Σάββατο 16 Μαΐου 2026

 Ελλάδα
Ο μανιασμένος διεκδικητής αγαθών για τα οποία δεν δούλεψε.
Ο κλασσικός έλληνας.

Ουκρανία
Μια γυναίκα που ενώ ο λαός της πολεμάει, αυτή τραγουδάει.

Σερβία
Χωρίς τίποτα τα θέλουν όλα. Και τα παίρνουν.

Μάλτα
Και μία όχι καραγκιοζίστικη παρουσία.

Τσεχία
Σοβαρά πράγματα. Μα σε ποιον πλανήτη ζουν και δεν έχουν ακόμα γελοιοποιηθεί;
Καλή, πολύ καλή φωνή.

Βουλγαρία
Ωραία γυναίκα-Βουλγαρία γαρ.\Με κέρδισε με την απλότητα και την επίδειξη όχι ψεύτικων πυροτεχνημάτων, αλλά ανθρώπινης αίσθησης.

Κροατία
Απλά, ανθρώπινα πράγματα. Δύναμη 
Θα έβαζα δέκα.και μελωδία που σε ανυψώνει.

Ηνωμένο Βασίλειο
Η ήρεμη δύναμη που καταστρέφει ταπάντα. 
Τραγουδώντας σαν να διατάζει.

Γαλλία
Ευγενική, ανθρώπινη παρουσία.
Φωνή "πεσμένη", παρά το ύψος της.

Μολδαβία
Προχειρότητες μεγαλοποιημένες.

Φινλανδία
Όλα ψεύτικα.
Ως και το βιολί.
Αντιθέσεις μη συντιθέμενες ως ώφειλαν.

Πολωνία
Γκροτέσκο. 
Και άχρωμο.

Λιθουανία
Ανθρακορυχισμός Μυστικοπάθεια.
Πολύ πίσω. 
Ανακολουθία λόγων και εμφάνισης.

Σουηδία
Μασκοφόρος (δι)εκδικητής τίνος; Της ανθρωπότητας; Της Ευρώπης; Της Αυστρίας;

Κύπρος
Δεν μπόρεσα να την δω. Κρυβόταν πίσω από την Αγγλία.

Ιταλία
Υπέροχη. Αυτή θα ψήφιζα αν ήξερα πώς ψηφίζουν.

Νορβηγία
Ημίγυμνος άντρας;
Μηδέν.

Ρουμανία
Φίλε Χρήστο θα σε απογοητεύσω, αλλά οι ρομποτοειδείς κινήσεις ανήκουν και το ελληνικό ακόμα παρελθόν.

Αυστρία
Μυρίζει Τυρόλο και Άνσλους ακόμα. Δεν θα πάρω.

Τα άλλα δεν τα είδα.




  ΓΙΟΥΡΟΒΙΖΙΟΝ 2026

Ας γίνει αυτό το μέγα 
Λαμπρό πανηγυράκι
Για των λαών το χάλι
Να κλάψουμε λιγάκι.

Πού καταντάει να δούμε
Ο νους όταν πλανιέται-
Κι  όταν γι αυτό το χάλι-
Ο άφρονας- παινιέται.

Να δούμε πώς γλεντοκοπούν    
Καθώς ρομπότ οι ανθρώποι,
Να δούμε πώς κατάντησαν
Οι ευρωπαίοι οι τόποι.

Ζώων χοροπηδήματα 
Να δούμε, και να δούμε
Πόσο το μέσα κτήνος μας
Βραβεύοντας τιμούμε.

Κι ό,τι κτηνώδες κρύβουμε, 
Να δούμε πώς ζητάμε
Αφέντη να το κάνουμε 
Καθώς σαν ζώα κλωτσάμε.

Κι ακόμα πώς με εκζήτηση
Την λίγη που μας μένει-
Την τσίπα μας, την θέλουμε
Κι αυτήνε ξοφλημένη!

Οι ευρωπαίοι πώς λαοί, 
Με πάθος προσπαθούνε
Την ψεύτική τους ανθρωπιά 
Να αποποιηθούνε…

Πώς τεχνητά εξαμβλώματα 
Τη ζήση μας που ορίζουν-
Τους Ευρωπαίους πίθηκους
Θα μάθουν να ογκανίζουν,

Ήτοι το πώς θα πάψουμε 
Την ψεύτικη ανθρωπιά μας
Να την ποδοπατήσουμε 
Με τα ίδια πέλματά μας,

Και τους πιθήκους να μη πια 
Προγόνους μας τους θέμε,
Μα ότι πίθηκοι είμαστε 
Οι ίδιοι  εμείς να λέμε.

Λοιπόν σουρθείτε χορευτές!
Τραγουδιστές  γκαρίστε!
Αυτό Ευρωπαίοι δεν θέλετε; 
Μέλλον λαμπρό-ορίστε!

         ---

Πέμπτη 14 Μαΐου 2026

 ΦΕΡ-ΦΕΡ-ΦΕΡΤΟΟΟΟ

Ο λόγος για το ΦΕΡΤΟ-
Το ελληνικό κονσέρτο 
Που ’βαλ’ η Ελλάδα φέτο
Γαρύφαλλο στο πέτο.

Μα ας ίδωμεν πως θα ΦΕΡθούν 
Αι χώραι της Ευρώπης.
Για ΦΕΡΤΟ θα ενδιαΦΕΡθούν;..
Θα γίνει ίσως «της Πόπης»;..

Δι αυτό σας λέγω: σφαιρικώς
Κοιτάξετε το πράγμα:
Κάλλιο το ηφαίστειο σβηστό, 
Παρά να βγάλει μάγμα…

Όλοι μαζί ας μεθύσουμε 
με χαρωπή μια μέθη
όταν το ΦΕΡΤΟ νικητής 
απ’ την Ευρώπη έρθει.

