Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

          ΑΛΛΟΤΗΣ

Σαν να πετώ σε ουρανού
καινούργιου τους αιθέρες
σαν πια να μην υπάρχουνε
οι νύχτες και οι μέρες.

Σαν να σταμάτησε η ροή
του χαροκλέφτη χρόνου
και σαν η αίσθηση η καυτή
να χάθηκε του πόνου.

Σαν των κρυφών των λογισμών
να στέρεψε η πηγή
κι οι μαχαιριές στα σώματα
δεν κάνουνε πληγή.

Σαν σ’ άνθρωπων παράξενων
τη γη να ’χω βρεθεί
που μέσα τους άφατη μια
γαλήνη έχει χυθεί.

Κι οι απειλές των ισχυρών
για δες-δεν με τρομάζουν…
αλήθεια, τόσο μακρινά 
τα χτεσινά μου μοιάζουν!