτου κάτου ποίημα
Δε θα πάρεις ποτέ άλλο
Κρατα αυτό λοιπόν Μαράκι
Και ας ειν’ λίγο μεγάλο.

Κι αφού φεύγω, άκου ακόμα
και παράπονο ένα που ’χω,
και που κουβαλώ μαζί μου
σα βαρύ να είναι ρούχο:

Είναι που σε με δεν ήρθες
είτε συ, ο Χρήστος είτε,
κάλαντα των Χριστουγέννων
ή Νέου Έτους να μου πείτε,

σαν μικρά ήσασταν ακόμα.
Κι άλλα έψαχνα, άγνωστά μου,
να μου τα ειπούν παιδάκια,
κι όχι εσείς, τ’ αγαπητά μου.

Χίλια παλιοευρώ κρατούσα
κάθε μια φορά που οι δυο σας
θα τα λέγατε σε μένα
με τον τρόπο τον δικό σας.

Τρεις χιλιάδες κάθε χρόνο
για σας τα ’χα φυλαγμένα-
για τα κάλαντα που θ’ άκουα
από το Χρήστο κι από σένα.

Όχι γιατί πλούσιος είμαι,
μα γιατί καμμιάν αξία
τα λεφτά για με δεν έχουν
και καμμία σημασία.

Κι επειδή θα τα ’χα δώσει
σε παιδάκια δυο, που η ζήση
με χαρίσματα απ’ τα σπάνια
τα ’χει απλόχερα προικίσει.

Ποιος σας κράτησε το βήμα
δώθε πάνω να μη ’ρθείτε
με τη θεία σας φωνούλα
και σε μένα «να τα πείτε»;

Όμως παύω-δε ρωτάω.
Μόνο πριν το Νέο Έτος
φεύγω, πριν να δω και πάλι
πως δε θα ’ρθετε ούτε φέτος.

Κάκια όμως δεν κρατάω
(πώς θα το ’κανα γι αγγέλους;)
μόνο πίκρα μια μεγάλη
που θα μ’ έχει μέχρι τέλους.

Μα εμπρός! Τραγούδι πιάστε
σεις μικρό, εγώ μεγάλο
κι ας ριχτούμε ο καθένας
στης ζωής τον όποιο σάλο!

Όσο οι άνθρωποι υπάρχουν
και η γη όσο γυρίζει,
τα παράπονα δε σώνουν
κι η ομορφιά θα ξεχειλίζει.

Μπρος! Καινούργιες  περιπέτειες!
Μπρος! Καινούργια καρδιοχτύπια!
Για καινούργιους μπρος γειτόνους-
γέρους, γρηές, και νιες, και νήπια!

Μπρος! Η ζήση καρτεράει-
οι ανοιχτές της οι αγκάλες
χίλια μυρια έχουν ισόγεια
και τριώροφα με σκάλες!

Ας αφήσω όμως τις κλάψες
και τ΄αποχαιρετιστήρια-
οι ταμίες του μέλλοντός μας
τσάμπα δίνουν εισιτήρια

Για χαρές, για διασκεδάσεις,
για ωραίες γνωριμίες-
κι οι θεοί του μέλλοντός μας
από μας ζητούν θυσίες.

Ας τρυγήσουμε τα κάλλη
κάθε Άνοιξης και Θέρους!
Κι άλλα θα ’βρω εγώ κουκλάκια
και ποιητές  συ συναιτέρους.

Ζήτω ο κόσμος ο μεγάλος!
Μια γωνίτσα η Σοφοκλέους!
Ζήτω η ζάλη της ελπίδας
που μας έχει πάντα νέους!

Ζήτω τα όμορφα ταξείδια!
Ο θεός ο Έρως ζήτω!
Ζήτω οι έξυπνοι ανθρώποι!
Ζήτω ακόμα κάθε βλήτο!

Όλοι έχουν εδώ πάνω
το δικαίωμα να ζήσουν,
να χαρούνε,να χορέψουν,
κι όλοι τους να ευτυχήσουν.

Κι όπου βρει την ευτυχία
ο καθένας, χαρισμά του
κι ας τη βρήκε ίσως μέσα
στα σκοτάδια του θανάτου,

κι ας τη βρήκε στο μεθύσι,
στα χαρτιά ή στην αγάπη,
στον Ιππόδρομο, στον τζόγο,
πα’  στης θάλασσας τα πλάτη.

