ΑΤΙΤΛΟ 

               (παναρχαιο)

Προβάλλει σαν λέαινα η αυγή πεινασμένη
Του μαύρου βουνού απ’ την άγρια ράχη.
Δεν ψάχνει γιά θύματα. Η Γη τρομασμένη
Για τ’ άπληστο στόμα της έτοιμα τάχει.

Τα νύχια της ρόδινα, βαμμένα απ’ το αίμα
Των χτες, των προχτές, των πριν της θυμάτων.
Φανάρι χαιρέκακο του ήλιου το στέμμα
Φορεί, άθλιο τέχνασμα σκότιων εγκάτων.

Το άνυδρο, τ’ άβουλο, πυρρό μεσημέρι
Κουρέλια θα βρει φρικτά ρημαγμένα
Να εξουσιάσει. Με ποιο τάχα ταίρι
θα σμίξει να κάνει του Αύριο τη γέννα!;