ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ
(Τρίπολη, 2002)

Μεριάστε!
Περνάν οι φοιτητές!
Η ελπίς του Έθνους!
Οι φοιτητές της Τρίπολης!
Δεν τους βλέπετε, ωραίοι σαν πρίγκηπες κι ας είναι-
που καταδέχτηκαν  ’ρθουν να εξευγενίσουνε την πόλη σας
με την ανώτερή τους παρουσία;

Αυτοί!
Αυτοί!
Αυτοί!-ο θαυμασμός να προχωρήσω δεν μ' αφήνει-
Αυτοί που στην Αθήνα θα 'πρεπε μόνο-ή τουλάχιστον-να είναι,
οι ευγενείς,
οι άνθρωποι των Γραμμάτων όπου το μυαλό τους
στ' ανώτατα του πνεύματος αξιώματα τούς οδηγεί!

Μη σας γελά
που όταν μπαίνουνε στα μαγαζιά σας να ψωνίσουν
μια καλημέρα σας πετούν.
Είναι που τρόπους τους εμάθαν στο σχολείο.
Αλλιώς πολύ θα σας επήγαινε και που ψωνίζουν από σας.

Η Αθήνα!
Η Αθήνα!
Το μόνο μέρος το για φοιτητές αντάξιο!
Ας έχει χάρη
που πανεπιστήμια και σε άλλες πόλεις η αριστερή παράταξη έφτιαξε,
αλλιώς και όλα τα πανεπιστήμια κι οι Σχολές θα ’τανε στην Αθήνα,
κι η Τρίπολη θα έμενε χωρίς
την ευεργετική τους παρουσία.  
Και του πνεύματός τους δίχως την λαμπρότητα,
Θα έμενε μες στο σκοτάδι.

Μεριάστε!
Οι φοιτητές της Τρίπολης περνούν!
Βγαίνουνε-ναι-καμιά φορά μες απ' το άσυλό τους-το πανεπιστήμιό τους εννοώ-
όπου τάβλι παίζουν,
που σταυρόλεξα απ' τα δύσκολα λύνουν,
που παίζουνε κιθάρα και ακορντεόν,
που χρώμα τοίχου δεν θα δεις στα δωμάτιά τους από τις πολλές αφίσες
που κολλημένες έχουνε στους τοίχους τους.

Άσυλο που κανείς καθηγητής δεν το χαλάει.
Και γιατί άραγε να το 'κάνε;
Ελευθερία!
Εδώ ειν' Ελλάδα!
Δεν είμαστε κουτόφραγκοι εμείς!
Εμείς είμαστε πρωτοπόροι σε ό,τι ευγενές κι επιστημονικό- έρευνα κυρίως.
Γιατί ο καθηγητής την τάξη να χαλάσει
της αταξίας των Σχολών;
Δημοκρατία!
Εδώ ειν’ Ελλάδα!
Δεν είμαστε κουτοαμερικανάκια εμείς!
που να μας κοροϊδεύουν με λειψές δημοκρατίες.
Ελευθερία, Δημοκρατία, έννοιες
που στου Κολοκοτρώνη το βρακί κιόλας μέσα ήσαν
καλά με λίπασμα θρεμμένες
πριν ξεχυθούν
κι όλη την Επικράτεια γονιμοποιήσουν.

Αμέ ο Μακρυγιάννης;
Αν πνεύμα δεν κατείχε ελληνικόν
Προγονικόν αρχαίον-
Καθώς οι φοιτηταί μας έχουν-
απόγονοι όλοι όντες των αρχαίων εκείνων-
θα μάθαινε στα τριάντα του και βάλε να διαβάζει;
Τέτοια μανία ιερή για μάθηση
σε ποιου αλλουνού λαού θα έβρεις τους πολίτες;

Τέτοια θεριά πολιτισμού είναι κι αυτοί.

Μα απ’ τους μπακάληδες και τους δικηγορίσκους της Τρίπολης
τι περιμένεις;..

