Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

31 Μάη-διεθνής ημέρα κατά του καπνίσματος

Ο ΚΑΠΝΙΣΤΉΣ

Για βρογχίτιδα ψοφώ!
Λαχταρώ καρκίνο!
Το τσιγάρο φίλοι μου
όχι-δεν το σβήνω!

Καθαρός αέρας στοπ!
Στοπ στην ευεξία!
Σύνθημά μου σταθερό:
Κάτω η υγεία!

Άγιο μου τσιγάρο εσύ!
Λατρευτέ μου Χάρε!
Έλα και καπνίζοντας
τη ζωή μου πάρε!

Καλλίτερα μιας ώρας
ελεύθερη ζωή
παρά σαράντα χρόνια
καθάρια αναπνοή!

Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Φώτη γεια.
Μετά και από αυτή την είσοδό μου στο νοσοκομείο, κατάλαβα πως πρέπει να αρχίσω την εργασία για την έκδοση των απάντων μου.
Έτσι την εβδομάδα που πέρασε τρέχω από το πρωί μέχρι το βράδυ γι αυτή τη δουλειά.
Τα βιβλία που θα βγουν τα υπολογίζω πρόχειρα σε δεκαπέντε διακοσασέλιδα.
Και αφού είναι δουλειά που θα μείνει πρέπει να γίνει σωστά.
Αυτό σημαίνει πως κάθε βιβλίο θα ετοιμάζεται από μένα πριν δοθεί στον εκτυπωτή και στη συνέχεια στον βιβλιοδέτη.
Θα πεις αυτή είναι δουλειά που ξέρω πια και έχω μάθει αφού την κάνω για χρόνια. Όμως δεν είναι έτσι. Παλιά ξέρεις πόσο κοπιαστικό ήτανε να εκτυπώνω, να κόβω στη μέση τα άλφα τέσσερα και να τα να κάνω άλφα πέντε, να κολλάω τα τέσσερα κομμάτια άλφα πέντε σε ένα διπλωμένο άλφα τέσσερα και έτσι να τα πηγαίνω για μαζικές φωτοτυπίες. Κουραστική και χρονοβόρα δουλειά, μόνο για νέους και μόνο για τεχνική δουλειά όχι κάποιων αξώσεων.
Τώρα όμως  η εκτύπωση πρέπει να γίνει όχι από ένα μάτσο χαρτιών κολλημένων τόνα στάλλο, αλλά από ένα στικάκι που εγώ θα έχω ετοιμάσει και θα το δώσω έτοιμο για εκτύπωση.
Και η ετοιμασία αυτού του στικακιού είναι που με ταλαιπωρεί όλη την εβδομάδα χωρίς να έχω κάνει ακόμα ούτε το πρώτο βήμα για την ετοιμασία του. (Γι αυτό οι εκδοτικοί οίκοι ητάνε τα μαλλιά της κεφακλης τους για τη δουλειά που κάνουν…)
Άκου πώς έχω μπλέξει.
Στο γουόρντ ετοιμάζω τα κείμενά μου χωρίς δυσκολία-άλλωστε τα περισσότερα είναι ήδη έτοιμα.
Η τεράστια δυσκολία είναι το κείμενο που ωραία ωραία έχω γρέψει στον κομπιούτερ, να μπει σε ένα στικάκι!
Και αυτό επειδή πρέπει η σελίδα Α4 να χωριστεί στην οθόνη σε δύο σελίδες, επειδή πρέπει να οριστούν τα περιθώρια της σελίδας, επειδή πρέπει τα περιθώρια αυτά να μένουν σταθερά ώσπου να τελειώσει η δουλειά, επειδή η σελιδοποίηση πρέπει να είναι έτσι φτιαγμενη ώστε να υπάρχει επικεντροποίηση, αν το λέω σωστά, δηλαδή η αρχή της σειράς στη μια σελίδα να συμπίπτει με το τέλος της σειράς της επόμενης, επειδή πρέπει να προσέξεις να μην προεξέχουν λέξεις ή γράμματα από το σημείο που έχει υπολογιστεί το κόψιμο του φύλλου στο μέγεθος που θέλεις, επειδή… επειδή… Πράγματι, δεν έχει τέλος ο αριθμός των πραγμάτων που μπορεί ενός μόνον από αυτά η έλλειψη ή η λανθασμένη χρήση, να κάνει άχρηστη την έκδοση. 
Να μην πολυλογώ, ξέρεις από κομπιούτερ και θα έχεις καταλάβει ήδη περί τίνος πρόκειται. Και αφού εγώ δεν γνωρίζω από κομπιούτερ παρά μόνο να γράφω σε αυτόν, άρχισα να ρωτώ ειδικούς να μου λύσουν τα προβλήματα που αντιμετώπιζα στην προσπάθειά μου να δημιουργήσω το περίφημο στικάκι.