Περί ορέξεως ου λόγος.
Κάθε άνθρωπος και λόξα.
Άλλα όνειρα, άλλες σκέψεις,
άλλα βέλη, άλλα τόξα.

Απ’ αυτές τις μπούρδες όμως
να κρατήσεις συ Μαράκι
ένα πράγμα: ότι κάθε
αγοράκι ή κοριτσάκι,

κάθε άνθρωπος μεγάλος,
ή μικρός, ή όποιος να ’ναι,
είναι κάποιος που όμοιός του,
κανείς άλλος δε θε’ να ’ναι.

Πλάσμα που για μια μονάχα
φάνηκε φορά στην Πλάση,
και μ’ αυτό ίδιο, κανένα,
και ποτέ δε θα περάσει.

Και αυτό σημαίνει ότι
μόνο συ μπορείς να κρίνεις
τι σε σένανε ταιριάζει,
τι απορρίπτεις, τι εγκρίνεις.

Όπως είναι το δικό σου
το μυαλό, δε θα ’ρθει άλλο,
κι αν το σύμπαν μας ακόμα
όσο ήθελε ειν’ μεγάλο,

κι όσοι κι αν θα γεννηθούνε
σ’ όποια αστέρια, κι όσοι ανθρώποι,
κι όσοι κι αν κατοικηθούνε
από ανθρώπους, κι όποιοι τόποι.

Κι αφού ξέρεις πια Μαράκι
τη μοναδικότητά σου,
είσαι υπεύθυνη για όλα
που είναι μοναχά δικά σου.

Το σχολείο, τα βιβλία,
τις παρέες, το φαί σου,
μ’ ένα λόγο για την ίδια
είσαι υπεύθυνη ζωή σου-

τη ζωή που είναι δικιά σου
κι άλλου κανενός.Τελεία.
Και ας λέει ό,τι θέλει
όποιος κύριος ή κυρία.

Είχαμε...-α!- στα «ζήτω» μείνει.
Ζήτω το λοιπόν τα πάντα.
Το χαρτί, η κιμωλία,
το μολύβι σου, η τσάντα!

Ζήτω! Πες και συ Μαράκι
σ΄όλα γύρω σου κι εντός σου!
Ζήτω! Και ιδές-ο κόσμος
ευθύς έγινε δικός σου.

Ζήτω η φύση η αιώνια,
η καλή ζήτω η φιλία,
ζήτω τα όμορφα τ’ αγόρια,
ζήτω-φευ-και τα σχολεία!..

Αλλά φόρα έχω πάρει
και δε λέω να τελειώσω.
Γεια σου το λοιπόν Μαρία
που πεντάμορφη είσαι τόσο.

Και σ΄ευχαριστώ και πάλι
για το «γεια σου» αυτό που μου ’πες
που αξίζει όσων βραβείων
ασημένιες χίλιες κούπες.

Γεια σου. Και να με θυμάσαι.
μια φορά το μήνα έστω
(το Κου Κου Ε όσο θυμάται
του Καρλ Μαρξ το μανιφέστο).

Οπου να μαι θα το νιώθω.
Γιατί τότε αναμφιβόλως,
ένα κύμα καλωσύνης
κι ομορφιάς θα είμαι όλος.

        ----

Όλοι οι λαοί έχουν εναν εθνάρχη
Μια εθνική σταρ
Και διάφορα  ινδάλματα.
Κι εμείς για εθνάρχη έχουμε τον Καραμανλή
Και για σταρ μας εθνική τη Βουγιουκλάκη.
Και λατρεύουμε Σαββόπουλους και Σάκηδες
Κι οι τηλεοράσεις μας γεμάτες είναι από τσουλίτσες
κι από αλήτες μορφονιούς.
Κι οι κινηματογράφοι μας από ταινίες-κακή μίμηση
κακών ξένων προτύπων.
Τέτοιοι που είμαστε τέτοιοι μας πρέπουν.

Καλά που οι ευρωπαίοι
έχουν ανάγκη από σαλτιμπάγκους
και μας ανέχονται. 