Όμως ας μη χανόμαστε 
Πριν το βραβείο έρθει,
Κι ας μη μεθούμε από πριν
Με αναίτια -φεύ- μια μέθη.

Βεβαίως εις την χώραν μας 
Μία ελπίς υΦΕΡπει
Και μία λίαν συμΦΕΡουσα
Νίκης οσμή μας τέρπει-

Όλοι βεβαίως ελπίζομεν 
Πως θα τα καταΦΕΡει
Κι ότι της νίκης κότινον
Ο Ακύλας θα μας ΦΕΡει.

Αλλ’ αν «ΦΕΡμπότεν» Γερμανοί
Κι «ανΦΕΡ» ειπούν οι Γάλλοι,
Και φέτος θ’ απομείνουμε 
Αβράβευτοι και πάλι.

Και εταιρίες βγήκανε
Και ΦΕΡτικές μας είπανε 
Όλες τους ότι είναι
Για το διαφημισθείναι.

Μα αν η Ελλάδα ΦΕΡεται
Λες κιόλας της προσΦΕΡεται
Το ακριβό βραβείο,
Δεν είναι λίγο αστείο;

Και λες δεν παραΦΕΡεται 
Πράσινα όταν ΦΕΡεται
Για δέντρο που ακόμα
Δεν έχει βγει απ’ το χώμα;

Το ΦΕΡΤΟ είναι ΦΕΡέγγυο;
Και ΦΕΡελπι, ή ΦΕΡέοικο;
Και θ’ ακουστεί ο Ακύλας
Να λέει: «Άρατε Πύλας!»;

Ή κι ίσως δεν θα ΦΕΡει
Στη χώρα να προσΦΕΡει
Το δάφνινο στεφάνι 
Που άνασσα θα την κάνει;

Η ελπίς βεβαίως υΦΕΡπει
Και των Ελλήνων τέρπει
Τας φρένας. Αλλ’ ας δούμε-
Μη προπετώς ΦΕΡθούμε!

Κι όταν ερθεί, ας τα σπάσουμε
Κι όλοι μαζί ας γιορτάσουμε,
Που η ένδοξη Ελλάδα μας,
Μη έχοντας να φάει,
Ξέρει τουλάχιστο-η χαζή-
Άδοντας να ζητάει.

         -----

Τετάρτη 13 Μαΐου 2026

 A
Κι αφού σιγουρέψαμε ότι πια οι βουλευτές μας δεν κλέβουν, κι αφού λύσαμε τα προβλήματα της Υγείας, της Παιδείας, των Δημοσίων Έργων…
Κι αφού οι ένοχοι των Τεμπών μπήκαν στη φυλακή, κι αφού οι συνταξιούχοι και οι μισθωτοί πια καλοπερνάνε…
Κι αφού γενικώς  μπήκαν σε τάξη και τα Εσωτερικά και τα Εξωτερικά μας…
Τι έμεινε πια; Μα τι άλλο-να κερδίσουμε την πρώτη θέση στη Γιουροβίζιον!
Και όλοι οι ραδιοφωνικοί Σταθμοί και όλες οι Τηλεοράσεις και άλλες μεγαλοεταιρείες, μάς λένε κάθε μέρα πόσο σίγουρο είναι ότι ο Ακύλας-λίγο έλειψε να γράψω «ο Αττίλας»- θα φέρει στην Ελλάδα το βραβείο.

Β.   
Και βέβαια θα φέρει κάτι στην Ελλάδα ο Ακύλας.
 Μερικοί λένε ότι θα φέρει την Ελένη.
Άλλοι λένε ότι θα φέρει ένα άδειο πουκάμισο.
Εγώ νομίζω ότι δύσκολο  είναι να πάρει την πρώτη θέση.

ΕΚΤΟΣ ΕΑΝ:
-φορέσει οχτώ και όχι ένα σκουλαρίκι σε κάθε αυτί.
- φορέσει τα εξαίσια μεν ρούχα που φοράει, αλλά μόλις πριν  βγει στη σκηνή βουτηγμένα στις ανάλογες βαφές, έτσι που οι βαφές, καθώς  το αντικείμενο που τις φοράει τινάζεται, να βάψουν και τους  θεατές,  οι οποίοι πλέον, έτσι χρωματισμένοι, θα ψηφίσουν τον ομοχρώματό τους.
-τα ρούχα του έκρυβαν εκτός από το υπόλοιπο σώμα, και τα γόνατά του.
-κρεμάσει πάνω του μία ταμπέλα που να λέει: «ΔΕΝ ΕΊΜΑΙ ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΣ».
-στους κώνους που εκτοξεύονται από το κεφάλι του δώσει τέτοιο ύψος, που να θυμίζει τον Μίδα που ό,τι έπιανε μετατρεπόταν σε σκατά.
-έκανε τις τριπλάσιες κινήσεις ή εκτινάξεις στο δευτερόλεπτο εκτός από τις δύο που τώρα κάνει.
-αν οι θεατές βαθμολογούσαν όχι την φωνή του, αλλά την φωνή της Κοζάκου-αλήθεια, κανείς δεν σκέφτηκε να βάλει στη θέση της, αντί αυτής, μία που να μιλάει σαν να την πιάνουν απ’ τον λαιμό; Τόσες υπάρχουν στην ΕΡΤ. 
Γ. 
Τα ΜΜΕ λένε: «Θα έπαιρνε την πρώτη θέση αν δεν υπήρχαν τα φαβορί που μας απειλούν.» Ώστε τολμούν να υπάρχουν κι άλλα φαβορί εκτός από το μεγαλειώδες «ΦΈΡΤΟ»;
Και όχι τίποτε άλλο, αλλά εξ αυτού στην κοινωνία έχει παρεισφρύσει μια υποψία υποψίας ότι μπορεί και  να μην πάρουμε την πρώτη θεση!...
Οπότε…. Αλλά ας μην σκεφτούμε την δυστυχία που τότε θα βρει τότε τον ελληνικό λαό…