Πρώτα ήθελα να χωρίσω τη σελίδα Α4 σε δύο σελίδες Α5. Ρώτησα φίλους, δεν ήξεραν. Φυσικό, λέω, δεν είναι ειδικοί. Πήγα σε κάποιον ειδικό με τον κομπιούτερ υπό μάλης. Προσπάθησε, τίποτα. Πάω σε δεύτερο και σε τρίτο. Τζίφος. Ο τελευταίος που πήγα μου λέει εμείς είμαστε τεχνικοί, το θέμα αυτό το γνωρίζουν οι δακτυλογράφοι. Πάω σε δακτυλογράφους και ο τέταρτος μου έφτιαξε αυτό που ήθελα. Δύο σελίδες! Περιχαρής γύρισα στο σπίτι. Και δεν πήγαινα με τα πόδια σε όλους αυτούς γιατι είναι μετρημένα τα βήματα που μπορώ να κάνω κάθε μέρα.  Πήγαινα με ταξί. Σε παρακαλώ να πιστέψεις ότι γράφω, δεν υπερβάλλω. Άρχισα κοιπόν να υποψιάζομαι ότι δεν είναι εύκολα τα πράγματα με τους κομπιούτερς. Σου είχα μιλήσει για την περιπέτεια να βρω άνθρωπο που να μου βάλει σε αλφαβητική σειρά μερικές λέξεις. Από τότε κάτι είχα καταλάβει για τους κομπιούτερς και τις δυσκολίες που συναντάει στη χρήση τους και ο πιο κατατοπισμένος σχετικά με αυτούς. Το σίριαλ λοιπόν συνεχίζεται και ποιος ξέρει για πόσο θα συνεχιστεί ακόμα.
Ο κομπιούτερ μου μέχρι προ τριών μηνών μού υπογράμμιζε με κόκκινο χρώμα κάθε λανθασμένη λέξη που έγραφα. Ξαφνικά σταμάτησε να το κάνει. Και δεν ήθελα να έχω στα γραφτά μου λάθη που θα μπορούσα να αποφύγω. Πήρα σβάρνα λοιπον πάλι τους ειδικούς. Ταξί, λαπτοπ υπό μάλης. Κανείς δεν μπόρεσε να λύσει το πρόβλημα. Και παραμένει ετσι.
Ίδια κατάσταση με όποιο πρόβλημα των κομπιουτερικών μου προβλημάτων είχα να λύσω για να προχωρήσω.
Έφτιαξα τελος ένα στικάκι, το πάω για εκτύπωση στομεγαλύτερο σχετικό μαγαζί της πόλης, «Α!» μου λέει ο υπάλληλος, είναι δύσκολο να βρω τον τρόπο να τυπώσω έτσι που να βγαίνουν οι σελίδες η μια μετά την άλλη(:!) Να δοκιμάσω όμως.» «Δοκίμασε», δεν μπόρεσε, και επιπλέον μου έδωσε πίσω ένα στικάκι αγνώριστο! Γράμματα μικρούτσικα, περιθώρια αλλα από εκείνα που υπέθεται ότι τα είχα καλά, αλλαγή της θέσης παραγράφων.
Χτες όλη νύχτα παιδευομουν να το ξαναφτιάξω. Όχι πως θα το έκανα καλό, όμως έπρεπε να κάνω κάτι. Σήμερα λοιπόν ξάγρυπνος τράβηξα για ντον δεύτερο μεγαλο εκτυπωτή της πόλης. Δεν είναι σωστά φτιαγμένο μου λέει, να πάτε να βρείτε έναν ειδικό στο γουόρντ  και να του πείτε να «κεντράρει» το κείμενο.  Είναι αυτό δύσκολο; ρωτάω. Αμφιβάλλω αν θα βρείτε κάποιον εδώ, μου λέει.  Αύριο λοιπόν είμαι για άλλο ψάξιμο.
Φώτη, αυτά που σου έγραψα είναι λίγα από όσα έγιναν.
Ελπίζω όμως ότι θα βρω μιαν άκρη, έναν τρόπο έκδοσης των γραφτών μου χωρίς να υποχρεωθώ πάλι να καταφύγω στο «κόβε-κόλλα» που εκτός των άλλων δεν έχει και καλό αποτέλεσμα όσον αφορά στην εμφάνιση των βιβλίων.
Θα μου πεις γιατί θέλω να βγάλω τα γραφτά μου όλα σε βιβλία. Για να υπάρχουν κάπου Φώτη και όταν πάρω το Νόμπελ να μην βασανίζω τους μελετητές και τους εκδότες μου ψάχνοντας να βρουν τι άλλο έχω γράψει εκτός τα γνωστά σε όλους Νομπελοφόρα γραφτά μου.
Για να σε διασκεδάσω λίγο, ας τελειώσω με αυτό που μου πρότεινε κάποιος βλέποντάς με να αγωνίζομαι για όλα αυτά. Μου είπε: γιατί δεν τα αφήνετε όλα σας τα γραφτά στα αδέρφια σας και στα ανήψια σας να τα φροντίσουν; Γύρισα αλλού το κεφάλι για να γελάσω. Όταν ξαναστράφηκα προς αυτόν, νομίζοντας πως δεν είχα ακούσει μου επανέλαβε την ερώτηση. Του είπα σοβαρά: Έχετε δίκιο, αυτό θα κάνω.
Πάρε κανα τηλέφωνο.
Γεια χαρά.
ΥΓ
Από σήμερα είμαι διαθέσιμος και για τα μη επείγοντα.

