Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Φώτη γεια.
Μετά και από αυτή την είσοδό μου στο νοσοκομείο, κατάλαβα πως πρέπει να αρχίσω την εργασία για την έκδοση των απάντων μου.
Έτσι την εβδομάδα που πέρασε τρέχω από το πρωί μέχρι το βράδυ γι αυτή τη δουλειά.
Τα βιβλία που θα βγουν τα υπολογίζω πρόχειρα σε δεκαπέντε διακοσασέλιδα.
Και αφού είναι δουλειά που θα μείνει πρέπει να γίνει σωστά.
Αυτό σημαίνει πως κάθε βιβλίο θα ετοιμάζεται από μένα πριν δοθεί στον εκτυπωτή και στη συνέχεια στον βιβλιοδέτη.
Θα πεις αυτή είναι δουλειά που ξέρω πια και έχω μάθει αφού την κάνω για χρόνια. Όμως δεν είναι έτσι. Παλιά ξέρεις πόσο κοπιαστικό ήτανε να εκτυπώνω, να κόβω στη μέση τα άλφα τέσσερα και να τα να κάνω άλφα πέντε, να κολλάω τα τέσσερα κομμάτια άλφα πέντε σε ένα διπλωμένο άλφα τέσσερα και έτσι να τα πηγαίνω για μαζικές φωτοτυπίες. Κουραστική και χρονοβόρα δουλειά, μόνο για νέους και μόνο για τεχνική δουλειά όχι κάποιων αξώσεων.
Τώρα όμως  η εκτύπωση πρέπει να γίνει όχι από ένα μάτσο χαρτιών κολλημένων τόνα στάλλο, αλλά από ένα στικάκι που εγώ θα έχω ετοιμάσει και θα το δώσω έτοιμο για εκτύπωση.
Και η ετοιμασία αυτού του στικακιού είναι που με ταλαιπωρεί όλη την εβδομάδα χωρίς να έχω κάνει ακόμα ούτε το πρώτο βήμα για την ετοιμασία του. (Γι αυτό οι εκδοτικοί οίκοι ητάνε τα μαλλιά της κεφακλης τους για τη δουλειά που κάνουν…)
Άκου πώς έχω μπλέξει.
Στο γουόρντ ετοιμάζω τα κείμενά μου χωρίς δυσκολία-άλλωστε τα περισσότερα είναι ήδη έτοιμα.
Η τεράστια δυσκολία είναι το κείμενο που ωραία ωραία έχω γρέψει στον κομπιούτερ, να μπει σε ένα στικάκι!
Και αυτό επειδή πρέπει η σελίδα Α4 να χωριστεί στην οθόνη σε δύο σελίδες, επειδή πρέπει να οριστούν τα περιθώρια της σελίδας, επειδή πρέπει τα περιθώρια αυτά να μένουν σταθερά ώσπου να τελειώσει η δουλειά, επειδή η σελιδοποίηση πρέπει να είναι έτσι φτιαγμενη ώστε να υπάρχει επικεντροποίηση, αν το λέω σωστά, δηλαδή η αρχή της σειράς στη μια σελίδα να συμπίπτει με το τέλος της σειράς της επόμενης, επειδή πρέπει να προσέξεις να μην προεξέχουν λέξεις ή γράμματα από το σημείο που έχει υπολογιστεί το κόψιμο του φύλλου στο μέγεθος που θέλεις, επειδή… επειδή… Πράγματι, δεν έχει τέλος ο αριθμός των πραγμάτων που μπορεί ενός μόνον από αυτά η έλλειψη ή η λανθασμένη χρήση, να κάνει άχρηστη την έκδοση. 
Να μην πολυλογώ, ξέρεις από κομπιούτερ και θα έχεις καταλάβει ήδη περί τίνος πρόκειται. Και αφού εγώ δεν γνωρίζω από κομπιούτερ παρά μόνο να γράφω σε αυτόν, άρχισα να ρωτώ ειδικούς να μου λύσουν τα προβλήματα που αντιμετώπιζα στην προσπάθειά μου να δημιουργήσω το περίφημο στικάκι.