Δ.
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΤΗΣ  ΥΠΟΘΕΣΗΣ
-Οι μικροσυνταξιούχοι ζήτησαν από την Κυβέρνηση ένα (ακόμη) επίδομα, ώστε να μπορέσουν να πάνε στην Αυστρία για να θαυμάσουν τον φερτόν τραγουδιστή σε όλο το ζωντανό μεγαλείο του, και πια υπόσχονται ότι δεν θα ζητήσουν ποτέ και τίποτε άλλο από την Κυβέρνηση.
-Το Ιράν δήλωσε ότι αν βγει πρώτο το «ΦΈΡΤΟ», παραιτείται από την προσπάθεια κατασκευής ατομικής βόμβας.
-Το ΚΚΕ προσφέρθηκε να τηρήσει την τάξη στην όλη διαδικασία του Διαγωνισμού, ώστε να μην υπάρξει καμία παρατυπία, καμία ενόχληση στην τελετή. 
Και διευκρίνισε: «Όπως ακριβώς οι πορείες του ΠΑΜΕ».


Ε.
Τα παραπάνω όμως τα έγραφα πριν δω τα λόγια του τραγουδιού.
Όμως όταν τα είδα και αυτά, τότε άλλαξα πια γνώμη για την υπόθεση ΦΕΡΤΟ.
Οι ξένοι λατρεύουν την Ελλάδα-δεν θα λατρέψουν επομένως ένα τραγούδι που λέει αυτά που θα έλεγε η Ελλάδα αν μπορούσαν οι χώρες να μιλούν;
Ε! Λοιπόν, το ΦΕΡΤΟ θα κερδίσει πράγματι το πρώτο βραβείο.
Γιατί, να! τα λόγια του:
-«Πρέπει να παίξω δεν θα πάω πάσο»
Χαριτωμένο. 
Σαν να παίζει πόκερ…

-«Θέλω ένα στέμμα κι έναν θρόνο να κάτσω.»
Θα έλεγε κάποιος ότι αυτό σημαίνει ιδέες μεγαλείου.
Όμως όχι! Μόνον θέλει, σαν γνήσιος έλλην, να αναβιώσει την Μακεδονική και την Βυζαντινή παράδοση . Γιατί γνωστόν τοις πάσι είναι πως και οι Μακεδόνες και οι Βυζαντινοί ήσαν έλληνες.

-«Ένα μπλοκ επιταγών και τσεκ σε όλους να γράψω.»
Το  «Δαιμόνιο» του Έλληνα που τα θέλει όλα δικά του-ας το μάθουν όλοι λοιπόν : ο  Έλληνας δεν αρκείται στα λίγα!
Όμως, όμως…  Ο έλληνας είναι γενναιόδωρος και ελεήμων, δεν τα θέλει αυτά για τον εαυτό του- τα θέλει για να τα μοιράσει στους άλλους. 
Σε όλους τους άλλους μάλιστα!

-«Κυνηγάω τα πάντα μέχρι να τα φτάσω»
Κυνηγάει «τα πάντα»!
Γιατί όλα τα κυνηγάει ο έλληνας.  
Όπως το δίκιο του ας πούμε.
Κι αν δεν πιάνει τίποτα στο τέλος, ας όψονται οι άλλοι που……..(το «που» το συμπληρώνει κάθε έλληνας με ό,τι νομίζει)

Τα θέλει όλα λοιπόν ο ΦΕΡΤΟΣ (ο τόνος όπου τον θέλει ο καθένας).

Εδώ όμως γεννάται μία απορία: αφού αυτά που ζητάει είναι ήδη μοιρασμένα στους άλλους, ποιος ο λόγος να τα πάρει, αν πρόκειται να τα ξαναμοιράσει σ’ αυτούς τους ίδιους; 
Ίσως για να μην μένει αργός; Μπορεί. Άγνωστοι αι βουλαί του φερτομασκαρά.

Μα ούτε και μας ξεκαθαρίζει πώς θα γίνουν όλα δικά του. Μας μένει αναπάντητη και αυτή η ερώτηση. 
Όμως τι λέω; Η απάντηση είναι το «ΦΕΡΤΟ»
Κάποιος θα τα ΦΈΡΕΙ όλα σε αυτό το στοιχειό. 

-«Φέρε μου ένα ποτό που θέλω να ξεδιψάσω» 
Ανθρώπινο. Και οι  βασιλιάδες δεν πίνουν; 
Αν το  καλοεξετάσεις, άνθρωποι είναι κι αυτοί.
Όμως, αναρωτιέται κανείς-ούτε το ποτό δεν μπορεί ο παλιάτσος να το πάρει μόνος του;

-«Φέρτα μου όλα όλα  πάλι δεν θα χορτάσω»
Μεγάλο λάθος. Αυτό το «χορτάσω» δεν έπρεπε να γραφτεί, γιατί φέρνει στο νου-των παλαιότερων έστω-τον «ΑΧΟΡΤΑΓΟ»…

-«Designer… και escargot!...»  
Εδώ πια φαίνεται όλη η εκλεπτυσμένη καλλιτεχνία αλλά μαζί και η γαστριμαργική ευαισθησία του άδοντος. 
Θα μπορούσε εδώ να σταματήσει γιατί τα έχει πει όλα πια.

Όμως όχι!

-«Θέλω δόξα αιωνιότητα και λεφτά»
Η σούμα.
Ο έλλην σε όλο το μεγαλείο του: τα θέλει όλα.
Τι δίνει όμως αυτός για να τα πάρει όλα; 
Δεν δίνει τίποτα. Γιατί και το τίποτα-μας λένε οι φιλόσοφοί μας- είναι κι αυτό μέσα στο «όλα».