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

ΠΟΡΝΘΥΠΟΥΡΓΟΣ

«Εξουσία χωρίς υπευθυνότητα: Το προνόμιο των πορνών σε όλες τις εποχές.»
Rudyard Kipling, 1865-1936, άγγλος συγγραφέας, Νομπελ 1907.


Πώς εκατάντησε κι η Αριστερά!
Το Κου Κου Ε
μοιάζει μονάχα ακόμα αντρίκιο. 

Πώς μία πουτανίτσα γελαστή μπρος στον προστάτη της παρουσιάζεται… 
Πώς μια εκδιδόμενη μπροστά στον πλούσιο υποψήφιο πελάτη χαχανίζει…
Πώς μία πόρνη φτηνή, δουλοπρεπής, βαριοβαμμένη
τρέχει στο κάλεσμα του προαγωγού της
και όλη σειέται και κουνιέται μπρος του πρόστυχα
μη και κανέναν πόθο το χυδαίο φέρσιμό της του ξυπνήσει…
Έτσι προυσιάστηκε ο αριστερός πρωθυπουργός μπροστά στον Ερντογκάν.

Ωραία! Ξέρουμε πως οι τούρκοι
με μια τους κίνηση κάνουνε σκόνη την Ελλάδα.
Ωραία! Ξέρουμε πως η Ελλάδα είναι μηδέν
και η Τουρκία δέκα.
Μα είναι ανάγκη να το δείχνουμε σ’ όλη τη γη;

Ο Ερντογκάν τον έβλεπε
σοβαρός
αξιοπρεπής
αγέλαστος.
Όπως να κάνουν οι ηγέτες πρέπει. 
Μα και με μια δύσκολα που έκρυβε
αηδίας έκφραση στο πρόσωπο
που η διπλωματία τον υποχρέωνε
με κοκοτίτσα μία δίπλα δίπλα να βρεθεί
μαζί της να μιλήσει
και, ακόμα
το βρωμερό της χέρι ν’ ακουμπήσει.

Όμως μη τόσο εναντίον του πρωθυπουργού.
Δίκαιοι ας είμαστε.
Είναι και κείνος σοβαρός κι αμίλητος 
όταν στα πάτρια βρίσκεται τα εδάφη.
Και κει δεν έχει μπρος του μία μόνον πουτανίτσα
μα εκατομμύρια έντεκα από δαύτες
(αν στο νούμερο λαθεύω
είναι που το αποτέλεσμα δεν ξέρω
της τελευταίας μας απογραφής).

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Φώτη ελπίζω σε λίγες μέρες να είμαι εντάξει. Πες και στα άλλα παιδιά πως μέχρι τότε μόνο στα επείγοντα θα απαντώ.

Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ

21 Δεκεμβρίου 1965
Ό   Πρόεδρος   Τζόνσον   υπόσχεται   αμερικανικές  παραχωρήσεις   για   την   διαφύλαξη   της   ενότητας της Δυτικής Συμμαχίας.

22 Δεκεμβρίου 1965   
Ή στρατιωτική χούντα του Ν. Βιέτ Νάμ άψηφά τίς αμερικανικές απειλές για διακοπή της βοήθειας.

23 Δεκεμβρίου 1965   
Ό   Πρόεδρος   Νάσερ   δηλώνει   ότι   θα   εξακολουθήσει  να παρέχει  βοήθεια  στους Κογκολέζους επαναστάτες.

24 Δεκεμβρίου 1965   
Ό Βρεταννός   πρωθυπουργός   προτείνει   την δημιουργία   άποπυρηνοποιημένης    ζώνης    και   τον περιορισμό των εξοπλισμών στη Μ.  Ανατολή.

26 Δεκεμβρίου 1965   
Ή  Μαλαισία  καταγγέλλει  στό  Συμβούλιο  Ασφαλείας νέες επιθετικές ενέργειες της Ινδονησίας.

27 Δεκεμβρίου 1965   
Αμερικανικά  υποβρύχια  εφοδιασμένα  με  πυραύλους Πολάρις αρχίζουν περιπολίες στίς ακτές της Κίνας.

28 Δεκεμβρίου 1965   
Ό   αρχηγός   των   Σοσιαλδημοκρατών   Γκιουζέππε  Σαραγκάτ εκλέγεται  Πρόεδρος της  Ιταλικής Δημοκρατίας στην  21η ψηφοφορία.

29 Δεκεμβρίου 1965   
Ή  Μαλαισία,  ή  Ολλανδία  και  η Ουρουγουάη εκλέγονται  από  την  Γενική  Συνέλευση στο Συμβούλιο  Ασφαλείας του  ΟΗΕ.

30 Δεκεμβρίου 1965   
Χίλιοι   Κινεζόφιλοι   Ινδοί   κομμουνιστές συλλαμβάνονται   με   την   κατηγορία   της   συνωμοσίας στο Δελχί.

31 Δεκεμβρίου 1965   
Το  Συμβούλιο  Ασφαλείας εγκρίνει  μαροκινή πρόταση να  κληθούν τα μέλη του ΟΗΕ να καταπαύσουν κάθε ανάμιξη  στο  Κογκό με  ψήφους 10 υπέρ καί μία αποχή, της Γαλλίας.

1 Ιανουαρίου 1966
-Ο Σοβιετικός Πρωθυπουργός επαγγέλλεται «ενεργό πολιτική Οφέοεως και ειρήνης» για το 1965.
-Ο Πρόεδρος Ντε Γκώλ καλεί τους Γάλλους να άντισταθούν στην αμερικανική οίκονομική διείσδυση.

2 Ιανουαρίου 1966
Ή   Ινδονησία    δηλώνει    δτι    θα   αποχωρήσει
από   τον   ΟΗΕ    μετά    την   εκλογή   της  Μαλαισίας
στο Συμβούλιο  Ασφαλείας.

3 Ιανουαρίου 1966
-Ό   στρατηγός   Άγιούμπ   Χάν   επανεκλέγεται
Πρόεδρος  του Πακιστάν. 
 -Οι  αντάρτες Βιέτ Κόγκ κατατροπώνουν  τέσσερα τάγματα    κυβερνητικού στρατού. 
-Ή Ινδονησία αποχωρεί από τον ΟΗΕ.

4 Ιανουαρίου 1966
Ό Πρόεδρος Τζόνσον καλεί τους ηγέτες της ΕΣΣΔ να έπισκεφθούν τίς Ηνωμένες Πολιτείες και δηλώνει δτι θα περιοδεύσει στην Ευρώπη καί την Λατινική Αμερική μέσα στο 1965. 

5 Ιανουαρίου 1966
Ή Ρουμανική κυβέρνηση υπογράφει σύμβαση με δύο αμερικανικούς οίκους για την ανέγερση πετροχημικών εργοστασίων στο Δέλτα του Δούναβη.
 6 Ιανουαρίου 1966
Ο Ανεπίσημες αμερικανοσοβιετικές συνομιλίες αρχίζουν στη Γενεύη με θέμα τον αφοπλισμό.