Πρώτα ήθελα να χωρίσω τη σελίδα Α4 σε δύο σελίδες Α5. Ρώτησα φίλους, δεν ήξεραν. Φυσικό, λέω, δεν είναι ειδικοί. Πήγα σε κάποιον ειδικό με τον κομπιούτερ υπό μάλης. Προσπάθησε, τίποτα. Πάω σε δεύτερο και σε τρίτο. Τζίφος. Ο τελευταίος που πήγα μου λέει εμείς είμαστε τεχνικοί, το θέμα αυτό το γνωρίζουν οι δακτυλογράφοι. Πάω σε δακτυλογράφους και ο τέταρτος μου έφτιαξε αυτό που ήθελα. Δύο σελίδες! Περιχαρής γύρισα στο σπίτι. Και δεν πήγαινα με τα πόδια σε όλους αυτούς γιατι είναι μετρημένα τα βήματα που μπορώ να κάνω κάθε μέρα.  Πήγαινα με ταξί. Σε παρακαλώ να πιστέψεις ότι γράφω, δεν υπερβάλλω. Άρχισα κοιπόν να υποψιάζομαι ότι δεν είναι εύκολα τα πράγματα με τους κομπιούτερς. Σου είχα μιλήσει για την περιπέτεια να βρω άνθρωπο που να μου βάλει σε αλφαβητική σειρά μερικές λέξεις. Από τότε κάτι είχα καταλάβει για τους κομπιούτερς και τις δυσκολίες που συναντάει στη χρήση τους και ο πιο κατατοπισμένος σχετικά με αυτούς. Το σίριαλ λοιπόν συνεχίζεται και ποιος ξέρει για πόσο θα συνεχιστεί ακόμα.
Ο κομπιούτερ μου μέχρι προ τριών μηνών μού υπογράμμιζε με κόκκινο χρώμα κάθε λανθασμένη λέξη που έγραφα. Ξαφνικά σταμάτησε να το κάνει. Και δεν ήθελα να έχω στα γραφτά μου λάθη που θα μπορούσα να αποφύγω. Πήρα σβάρνα λοιπον πάλι τους ειδικούς. Ταξί, λαπτοπ υπό μάλης. Κανείς δεν μπόρεσε να λύσει το πρόβλημα. Και παραμένει ετσι.
Ίδια κατάσταση με όποιο πρόβλημα των κομπιουτερικών μου προβλημάτων είχα να λύσω για να προχωρήσω.
Έφτιαξα τελος ένα στικάκι, το πάω για εκτύπωση στομεγαλύτερο σχετικό μαγαζί της πόλης, «Α!» μου λέει ο υπάλληλος, είναι δύσκολο να βρω τον τρόπο να τυπώσω έτσι που να βγαίνουν οι σελίδες η μια μετά την άλλη(:!) Να δοκιμάσω όμως.» «Δοκίμασε», δεν μπόρεσε, και επιπλέον μου έδωσε πίσω ένα στικάκι αγνώριστο! Γράμματα μικρούτσικα, περιθώρια αλλα από εκείνα που υπέθεται ότι τα είχα καλά, αλλαγή της θέσης παραγράφων.
Χτες όλη νύχτα παιδευομουν να το ξαναφτιάξω. Όχι πως θα το έκανα καλό, όμως έπρεπε να κάνω κάτι. Σήμερα λοιπόν ξάγρυπνος τράβηξα για ντον δεύτερο μεγαλο εκτυπωτή της πόλης. Δεν είναι σωστά φτιαγμένο μου λέει, να πάτε να βρείτε έναν ειδικό στο γουόρντ  και να του πείτε να «κεντράρει» το κείμενο.  Είναι αυτό δύσκολο; ρωτάω. Αμφιβάλλω αν θα βρείτε κάποιον εδώ, μου λέει.  Αύριο λοιπόν είμαι για άλλο ψάξιμο.
Φώτη, αυτά που σου έγραψα είναι λίγα από όσα έγιναν.
Ελπίζω όμως ότι θα βρω μιαν άκρη, έναν τρόπο έκδοσης των γραφτών μου χωρίς να υποχρεωθώ πάλι να καταφύγω στο «κόβε-κόλλα» που εκτός των άλλων δεν έχει και καλό αποτέλεσμα όσον αφορά στην εμφάνιση των βιβλίων.
Θα μου πεις γιατί θέλω να βγάλω τα γραφτά μου όλα σε βιβλία. Για να υπάρχουν κάπου Φώτη και όταν πάρω το Νόμπελ να μην βασανίζω τους μελετητές και τους εκδότες μου ψάχνοντας να βρουν τι άλλο έχω γράψει εκτός τα γνωστά σε όλους Νομπελοφόρα γραφτά μου.
Για να σε διασκεδάσω λίγο, ας τελειώσω με αυτό που μου πρότεινε κάποιος βλέποντάς με να αγωνίζομαι για όλα αυτά. Μου είπε: γιατί δεν τα αφήνετε όλα σας τα γραφτά στα αδέρφια σας και στα ανήψια σας να τα φροντίσουν; Γύρισα αλλού το κεφάλι για να γελάσω. Όταν ξαναστράφηκα προς αυτόν, νομίζοντας πως δεν είχα ακούσει μου επανέλαβε την ερώτηση. Του είπα σοβαρά: Έχετε δίκιο, αυτό θα κάνω.
Πάρε κανα τηλέφωνο.
Γεια χαρά.
ΥΓ
Από σήμερα είμαι διαθέσιμος και για τα μη επείγοντα.