Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ

Το κύπελλο πάνω στέκει στο στρογγυλό τραπέζι.
Και καθόλου στη σκέψη του δεν έχει
πώς να κινηθεί ή πώς, ίσως, να σπάσει.
Και σε όνομα δεν ακούει-δοχείο ή τάσι, ή τσάσκα, ή ποτήρι.

Κόσμοι μέσα του βοούν και σφύζουν και το δονούν,
έτσι σφιχτά καθώς ο ποιητής του
πιεσμένους τους διαμόρφωσε και συμμετρικούς.
Μα δε γνιάζεται ούτε γι αυτούς
και μόνη του φροντίδα έτσι που-αν και άθελά του-
καθορισμένο υπάρχει,
είναι το δικό του σχήμα
σε ο,τι μέσα του χυθεί
απαραιτήτως να δώσει.

Δίνει και παίρνει έτσι το μερίδιο της πραγματικότητας που, προσωρινά βέβαια μόνον
υπηρετεί κι εξουσιάζει.