7 Ιανουαρίου 1966
Η Δυτική Γερμανία αποφασίζει να διερευνήσει τίς δυνατότητες διαπραγματεύσεων με την Ανατολική Γερμανία με αντικειμενικό σκοπό την ενοποίηση. 

8 Ιανουαρίου 1966
Ο Πρόεδρος της Ινδονησίας απειλεί να υπογράψει συμμαχία με την κυβέρνηση του Πεκίνου.

9 Ιανουαρίου 1966
Η στρατιωτική χούντα παραδίδει την εξουσία στο Ανώτατο Εθνικό Συμβούλιο τού Νότιου Βιέτ Νάμ.

10 Ιανουαρίου 1966
Άνακοινούται ‘ότι οι πρωθυπουργοί της Σοβιετικής Ενώσεως καί της Βρεταννίας θα ανταλλάξουν επίσημες επισκέψεις κατά το 1965.

11  Ιανουαρίου 1966
Ο ούγγρος υπουργός των εξωτερικών επισκέπτεται το Παρίσι.

12  Ιανουαρίου 1966
 Ό Πρωθυπουργός της Ιαπωνίας κ. Σάτο επισκέπτεται  την  Ουάσιγκτον και  προσφέρει  τη  βοήθεια της χώρας του για να βρεθεί λύση τού προβλήματος τού Βιέτ Νάμ.

13 Ιανουαρίου 1966
Ο πρόεδρος Σοεκάρνο δηλώνει ότι ή Ινδονησία δεν πρόκειται να επιτεθεί κατά της Μαλαισίας.

14 Ιανουαρίου 1966
Ο πρόεδρος Τζόνσον ζητεί από το Κογκρέσσο   3,4   εκατομμύρια   δολλάρια  για   οίκονομική   (2.21)   και στρατιωτική   (1.17)   βοήθεια προς το εξωτερικό.

15 Ιανουαρίου 1966   
Ο  Σέρ Ουίνστων Τσώρτσιλ παθαίνει  εγκεφαλική συμφόρηση.

16 Ιανουαρίου 1966   
Η Κυβέρνηση τού Πεκίνου κατηγορεί την Ινδία  ότι   παραβιάζει  συστηματικά  τον  εναέριο χώρο τού Θιβέτ.

17 Ιανουαρίου 1966   
Η  Κυβέρνηση του  Πεκίνου  ενισχύει  τίς αεροπορικές καί  αντιαεροπορικές της δυνάμεις στα νότια σύνορά της.

18 Ιανουαρίου 1966
Συνέρχεται    στην   Πολωνική   πρωτεύουσα   ή
συμβουλευτική συνέλευση του Συμφώνου της Βαρσοβίας.

19 Ιανουαρίου 1966
Αρχίζουν   στο   Ραμπουγιέ   οι   συνομιλίες  του Προέδρου Ντε Γκώλ με τον Καγκελλάριο  "Έρχαρτ.

20 Ιανουαρίου 1966   
Ο   Πρόεδρος  Τζόνσον   αρχίζει   επίσημα   την δεύτερη  περίοδο  της  θητείας του.
ΟΜΦΑΛΗ ΚΑΙ ΗΡΑΚΛΗΣ

Τον εβαρέθηκε-
τον εσιχάθηκε στα πόδια της να τρίβεται
άντρας αυτός
που τόσα κατορθώματα είχε κάνει.
Κι αναρωτιέται 
γιατί πάντα ο έρωτας 
μία σκλαβιά να είναι.

Το σανδάλι της ελαφρά κινεί,
εκείνος τρέμει
μη κι η κυρά του έπαθε κάτι
και στα μάτια υποταχτικά τη βλέπει.
Από βαθιά πολύ έρχεται
η λαχταρισμένη του ματιά
και την υψηλή δική της
ανήσυχη αποζητά.

Τη ρόκα του ωθεί εκείνη ενοχλημένη
και «γνέθε σκλάβε!», του πετά.
Ελαφρά ύστερα κοιμάται
μες στου μεσημεριού το γλυκοκάρωμα
νανουρισμένη απ’ τον μονότονο
και αλαφρόν του γνέσιμου ρυθμό.

Κι όταν ξυπνάει,
βαριά ηδονή γεμάτη,
τα χέρια της χτυπά
και τις δούλες της βραχνά προστάζει
«φέρτε τον μέσα!»
καθώς για το κρεβάτι της τραβά.
                          ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ

«Όμορφη που  ’ναι η ζωή!»
κοιτάζοντας τριγύρω λέει.