Και εξειδικεύει (;): ρούχα ακριβά,  να τον υμνούν όλοι, θέλει αιωνιότητα, λεφτά,  θέλει τον ουρανό (!), θέλει ό,τι υπάρχει «εντός και εκτός πλανήτη»-θέλει το Σύμπαν!

Τα θέλει όλα αυτά βέβαια.
Όμως: 
-«Κοίτα μαμά, όσα στερηθήκαμε παλιά
Νιώθω πως θα καταφέρω  να προσφέρω
Μη μας λείψει κάτι ξανά.»
Και τελειώνει με … νόημα: 
-«Βέβαια… αν κερδίσω… οπότε ΦΈΡΤΟ……….»
Τον πονηρούλη! Από δω το πήγε από κει το πήγε, μας το είπε ξεκάθαρα στο τέλος: Για τη μητέρα του τα θέλει όλα!
Τώρα εξηγούνται όλα.
Για την μητέρα του τα θέλει όλα το παιδί.
Μας μπερδεύει λιγάκι όμως. Γιατί αν δωρίσει με τσεκ όλα όσα ζητάει στους άλλους, τι θα μείνει για τη μητέρα;
Αλλά ας τελειώσει εδώ το παραμύθι και ας πάμε στην μεγάλη μεταφορά και αναφορά-και ας πάμε στην πραγματικότητα. 
Ο Ακύλας είναι ο ελληνικός λαός, το ΦΕΡΤΟ  είναι το γραπτό κείμενο  της ζητιανιάς μας, η Γιουροβίζιον είναι η Ευρώπη. 
Και εδώ, ο Ακύλας-ελληνικός λαός ζητιανεύει από τους Ευρωπαίους. 
Η αιώνια ζητιανιά του Έλληνα ΠΟΥ ΕΝΩ ΔΕΝ ΔΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΤΑ ΘΕΛΕΙ ΟΛΑ!

Από τους υπόλοιπους λαούς της γης, άλλοι έλληνες θα ζητιανέψουν. (Υπουργοί, Πρωθυπουργοί και παρόμοιοι.).
 

Δευτέρα 11 Μαΐου 2026

 Ο ΧΩΡΙΣΜΟΣ

(Ο Άντρας και η Γυναίκα στέκουν μπρος από ένα τραπεζάκι που πάνω του έχει ένα κουτί με  πράγματα μέσα. Ξεχωρίζουν ποιο πράγμα θα πάρει ο καθένας, μιας και έχουν αποφασίσει να χωρίσουν.)
 
ΑΝΤΡΑΣ 
Έφτασε το τέλος λοιπόν. 
ΓΥΝΑΙΚΑ
Το οριστικό τέλος αυτή τη φορά.
 ΑΝΤΡΑΣ
Όλα κάποτε τελειώνουν.
ΓΥΝΑΙΚΑ 
Κοινότυπο, όμως αληθινό. ..Αυτός  ο κάπρος... ωραίος...  ζωντανός... τον θέλεις;  Παρ’ τονε, σου πρέπει.
ΑΝΤΡΑΣ
Όχι. Πράγματα εκεί… μπορείς όλα να τα πάρεις... 
ΓΥΝΑΙΚΑ 
Αυτό το πέταλο;... στο χάρισα την ημέρα που πήγαμε στο σπήλαιο... 
ΑΝΤΡΑΣ
...Κάτι θυμάμαι...
ΓΥΝΑΙΚΑ 
Τότε που έχασα την πιάστρα των μαλλιών μου. ..
ΑΝΤΡΑΣ
Τη χτενούλα σου είχες χάσει.
ΓΥΝΑΙΚΑ
Ναι, σωστά. Όμως τη χτένα μου-όχι τη χτενούλα μου!.. 
(τρίβοντας τα μάτια της) 
Κι αυτός ο Νίκος... σήμερα βρήκε να κάψει τα χόρτα του...  όλο μου δακρύζουν τα μάτια...
ΑΝΤΡΑΣ 
Απ’ αυτό είναι;.. Μια στιγμή... έχω εδώ ένα χαρτομαντηλάκι-να στα σκουπίσω... γύρισε...  έτσι... Αλήθεια έχεις δει τα χειλάκια σου στον καθρέφτη από κοντά; Έχουν τόσες πολλές μικρές χαραγματίτσες... 
ΓΥΝΑΙΚΑ 
Αγάπ... Σάκη! Σε παρακαλώ καλέ μου! Βρεθήκαμε εδώ για ν’ αποχαιρετιστούμε. Αγαπάς μιαν άλλη, αγαπώ έναν άλλον. Χωρίζουμε! Και συ με τα υποκοριστικά σου... αφού το ξέρεις ότι... σε παρακαλώ αγά... σε παρακαλώ καλέ μου...
ΑΝΤΡΑΣ 
Μωρό μου, εσύ ξέρεις το πάθος μου με τις λέξεις: Πρέπει να λένε ό,τι εννοούν! 
ΓΥΝΑΙΚΑ
Κι όταν αυτές λένε ό,τι εννοούν, εγώ τότε δεν νοώ τι λέω και τι κάνω... Μόνον για σήμερα δεν θα μπορούσες να παρατούσες το συνήθειο σου αυτό; Όχι υποκοριστικά, σε παρακαλώ... Πρέπει να χωρίσουμε Σάκη!
ΑΝΤΡΑΣ
Όμως σωστό είναι όπως το είπα. Δεν είναι ούτε χαράδρες ούτε χαραγματιές. Είναι ακριβώς αυτό: χαραγματίτσες! 
ΓΥΝΑΙΚΑ
Σάκη!... Λέω να πάρω κι αυτή σου τη φωτογραφία... 
ΑΝΤΡΑΣ
Κι εγώ ετούτη...
ΓΥΝΑΙΚΑ
Να και το ρουζ μου που το είχα χάσει! Αυτό πια είναι δικαιωματικά δικό μου! 
ΑΝΤΡΑΣ... 
Θυμάσαι που έβαφες μ' αυτό και τις ελίτσες σου; 
ΓΥΝΑΙΚΑ
Αγάπη μου! Αγάπη μου! Αγάπη μου!... τι σε παρακάλεσα μόλις; 
ΑΝΤΡΑΣ
Συγνώμη. Ήδη τρέμεις... συγνώμη... μα γιατί στέκεις έτσι… κάτι σκέπτεσαι; 
ΓΥΝΑΙΚΑ
Να…ξέρεις... ξαφνικά νιώθω πως δεν τον αγαπώ και πάρα πολύ αυτόν τον άντρα... 
ΑΝΤΡΑΣ
Χμ! Κι εγώ... θα έλεγα... δηλαδή νομίζω... πως ναι, θα μπορούσε να ένιωθα κάτι παραπάνω γι αυτή τη γυναίκα...
ΓΥΝΑΙΚΑ… 
Ας συνεχίσουμε όμως. Πάρε συ το κασετόφωνο. Κι αυτές τις κασέτες βέβαια. 
ΑΝΤΡΑΣ
Θα ’θελα μόνο τούτο το κορδελάκι... 
ΓΥΝΑΙΚΑ
Πάλι;!;!..
ΑΝΤΡΑΣ
Γλυκιά μου, κάνω ήδη πολλή προσπάθεια, το ξέρεις.... Δε σου μίλησα καθόλου τόσην ώρα για τα ποδαράκια σου, για κείνο το δαχτυλάκι σου, για τη μεσούλα ή τ’ αυτάκια σου. Ούτε για το περιστεράκι… 
(Η Γυναίκα σβήνει το φως)
τι κάνεις;.. 
ΓΥΝΑΙΚΑ
Σβήνω το φως. Αναβάλλουμε το χωρισμό μας μέχρι να πάθεις λαρυγγίτιδα. Αγαπημένε μου!
ΑΝΤΡΑΣ
Γλυκιά μμμμμμμμμμμμμμ  