Ενώ αυτοί!
Οι φοιτητές!
Αυτοί!
Αυτοί,
τουλάχιστον Αθήνα θα ριζώσουνε,
επάξια όταν πάρουν τα πτυχία τους.
Για να μην πω
πως θα πάνε Έξω, στην Ευρώπη,
εκεί το πνεύμα τους όπου ταιριάζοντας τους οδηγεί…

Και μόνο μεταξύ τους παρεϊζονται οι φοιτητές της Τρίπολης.
Αλίμονο,
οι πρωτοπόροι με υστάτους εντοπίους να συγχρωτίζονταν...
Αυτούς τους καρτερούνε δόξες και τιμές
και οικίες θα τους έχουν μέσα τους πολυτελείς.
Αυτοί!
Αυτοί!
οι συνεχιστές του θαύματος που Ελλάδα λέγεται!

Από αυτούς πολλοί θα γίνουν Γραμματείς,
Ανώτεροι υπάλληλοι υπουργείων,
Πανεπιστημιακοί καθηγητές,
Πολιτικοί -και τι πολιτικοί- πολιτικοί του κύρους του διεθνούς
των σημερνών πολιτικών ελλήνων.

Τοιαύτα τέρατα πολιτικά.
Απόδειξις της τέτοιας των ιδέας και πορείας
είναι που τίποτε δεν νοιάζονται ν’ αλλάξουν μες στο Κράτος,
αφού βεβαίως όλα όμορφα είναι ήδη.

Και έτοιμοι είναι
να παραλάβουν οι ελπίδες του Έθνους και του Κράτους και της Δόξας μας
τα ηνία,
όχι μόνον ως ήσαν πριν αυτοί να γίνουν φοιτητές
μα όπως τώρα είναι ωραία,
καθώς αυτοί με την ανωτερότητά των το έχουν κάμει.

Ήτοι
Με την υπόληψη των ξένων,
με την Παιδεία μας υψηλή,
με εντίμους όλους τους πολιτικούς μας,
Με Πρόεδρον Δημοκρατίας ιδανικόν,
Με τις Υπηρεσίες όλες   ευτυχείς να λειτουργούν.

Ω! όλβιοι φοιτηταί της Τρίπολης!
 Όπου δεν έχετε κάτι που διόρθωσιν να χρειάζεται
παρά να συντηρήσετε μόνον καλείστε
το Κράτος μας που όλοι σέβονται οι γηγενείς
ενώ οι αλλογενείς εποφθαλμιούν φθονούντες.

Μονάχοι, φοιτητής με φοιτητή παρέα κάνετε
Ελπίδες μας εσείς.
Και την τύχη έχουμε να ακούμε τις ανώτερες τις  συζητήσεις σας
και τους σωτήριους ν’ ακούμε προβληματισμούς σας
στα εστιατόρια όπου πάτε
και  
απόμακροι πολύ,
σαν περιούσιος τάξις σεις που είστε, τρώτε.

Και διάλογοι υψηλοί κι ελπιδοφόροι κάθε τόσο ακούγονται :
«Ρε πούστη μου το δεύτερο πακέτο σήμερα τελειώνω!»
«Μετρίαστο λιγάκι ρε μαλάκα…»
Και η δεσποινίδα της παρέας:
«Εγώ το άρχισα…
(όλων τα βλέμματα σ’ εκείνην στρέφονται)
«στάσου να δεις… πόσο ήμουνα…»
Σπεύδουν οι άρρενες να εικάσουν
«Δεκαοχτώ;.. Δεκαεφτάμισυ;…»
Και κείνη: Σιγά! πού ζείτε ρε μαλάκες;
Δεκατεσσάρωνν ήμουνα…για την ακρίβεια
δεκτριών και έντεκα μηνών..."

Το θέμα λύθηκε. Έτσι συνηθίζουν,
και κάθε θέμα σοβαρό έτσι θα λύνουν
όταν τα ηνία πάρουνε του Κράτους
οι φοιτητές της Τρίπολης.

Και όταν κάποιος απ' αυτούς θα γίνει βουλευτής
(γιατί από τέτοιους κάποιους γίνονται οι βουλευτές)
κι ακούει για την Τρίπολη, θα λέει:
"Εκεί ήμουνα φοιτητής μαλάκα!»
Κι αυτό ειν' όλο που θα του ’χει μείνει
από την Τρίπολη
σαν όπως η σανίδα μένει από τον ναυαγό
ενώ χαμένος είναι και ο ναυαγός στο ερημονήσι του
και η κακομοίρη, η αθώα, η αξιοσέβαστη, η αγία σανίδα.