Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

                 ΠΕΡΙ ΑΝΑΝΔΡΩΝ ΕΠΙΘΕΣΕΩΝ

Μια φορά κι έναν καιρό, στα πολύ παλιά χρόνια, υπήρχε μια χώρα πλούσια και ισχυρή.
Λαμπροί δρόμοι, λαμπροί κήποι και αλέες, λαμπρά κτίρια και ανάκτορα. 
Οι άνθρωποι της χώρας ζούσαν ξέγνοιαστοι και γελαστοί.
Η χώρα ώφειλε τον πλούτο της στους ανθρώπους.
Στους ανθρώπους και δικούς της αλλά και στους ανθρώπους άλλων χωρών. 
Οι δικοί της άνθρωποι που βοήθησαν στην ευμάρεια της χώρας ήσαν οι μηχανικοί και οι γεωπόνοι. 
Οι μηχανικοί της είχαν εφεύρει έναν πολύ έξυπνο τρόπο οικοδόμησης κτιρίων και δημιουργίας δρόμων. 
Η εφεύρεση συνίστατο στην μετά θάνατον κατάλληλη επεξεργασία των νεκρών σωμάτων των ανθρώπων άλλων χωρών, ώστε αυτά, μετά την αποστράγγιση του αίματος και των άλλων υγρών τους να καθίστανται συμπαγή και κατάλληλα για την χρησιμοποίησή τους σαν δομικών υλικών.
Αυτή η εφεύρεση βοήθησε στην δόμηση γερών μεγάλων κτιρίων, δρόμων, πλατειών και γενικά κτισμάτων που απαιτούσαν ανθεκτικά, ελαφρά και, πρακτικά άφθαρτα, υλικά. 
Οι γεωπόνοι από τη δική τους μεριά εφηύραν μία σχεδόν αδάπανη μέθοδο εμπλουτισμού των νεκρών ανθρώπινων σωμάτων σε ορμόνες και σε χημικές ουσίες που απαιτούσε η ανάπτυξη φυτών και δέντρων παντός είδους.
Οι άνθρωποι των άλλων χωρών βοήθησαν σε όλα αυτά  μόνο γιατί είχαν γεννηθεί. Η χώρα με τους εφευρετικούς και φιλοπρόοδους επιστήμονες δεν είχε παρά να τους σκοτώνει και ύστερα μετά την κατάλληλη διαμόρφωση να τους χρησιμοποιεί. 
Και αυτό έκανε. Με τον καιρό μάλιστα και για να εξοικονομεί  ενέργεια κατά την αφυδάτωση, εφάρμοσε την εν ζωή αφυδάτωση των υποψηφίων δομικών μονάδων-των ανθρώπων- , κάτι που επιτεύχτηκε στερώντας από αυτούς νερό και τροφή.
Γρήγορα και άλλες χώρες σκέφτηκαν ίδια και συνασπίστηκαν με την πρώτη διδάξασα χώρα ώστε δημιουργήθηκε ένα τραστ χωρών λαμπρών και πλούσιων.
Και οι χώρες αυτές έγιναν τρανές και πολλοί τις ζήλευαν στην υφήλιο.
Και ο πλούτος και η ευμάρεια όλο και μεγάλωναν, επειδή σπουδαίοι επιστήμονες βρήκαν μεθόδους χρήσης των νεκρών και για άλλες ανάγκες. Για παράδειγμα ανακατεύοντας σκόνη από τριμένα ανθρώπινα κόκαλα κατασκεύαζαν σκούπες, μηχανές πλυσίματος, υλικά κατασκευής μέσων μετακίνησης, έπιπλα, τέλος με τον κατάλληλο συνδυασμό όλων αυτών και με την πρόοδο της τεχνογνωσίας έφτιαχναν εργοστάσια, φράγματα, τρυπούσαν βουνά για να συντομέψουν διαδρομές.
Και όλα καλά τραβούσαν για τις πλούσιες και από τον θεό τους ευλογημένες χώρες, ώσπου κάποτε, κάποιοι συγγενείς των νεκρών ανθρώπων-δομικών υλικών, αποφάσισαν να σκοτώσουν αυτοί τώρα μερικούς ανθρώπους των πλούσιων χωρών, θεωρώντας ότι αυτό ήταν κάτι καλό αφού το έκαναν πλούσιοι και λαμπροί άνθρωποι.
Από τις πρώτες προσπάθειές τους όμως αυτοί θεωρήθηκαν άνανδροι, δειλοί, βάρβαροι, τρομοκράτες, θρασύδειλοι, τα συμβαίνοντα σε κάθε επίθεσή τους χαρακτηρίζονταν φρικτά, σοκαριστικά, τραγικά, οι επιθέσεις τους εσκεμμένες και θρασύδειλες ενάντια σε αθώους πολίτες και σε επισκέπτες, και όλοι οι μεγάλοι της κάθε πλούσιας χώρας υπογράμμιζαν ότι οι σκέψεις όλων τους πάνε στα θύματα των άνανδρων επιθέσεων και στους οικείους τους, και πως όλοι προσεύχονται  για τις χώρες στις οποίες κάθε φορά έγινε η άνανδρη ενέργεια.
Και ύστερα από όλες αυτές τις αντιδράσεις τόσων ευλογημένων χωρών, απορίας άξιον είναι για τους ιστορικούς ότι οι άνανδρες επιθέσεις συνεχίστηκαν.