ΑΛΛΟΤΗΣ

Σαν να πετώ σε ουρανού
καινούργιου τους αιθέρες
σαν πια να μην υπάρχουνε
οι νύχτες και οι μέρες.

Σαν να σταμάτησε η ροή
του χαροκλέφτη χρόνου
και σαν η αίσθηση η καυτή
να χάθηκε του πόνου.

Σαν των κρυφών των λογισμών
να στέρεψε η πηγή
κι οι μαχαιριές στα σώματα
δεν κάνουνε πληγή.

Σαν σ’ άνθρωπων παράξενων
τη γη να ’χω βρεθεί
που άφατη μια μέσα τους
γαλήνη έχει χυθεί.

Κι οι απειλές των ισχυρών
για δες-δεν με τρομάζουν…
αλήθεια, τόσο μακρινά  
τα χτεσινά μου μοιάζουν!