                   ----- 

Παρασκευή 8 Μαΐου 2026

 ΒΑΦΤΙΣΙΑ ΣΤΟ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ

Τα μάτια της γεμίσαν την εκκλησιά.
Τα δάκρυα της θα φέρναν κατακλυσμό.
Και οι πιστοί απορήσαν που ξαφνικά
ενιώσαν τέτοιον μέγα συνωστισμό.

Ντυμένη το φουστάνι το γιορτινό
τα βλέμματα τραβούσε όλων εκεί.
Όμορφη αυγούλα εγίνει το δειλινό
κι η σκοτεινή φωτίστηκε Αμερική.

Σε λίγη ώρα μόνο ήταν νουνά. 
Ο μπούστος ο σφιχτός της είχε βραχεί.
Και έρρεε ακράτηγο στα βουνά
το σπέρμα του Πανάγαθου σαν βροχή…

Πέμπτη 7 Μαΐου 2026

 ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΕΓΑΛΩΝ ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ
(ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ)




LTTLE THINGS
(by Julia Abigail Fletcher Carney) 
ΜΙΚΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ 

Μικρές νερού σταγόνες 
φτιάχνουν τον ωκεανό.
Άμμου μικρά σβολάκια
τη γη όπου πατώ.

Oι τοσοδούλες οι στιγμές
μικρές και ταπεινές-
φτιάχνουν την αιωνιότητα-
τους άσωστους αιώνες.

Τα μικρουλάκια ψέματα 
που λέμε κάθε μέρα 
σιγά σιγά παν την ψυχή
στης αμαρτίας τη σφαίρα.

Έτσι τα λόγια αγάπης μας 
κι οι τρόποι όλο ευγένεια
μικρά κι αυτά, μα φτιάχνουνε
μια γη παραδεισένια.




A GUINEA PIG
~Anonymous (circa 1775) 
ΈΝΑ ΙΝΔΙΚΟ ΧΟΙΡΙΔΙΟ 

Μικρό ένα ήταν χοιρίδιο-ινδικό, όχι το άλλο
που όντας μικρό δεν ήτανε μεγάλο. 
Που πάνω στα τέσσερα πόδια του εστεκόταν
και να τρώει ποτέ δεν βαριόταν.  

Ταξιδιώτης τόσο πολύ ήταν βέρος 
Που δε στεκόταν ποτέ στο ίδιο μέρος
Και όταν έτρεχε-σας λέω εν τιμή
την ίδια δε στεκότανε στιγμή. 

Συχνά ετσίριζε και τότε, ασφαλώς 
Και με όρκο σας λέω, δεν ήταν σιωπηλός.
Και, δίχως η γάτα να του το πει βεβαίως 
Ήξερε: άλλο ποντίκι κι άλλο αρουραίος. 

Μια μέρα, μόνο του, το λέω υπευθύνως,
Έτσι του ήρθε και πέθανε τελείως. 
Κι ως μου ’παν άνθρωποι με γνώση στο κεφάλι 
Δεν εξανάζησε ποτέ από τότε πάλι.







ΑΠΟ ΠΟΥ ΗΡΘΕΣ ΑΓΑΠΗΤΟ ΜΟΥ ΜΩΡΟ; 
(George MacDonald)

-Από πού έρχεσαι γλυκό μωρό;
-Από παντού ήρθα εδώ.

-Τα μάτια σου πού βρήκες τα γαλάζια;
-Απ’  τ’ ουρανού τ’ ατέλειωτα τ’ ατλάζια.

-Και το λαμπύρισμά τους το ζεστό;
-Των αστεριών τη λάμψη πήρε αυτό.

-Πού βρήκες το μικρό σου αυτό το δάκρυ;
-Σε κάποια εδώ με καρτερούσε άκρη.