*


Ένας τζίτζικας μου έκανε την τιμή
Να ’ρθει να κάτσει στα βασιλικά του μπαλκονιού μου.
Και τραγουδούσε.
Χρονια εφτά χωμένοι μες στη γη
Κάποια ωδεία θάχουν φαίνεται εκεί 
Που τους μαθαίνουν μουσική
που εκτός από τους τζίτζικες
Αρέσει και σε γάτες και σε ανθρώπους. 
Η διαφορά είναι πως οι γάτες
Και τον βιρτουόζο καταπίνουν με τη μουσικη μαζί
Ενώ οι άνθρωπι αρκούνται μόνο στο να τον ακούνε. 

Κι όμως
Έχω ένα φίλο από την Ουκρανία
Που δεν μπορεί να κοιμηθεί ή να ηρεμήσει
Όταν τραγούδι ακούσει τζιτζικα-
Δεν έχουν τζιτζικες στην Ουκρανία.       



*



Ο φίλος μου που βγαίνουμε τα βράδια έξω και περνούμε καμιά ώρα
Μακριά απ’ τους άλλους σαν ιδιάζονυες και σαν ανώτεροι
 Έφυγε χτες για δέκα μέρες.

Κι απάνου που τα είχα βάψει μαύρα
Ήρθαν οι διπλανοί 
Που στο νησί τους είχαν πάει για διακοπές.

Κει που θα μ’ έτρωγε η μοναξιά λοιπόν,
να η παρέα.
Κι όχι πως θα συνομιλούμε ή θα βλεπόμαστε
Μα θ’ ακούω τη νοικοκυρά να πλένει πιάτα στην κουζίνα
Κι όταν απέξω από την πόρτα τους περνώ
Θ’ ακούω την τηλεόρασή τους.
Τι άλλο θελει ένας μόνος;

Και μάλιστα
Καμιά φορά
Έρχεται κι ο τετράχρονος ο εγγονός τους
Που αν είμαι τυχερός 
Κι έχει όρεξη για τις παιδιάστικες μοναχικές του φλυαρίες 
Θα ’χω γιορτή.


*

Θυμάμαι κάτι πρωινά στη Νέα Βύσσα.
Είχαμε στήσει τη σκηνή μας σ’ ένα μποστάνι μέσα.
Ήταν το εβδομήντα τέσσερα με την επιστράτευση.
Ο ήλιος έλαμπε κάθε πρωί εκεί με μία λάμψη
Που δεν την έχω από τότε ξαναδεί.
Το βορινά του ρούχα θάναι λαμπρότερα.

Και το Γρηγόρη θυμάμαι το Λαυρεντιάδη
Να μου λέει ένα πρωί «Κυρ λοχαγέ
Ποτέ δεν έχω ξανδεί τόσα πολλά μικρά καρπούζια μαζεμένα».

Ήτανε τότε που στραμπούληξα το πόδι μου πηγαίνοντας στην όχθη του Έβρου
Για να δώ του τούρκους τους φαντάρους απέναντι.
Μπροστά πήγαινε ο Σαβιολάκης-νέος ανθυπολοχαγός
Και για να τον ακολουθώ έτρεχα.

Με την υγρασία ακόμα με πονάει.


*


Πολλές φορες
κοιτάζοντας τον ουρανό το βράδυ
Έχω την αίθσθηση πως κάποιο ματι από κει πάνω
Κοιτάει κατά τη γη.
Κι έχω την αίσθηση πως κάποιο μάτι από δω πανω
κοιτάει το μάτι εκείνο.

Και πια δε θέλω άλλο.
Μου αρκεί η αίσθηση αυτή
Μου αρκεί αυτή η παρέα για να υποθέτω
Πως μόνος μου δεν είμαι μες στο σύμπαν. 
Και η υπόθεση αυτή είναι ικανή
Να γεφυρώνει το άδειο ανάμεσά μας.

Κι όπως το λέω ας μη κανείς νομίσει    
Ότι το μέσα μας κενό μένει αγεφύρωτο.

Γιατί το νήμα όπου μας ενώνει
Αρχίζει από το στήθος καθενός μας
το δέρμα διαπερνώντας και τους πνεύμονές του,

Και καρδιά καλύπτει και ψυχή κι υπόστασή μας.


*


Έδωσα στη Μαντώ τον «Καραϊσκάκη» μου
Και στην Αντονέλα τον «Αγαμέμνονα».
Γκαρσόνες είναι στο καφέ που πάω καμιά φορά.

