Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

ΤΟΣΟ

Πρόσωπα που μπροστά μου επερνούσατε
και ψεύτικα βήματα ανοίγοντας σαν σε σκηνή θεάτρου,
να με πείσετε πως μόνος δεν είμαι πασκίζατε… 
σκιές που ένα χέρι ζωντάνευε…
ήξερα πως δεν ήτανε για μένα που ερχόσασταν,
αλλά για σας-για να ’χετε ένα θεατή ώστε η παράστασή σας
αμάρτυρη να μη χαθεί.

Το σωστό σας μέτρο όμως δεν είναι αυτό
που εκεί πάνω μορφάζοντας μου δείξατε.
Το σωστό σας μέτρο μέσα μου το κρατώ
και μία μόνη στιγμή από τις τόσες που ξοδέψατε,
μ’ αυτό από σας θα μετρήσω.

Τόσο σας πρόσεξα.