Μα όταν μέσα του το βλέμμα στρέφει
σε ασχήμια η ομορφιά όλη γυρίζει. Και κουραστικές
αυτές οι μεταπτώσεις είναι
επειδή και το έξω τις δικές του δουλείες χαλκεύει.

Κι αν το έξω σαν το μόνο υπάρχον θεωρήσει
τότε αυτός ανύπαρκτος αισθάνεται.
Αν πάλι το αγνοήσει
ευθύνες τότε αλόγιστα μεγάλες αποδέχεται
και αυτές κάτω από το βάρος τους τονε συνθλίβουν.
Μελαγχολία τότε, απαισιοδοξία,
απόγνωση τέλος το διαλογιζόμενο δίποδο αλώνουν
που στο χαμό άφευγα το οδηγούν.
                             ΕΞΙΛΑΣΜΟΣ

Στον βωμό του Έρωτα πάνω το σώμα του σφαγμένο.
Με νύχια, με δόντια, με σαρκασμούς, με υπονοούμενα,
γυμνές μαινάδες με σάτυρους αγκαλιασμένες
το κατασπαράζουν
για να πάρουν δύναμη 
κι όλο ζωντάνια να ξαπλώνουν σε σεντόνια πάνω
γεμίζοντάς τα με ζάρες-της ψυχής του-
και με σπέρματα- απομιμήσεις του αίματός του.
          ΔΙΑΠΟΡΙΑ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥ

«Αυτό που εκατομμύρια χρόνια μου ’δωσαν
μου το στερούν εκείνοι.
Τάχα είν’ εκείνοι μεγαλύτεροι απ’ τον Καιρό
ή ο Καιρός ο ίδιος είναι
που εντύθηκε για σάρκα τη συμπυκνωμένη διάρκεια
για απόφαση το Μέλλον και
με δικαίωμα πια
μ’ έκλεισε δω μέσα;»
ΝΑ ΤΗ ΔΕΙΤΕ

Από το καλάθι σας τίποτα δεν πήρα.
Τίποτα δε σας χρωστώ.

Τα μηδενικά σας πήρα
έναν άξονα μέσα τους επέρασα
και πάνω στις ρόδες του το αμάξι της ποίησής μου στερέωσα
να τρέχει σαν κυνηγημένο ελάφι μέσα στο δάσος της αγνοίας σας
που μάτια δεν έχετε να τη δείτε 
γιατί στη θέση τους χάντρες βρίσκονται
και συντροφιά η μια με την άλλη κάνει
όπως Ελλειψη με Έλλειψη συντροφιά κάνουν.
ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

Και που γράφουμε στίχους τι;
Και ποιητές αν μας λένε τι σημαίνει;
Από τους άλλους διαφέρουμε γι αυτό;
Μη και για μας κληρονομιά το σκοτάδι δε θα ’ναι;

Και που νώθουμε όταν οι άλλοι αναίσθητοι στα μηνύματα είναι,
και που πλάθουμε στίχους
στη σειρά αραδιαζοντας κόσμους, θεούς, ψυχές,
φαντάσματα κι αυτά δεν είναι  
που μέσα σε θάλασσες από λέξεις 
λέξεις κι αυτά όλα
κολυμπάν;
Και με τις λέξεις άλλο τι 
καθένας προσπαθεί να κάνει
παρά να δείξει την αδυναμία του να εκφραστεί;
Η ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΣΟΜΠΑ

Φτιαγμένη από μέταλλο γυαλιστερό
με πλέγμα προστατευτικό της ασφάλειάς μας
και της υψηλοφροσύνης της,
δεν ενοχλείται παρά μόνον από τούτο,
πως ευθύς
όταν δεν τη χρειαζονται
τη σβήνουν.

Και αυτό σαν διάλειμμα να το ιδει
της εργασίας της
δεν συγκατανεύει.
Αυτή από εργασία δεν γνωρίζει.
Καθήκον μόνο υπέρτατο θεωρεί
την ιερή συμμετοχή
στου ήλιου την αξία και τη θερμότητα.
Γι αυτό και με τον γήινο διακόπτη
αυτή, 
τελείως ποτέ δεν συμβιβάζεται.