-Το μέτωπό σου τι το κάνει έτσι απαλό;
-Ένα χεράκι το εχάιδεψε καλό.

-Το μάγουλό σου πώς και μοιάζει με ζεστό
λευκό τριαντάφυλλο λαχταριστό;
-Καθώς ερχόμουν μου έδειξε ένα χέρι
κάτι κανένας σας που εδώ δεν ξέρει.

-Το ευτυχισμένο σου αυτό γελάκι
το τριγωνικό;
-Τρεις άγγελοι μου έδωσαν φιλάκι
όλοι μαζί γλυκό.

-Και πού το αυτί καλό μου, το κοχύλι;
-Άκουσα τι του Θεού μου ’παν τα χείλη.

-Τα που αγκαλιάζουν πού εβρήκες χέρια;
-Η αγάπη κάνει το ίδιο και στ’ αστέρια.

-Τα ολάπαλα μικρό μου για να έρθεις ποδαράκια;
-Μου εφυτρώσανε καθώς φτεράκια σ’ αγγελάκια.

-Και όλα αυτά πώς έτσι ήρθαν σε σένα;
-Έτσι ο Θεός εσκέφτηκε για μένα.

-Αλλά γιατί να ’ρθεις σε μας μωρό μου αγαπητό;
-Ο Θεός εσκέφτηκε για σας, γι αυτό ειμ’ εδώ.






ΠΕΡΝΑ ΜΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ
ΒΑΡΚΑΡΗ
(by CHRISTINA ROSSETTI)  

«Πέρνα με απέναντι βαρκάρη
σε παρακαλώ.»
«Ένα ευρώ αν θα μου δώσεις 
τότε σε περνώ.»

«Έχω ένα ευρώ στην τσέπη
και παιδάκι είμαι καλό.
Πέρνα με καλέ βαρκάρη
σε παρακαλώ.»

«Πέρνα μέσα κοριτσάκι
ή καλό είσαι ή κακό.
Το ευρώ σου αφού μου δώσεις
τότε σε περνώ.»




SICK
(by Shel Silverstein)
ΕΙΜΑΙ ΑΡΡΩΣΤΗ

Δεν μπορώ να πάω σήμερα σχολείο.
Είμαι άρρωστη και κάνει πολύ κρύο.
Τα γυαλιά μου βρήκα σήμερα να σπάσω
και μου φαίνεται όπου να ’ναι πως θα σκάσω. 
Στο παπούτσι μου η γάτα είχε χωθεί
και φαντάζεστε τι θ’ άφησε εκεί…
Μία σκλήθρα στον αντίχειρα έχω βγάλει
και τ’ αυτιά μου μουδιασμένα είναι πάλι. 
Όλη νύχτα το κεφάλι μου πονούσε
σαν κανένας με σφυρί να το χτυπούσε. 
Τώρα ακόμα σαν ν’ ακούω κάθε σφυριά.
Κι ο ποπός μου είναι γεμάτος με σπυριά. 
Η κοιλιά μου είναι σκασίματα γεμάτη 
κι έχει κάτι στο δεξί μου μπει το μάτι.
Μια μεγάλη έπαθα κράμπα του ποδιού μου,
και το ηχείο με τρελαίνει του αδερφού μου. 
Κι αν θα πεις για τη μεσούλα μου-η καημένη
λες την έχουν σε γουδί κοπανισμένη.
Των μαλλιών μου οι τρίχες πέφτουν κι εγώ σκάω.
Σε λιγάκι μία μία θα τις μετράω. 
Κι όλα μου τα ρούχα είναι σφιχτά.
Το κεφάλι μου πονάει τόσο φριχτά
που νομίζω πως σε λίγο θα πεθάνω.
Αχ! Γιατί σε μένα όλα πέσαν πάνω; 
…Τι μου είπες;.. πες το πάλι… τι;.. επειδή…
σήμερα είναι τι;.. Σαββάτο;.. δηλαδή…
…μα…να! Θαύμα! Παν οι πόνοι και τα ρίγη…
Γεια σε όλους! Πάω έξω για παιχνίδι!




MORNING PRAYER
(by Ogden Nash)
ΠΡΩΙΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Μια μέρα νέα ξημέρωσε.
Γλυκά κοιμήθηκα κι ωραία περπατώ.
Θεούλη, σου υποσχέθηκα
εχτές το βράδυ λίγο πριν να κοιμηθώ,

ποτέ να μη θυμώσω και ποτέ
να μη με άλλο πάλι τσακωθώ αγόρι.
Τους τέτοιους όρκους να κρατάς,
δε θέλει, όταν κοιμάσαι, διόλου ζόρι.

Μα σήμερα θεούλη μου, 
τους όρκους μου αυτούς θα προσπαθήσω-
γιατί πολύ σε αγαπώ- 
και όσο είμαι ξύπνιος να κρατήσω.




ΣΟΒΑΡΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
(STEVENSON)

Όταν θα μεγαλώσω και άντρας πια  θα γίνω
και δυνατός θα είμαι και διαταγές θα δίνω
θα πω σ όλα τ’ αγόρια-και στα κορίτσια ίδια-
να μη με τα δικά μου παίξουν ξανά παιχνίδια.




FRIENDS
(by Abbie Farwell)
ΦΙΛΟΙ

Στο δάσος σαν ξαπλώνεις απαλά 
Τα πράσινα ψηλά βλέπεις κλαδιά
και σου γελάει γλυκά ο ουρανός
επάνω σου όπως σκύβει χαρωπός.

Των φύλλων την δαντέλλα την πυκνή
ο ήλιος  διαπερνάει τη γιορτινή
κι ένα φιλί σου δίνει τρυφερό
καθώς φιλεί μητέρα το μωρό.

