Μόνον αν έδιωχνε τον Τσίπρα ο ΣΥΡΙΖΑ  είχε ελπίδα.
Μα αυτό δεν γίνεται ως τις επόμενες εκλογές.
Γι αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ τελείωσε.
Ότι ο Τσίπρας είναι γελοίος και ανίκανος φάνηκε από την πρώτη μέρα της ανάληψης της αρχηγίας του.
Όσοι με διαβάζουν ξέρουν τι έχω πει κατά καιρούς για τον Τσίπρα.
Τον συγκρίνω με τον Κωνσταντίνο Γλύξμπουργκ και με τις γελοιότητες που έκανε εκείνος απέναντι στη Χούντα.
Τον χαρακτηρίζω σαν την Βουγιουκλάκη που άλλης μη υπαρχούσης, την είχαν αναγάγει σε «εθνική σταρ», με τα γελοία φτηνά και μωρουδίστικα φερσίματά της , με το να μιλάει σε αυτόν που ήταν δεξιά της κοιτάζοντας αλλού για να μη φανεί σε προφίλ λήψη η μεγάλη μύτη της, με τον γελοίο γάμο της με τον Παπαμιχαήλ, νομίζοντας ότι είναι αυτή η Λιζ Τέιλορ και ο άντρας της ο Μπάρτον.
Έτσι θεοποίησαν και οι «αριστεροί» έλληνες τον Τσίπρα. Και τον βάφτισαν αριστερό, μη υπάρχοντος άλλου για να αναλάβει το «δοτό» δαχτυλίδι της ηγεσίας-τρομάρα του.
Μα δεν φταίει αυτός μόνον, φταίνε και όλοι όσοι άξιοι μέσα στο κόμμα τους τον ανέχονταν-και γι αυτή τους την ανοχή και μόνον δεν τους αξίζει-και δεν το τολμούν- να αναλάβει κανένας τους την αρχηγία.
Και πήρε ο γελοίος και την Τσαπανίδου, νομίζοντας τι; Ότι θα τραβήξει ψήφους με την μόνη ικανότητά της να παρλάρει ό,τι της γράφουν, ενώ δεν έχει ιδέα πολιτικής και που έδειξε την άγνοιά της κάθε φορά που ήρθε αντιμέτωπη σε συζήτηση με όποιο-παιδαρέλι κιόλας- στέλεχος είτε του Μητσοτάκη είτε του Ανδρουλάκη;
Απομωραίνει Κύριος…
Αυτό λοιπόν είναι το τέλος της «αριστεράς» στην Ελλάδα.
Άκουσα ότι αρχηγός ίσως να γίνει η Αχτσιόγλου, και μου ήρθε εμετός γιατί όταν ακούω το όνομά της μου έρχεται στο μυαλό η εικόνα της όταν ακκιζόμενη στις κάμερες μπροστά μας είπε προεκλογικά σεινάμενη και κουνάμενη : «Έχω γκόμενο- τον Τζανακόπουλο». Το καινούργιο που θα έφερνε αυτή στους έλληνες θα ήτανε να μας πει και σε τι στάση την απαυτώνει ο Τζανακόπουλος.
Κι έχεις και τον Ανδρουλάκη, αυτόν τον άξεστο ονειροπαρμένο, να ονειρεύεται μεγάλωμα του ΠΑΣΟΚ, λες κι αυτός είναι ο Αντρέας και  λες κι έχουμε μόλις βγει από δικτατορία…
Μα ο Χριστός μόνον αναστήθηκε και κανείς άλλος-πόσο μάλλον ένα ολόκληρο κόμμα. Και Αυτός όταν αναστήθηκε δεν έκατσε πια κοντά μας αλλά αναλήφτηκε.
Ότι ο Ανδρουλάκης θα πεθάνει (πολιτικά), είναι βέβαιο.
(Ειρωνεία: ο Χριστός πέθανε γυρεύοντας να αποφύγει τον Σταυρό, ο Ανδρουλάκης θα πεθάνει-πολιτικά-επιζητώντας όχι έναν σταυρό αλλά πολλούς…)
Ας ετοιμαστούμε λοιπόν να λουστούμε τον Μητσοτάκη. Τουλάχιστον αυτός λέει καθαρά: θα σας αλλάξω τα φώτα-δεν κάνει τζιριτζάντζουλες.
*
Να πω δυο λόγια και για τον Ερντογκάν. Τον γίγαντα της γειτονιάς μας.
Με όλους τα έχει καλά. Οι Ρώσοι τον υπολογίζουν και οι ΗΠΑ τον φοβούνται. Έκανε την Τουρκία μεγάλη πάλι και υπολογίσημη. Ο Τσαβούσογλού του είναι ο δεύτερος μεγάλος Υπουργός Εξωτερικών στον κόσμο μετά τον Άγγλο υπουργό εξωτερικών. Ο Δένδιας μπροστά σ’ αυτόν και ο Μητσοτάκης μπροστά στον Ερντογκάν είναι καθένας τους όπως η μύγα μπροστά στο βουβάλι, που με μια κίνηση της ουράς του τους κάνει πέρα.