Κι είν’ η αιτία αυτή που γρήγορα 
με μία μεγαλόπρεπη έκλαμψη 
σαν μιαν επίδειξη πρώτη και ύστατη της δύναμής της
αυτοκτονεί.
ΖΩΓΡΑΦΟΣ

Αν ήμουνα ζωγράφος θα ζωγράφιζα
την πέτρα με φτερά
τη Λέξη στο θρονί του όντως όντος
και το Θεό υποπόδιο των ποδών μας.

Τη γη μία κηλίδα σε φωτός πελάγη
το δέντρο σαν καρπό, και την ελπίδα
σαn βρώμικη κι αισχρή γρηά μια πόρνη.

Θα ιχνογραφούσα με γραμμές περίοπτες
το βέλασμα του αρνιού το τελευταίο
πριν τη σφαγή,
στη θέση της ψυχής θα έβαζα ένα σώμα
και θ’ απεικόνιζα μ’ ενa άγραφο χαρτί-
και θα ’τανε πολύ και το χαρτί-
την αγάπη.

Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

                          ΝΑ ΣΩΠΑΙΝΕΙ

Μια κούκλα από τις όμορφες τις πλαστικές εκείνες
που τις βιτρίνες των λαμπρών εμπορικών στολίζουν
απέραντα, ασυγκράτητα κι ασίγαστα αγαπώ.
Της το ’πα δε με κράτησε ο φόβος μην ντραπώ
κι ούτ’ έσκυβα τα μάτια μου που αγάπη καθρεφτίζουν
ούτε προτού να της το πω σκεφτόμουνα για μήνες.

Κι εκείνη δεν εμόρφασε μ’ αηδία ή με "λύπη"
και ούτε με παράξενο με κοίταξε ένα βλέμμα
σα να μου λέει: "μπορείς και συ γι αγάπη να μιλάς;
μπορείς και συ αληθινά να ξέρεις να φιλάς;
μπορεί κι εσέ πιο κόκκινο να γίνει σου το αίμα
και της καρδιάς σου πιο γοργοί να γίνουνε οι χτύποι;"

Για ν' απαντήσει μέσα της αμέσως: «βέβαια κι όχι»
και να με διώξει σίγουρη ότι δεν κάνει λάθος.
Μονάχα στέκονταν ορθή ακούοντας σιωπηλά
ενώ άφηνα του λόγου μου το ρυάκι να κυλά
και να της λέει για το άσβεστο που μ’ άναψε το πάθος
στου κόσμου αυτού την άξενη που βρέθηκα την κώχη.

Μια μέρα που τα ψώνια μου θα έχω τελειώσει
απ’ το λαμπρό κατάστημα εκείνο θα περάσω, 
θα βρω τον ιδιοκτήτη του και κει ορθά κοφτά
δίνοντας ακατέβατα όσα μου πει λεφτά
το φως που τη βιτρίνα του στολίζει θ’ αγοράσω
(σα δει το χρήμα πως κρατώ αμέσως θα τη δώσει).

Κι έτσι για πάντα δίπλα μου θα’χω μια αγαπημένη
που όχι σ’ ό,τι της ζητώ ποτέ της δε θα λέει.
Τις νύχτες στο κρεβάτι μας θα πέφτουμε αγκαλιά
όλα όσα μέσα μου κρατώ θα παίρνει τα φιλιά
δε θα γελάει ψεύτικα ούτε ψεύτικα θα κλαίει 
και στις στιγμές τις μυστικές θα ξέρει να σωπαίνει.

Τα βράδια θα γυρίζουμε στις σκοτεινές παρόδους
(τη μέρα αν τήνε βλέπανε μπορεί να μου την κλέψουν)
λίγο για ν’ αναπνεύσουμε αέρα καθαρό-
κι ύστερα αμέσως έρωτα που τόσο λαχταρώ.
Και όλα αυτά όσοι κουτοί αρνούνται να πιστέψουν
της τεχνικής στη σκέψη τους ας φέρουν τις προόδους.

                                                                                   L. A. 11-9-1994
ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ

Το κύπελλο πάνω στέκει στο στρογγυλό τραπέζι.
Και καθόλου στη σκέψη του δεν έχει
πώς να κινηθεί ή πώς, ίσως, να σπάσει.
Και σε όνομα δεν ακούει-δοχείο ή τάσι, ή τσάσκα, ή ποτήρι.