Και το αγεράκι πάνω απ’ το γρασίδι 
δροσιά γεμάτο πλέκει ένα κεντίδι
κι αν και τα μάτια δεν το αντικρίζουν
μα νιώθεις τα φτερά του που σε αγγίζουν.

Φίλους πολλούς που έχει ένα παιδί!
Κι όλους ας μην μπορεί να τους ιδεί.
Γι αυτό κανένα φόβο ας μην έχει
όπου και να σταθεί, όπου κι αν τρέχει.





DIRTY FACE
(by Abbie Farwell)
ΤΟ ΒΡΩΜΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

- Το λερωμένο αυτό πού βρήκες προσωπάκι
αγαπημένο μου γλυκό εσύ παιδάκι; 
-Το βρήκα μες στη λάσπη όταν βουτούσα
καθώς απ’ τα κουμπιά δυο προσπαθούσα 
της μπλούζας του Αντωνάκη για να κόψω
για ένα του δάγκωμα να τον πληρώσω.
Το βρήκα όταν τις ρίζες εμασούσα 
από τριανταφυλλιές που πελεκούσα
και όταν έψαχνα για σαλιγκάρια
στου αντικρινού του κήπου  τα χορτάρια.
Με κάρβουνα όταν έπαιζα το βρήκα
σε καρβουναποθήκη όταν μπήκα, 
και σε τσιμέντο φρέσκο με τη μύτη
σκαλίζοντας σα να ’μουνα σπουργίτι.
Το βρήκα δίνοντας μιαν αγκαλιά
στο πιο βρωμιάρικο από δυο σκυλιά.
Το βρήκα τρώγοντας μούρα δροσάτα
που τα ’κοβα απευθείας από τα βάτα.
Από μαλώματα τ’ ακόκτησα άγρια 
κι από κυλίσματα και από δάκρια. 
Και βρίσκοντας σ’ αυτά τέτοια χαρά
που χρόνια εσέ η ψυχή σου λαχταρά.




THE MOUNTAIN AND THE SQUIRREL
(by Ralph Waldo Emerson)
Ο ΚΑΣΤΟΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΟΥΝΟ

Το βουνό κι ο σκίουρος
είχαν τσακωθεί
και τον σκίουρο «μικρό»
το βουνό είχε πει.

Κι είπε ο σκίουρος στο βουνό
«είσαι- ναι, πολύ μεγάλο
δεν υπάρχει  αμφιβολία
μα θα πρέπει δίχως άλλο,

κάθε πράγμα που υπάρχει 
να το βάζουμε μαζί
για  να φτιάξουμε τον κόσμο
και να έχουμε τη γη.

Και ντροπή λέω δεν είναι
σαν εμένα να ζει κάποιος.
Αν δεν είμαι εγώ μεγάλος
μα ούτε συ είσαι μικρός,

κι ούτε σαν εμένα σβέλτος.
Δεν αρνούμαι ότι έχεις 
σκίουρους πάνω σου πολλούς
αλλά  σαν αυτούς δεν τρέχεις.

Καθείς με το ταλέντο του.
Όλα σοφά κι ωραία.
Κι αν δεν μπορώ καθώς εσύ
δέντρων πολλών παρέα 

ολημερίς να κουβαλώ- 
της πλάτης μου στολίδι-,
Μα ούτε να σπάσεις συ μπορείς 
ένα  μικρό καρύδι.




THE BABY DANCE 
(by Ann Taylor)
Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΜΩΡΟΥ  

Χόρευε μωρό μου-χόρευε μωρό.
Η μαμά σου-μη σε νοιάζει-είναι εδώ.
Φώναζε και κάνε συ ναζάκια
Χόρευε μωρό μου-ωπαλάκια!

Πήδα από το πάτωμα
μέχρι το ταβάνι
δε θα πέσεις η μαμά 
ειν’ εδώ-σε πιάνει.

Χόρευε μικρό μωρό μου 
κι η μαμά σού τραγουδά
ωπαλάκια ωπαλάκια 
ωπαλάκια οπαλά.




THE CANARY
(by Εlizabeth TURNER) 
ΤΟ ΚΑΝΑΡΙΝΙ 


Η Μαίρη είχε ένα καναρινάκι
με φτεράκια κίτρινα και λαμπερά
και λεπτούλι κάθε ποδαράκι.
Ήταν ένα καναρίνι μια χαρά.

Με χαρούμενες νότες τραγουδούσε
που έκαναν τη Μαίρη ευτυχισμένη.
Το κλουβάκι του όταν κρεμούσε
να τ’ ακούει καθόνταν μαγεμένη.

Ψίχουλα και νόστιμα σποράκια
κάθε μέρα τάιζε το πουλάκι.
Το κλουβί με φρέσκα χορταράκια
στόλιζε και το ’κανε παλάτι.

Αυτό λοιπόν μικρέ μου φίλε μάθε
και πια  κανόνας της ζωής σου ας γίνει:
μ’ ευγένεια και χαμόγελα πλήρωνε κάθε
φίλο που αγάπη αληθινή σου δίνει.