Αυτούς έχουμε με αυτούς θα πορευτούμε. Μα να ξέρουμε τουλάχιστον τι μας γίνεται.
*
Να μιλήσω λίγο και για το άλλο θέμα που έχει γίνει δεύτερο μπροστά στις εκλογές-για την Πισπιρίκου.
Από ό,τι ακούω όχι μόνον από την αρχή αλλά και μέχρι σήμερα, όλες οι κατηγορίες εναντίον της είναι… η εξής μία: ότι έδειχνε απαθής για όσα συνέβαιναν στις κόρες της.
Και ακούς αυτό να λέγεται από διάφορα στόματα μαρτύρων, με λόγια άλλα κάθε φορά. Αν δείτε τις ειδήσεις όποιου είδους, θα το δείτε αυτό.
Πρέπει μήπως να τιμωρηθεί γιατί έχει αυτό τον χαρακτήρα;
Ακούστε λοιπόν μια περίπτωση ανθρώπου παρόμοια με αυτήν, που την έζησα από κοντά.
Όταν φοιτούσα στο Πανεπιστήμμιο της Θεσσαλονίκης, είχαμε έναν συμμαθητή-δεν είναι ανάγκη να πω το όνομά του-, που οτιδήποτε και να έλεγε, το συνόδευε με μια έκφραση του προσώπου του σαν να κορόϊδευε εκείνον στον οποίο μιλούσε. Έλεγε ας πούμε σε κάποιον «έχεις ένα τσιγάρο γιατί εμένα μου τέλειωσαν;», ενώ ταυτόχρονα το πρόσωπό του έπαιρνε την έκφραση ανθρώπου που λέει ψέματα, και  μάλιστα σε κείνον από τον οποίο περίμενε να του δώσει ό τι του είχε ζητήσει.
Όλους τους εκνεύριζε αυτή του η συμπεριφορά. Και λέγαμε μέσα μας ότι «ψέματα λέει», και  άλλοι του ικανοποιούσαν το αίτημά του (όπως π. χ. στην παραπάνω περίπτωση), ενώ άλλοι, χολωμένοι ή εκνευρισμένοι από την συμπεριφορά του αυτή, δεν το έκαναν.
Αν λοιπόν αυτός ο άνθρωπος βρισκόταν κάποτε αντιμέτωπος με την κατηγορία τριών φόνων, θα συμπεριφερόταν όπως πιο πάνω περιέγραψα, είτε μιλούσε με γιατρούς, είτε φώναζε κάποιον για να τον βοηθήσει (για κάποιο περιστατικό ανάλογο με την περίπτωση της Πισπιρίκου ), γιατί έτσι τον οδηγούσε το ντι εν εϊ του να κάνει.
Και να γιατί το υποστηρίζω αυτό.
Ο άνθρωπος αυτός, στα τριάντα του χρόνια αρρώστησε από Ca του πνεύμονος. Και, δυστυχώς, μας άφησε σ’ αυτή την ηλικία από τη νόσο αυτή.
Ε! λοιπόν, προσέξτε σας παρακαλώ. Κατά τη διάρκεια της ασθενείας του και μέχρι της κοιμήσεώς του (επιτρέψτε μου να το λέω έτσι γιατί ήταν άγιος άνθρωπος, ήταν ο καλλίτερος άνθρωπος που έχω γνωρίσει στη ζωή μου-και αυτή είναι η πίστη και η γνώμη όλων των συμφοιτητών) που έγινε σε ένα χρόνο περίπου μετά από τη διάγνωση, ίδια μιλούσε και τότε σε όλους όπως πριν. Και ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΜΙΛΟΥΣΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΤΟΥ (την οποία ήξερε πολύ καλά όντας γιατρός), την ίδια αυτή έκφραση «ειρωνείας» είχε και πάλι….
Και δεν ξέρω εγώ αν είναι ένοχη η Πισπιρίκου, όμως δεν θα ήθελα να ακούω ότι ο τρόπος με τον οποίο κάλεσε τον γιατρό ή ο τρόπος με τον οποίο αντιδρούσε ενώ οι γιατροί πάσκιζαν να συνεφέρουν κάποιαν  κορούλα της, είναι στοιχείο ενοχής της, πάνω στο οποίο μάλιστα θα στηριζόταν και μία πιθανή καταδίκη της.
Θα μου πείτε: «Οι ψυχολόγοι θα κάνουν τη δουλειά τους».
Αναμφίβολα, και οπωσδήποτε αυτοί θα κρίνουν καλλίτερα από καθέναν άλλο. Όμως βλέποντας μετά από τόσους μήνες να επιμένουν οι μάρτυρες στα όποια παραπάνω είπα, θέλοντας μάλιστα αυτοί με αυτά να αποδείξουν ότι η Πισπιρίκου έκανε τα εγκλήματα, σκέφτομαι: Τι διάολο, δεν έχουν μάθει ακόμα ότι δεν παίζει  ρόλο αυτό στην υπόθεση;