Κόσμοι μέσα του βοούν και σφύζουν και το δονούν,
έτσι σφιχτά καθώς ο ποιητής του
πιεσμένους τους διαμόρφωσε και συμμετρικούς.
Μα δε γνιάζεται ούτε γι αυτούς
και μόνη του φροντίδα έτσι που-αν και άθελά του-
καθορισμένο υπάρχει,
είναι το δικό του σχήμα
σε ο,τι μέσα του χυθεί
απαραιτήτως να δώσει.

Δίνει και παίρνει έτσι το μερίδιο της πραγματικότητας που, προσωρινά βέβαια μόνον
υπηρετεί κι εξουσιάζει.
ΤΟ ΣΩΣΤΟ

«Σ’ αγαπώ», λένε,
και αφήνουν τα φτερά της καταιγίδας 
τα λόγια τους  τ’ αέρινα να πάρει
και μένουν χωρίς ούτε τον ήχο της φωνής τους.

Και άδεια κορμιά πια υποδέχονται τ’ αφρισμένα κύματα
και ανεστραμμένα κελύφη τα πηχτά σάλια τους
σε άσκοπες, άχαρες γιορτές ξερνάνε.

Σε άλλες επιδιώξεις τ’ όνομα δίνεται το αληθινό
και τόσο μπερδεμένο
που νόημα δεν έχει ό,τι ακούγεται
μόνο καταλαβαίνει κανείς πως εκείνο,
το σωστό σύνολο γραμμάτων είναι.

Μια μάσκα να έπεφτε επιτέλους κάποτε!..   


ΤΟΣΟ

Πρόσωπα που μπροστά μου επερνούσατε
και ψεύτικα βήματα ανοίγοντας σαν σε σκηνή θεάτρου,
να με πείσετε πως μόνος δεν είμαι πασκίζατε… 
σκιές που ένα χέρι ζωντάνευε…
ήξερα πως δεν ήτανε για μένα που ερχόσασταν,
αλλά για σας-για να ’χετε ένα θεατή ώστε η παράστασή σας
αμάρτυρη να μη χαθεί.

Το σωστό σας μέτρο όμως δεν είναι αυτό
που εκεί πάνω μορφάζοντας μου δείξατε.
Το σωστό σας μέτρο μέσα μου το κρατώ
και μία μόνη στιγμή από τις τόσες που ξοδέψατε,
μ’ αυτό από σας θα μετρήσω.

Τόσο σας πρόσεξα.
ΟΙ ΓΡΥΠΕΣ

Φύλακες του χρυσού.
Φύλακες.
Και κατά χιλιάδες οι Γρύπες έπεφταν
σε κάθε των μονόφθαλμων Αριμασπών επίθεση
που το χρυσάφι να τους πάρουν θέλαν.

Στους φτερωτούς τους Γρύπες μέσα ποιος
τον έρωτα
 έβαλε για τον χρυσό;
Κανείς. Μόνο που καταλάβαιναν
πως αν δεν τον φυλάγανε αξία δε θα ’χε
κι ούτε αυτοί ονομαστοί στην ιστορία θα μέναν.

Η αξια του χρυσού
αξία στη ζωή τους έδωσε.
Τώρα όλοι ξέρουνε: οι Γρύπες
σκληροί, αδέκαστοι,
πιστοί φύλακες  του χρυσού ήσαν.

Έτσι αξία δίνει καθένας μας σε κάτι
και το τηρεί, και το ευλογεί και το φυλάσσει.
Άλλος χρυσό, άλλος αρχές, άλλος ιδέες.

Καλά ανταμείβουν οι αξίες.
ΔΙΨΩΝΤΑΣ

«Κλείσε το φως!», ακούστηκε.
Το φως δεν ήταν ανοιχτό. Εκείνος όμως
μια κίνηση προς τον διακόπτη έκανε.
Γέλασε με το πάθημά του.
Κοίταξε προς το μέρος απ’ όπου ήρθε η φωνή... κανένας.
Διπλά λοιπόν γελάστηκε.

Τα σκοτεινά γυρίσματα των καιρών
δημιουργούν τέτοιες ακατανόητες καταστάσεις.
Ακατανόητες για κείνους
που πίσω από το αποτέλεσμα λαχανιασμένα τρέχουνε
αίτιο διψώντας, γιατί αλλιώς
να εννοήσουν τη ζωή αδυνατούν . Γι αυτούς
όταν ακούγεται μία φωνή
να έχει μιλήσει κάποιος πρέπει.