PUPPY AND I
(by A. A. Milne)
ΤΟ ΣΛΥΛΑΚΙ ΚΙ ΕΓΩ

Έναν άντρα συνάντησα
καθώς περπατούσα
κι έτσι του μίλησα
του άντρα εγώ:
«Πού πας άντρα;» ρώτησα
(ρώτησα τον άντρα καθώς περνούσε).
«Στο χωριό για ψωμί.
Πάμε μαζί;» «όχι όχι»

Ένα άλογο συνάντησα 
καθώς περπατούσα
κι έτσι του μίλησα
του άλογου εγώ:
«Πού πας άλογο;» ρώτησα
(ρώτησα το άλογο καθώς περνούσε).
«Στο χωριό για χορτάρι.
Πάμε μαζί;» «όχι όχι»

Συνάντησα μια γυναίκα 
καθώς περπατούσα
κι έτσι της μίλησα
της γυναίκας εγώ:
«Πού πας γυναίκα;» ρώτησα
(ρώτησα τη γυναίκα καθώς περνούσε).
«Στο χωριό για λάδι. 
Πάμε μαζί;» «όχι όχι»

Συνάντησα κάποια κουνέλια 
καθώς περπατούσα
κι έτσι μίλησα 
στα κουνέλια εγώ:
«Πού πάτε με την άσπρη σας γούνα;» ρώτησα
(ρώτησα τα κουνέλια καθώς περνούσαν).
«Στο χωριό για κριθάρι.
Πάμε μαζί;» «όχι όχι»

Συνάντησα ένα σκυλάκι
καθώς περπατούσα
κι έτσι μίλησα
στο σκυλάκι εγώ:
«Πού πας αυτή την όμορφη μέρα;»
(ρώτησα το σκυλάκι καθώς περνούσε).
«Στο λόφο για παιχνίδι»
«Έρχομαι μαζί σου σκυλάκι» είπα εγώ.





THE FISHERMAN 
(by Abbie Farwell)
Ο ΨΑΡΑΣ 

Πρωί σηκώνεται ο ψαράς,
μ’ αναβροχιά ή αγιάζι  
κι απ’ το βυθό της θάλασσας
το φαί της μέρας βγάζει.

Ζει ο μισός στη θάλασσα 
κι ο άλλος έξω-εδώ.
Δεν είναι ψάρι, αλλά δες… 
ούτε όπως συ κι εγώ!

Έχει ματιά παράξενη
που αλλόκοτα θωρεί 
σα να ’χει πράγματα πολλά 
και φοβερά ιδεί-

ματιά σαν θάλασσα θολή: 
μπλε ούτε, ούτε γκρι.
Και ιστορίες (αληθινές;
Ψεύτικες;) ιστορεί.

Ξέρει για θάλασσα πολλά!
Γι αέρα κι ουρανό!
Μ’ αν τον ρωτήσεις για ξηρά
…βλέμμα έχει αδειανό!






DO NOT STAND BY MY GRAVE AND WEEP 
(Mary Elizabeth Frye)
ΜΗΝ ΚΑΘΕΣΑΙ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΚΛΑΙΣ  

Μην κάθεσαι στον τάφο μου και κλαις.
Δεν είμαι κοιμισμένη εκεί κι ας λες.
Είμαι άνεμοι χιλιάδες που φυσούν.
Είμαι οι χιονονιφάδες που πετούν.
Ο ήλιος είμαι πάνω από τα στάχια.
Είμαι νερό στα βρόχινα τ’ αυλάκια.
Είμαι η σιωπή του ωραίου πρωινού.
Είμαι άρωμα στα βούρλα του βουνού.
Είμαι το πέταγμα σε γύρους των πουλιών
κι είμαι το φως το ευγενικό των αστεριών.
Μην κάθεσαι στον τάφο μου και κλαις.
Δεν είμαι εκεί. Δεν πέθανα κι ας λες.






MY  NAME IS PEARL 
(by Becky Robbins)
Τ’ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΛ 

Λέει στο σκίουρο το κουνέλι:
«Είσαι αγόρι ή κορίτσι;»
Είπε ο σκίουρος: «κορίτσι.
Κι είναι τ’ όνομά μου Περλ.»
Λέει η Περλ στο κουνελάκι: 
«τ’ όνομά σου εσέ ποιο είναι;»
«Είμαι ένα κορίτσι επίσης 
κι έχω ίδιο τ’ όνομα.»

«Θες να γίνουμε και φίλοι;»
«Βέβαια θέλω. Μου αρέσει
Φίλοι να ’μαστε τα δυο.
Όνομα κι οι δυο έχουμ’ ίδιο  
πράγμα αστείο λιγουλάκι
Όνομα κι οι δυο έχουμ’ ίδιο 
Κι εγώ είμαι κουνελάκι. 
Τ’ όνομά μας είναι Περλ 
Κι είμαστε κι οι δυο κορίτσια.
Απ’ τις δυο όμως εμάς 
Μία είναι σκιουρίτσα.»




SNOW DAY
(by Sam D.)
ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΜΕ ΧΙΟΝΙ

Το χιόνι πέφτει στο χώμα
και φτιάχνει μεγάλους σωρούς.
Σχολεία κλειστά. Των παιδιών
παιχνίδι γεμάτος ο νους.

Χιονόμπαλες πάει ο αέρας 
κανείς δε θυμάται σχολειά
σ’ αυτή του χιονιού την ημέρα
διασκέδαση μόνον ζητά.

Οι χιονάνθρωποι ειν’ μεγάλοι. 
Τα καπέλα τους ψηλά.
Και για να τους αγκαλιάσουν 
τρία χρειάζονται παιδιά.

Και πολύ όπως κρύο κάνει
τα καλούν μέσα οι μεγάλοι
για ζεστή μια σοκολάτα 
προτού έξω βγουν και πάλι.

Κι όταν τα παιδιά την πιούνε
έξω παν και, ή κυνηγιούνται 
ή, αν έτσι τους αρέσει
στο απαλό χιόνι κυλιούνται.

Φτιάχνουν άγγελους με χιόνι
κι αν ο σκύλος τους χαλάσει
τότε ο γλύπτης θυμωμένος 
κυνηγάει να τόνε πιάσει. 

Και μετά από τους αγγέλους 
μια τσουλήθρα θα σκαρώσουν
Κατεβαίνοντας το λόφο
Μέχρι ως μέσα να παγώσουν.

Αλλά πια  κι η μέρα φεύγει
Και ο ήλιος πέφτει πια.
Και γυρίζουν τα παιδάκια 
Στου σπιτιού τη ζεστασιά!