Θα τα πετάξουνε σε καμιάν άκρη
Αν όχι κατευθείαν στα σκουπίδια.

Εγώ όμως έκανα το χρέος μου.
Μοιράζω τα γραφτά μου.
Δεν τα κρατώ για μένανε.

Τη Δευτέρα
Θα δώσω στη μπακάλισσα τη «Γένεσή» μου. 


*


Από τη λαική αγόρασα δεκάξη αραποσίτια.
Θα προλάβω να τα φάω πριν χαλάσουνε; 
Όχι.
Γιατί τα πήρα;
Γιατί μπορούσα να τα πάρω.
Δεν είναι μια καλή αιτία; 

Θυμάμαι
Που είχαμε πάει στο χωριό με τον πατέρα μου καλοκαίρι.
Εγώ μικρός μικρός.
Φτάσαμε στο χωράφι του αδερφού του με το καλαμπόκι.


Ανάψαμε φωτιά και ψήσαμε μερικά αραποσίτια.
Πάνω που τα τρώγαμε
Ακούστηκε η φωνή του θείου μου
δήθεν επιπληκτική: Τι κάνετε σεις εδώ;
Γελάσαμε όλοι.

Αστεία συνηθισμένα
που όλοι τα λένε
Μα για καθέναν μοιάζουνε κοινούργια
Κι είναι ικανά να φέρουν λίγην ευωχία.
Μικροί άνθρωποι, μικρά  αστεία.


*


Κάθε Κυριακή
Στις δέκα, που τελειώνει η λειτουργία
Πάω στην εκκληίια της γειτονιάς.
Πάντοτε κάποιο μνημόσυνο υπάρχει.
Μπαίνω στη σειρά και παίρνω κόλυβα.
Ζητάω κι ένα για τη γυναίκα μου.

Τρωω το ένα
Και μοιραζω το άλλο στους κυριακάτικους διαβάτες.
Για ποιον είναι; με ρωτανε.
Τους λέω κάποιον συγγενή,
Μέσα μου όμως λέω δυνατά «Για μένα!».

Ποιος άλλος έχει
Ο ιδιος
Μοιράσει κόλυβά του;
Και δεν είναι από ιδιοτροπία που το κάνω
αλλά επειδή κανένας δε θα φτιάξει για μένα κόλυβα.
Έτσι
δεν τα χρειάζομαι ούτε αυτά.

Κίνηση retrograd, όπως λέγαμε
Όταν βγάζαμε ανάποδα τη σκωληλοειδή απόφυση. 


*


Βγήκα βράδυ.
Στο παγκάκι όπου έκατσα
Ήρθε κι ένας άλλος και κάθισε στην άλλη άκρη.

Στο γυρισμό
Ένα νήπιο στάθηκε μπροστά μου
και μου εξηγούσε κάτι με σοβαρότητα
Στην ακαταλαβίστική του γλώσσα.

Πιο κει μια μπάλα έσκασε στα πόδι μου.
Την κλωτσησα να πάει στο παιδί που τήνε κλώτσησε.

Και στο ζαχαροπλαστείο της γωνίας
Η καθαρίστρια με χαιρέτησε χαμογελώντας.

Πολλή κοινωνικότητα .
Πρέπει να βρω έναν άλλο δρόμο.


*


Με θέλει.
Με θαυμάζει και με προσέχει.
Δε θέλει να το καταλάβω.
Το δειχνει όμως άθελά της.

Κατεβασμένα μάτια όταν συναντιόμαστε.
Τρεχει ανεβαίνοντας ή κατεβαίνοντας
Όταν διασταυρωνόμαστε στις σκάλες.
Και χτες,
Ενώ χαριεντιζόνταν με το μωρό της αποκάτω
που με τη μητέρα του περίμεναν το ασανσέρ,
Ενώ έκανε πως δεν με βλέπει, φεύγοντας
κι ενώ χαιρέτησε την άλλη «γεια σας» βλέποντάς την,
Κι ενώ έδειχνε πως φεύγει αγνοώντας με
Μα ενα βλέμμα βιαστικό
και τάχα αναγκαστικό-
απ’της φυγής της τη φορά-
μου έριξε.

Με αγαπάει.
Με θέλει.
Με ποθεί.
Μα ούτε αυτή θα μου το πει
Ούτε κι εγώ θα της ειπώ ότι μου αρέσει. 

Έτσι 
άγνωστοι θα πεθ;aνουμε.

Η Ελλάδα κλαίει για τους νέους ανθρώπους που της φεύγουνε. Οι έλληνες κλαίνε για τα σπίτια που χάνουνε, για τους μισθούς και τις συντάξεις τους που κόπηκαν, για τους νεκρούς τους από πλημμύρες και φωτιές, για τα παιδιά τους που πεινάνε, για την ασφάλεια που δεν έχουν, για την πικρή ζωή τους.
Και η κυρία Αχτσιόγλου γελάει αυτάρεσκα, ναρκισσιστικά, ωραιόπαθα, εγωλατρικά και ακατάπαυστα, στο φτιαχτό βίντεο που έγινε για να το δείξει σε όλη την Ελλάδα.
Και όπου δηλώνει ότι δεν πρόκειται στο μέλλον να κάνει «σχέση» με πολιτικό, γιατί ήδη έχει. Και μας είπε και το όνομα του γκόμενού της: «Ο Τζανακόπουλος καλέ….»
Δεν μας είπε μόνον από πού τον παίρνει, σε ποιες στάσεις, αν χρησιμοποιούν προφυλακτικό, τι λόγια λένε, πόση ώρα μετά την ιεροσυλία τους πλένονται, ό,τι άλλο τέλος θα ενδιέφερε τον έλληνα πολίτη.
Ένα φρόκαλο και ένα κρετίνος λακές.
Η ελληνική γλώσσα, πλούσια, πολλές φορές συγχέει το πλουσιοπάροχο δόσιμο με την σπατάλη, δίνοντας σε μία λέξη περισσότερα γράμματα από όσα απαιτούνται για την πλήρως ορισμένη και τέλεια σημασία της. Έτσι έκανε και με το όνομα της κυρίας Αχτσιόγλου-του έδωσε επιπλέον τα γράμματα χι, γιώτα, γάμμα, και επίσης ένα παραπανήσιο όμικρον.

Αξιολύπητος και τρομοκρατημένος μαζί εμφανίζεται σε αίθουσες και πλατείες ο χαζός πρωθυπουργός.
Άλλοτε γελάει. Του χουνε πει του γελοίου ότι το να γελάς δείχνει άνθρωπο ικανοποιημένο από τον εαυτό του και ότι το γέλιο προδιαθέτει ευχάριστα τους θεατές και ακροατές του. Και γελάει εκείνο το αταίριαστο γέλιο, όπως εκείνο που φόραγε όταν βγήκε από την δεκαεφτάωρης διάρκειας  «σύσκεψη», για να μας πει ότι στις λίγες εκείνες ώρες αυτός κατάφερε να καταστρέψει την Ελλάδα. Γελά ο γελοίος καν τι μη γελοίον ή.
Ή, φορές, φοράει εκείνο το πρόσωπο με τις ρυτίδες του μετώπου, προσπαθώντας να δείξει ότι γνοιάζεται για τον τόπο.
Ένας ανίκανος, περιστοιχιζόμενος από αριβίστες. Οι οποίοι έχουν εξαφανιστεί όπως τα ποντίκια από μελλοβύθιστο καράβι, αφού πρώτα έπεισαν τον χαζό πως μόνον αυτός είναι ικανός να «αναστρέψει» την κατάσταση
Όποιος θέλει να δει το πεφταστέρι του χαζού πρωθυπουργού, ας κοιτάξει στον ουρανό τις μεταμεσονύχτιες ώρες της εφτά Ιουλίου.
Μόνο που τα πεφταστέρια δεν είναι αστέρια αλλά τυχαία άχρηστη σκόνη που η μόνη αξιοπρτόσεχτη και χρήσιμη συνιστώσα της ύπαρξής της είναι το πέσιμο και η εξαφάνισή της.

Δεν συμφωνώ. Τα δικά μου είναι:
Ο βαρώνος Μυγχάουζεν ή ο Χαζοχαρούμενος Βουτυρομπεμπές: 20%
Ο λησμονήσας τα γραμμάτια της Ζήμενς: 38%
Η μανιακή σουφραζέτα: 4%
Το κολλημένο γραμμόφωνο: 5%
Οι βροντόφωνοι: 7%
Ο Κηραλοιφάς: 6%
Λοιποί: 20%